Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022

«55 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΣΕ» Εκδηλώσεις Τιμής 6-12/10 2022

Εκδηλώσεις Τιμής 6-12/10 2022 για τα «55 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΣΕ»
Παρουσία της Κόρης του Τσε, Dr. Aleida Guevara March 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ,Η ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ-Nobel for the Doctors of Cuba
Velissarios Kossivakis 






Velissarios Kossivakis

«55 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΣΕ»
9 Οκτωβρίου 1967 τον δολοφόνησαν...
αλλά δεν πέθανε ποτέ
Εκδηλώσεις τιμής και μνήμης,
παρουσία της κόρης του Τσε, Dr. Aleida Guevara March
στο STUDIO new star art cinema
6-12 Οκτωβρίου 2022
Πέρασαν 55 χρόνια από τη 9η Οκτωβρίου του 1967 που
ο θρυλικός αντάρτης δολοφονήθηκε από τον στρατό και τη CIA στα βουνά της Βολιβίας. 
Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα βρήκε
τον θάνατο αλλά έγινε το σύμβολο του αγώνα για κάθε καταπιεσμένο. 
Η ζωή, η προσωπικότητα, οι αγώνες και οι ιδέες του παραμένουν ακλόνητα σημεία αναφοράς.
Έτσι για μία ακόμα φορά τιμούμε τη μνήμη του Τσε με μία σειρά από σημαντικές πολιτικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.
Γιατί ο Comandante κέρδισε την αιωνιότητα στη μνήμη μας και στις καρδιές μας. Το ριζοσπαστικό όραμα του για την ελευθερία και τον κομμουνισμό συνεχίζει να τρομοκρατεί τους εξουσιαστές, να συνεγείρει συνειδήσεις και να εμπνέει τους ανθρώπους
όλων των ηλικιών
σε κάθε γωνιά της γης, καθώς φωνάζουν όλο και πιο δυνατά “Hasta la Victoria Siempre”.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων θα πραγματοποιηθούν :
⦁ 55(+) Προβολές Ταινιών και Ντοκιμαντέρ για τον Che
από όλο τον κόσμο (από 6 έως 12 Οκτωβρίου)
⦁ Διαλέξεις και Συζητήσεις για τη ζωή
και το επαναστατικό όραμα του Comandante
⦁ Video Art
⦁ Απαγγελίες Ποιημάτων του Che
και ποιημάτων αφιερωμένων στον ίδιο
⦁ Συναυλία με πολιτικά τραγούδια την Κυριακή 9 Οκτωβρίου
Η κεντρική εκδήλωση του Σαββάτου 08/10/22 στις 20:00 θα αρχίσει με Χαιρετισμό του Πρέσβη της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, Aramis Fuente Hernandez.
Στη συνέχεια, η κόρη του Τσε, Dr. Aleida Guevara March, καλεσμένη της New Star θα μιλήσει για τον πατέρα της.

Ο Μπάμπης Ζαφειράτος (ποιητής, μεταφραστής) θα μιλήσει
για τον ποιητή Τσε Γκεβάρα και θα απαγγείλει ποιήματά του και ποιήματα που γράφτηκαν γι’αυτόν.
Στην εκδήλωση της Κυριακής 09/10/22 θα πραγματοποιηθεί συναυλία πολιτικού τραγουδιού. Τα ονόματα των καλλιτεχνών
θα ανακοινωθούν σύντομα.
Ο Τσε σύμβολο της αέναης επανάστασης
«Η επανάσταση δεν είναι ένα φρούτο που θα πέσει όταν είναι ώριμο. Πρέπει να κουνήσουμε το δέντρο για να το κάνουμε να πέσει».
Οι δολοφόνοι του Τσε, του έκοψαν τα χέρια και έθαψαν τη σωρό του σε ανώνυμο τάφο. Ότι και αν έκαναν όμως δεν κατάφεραν να σβήσουν την εικόνα του από τις μνήμες των λαών.
Η εικόνα του κομαντάντε θα είναι πάντα παρών όπου οι λαοί ξεσηκώνονται στο όνομα της ελευθερίας. Το πρόσωπο του ιδεαλιστή επαναστάτη θα στολίζει λάβαρα και αφίσες και θα παραμείνει σύμβολο του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία.
Γεννημένος στην Αργεντινή, στο Ροσάριο το 1928, με το όνομα Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, ο Τσε θα σπουδάσει ιατρική για να προσφέρει τις γνώσεις του σε μία λατινική Αμερική που μαστίζεται από την ένδεια και τις ασθένειες.
 Ένα ταξίδι που θα κάνει στις χώρες της από την Χιλή μέχρι τον Παναμά πάνω σε μία μοτοσικλέτα με τον αδερφικό του φίλο Αλμπέρτο Γρανάδο, θα τον κάνει να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Με όπλο τις αριστερές ιδέες του θα φτάσει στο Μεξικό, όπου έρχεται σε επαφή με μια ομάδα Κουβανών επαναστατών και τον ηγέτη τους Φιντέλ Κάστρο. 
Μαζί θα καταστρώσουν το σχέδιο να ανατρέψουν τον δικτάτορα της Κούβας Φουλχένσιο Μπατίστα και να δώσουν στο λαό της την ελευθερία του.
Το 1956 το ιστορικό πλοίο «Γκράνμα», θα αποβιβάσει τον Τσε και τους 82 αντάρτες στις ακτές της Κούβας. 
Οι μαχητές είναι λίγοι και χωρίς αρκετά όπλα και αποδεκατίζονται από τον στρατό του Μπατίστα.
 Όμως ο Τσε –που ο Κάστρο τον βάφτισε «βιρτουόζο του ανταρτοπολέμου» με δώδεκα άνδρες καταφεύγει στη Σιέρρα Μαέστρα και από εκεί ξεκινάει έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς. 
Στην πορεία αυτή τους όλο και περισσότεροι Κουβανοί πυκνώνουν τις τάξεις των ανταρτών, οι αδερφοί Κάστρο έρχονται από το Μεξικό με ενισχύσεις και την Πρωτοχρονιά του 1959 με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο
οι αντάρτες θα μπούνε θριαμβευτές στην Αβάνα.

Η Κούβα ζει στο ρυθμό της επανάστασης και ο Κάστρο του παραχωρεί το Υπουργείο Βιομηχανίας και την Διεύθυνση
της Εθνικής Τράπεζας.
Σύντομα, όμως ο Τσε θα συνειδητοποιήσει ότι η καθημερινότητα του κρατικού στελέχους τον αφήνει αδιάφορο. Αυτός επιθυμεί να γυρίσει τον κόσμο και να μεταδώσει
την επαναστατική φλόγα.
Πρώτα εκπαιδεύει μια ομάδα ανδρών, που ανήκε στο στράτευμά του στη Σιέρα Μαέστρα, και φεύγει για την Αφρική, το Κονγκό με σκοπό να ενισχύσει τον Λαικό Απελευθερωτικό Στρατό που δρούσε εκεί.
 Σύμφωνα με τον ίδιο, η Αφρική ήταν
ο αδύναμος κρίκος του ιμπεριαλισμού και το κατάλληλο πεδίο για τον αγώνα εναντίον του.
Όμως, γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες και οι αντάρτες του Κονγκό είναι διχασμένοι και ανοργάνωτοι. Οπότε ταξιδεύει μεταμφιεσμένος στη Πράγα και εκεί αποφασίζει να ξεκινήσει ένα αντάρτικο στην Βολιβία.
Για τον Τσε, η Βολιβία είναι ο ιδανικός τόπος για μία επανάσταση καθώς κυβερνάει η αμερικανοκίνητη χούντα
του Ρενέ Μπαριέντος.
Εκεί, το φθινόπωρο του 1966 σε μία απομονωμένη περιοχή νοτιανατολικά της χώρας, στη ζούγκλα της Σάντα Κρουζ σχηματίζει έναν πυρήνα πενήντα ανταρτών με σκοπό να τον μετατρέψει στον Βολιβιανό Απελευθερωτικό Στρατό.

Η προσπάθεια του όμως είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.
Το αδυσώπητο κυνηγητό από τις κυβερνητικές δυνάμεις, η δυσπιστία και ο φόβος των αγροτών, η απροθυμία των παράνομων κομμουνιστών της Βολιβίας να συμμετάσχουν στο αντάρτικο και η εμπλοκή των ειδικών πρακτόρων της CIA έχουν ως αποτέλεσμα την ήττα του αντάρτικου. 
Ο κλοιός σφίγγει διαρκώς γύρω από τους ελάχιστους μαχητές. Σε μία από τις μάχες ο Τσε τραυματίζεται στο πόδι, αλλά παρόλ’ αυτά, ο ίδιος και δύο ακόμα άντρες καλύπτουν την υποχώρηση μερικών συντρόφων που περνούν τα σύνορα.
Ο Τσε αιχμαλωτίζεται την 8η Οκτωβρίου του 1967.
Την επόμενη μερα ο λοχίας Μάριο Τεράν τον δολοφονεί μέσα σε ένα εγκατελειμμένο σχολείο στο χωριό Λα Χιγκέρα.
Ο Τσε δολοφονήθηκε αλλά το παράδειγμά του έμεινε ζωντανό για να εμπνέει τις επόμενες γενιές.
Έγινε το σύμβολο που διατηρεί αναμμένη την φλόγα
της επανάστασης η οποία δεν θα σβήσει ποτέ.

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ:
NEW STAR
STUDIO new star art cinema:
ΣΠΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ 33 ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Τηλ 210-8640054 --6932479731

Τρίτη 2 Αυγούστου 2022

Παραμύθι για Παιδιά, Εγγόνια της Έρη Ρίτσου


Μια που δεν κάνω παρουσιάσεις, σκέφτηκα πως όσοι θέλουν να πάρουν το παραμύθι μου σε παιδιά, εγγόνια, ανίψια, βαφτιστήρια, καλό είναι να μην πάρουν "γουρούνι στο σακί", έτσι είπα να σας ανεβάσω το κείμενο για να πάρετε μια ιδέα. Εννοείται πως η πανέμορφη εικονογράφηση της Έρσης, δίνει άλλες διαστάσεις στο κείμενο και αυτό από μόνο του είναι απόλαυση για τα παιδιά.
Η υπόσχεση του παιδιού.
Μια φορά κι έναν καιρό, σε λιβάδι δροσερό, ζούσε μία πεταλούδα που ΄χε φίλη μια αρκούδα. Από το πρωί πετούσε, τα λουλούδια όλα τρυγούσε απ’ το νόστιμό τους μέλι που το ζήλευαν οι αγγέλοι. Ζούσε στον Παράδεισό της, που η ζωή την είχε στείλει και καμάρωνε πως είχε μια αρκούδα καλή φίλη. Παίζανε μαζί ωραία και χαιρόντουσαν πολύ, που κι οι δυο κάναν παρέα. Έρχοταν κι ένα πουλί και τους άρεσε, ω πόσο, να τ’ ακούνε να λαλεί.
Μια φορά της είχε φέρει και τα δυο της αρκουδάκια, που κυλιόνταν στο γρασίδι σαν χαρούμενα παιδάκια. Βγάζανε μικρές φωνούλες για να δείξουν τη χαρά τους και χαζεύαν τα πουλάκια που κουνούσαν τα φτερά τους.
Χάρηκε η πεταλούδα και τ΄αγάπησε κι αυτά και πολύ επιθυμούσε να τα δει έστω κλεφτά. «Φέρτα μόνο μια στιγμούλα» όλο την παρακαλούσε κι η αρκούδα αποκρινόταν, ήθελε μα δεν μπορούσε. «Βλέπεις έξω από το δάσος ειν’ οι κίνδυνοι μεγάλοι. Οι άνθρωποι είναι καλοί, μα υπάρχουν και οι άλλοι. Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν, οι δικές μας οι ζωές πως καθόλου δεν αξίζουν.» έλεγε στην πεταλούδα, λυπημένη, η αρκούδα.
«Μια φορά, ένας σοφός, πολύ γέρος πεταλούδος, μου ΄χε πει το ίδιο πράγμα. Πως οι άνθρωποι δεν ξέρουν η ζωή πως είναι θαύμα. Τους αρέσουν τα φτερά μας για τα χρώματα που έχουν, μα δεν θέλουν να πετάμε, θέλουν κείνοι να μας έχουν πεθαμένες πεταλούδες καρφωμένες με καρφίτσες μεσ’ σε γυάλινα καδράκια ή σε γυάλινες μπαλίτσες.»
Πριν προφτάσει η πεταλούδα όλα να τα θυμηθεί, που ο γέρος πεταλούδος κάποτε της είχε πει, ΜΠΑΜ, ακούστηκε βροντή και μετά ΜΠΟΥΜ, μία άλλη, θόρυβος και μυρωδιά φοβερή, που ΄φερνε ζάλη. «Τρέχω, είπε η αρκούδα, μεσ’ στο δάσος να κρυφτώ, κυνηγοί σκοτώνουν ζώα. Το ακούς το μπαμ αυτό;» και χωρίς να περιμένει άλλη απάντηση να πάρει, κρύφτηκε μέσα στο δάσος, ίδια όπως το φεγγάρι κρύβεται στην καταιγίδα μονομιάς, σε μια στιγμή, απ’ τα σύννεφα που τρέχουν στα ουράνια μ’ ορμή.
Τρομαγμένη η πεταλούδα βλέπει πίσω από ΄να θάμνο το λιβάδι να γεμίζει κυνηγούς μ’ άγρια σκυλιά, τουφεκιές συνέχεια πέφτουν κι απ’ τον ουρανό πουλιά, στο γρασίδι σπαρταράνε, χτυπημένα στην καρδιά. Η δική της η μικρούλα η καρδιά πάει να σπάσει απ’ τον φόβο και τη θλίψη για τους φίλους που έχει χάσει.
Ζώα και πουλιά φοβούνται, το λιβάδι ερημώνει κι η καημένη πεταλούδα μένει πια τελείως μόνη. Παντού γύρω ησυχία έχει πέσει θλιβερή, μάταια η πεταλούδα μια φωνούλα καρτερεί.
Ώσπου μιαν ωραία μέρα, που ψηλά λάμπει ο ήλιος, φαίνεται πως στο λιβάδι ήρθε ένας καινούργιος φίλος. Ένα όμορφο τραγούδι απ’ τον ύπνο την ξυπνάει και κείνη αναρωτιέται ποιος να ειν’ που τραγουδάει. Πίσω από το θάμνο βλέπει πως είναι ένα παιδί, στην αρχή πολύ φοβάται μα τ’ ακούει που τραγουδεί. «Δεν μπορεί κακό να είναι τούτο το μικρό ανθρωπάκι, που με μια γλυκειά φωνούλα λέει ωραίο τραγουδάκι.» Ξεθαρρεύει η πεταλούδα και κοντά του πια πετά, το παιδάκι όλο χάρη τραγουδά και την κοιτά.
«Μοιάζεις λίγο φοβισμένη, πεταλούδα μου καλή, έλα δω, στο μάγουλό μου δώσε τώρα ένα φιλί!» Στα μαλλιά του η πεταλούδα πάει και κάθεται για λίγο μα ακόμα φοβισμένη, λέει «Ω, πρέπει να φύγω.»
«Μα μη φεύγεις πεταλούδα, ΄γω πολύ σε αγαπώ. Αγαπώ όλα τα ζώα και πάντα τα βοηθώ. Τα ταϊζω, και νεράκι για να πίνουνε τους δίνω και ποτέ σαν υποφέρουν εγώ μόνα δεν τ’ αφήνω.»
Ξεθαρρεύει για καλά, και του λέει τι έχει γίνει, το λιβάδι οι κυνηγοί πώς ερήμωσαν και κείνη έμεινε δω μοναχή χωρίς ούτε ένα φίλο και φοβάται κι η καρδιά της τρέμει τώρα σαν το φύλλο
Θυμωμένο το παιδάκι την ακούει, την κοιτάει, και γεμάτο από θλίψη το κεφάλι του κουνάει. «Γω θα είμαι καλός φίλος και θα έρχομαι εδώ, να σε βλέπω πεταλούδα κι όλο θα σου τραγουδώ, όποτ’ ειν’ γιορτή και σκόλη, για να ξέρεις δεν ειν’ όλοι ίδιοι οι άνθρωποι μ’ αυτούς που σου δώσαν τόσο πόνο. Θέλω να θυμάσαι μόνο πως εγώ σαν μεγαλώσω δεν θ’ αφήσω πια κανέναν τα ζωάκια να πληγώνει και καμμία πεταλούδα δεν θα κλαίει τελείως μόνη. Θα πω σ’ όλους μου τους φίλους τα ζωάκια ν’ αγαπάνε γιατί σαν και μας και κείνα χαίρονται μα και πονάνε. Έναν κόσμο πιο ωραίο, έναν κόσμο φωτεινό, αύριο τα παιδιά θα φτιάξουν. Για όλων θα’ναι το καλό.»
Έτσι είπε το παιδάκι με χαμόγελο στα χείλη και αυτό κι η πεταλούδα μείνανε για πάντα φίλοι.

Τετάρτη 22 Ιουνίου 2022

22 Ιουνίου 1941: Ας θυμηθούμε τη εισβολή των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση


ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ
Αρχίζει η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, 22 Ιουνίου 1941.
Η ναζιστική Γερμανία προχωρεί στο ακατανόητο, σκάβοντας τον λάκκο της. Τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου εισβάλει στην ΕΣΣΔ. 
Γιγαντωμένη από την πολιτική κατευνασμού Γάλλων και Βρετανών κυρίως κι έχοντας κατακτήσει όλη την Ευρώπη. Πολιτική που στοίχισε εκτός από την ύπαρξη της ίδιας της Γαλλίας και την ελευθερία όλης της ηπειρωτικής Ευρώπης, παραλίγο δε και της Μ. Βρετανίας. 
Η Γερμανία, με ολόκληρη την βιομηχανική ισχύ της κατεχόμενης Ευρώπης προχωρεί στην απονενοημένη επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. 
Σε τέσσερα χρόνια δεν θα υπάρχει και στην καρδιά του Βερολίνου θα έχει καρφωθεί η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. 
Από το προσκλητήριο της μεγάλης Νίκης εναντίον του φασισμού, θα απουσίαζαν εκατό εκατομμύρια άνθρωποι (από τους οποίους σχεδόν 70 εκ. πολίτες). Μεταξύ αυτών 27.000.000 Σοβιετικοί, τουλάχιστον άλλοι τόσοι Κινέζοι, 6.000.000 Εβραίοι, άλλοι τόσοι Πολωνοί, 2.500.000 Ινδοί, 1.000.000 Σέρβοι, 600.000 Έλληνες… αλλά κι απ’ τους κατακτητές, εκατομμύρια Γερμανοί, Ιταλοί, Ιάπωνες κι άλλοι κολαούζοι των φασιστών.

Η αιματοβαμμένη μοίρα της ανθρωπότητας για την επόμενη επταετία είχε σφραγιστεί στις 29 Σεπτεμβρίου 1938 με το Σύμφωνο του Μονάχου. Χίτλερ-Μουσολίνι-Τσάμπερλαιν-Νταλαντιέ υπογράφουν την καταδίκη της Τσεχοσλοβακίας και τον Β΄ ΠΠ. 
Η πολιτική του κατευνασμού. Με κάθε τρόπο η Γερμανία να στραφεί προς την Ανατολή.
«Αυτό που συνέβη στο Μόναχο ήταν το τέλος του μπολσεβικισμού στην Ευρώπη, το τέλος οποιασδήποτε επιρροής της Ρωσίας στην ήπειρό μας» δήλωσε θριαμβευτικά ο Μουσολίνι με το πέρας των εργασιών.
Ο Νταλαντιέ, καθώς τον επευφημούν οι αφελείς Γάλλοι μετά την υπογραφή της συμφωνίας, ψιθυρίζει στον υπουργό των εξωτερικών:
«Αν ήξεραν τι υπογράψαμε θα μας καθάριζαν».
Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ την χαρακτήρισε τραγωδία

Η ΕΣΣΔ είχε προτείνει να στηρίξει την Τσεχοσλοβακία με την προϋπόθεση να περάσουν στρατεύματά της από Πολωνία και Ρουμανία. 
Όχι μόνο αρνήθηκαν, αλλά η Πολωνία ενέγειρε αξιώσεις επί της Τσεχοσλοβακίας. Η ΕΣΣΔ πρότεινε, επίσης, να στηρίξει την Γαλλία εάν υπερασπιζόταν την Τσεχοσλοβακία. Αρνήθηκαν και πάλι.

Στην διάσκεψη του Μονάχου, ο Τσεχοσλοβάκος πρόεδρος, παραμένει εκτός διαπραγμάτευσης σε διπλανό δωμάτιο. Η Τσεχοσλοβακία «πέφτει» ανυπεράσπιστη. Είχε προηγηθεί η Αυστρία.
Η ανεπτυγμένη βιομηχανικά Τσεχοσλοβακία παύει να υπάρχει. 
Η ειρωνεία είναι πως όταν εισέβαλε η Βέρμαχτ στη Γαλλία το 40% του εξοπλισμού της ήταν τσεχοσλοβάκικος.

Στις 17 Απριλίου του 1939 απορρίπτεται και η πρόταση της Σοβιετικής Ένωσης διά του Στάλιν, για κοινό μέτωπο κατά του άξονα. 
Στη συνέχεια οι συνομιλίες στη Μόσχα μεταξύ Βρετανών, Γάλλων και Σοβιετικών και μετά από επίμονες προσπάθειες των Σοβιετικών οδηγούνται σε αποτυχία με ευθύνη των Αγγλο-Γάλλων.

Τότε η ΕΣΣΔ προχωρεί στον ευφυέστερο διπλωματικό ελιγμό του αιώνα. Μετά από πρόταση της Γερμανίας υπογράφει το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Η ανάγκη της ΕΣΣΔ να κερδίσει χρόνο. Ηττάται η Πολωνία, το Βέλγιο, η Ολλανδία. Η ίδια η Γαλλία.

Η Ευρώπη γεμίζει νεκρούς και στρατόπεδα θανάτου. Άουσβιτς, Κέλμνο, Μαϊντάνεκ, Μάλυ Τρόστενετς, Μπέλζεκ, Μπίρκεναου, Νταχάου, Σομπιμππόρ… «Η τελική λύση». Μονοξείδιο του άνθρακα και Zyklon B. Κρεματόρια. Εβραίοι, Κομμουνιστές, Ρομά και Σίντι, Ομοφυλόφιλοι, άτομα με ειδικές ανάγκες…
Το τέρας του ναζισμού στρέφεται ανατολικά. Χίτλερ: «Θα εξοντώσουμε τη Ρωσία ώστε να μην μπορέσει ποτέ πια να σηκωθεί». Οι Αμερικανοί ειδικοί προβλέπουν πως η ΕΣΣΔ θα αντέξει ένα έως τρεις μήνες.

Μπαρμπαρόσα. Ο τάφος των ναζί. Στο Σοβιετογερμανικό μέτωπο η χιτλερική Γερμανία έχασε το 80% της δύναμής της. Φρούριο Μπρεστ-Λιτόφσκ, Λένινγκραντ, Στάλινγκραντ, Μόσχα, Οδησσός… 
Ασύλληπτος, απαράμιλλος ηρωισμός του Σοβιετικού Λαού και του Κόκκινου Στρατού. 
Οι νότες της συμφωνίας του Λένινγκραντ του Σοστακόβιτς, ηχούν ως απόκοσμη προφητεία θανάτου, στ’ αφτιά των γερμανών που πολιορκούν την πόλη. 
Στο Στάλινγκραντ σε μια ώρα ο νεοσύλλεκτος καθίσταται βετεράνος. Δρόμο με το δρόμο, σπίτι με το σπίτι, δωμάτιο με δωμάτιο. Να το κρατήσουν, να το χάσουν κι ύστερα πάλι να το κερδίσουν για να το ξαναχάσουν κι αργότερα να το καταλάβουν και πάλι. 
Κρατάνε και στη Μόσχα. Ακολουθεί το Κουρσκ. Εκατομμύρια νεκροί, χιλιάδες πόλεις και χωριά αφανίστηκαν, χιλιάδες βιομηχανίες ισοπεδώθηκαν.
Η ΕΣΣΔ αντέχει. 
Μαζί της κι όλος ο κόσμος. 
Η τελική επίθεση του Κόκκινου Στρατού στις 12/1/1945. Οι αγγλικές εφημερίδες:
 «Είναι ίσως η πιο μεγάλη επίδειξη στρατιωτικής δύναμης που έχει δει ποτέ ο κόσμος». 
Το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων: «Ποτέ δεν έγινε στην πολεμική ιστορία μια τέτοια επίθεση».
Το τέρας του φασισμού εξολοθρεύεται. 
Δυστυχώς, όχι και το σύστημα που τον γεννά. 
Η 1η Μάη του 1945 θα ξημερώσει με την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο να κυματίζει στο Ράιχσταγκ.

Στην πρώτη παρέλαση της Νίκης, στις 24η Ιουνίου του 1945, ο Κόκκινος Στρατός με επικεφαλείς τους Στρατάρχες Γκεόργκι Ζούκοφ και Κωνσταντίν Ροκοσόφσκυ, αποθέτει τα κατακτημένα λάβαρα του ναζισμού, μπροστά από το Μαυσωλείο του Λένιν, στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης και στον ΓΓ του ΚΚΣΕ Ιωσήφ Στάλιν.

Στο βίντεο που ακολουθεί η μεγάλη παρέλαση στις 24 Ιουνίου του 1945, στη Μόσχα:

https://www.youtube.com/watch?v=hbIvpmmvFXY&t=232s&ab_channel=VivaLaRevolucion

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2022

ΤΑ "ΑΧΡΗΣΤΑ" ΟΠΛΑ ΠΟΥ ΣΤΕΙΛΑΜΕ ΣΤΟΝ "ΣΥΜΜΑΧΟ" ΖΕΛΕΝΣΚΙ


Οι συνειρμοί για την αποστρατικοποίηση των νησιών ειναι αναπόφευκτοι, οσο και η επικίνδυνη και άθλια πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλα και των κομμάτων που με αστερίσκους και ανταλλάγματα -λέγε με ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ- συναινούν με το ΝΑΤΟ -ΕΕ και ξερό ψωμί.
Η κυβέρνηση, προκειμένου να καλύψει την επιλογή της να «ανταποκριθεί» στις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ, παραπλανά συνειδητά και μεθοδευμένα τον ελληνικό λαό, απαξιώνοντας το επιχειρησιακό - και όχι αποθηκευμένο - όπλο, πυρομαχικό ή οπλικό σύστημα που μέχρι χτες κρατούσαν στο χέρι τους στρατευμένοι και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, με αποστολή... να υπερασπιστούν τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Η θέση αυτή της κυβέρνησης συνιστά προσβολή για όλους αυτούς, αλλά και για τους εργαζόμενους που πληρώνουν πανάκριβα την προμήθεια αυτού και άλλου εξοπλισμού, υποτίθεται για την άμυνα της χώρας, ενώ τελικά αφορούν τη συμμετοχή της σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Τα ερωτήματα είναι κρίσιμα και αποκαλυπτικά:
Ας απαντήσει η κυβέρνηση, ήταν άχρηστες και προερχόμενες από το -σύμφωνα με την ίδια- άχρηστο για την άμυνα της χώρας απόθεμα οι 2.100 ρουκέτες RM-70 που στάλθηκαν στον στρατό του Ζελένσκι, τουλάχιστον μέχρι τις 27 Απρίλη, αδειάζοντας ακόμα και αποθήκες κρίσιμων νησιών του Βόρειου Αιγαίου;
Ηταν «άχρηστα» τα 3.200.000 φυσίγγια 7,62 χιλιοστών, οι τουλάχιστον 60 δυσεύρετοι και πανάκριβοι αντιαεροπορικοί πύραυλοι «Stiger», τα 17.000 πολύτιμα βλήματα πυροβολικού 155 χιλιοστών, οι 1.100 φορητοί αντιαρματικοί πύραυλοι RPG; Με τον ανατριχιαστικό κατάλογο να συνεχίζεται... Μόνο το κόστος των διατιθέμενων πυρομαχικών προσεγγίζει τα 30.000.000 ευρώ, και είναι όλα, μα όλα, επιχειρησιακά.
Ας απαντήσει η κυβέρνηση, είναι από το «άχρηστο» απόθεμα τα 100 έως 130 ΤΟΜΑ BMP-1, με το αποτελεσματικότατο πυροβόλο των 73 χιλιοστών, που αποσύρονται από τις ακτές των νησιών του Αιγαίου για να συνδράμουν τα Τάγματα του Αζόφ και τον «Δεξιό Τομέα», πυλώνες του στρατού του Ζελένσκι και δεκανίκια στην υλοποίηση της πολιτικής του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στη διαπάλη τους με τη Ρωσία; 'Η μήπως θα αντικατασταθούν από τα γερμανικά «Marder 1A3/5», με το αδύναμο πυροβόλο των 20 χιλιοστών, που στην κυριολεξία σαπίζουν εδώ και χρόνια, πεταμένα στους γερμανικούς αγρούς.
Για τη μεταφορά όλων αυτών στήθηκε από το ΝΑΤΟ μια εναέρια επιχείρηση 21 εναέριων αποστολών, αποτελούμενη από 6 ελληνικά μεταγωγικά αεροσκάφη C-130, 10 καναδέζικα και 5 Νέας Ζηλανδίας.
Για όλα τα παραπάνω η κυβέρνηση σιωπά ένοχα, ύπουλα και παραπλανητικά. Συνειρμικά, κανείς δεν μπορεί να μην τα συνδέει με τις επίκαιρες έννοιες «αποστρατιωτικοποίηση» και «συνδιαχείριση» με την Τουρκία, των πλουτοπαραγωγικών πόρων του Αιγαίου. Οπως και δεν ξεχνά τις αντίστοιχες «λαμπρές» ιστορικές στιγμές του παρελθόντος, π.χ. την απόσυρση, από τη χούντα του 1967, της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο (Δεκέμβρης του 1967), που άφησε το μαρτυρικό νησί στο έλεος της Αγκυρας, αποδεικνύοντας τη σκοπιμότητα και σημαντικότητα εκείνης της εγκληματικής πράξης επτά χρόνια μετά, το 1974.
Ο λαός μας πρέπει να επαγρυπνά και να μη δείχνει καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, στην αστική τάξη και στα κόμματά της. Με πυξίδα τα δικά του συμφέροντα, με όλους τους τρόπους, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, να βρεθεί απέναντι στην πολιτική της εμπλοκής.
(Τα στοιχεία απο το Ριζοσπάστη)



Markos Skoufalos 

Τετάρτη 15 Ιουνίου 2022

ΛΑΡΚΟ:-Μιλάμε για «Έγκλημα»...

ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΡΚΟ

Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη Βουλή:

Σήμερα, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ φέρνει εδώ στη Βουλή τη φωνή των εργατών της ΛΑΡΚΟ, των οικογενειών τους, του λαού της Λοκρίδας, της Φθιώτιδας, της Βοιωτίας, των Ψαχνών της Εύβοιας, της Σιάτιστας, που τους καταδικάζετε στον μαρασμό, στην ανεργία, στη φτώχεια.

Ζήτησα να πάρω τον λόγο στη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής γιατί εμείς, ως Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, δεν θα σας επιτρέψουμε να περάσετε στα μουλωχτά αυτήν την επαίσχυντη τροπολογία που καταθέσατε, την Παρασκευή το απόγευμα, για τη ΛΑΡΚΟ, μέσα στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος.

Δεν θα σας επιτρέψουμε να ψηφίσετε στα μουλωχτά και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες, όπως συνηθίζετε, μια τροπολογία, η οποία προβλέπει τις ομαδικές απολύσεις των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ και δίνει τη δυνατότητα στον ειδικό εκκαθαριστή να προβεί σε καταγγελία του συνόλου των συμβάσεων των εργαζομένων.

Με δυο λόγια, τους πετάτε στον δρόμο για να σταματήσει η λειτουργία της το αργότερο μέχρι τον Αύγουστο και έτσι να την παραδώσετε «καθαρή» από εργαζόμενους, στον νέο επενδυτή.

Εσείς, οι βρώμικοι πολιτικά, θέλετε να «καθαρίσετε» τους εργαζόμενους, που έχουν δώσει τη ζωή τους για το κουφάρι που σταδιακά επιδιώκατε να δημιουργήσετε. Γιατί εσείς είστε που φάγατε, φάγατε, φάγατε... Τελικά, όμως, ούτε από τον οικονομικό εισαγγελέα δεν θα γλιτώσετε.

Το κάστρο των εργατών της ΛΑΡΚΟ δεν πέφτει!




Δεν θα σας επιτρέψουμε να το περάσετε στα μουλωχτά, όπως δεν σας το επιτρέπουν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ. Παρά το ότι όλες τις προηγούμενες μέρες τους βάλατε το πιστόλι στον κρόταφο, δεν υπέκυψαν! Απέρριψαν τον ωμό εκβιασμό σας κι αυτή την ώρα βρίσκονται έξω από τη Βουλή, διατρανώνοντας τη θέλησή τους, ότι «το έγκλημα στη ΛΑΡΚΟ δεν πρέπει να περάσει»!
Οσο και να προσπαθήσετε, όσους «δούρειους ίππους» και να φτιάξετε, με τους «συνδικαλιστές» του Σταϊκούρα, το κάστρο των εργατών της ΛΑΡΚΟ δεν πέφτει. Είναι εδώ με το κεφάλι ψηλά!

Οσο ωμά και να εκβιάζετε, όση ψυχολογική πίεση και να ασκήσουν τα παπαγαλάκια σας, τα κορμιά και οι ψυχές που βγάζουν το ατσάλι, που γνωρίζουν τον χάρο, που έχουν το σθένος να συνεχίζουν να δουλεύουν δίπλα στον νεκρό αδελφό τους, που η πολιτική σας σκότωσε, αυτά τα κορμιά, αυτές οι ψυχές «δεν βολεύονται, παρά μόνο στον ήλιο, παρά μόνο με το δίκιο»...

Και ο αγώνας των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ είναι πέρα για πέρα δίκαιος. Διεκδικούν δουλειά. Διεκδικούν εργοστάσιο και μεταλλεία ανοιχτά.

Σας έχουν ξεσκεπάσει στα μάτια όλων των εργαζομένων με τις θέσεις τους. Ο αγώνας τους είναι αγώνας ζωής για τους κατοίκους της Λοκρίδας, της Εύβοιας, όπου θα δουν την περιοχή τους να ρημάζει.

Εσείς έχετε τους μηχανισμούς λάσπης, διάσπασης, παραπληροφόρησης, μέσα και έξω από τη ΛΑΡΚΟ, και οι εργαζόμενοι έχουν το μπόι 30 μήνες, μέσα από έναν παστρικό αγώνα, να σας κοιτούν κατάματα.

Πάρτε πίσω το έκτρωμα με το οποίο πάτε να ολοκληρώσετε το έγκλημα! 
Διασφαλίστε τη λειτουργία με συνθήκες ασφάλειας. Επιστρέψτε τα Δώρα εορτών στους εργαζόμενους, το επίδομα αδείας, τις περικοπές στις μηνιαίες αποδοχές, δώστε τους τις τριετίες. Είναι καραμπινάτη πολιτική αλητεία αυτό που κάνετε.

Επειδή είστε εργοδότες και νομοθέτες, νομοθετήσατε.
 Πώς;
- Με τα χρήματα από τον κουμπαρά των εργαζομένων, που ήσασταν υποχρεωμένοι να τα καταβάλετε γιατί είναι ο μόχθος μιας ζωής, είναι η επένδυση του εργάτη σε μια αιματοβαμμένη επιχείρηση, με τις αποζημιώσεις και τα ασφαλιστήρια ζωής, χρηματοδοτήσατε την απαξίωση.

- Με τα χρήματα που τους υφαρπάξατε από τις περικοπές των δύο τελευταίων ετών, τώρα τους αποζημιώνετε. Μάλιστα, χωρίς να ήσασταν υποχρεωμένοι, έτσι εκδικητικά, με ταξικό μίσος, τους υφαρπάξατε τον 13ο και 14ο μισθό και τώρα τους τον υφαρπάζετε δεύτερη φορά, στις αποζημιώσεις που είναι μικρότερες κατά 17% ή κατά 1/6, από αυτές που προβλέπει ακόμα και ο αντεργατικός νόμος 4093/2012.
Ντροπή σας!

Με τα δουλεμπορικά μοντέλα των εργολαβιών και των Δελτίων Παροχής Υπηρεσιών, τους φάγατε τα νιάτα και τώρα δεν τους αναγνωρίζετε την προϋπηρεσία.
Ντροπή σας!

Στους εργαζόμενους που δεν είχε ξοφλήσει τις αποζημιώσεις, λόγω συνταξιοδότησης, η διοίκησή σας, η διοίκηση Τζίτζου και Κυριαζή, ή αυτούς που έφυγαν στο καθεστώς ειδικής διαχείρισης του Γεωργίου Μελέτη, δεν τους δίνετε τίποτα!
Ντροπή σας!

Καταργήσατε τις Επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, ακόμη και ατομικές. Σε μια επιχείρηση με 80 νεκρούς στην ώρα εργασίας, εκατοντάδες άλλους από επαγγελματικές ασθένειες, τους υφαρπάξατε τα ασφαλιστήρια ζωής και τώρα τους λέτε «αν είστε καλά παιδιά και συναινέσετε στην καταδίκη σας, θα νομοθετήσω και θα σας βάλω σε πιο προνομιακή θέση στη λίστα πιστωτών»! Εκτός του ότι μας αποδεικνύετε το πόσο διασφαλίζονται τα χρήματα των εργαζομένων στις ιδιωτικές ασφάλειες!

Καλά, ποιους δουλεύετε; Δεν μας λέτε, βέβαια, πόσο θα τη δώσετε, αφού θα την χαρίσετε.

Το λέτε μάλιστα: 1 ευρώ. Και αν όχι 1 ευρώ, σίγουρα όχι 83 εκατ. Γιατί, για να μοιραστεί στη λίστα υπέρ προνομιούχων το πρώτο ευρώ, θα πρέπει να έχει πάρει πρώτα πίσω τα 83 εκατομμύρια ευρώ το κράτος σας.

Μάλιστα, πουλάτε εκδούλευση και εκβιασμό παράλληλα, βάζοντας την «ειδική διαχείριση» να λέει πως αν δεν συμφωνήσουν οι εργαζόμενοι, δεν θα το κάνετε.

Τι είναι αυτά; Ποιοι νομίζετε πως είστε;
Πάρτε πίσω την τροπολογία - έκτρωμα και φέρτε το εξώδικο που σας έστειλαν οι εργαζόμενοι για συζήτηση

Μέσα από αυτό το έκτρωμα που θέλετε να ψηφίσετε σήμερα, σταματάτε κάθε δραστηριότητα, που αυτό σημαίνει ανεργία. Απολύονται εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, εργαζόμενοι στις εργολαβίες, αυτοκινητιστές, ειδικότητες μηχανημάτων έργου.

Σταματούν τη λειτουργία αντικειμενικά 3 εργοστάσια αμμοβολής, με δεκάδες εργαζόμενους. Πλήττονται άμεσα προμηθευτές, με εκατοντάδες εργαζόμενους. Πλήττονται υπηρεσίες και επαγγέλματα χιλιάδων εργαζομένων, που κύριο οικονομικό πνεύμονα έχουν τη μισθοδοσία των άμεσα και έμμεσα εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ. Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Εδώ μιλάμε για μαρασμό ολόκληρων περιοχών σε 6 νομούς. Και πότε τα κάνετε όλα αυτά;

Την ώρα που το νικέλιο έχει σταθεροποιηθεί σε τιμές ιστορικού ρεκόρ!

Δεν ντρέπεστε; Δεν έχετε καθόλου τσίπα επάνω σας; Με ποιο αιτιολογικό το κάνετε αυτό; Οτι «δεν βγαίνει η ΛΑΡΚΟ»;

Οι εργαζόμενοι σας έχουν πάρει και το τελευταίο φύλλο συκής από τα βρώμικα και ψεύτικα επιχειρήματά σας. Και μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε.

Πάρτε πίσω την τροπολογία - έκτρωμα και φέρτε το εξώδικο που σας έστειλαν οι εργαζόμενοι για συζήτηση. Και καλέστε εδώ εργαζόμενους και στελέχη. Αυτοί θα σας πουν τι πρέπει να γίνει.

Σας λένε, πάντα σας έλεγαν, αλλά εσείς και όλοι οι προηγούμενοι, «στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα».

Μόνο την ΕΕ και τα μεγάλα συμφέροντα ακούτε. Σε αυτούς είστε απλά στρατιωτάκια, στους εργαζόμενους, που σας έχουν στηρίξει και με τον ψήφο τους ακόμα, είστε εχθροί.

Ετσι είναι. Αλλά Κυριακή κοντή γιορτή. Πού θα πάτε, ειδικά εσείς της Φθιώτιδας; Ε, κύριοι Σταϊκούρα, Οικονόμου, Χειμάρα, Κοτρωνιά και Σία; Γνωριζόμαστε και γνωρίζουμε την περιοχή της ΛΑΡΚΟ, της Λοκρίδας, του νομού Φθιώτιδας. Πού θα σταθείτε με το έγκλημα που κάνετε;

Γιατί δεν τους φωνάζετε εδώ να τα πουν και να ακούσει όλος ο ελληνικός λαός; Τους φοβάστε. Ούτε ένα επιχείρημα δεν έχετε απέναντι στις τεκμηριωμένες θέσεις τους.

Και το κακό για εσάς είναι ότι, μέσα από τον αγώνα τους, αυτές οι θέσεις μαθεύτηκαν στην επικράτεια. Από τον Εβρο μέχρι την Κρήτη. Σήμερα όλη η χώρα γνωρίζει για το τι είναι η ΛΑΡΚΟ. Καταλαβαίνουμε, δεν έχετε άλλο χαρτί, ο ωμός εκβιασμός σάς έμεινε μόνο. Αλλά δεν πέρασε.

Αλήθεια, τι ακριβώς ρόλο βαράνε αυτοί της «ειδικής διαχείρισης» και το δικηγορικό γραφείο που συνεργάζονται; Τον ρόλο του κακού ταχυδρόμου εντολών και εκβιασμών;

Καταλαβαίνετε πολύ καλά τι λέμε, μην κάνετε τους ανήξερους.

Για πέστε μας. Υιοθετείτε τον εκβιασμό που μετέφερε για λογαριασμό σας η «ειδική διαχείριση», ότι αν δεν παραιτηθούν οι εργαζόμενοι από τα ασφαλιστικά, θα τους υφαρπάξατε και αυτά τα ψίχουλα των αποζημιώσεων;

Οτι αν δεν παραιτηθούν, δεν θα επαναπροσληφθούν όλοι, ότι δεν θα αναγνωριστούν νόμιμες προϋπηρεσίες, ότι δεν θα συνεχίσουν οι εργαζόμενοι στις εργολαβίες; Τι κατάντια είναι αυτή; Δεν ντρέπεστε;

Τοποθετηθείτε. Φτάσατε στο τελευταίο στάδιο του αυτοεξευτελισμού! Αλλά αυτοί είστε!

Διαχρονικό το έγκλημα στη ΛΑΡΚΟ

Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να συνεχίσουν τον ηρωικό τους αγώνα για δουλειά, προκοπή, καλύτερη διαβίωση. Με αυτόν τον ηρωικό αγώνα τους απέδειξαν - όχι σε εσάς, εσείς το ξέρετε πολύ καλά - σε όλο τον ελληνικό λαό πως η ΛΑΡΚΟ δεν είναι ένα σκουριασμένο βαρίδι. Είναι μια στρατηγικής σημασίας επιχείρηση, πραγματικός θησαυρός για τη χώρα μας.

Απέδειξαν ότι το έγκλημα στη ΛΑΡΚΟ είναι διαχρονικό, αφού όλες οι κυβερνήσεις και της ΝΔ παλιότερα, και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ - κι ας προσπαθούν σήμερα οι ηγεσίες τους να βγάλουν την ουρά τους απέξω - υλοποιώντας το γράμμα των αποφάσεων της ΕΕ, έβαλαν το χεράκι τους στην ιδιωτικοποίηση, στην απαξίωση, στη διάλυση, στην υπερχρέωση και τελικά στη συκοφάντηση της επιχείρησης. Ομως, η δική σας κυβέρνηση, κύριοι της ΝΔ, ανέλαβε να ολοκληρώσει αυτό το έγκλημα!

Οι δικοί σας υπουργοί, Σταϊκούρας, Χατζηδάκης, Σκρέκας, έχουν βάλει την υπογραφή τους σ' αυτό το έγκλημα. Ζήλεψε ο ένας τη δόξα του άλλου και τρέχει να μαζέψει αντεργατικά γαλόνια από τους μεγαλόσχημους επενδυτές - ληστές.

Να ξέρετε, όμως, πως τα αντεργατικά γαλόνια τα ξηλώνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Και τα δικά σας, κύριοι της κυβέρνησης, θα σας τα ξηλώσουν οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ, αν τολμήσετε να ολοκληρώσετε αυτό το έγκλημα. Μη νομίζετε ότι θα σας γλιτώσουν οι παρατρεχάμενοί σας.

Ναι, η δική σας κυβέρνηση, κύριοι της ΝΔ, ανέλαβε να ολοκληρώσει αυτό το έγκλημα. Με τον νόμο του 2020 που ψήφισε, προώθησε την παραπέρα ιδιωτικοποίηση και εκποίηση της ΛΑΡΚΟ σε κομμάτια. Διορίζοντας «ειδική διαχείριση» και υλοποιώντας 2 έτη «εκκαθάρισης εν λειτουργία», δημιούργησε τους όρους που απαιτεί το κεφάλαιο για να γίνει η ΛΑΡΚΟ ελκυστική για το ίδιο.

Οι δικοί σας υπουργοί, Σταϊκούρας, Χατζηδάκης και Σκρέκας, ανακοίνωσαν ένα εκτρωματικό κυβερνητικό σχέδιο, που πριν από λίγους μήνες προέβλεπε και πάλι την απόλυση των εργαζομένων. Τότε, είπαν μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου να γίνουν οι απολύσεις και με ταυτόχρονη απομάκρυνση αυτών και των οικογενειών τους από τους εργατικούς οικισμούς.

Στόχος σας ήταν να δώσετε τη ΛΑΡΚΟ στους επίδοξους επενδυτές «τζάμπα και κλειστή» με τους εργαζόμενους στην ανεργία, παρότι υπάρχει πρόβλεψη στον νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση ότι το εργοστάσιο θα παραδοθεί εν λειτουργία!

Φάγατε τα μούτρα σας τότε. Και θα τα ξαναφάτε, γιατί οι εργαζόμενοι απορρίπτουν τους εκβιασμούς! Εχουν μάθει να βλέπουν και να προσπερνάνε τις τρικλοποδιές που τους βάζετε! Δεν λυγίζουν μπροστά στον φόβο της απόλυσης, στέκονται όρθιοι, ενωμένοι απέναντί σας, σαν μια γροθιά!

Οι εργαζόμενοι με τα σωματεία τους απορρίπτουν το σχέδιό σας, συνεχίζουν τον αγώνα τους και διεκδικούν συγκεκριμένα:

- Να διασφαλιστεί η ενιαία και συνολική παραγωγική λειτουργία της ΛΑΡΚΟ.

- Να υπάρξει σχέδιο και χρονοδιάγραμμα επισκευής, εκσυγχρονισμού, αύξησης της παραγωγής σε ένα ασφαλές περιβάλλον για τους εργαζόμενους.

- Να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας και η καταβολή του μόχθου τους στο 100%

Υπόλογοι όσοι ψηφίσουν το έκτρωμα!

Αυτά πρέπει να ψηφίσει η Βουλή σήμερα και όχι την τροπολογία - έκτρωμα. Επιμένουμε να μιλάμε για «έγκλημα», γιατί η ΛΑΡΚΟ δεν είναι μια οποιαδήποτε επιχείρηση, είναι μια επιχείρηση στρατηγικής σημασίας και, όπως πολλές φορές έχουμε πει, πραγματικό χρυσωρυχείο. Γιατί η ΛΑΡΚΟ είναι η μοναδική επιχείρηση στην Ευρωπαϊκή Ενωση που παράγει σιδηρονικέλιο μέσα από την επεξεργασία δικών της εγχώριων μεταλλευμάτων.

Μιλάμε για «έγκλημα», γιατί η χώρα μας είναι η μοναδική στην ΕΕ που έχει στο υπέδαφος νικελιούχα μεταλλεύματα με κοβάλτιο, γεγονός που τα κάνει δυσεύρετα σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα, οι μεγαλύτεροι παραγωγοί ανοξείδωτου χάλυβα σε όλο τον κόσμο είναι πελάτες της ΛΑΡΚΟ.

Μιλάμε για «έγκλημα», γιατί στη χώρα μας και στη ΛΑΡΚΟ έχουν γίνει συγκεκριμένα πειράματα, με επιτυχία, για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, καθαρού νικελίου και σε ικανοποιητικό επίπεδο πείραμα νικελίου με τη μορφή της υδρομεταλλουργίας.

Αυτά μόνο φτάνουν για να καταλάβει κανείς τις παραγωγικές δυνατότητες που έχει η ΛΑΡΚΟ, οι οποίες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας από τη σκοπιά των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Και τέτοια πρόταση έχει το ΚΚΕ. Γιατί μόνο το ΚΚΕ έχει ολοκληρωμένη πρόταση, με βάση την οποία η ΛΑΡΚΟ μπορεί και πρέπει να συνεχίσει τη λειτουργία της, ως ο μοναδικός φορέας σιδηρονικελιούχων μεταλλευμάτων στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, καλύπτοντας πάνω από το 5% της ευρωπαϊκής αγοράς.

Προϋπόθεση για να συνεχίσει, όμως, τη λειτουργία της είναι η αξιοποίηση προς όφελος του ελληνικού λαού των μεταλλευτικών προϊόντων, όπως η αξιοποίηση του εγχώριου νικελίου μέσα από την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, η μελετημένη χρήση του ως πρώτης ύλης στη βιομηχανία, που θα μπορούσε να καλύψει ένα πολύ μεγάλο μέρος σύγχρονων αναγκών, για τη βιομηχανία, όπως και παραγωγή πολλών ιατρικών ειδών, ειδών οικιακής χρήσης, υλικών για σύγχρονες κατασκευές, πρώτες ύλες για μεταφορικά μέσα και τόσα άλλα.

Σε αυτήν την κατεύθυνση αξιοποίησης των δυνατοτήτων της ΛΑΡΚΟ και γενικότερα των μεταλλευτικών πόρων, μπορεί να διασφαλιστούν και όλα τα δικαιώματα των εργαζομένων, με ανθρώπινες, με αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς.

Αυτός ο προσανατολισμός στη λειτουργία της ΛΑΡΚΟ και στην αξιοποίηση των μεταλλευτικών πόρων έρχεται, βέβαια, ξέρουμε, σε σύγκρουση με το κέρδος των λίγων σε βάρος των πολλών, δηλαδή το καπιταλιστικό κέρδος και τις παραγωγικές σχέσεις που το υπηρετούν.

Γνωστά. Γι' αυτό σήμερα είναι απαραίτητο και υπερώριμο - λέμε εμείς - να περάσει και η ΛΑΡΚΟ, όπως και όλος ο μεταλλευτικός πλούτος, όλα αυτά τα συγκεντρωμένα μέσα, στην κοινωνική ιδιοκτησία. Αφού μόνο έτσι, και με κεντρικό επιστημονικό σχέδιο, εργατικό - λαϊκό έλεγχο και συμμετοχή από τους ίδιους τους παραγωγούς του πλούτου, μπορεί να υπάρξει προοπτική για την πραγματική ευημερία του λαού μας, των εργατών της ΛΑΡΚΟ, των παιδιών τους.

Γι' αυτό ακριβώς, επειδή έχουμε μια τέτοια ολοκληρωμένη πρόταση μπορούμε να στεκόμαστε, όπως με συνέπεια κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια, απέναντι στα δικά σας εγκληματικά σχέδια, απαιτώντας τη χρηματοδότηση και τον εκσυγχρονισμό της επιχείρησης με ευθύνη, σχεδιασμό και έλεγχο του κράτους, καθώς και την παραπέρα ανάπτυξή της, σύμφωνα με τις δυνατότητές της που είναι πραγματικά πολύ μεγάλες.

Με όλες μας τις δυνάμεις στηρίζουμε τον μεγαλειώδη αγώνα των εργαζομένων. Συνεχίζουμε να απαιτούμε τη διασφάλιση της συνέχισης της λειτουργίας της, όλων των θέσεων εργασίας.

Καταθέσαμε ολοκληρωμένη τροπολογία, αποδεικνύοντας γιατί η ΛΑΡΚΟ είναι πραγματικό «χρυσωρυχείο». Τροπολογία που εξασφαλίζει την πλήρη λειτουργία και ανάπτυξη της επιχείρησης, ταυτόχρονα με την προστασία των εργαζομένων. Την απορρίψατε, με τις πλάτες βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ.

Αλλά έτσι είναι. Ο καθένας άλλωστε έχει διαλέξει πλευρά. Και οι εργαζόμενοι ξέρουν ποιος είναι σταθερά, μόνιμα, με συνέπεια μαζί τους και ποιος είναι απέναντι.

Η σημερινή πολιτική αλητεία και ο ωμός εκβιασμός με την τροπολογία δεν πρέπει να περάσουν! Υπόλογοι, ένας προς έναν, απέναντι στην Ελλάδα και τον λαό της, θα είναι όσοι ψηφίσουν αυτό το έκτρωμα!

Με την ονομαστική ψηφοφορία που ζήτησε το ΚΚΕ, τα ονόματα όσων ψηφίσουν την τροπολογία απόψε θα γραφτούν στους μαύρους πίνακες της Ιστορίας αυτού του τόπου.

ΜΕΓΑΛΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΛΑΡΚΟ
Ενα διαχρονικό παράδειγμα τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων που συνθλίβονται στις συμπληγάδες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής:
Κάνοντας μία αναδρομή τόσο στην 60χρονη σχεδόν πορεία της ΛΑΡΚΟ, όπου πραγματοποιείται μεταλλουργική επεξεργασία των εγχώριων νικελιούχων κοιτασμάτων για την εξαγωγή κράματος σιδηρονικελίου, όσο και στην προηγούμενη φάση όπου τα εγχώρια μεταλλεύματα εξορύσσονταν και εξάγονταν στο εξωτερικό άνευ περαιτέρω επεξεργασίας, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν οι παραγωγικές δυνατότητες των εγχώριων νικελιούχων και κοβαλτιούχων κοιτασμάτων, τα οποία ήταν τα μοναδικά εντός της ΕΟΚ και σήμερα ΕΕ. Ανεξάρτητα ιδιοκτησιακού καθεστώτος, εγχώριων ή ξένων ομίλων, ιδιωτικής ή δημόσιας εκμετάλλευσης, όλη η ιστορία διέπεται από εξόφθαλμη αναντιστοιχία των αντικειμενικών δυνατοτήτων βάσει των τεχνολογικών και επιστημονικών δεδομένων σε κάθε ιστορική φάση και της επικρατούσας κατάστασης.



Από την αρχή του 20ού αιώνα είναι διαπιστωμένα και αξιοποιούνται τα εγχώρια νικελιούχα μεταλλεύματα. Η δραστηριότητα περιορίζεται μόνο στην εξόρυξη και την φόρτωση για εξαγωγή του μεταλλεύματος, ώστε να αξιοποιηθεί ως πρώτη ύλη από σχετικές βιομηχανίες του εξωτερικού προς την παραγωγή νικελίου. Η εκμετάλλευση γινόταν από εγχώριες εταιρείες, με καθαρά τυχοδιωκτικό χαρακτήρα, τόσο απ' τις ίδιες όσο και από την κατεύθυνση του αστικού κράτους, που δεν περιλάμβανε κανένα σχεδιασμό για περαιτέρω καθετοποίηση, ενώ υπήρχαν οι τεχνικές δυνατότητες για να πραγματοποιηθεί. Ουσιαστικά με ληστρικό τρόπο εκμεταλλεύονταν τα πιο εύκολα προς εξόρυξη και πλούσια στρώματα και τα εξήγαγαν στο εξωτερικό, χωρίς να διαμορφώνεται παράλληλα κανένα σχέδιο για περαιτέρω μεταλλουργική επεξεργασία και παρότι είναι γνωστός ο ρόλος του νικελίου για συγκρότηση βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα1.

Μια διαχρονική απαξίωση


RIZOSPASTIS

Στη μεταπολεμική Ελλάδα, αφενός επειδή αρχίζει να κάνει τα πρώτα της βήματα η αστική τάξη έστω και καθυστερημένα στην εκβιομηχάνιση και αφετέρου λόγω του ασύμφορου της εξαγωγής μεταλλεύματος στο εξωτερικό (με περιεκτικότητα 4% σε νικέλιο, για να μεταφερθούν 4 τόνοι νικελίου έπρεπε να μεταφερθούν 100 τόνοι μεταλλεύματος), αρχίζει να υλοποιείται σχέδιο μεταλλουργικής αξιοποίησης των νικελιούχων μεταλλευμάτων από τον βιομήχανο Μποδοσάκη, όπου παρά τις αρχικές κοινοπραξίες με εταιρείες του εξωτερικού («KRUPP», «LENICKEL»), στο τέλος η εκμετάλλευση των μεταλλείων και η βιομηχανική επεξεργασία τους περνούν εξολοκλήρου στον ίδιο.

Η αξιοποίηση πραγματοποιείται από την εταιρεία ΛΑΡΚΟ, που έρχεται να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στον κλάδο σε παγκόσμιο επίπεδο. Συγκεκριμένα, στη ΛΑΡΚΟ αναπτύσσονται σταδιακά τρία μεταλλεία, ένα λιγνιτωρυχείο και ένα τεράστιο μεταλλουργικό συγκρότημα με λιμάνι, που παρήγαγε άριστης ποιότητας σιδηρονικέλιο, το οποίο της εξασφάλιζε διαχρονικά πελάτες τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς παραγωγούς ανοξείδωτου χάλυβα και την κατέταξε στην 5η θέση των παραγωγών νικελίου παγκοσμίως.

Ο Μποδοσάκης, παρότι ως ιδιώτης «κυνηγάει το κέρδος», το οποίο κατά την αστική ιδεολογία ως κίνητρο αποτελεί μοχλό ανάπτυξης, παρότι το 1976 παρήχθη με επιτυχία ανοξείδωτος χάλυβας συνολικού βάρους 50 τόνων, παρότι η ΛΑΡΚΟ κατοχυρώνει διεθνώς το 1977 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την «παραγωγή χαλυβοκραμμάτων από ρευστό σιδηρονικέλιο», παρότι την περίοδο 1977-1979 κατασκευάζονται εγκαταστάσεις (2 μεταλλάκτες OBM των 50 τόνων), με στόχο μεταξύ άλλων να μπορεί να παραχθεί ανοξείδωτος χάλυβας, παρ' όλα αυτά δεν προχωράει εντέλει σε επενδύσεις για την καθετοποίηση της παραγωγής και την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, παρά τα πολλαπλάσια κέρδη που θα καρπωνόταν εν καιρώ. Επιπρόσθετα ουδέποτε πραγματοποιήθηκαν επενδύσεις για την αξιοποίηση των παραπροϊόντων ή για παράλληλη επεξεργασία των μεταλλευμάτων για την παραγωγή και άλλης μορφής νικελίου (π.χ. καθαρό νικέλιο), που θα απευθυνόταν και σε άλλη αγορά, πέραν του ανοξείδωτου χάλυβα. Αντί αυτών ο Μποδοσάκης, αφού σχεδόν 30 χρόνια ξεζούμισε τους εργαζόμενους και τη ΛΑΡΚΟ κερδίζοντας δισεκατομμύρια, το 1982 την εγκαταλείπει καταχρεωμένη.

Από το 1983 με διάφορους ιδιοκτησιακούς σχηματισμούς, που την ξεζούμιζαν σε κάθε φάση (τράπεζες, ΟΑΕ κ.τ.λ.), ουσιαστικά η ΛΑΡΚΟ περνάει σε δημόσιο έλεγχο. Σε αυτή την περίοδο και μέχρι σήμερα, παρά τους αναγκαίους εκσυγχρονισμούς που έγιναν, δεν ακολουθήθηκε ποτέ η αναπτυξιακή πορεία που ήταν αναγκαία για τη ΛΑΡΚΟ.

Σε όλο αυτό το διάστημα, όλες ανεξαρτήτως οι κυβερνήσεις δεν υλοποίησαν ένα αναπτυξιακό σχέδιο για τη ΛΑΡΚΟ που θα καθετοποιούσε την παραγωγή της, αξιοποιώντας έτσι σε μεγάλο βαθμό μέρος των δυνατοτήτων της. Παρότι το 1986 υλοποιήθηκε ολοκληρωμένη μελέτη σκοπιμότητας με ευθύνη της ΕΤΒΑ, η οποία επικαιροποιήθηκε το 1988 από ομάδα ειδικών του ΥΒΕΤ2 και θεωρούσαν ότι η επένδυση ανοξείδωτου χάλυβα ήταν βιώσιμη και θα είχε μεγάλο οικονομικό ενδιαφέρον για την εταιρεία και την εθνική οικονομία, δεν προχώρησαν στην υλοποίησή της. Παρά τα επιβεβαιωμένα και με τεχνοοικονομικούς όρους οφέλη της καθετοποίησης της παραγωγής στη ΛΑΡΚΟ, τόσο στον τομέα του συναλλαγματικού ισοζυγίου της χώρας, όσο και στον τομέα της απασχόλησης, όπου θα πολλαπλασιάζονταν στην προοπτική της μετέπειτα ανάπτυξης του μεταποιητικού κλάδου προϊόντων ανοξείδωτου χάλυβα (βλ. την καθετοποιημένη παραγωγή αλουμινίου και την ανάπτυξη μιας σειράς μεταποιητικών προϊόντων π.χ. προφίλ), η μονάδα παραγωγής ανοξείδωτου χάλυβα εγκαταλείφθηκε και ως προγραμματικός στόχος απ' όλες τις κυβερνήσεις.

Εύλογα γεννιέται το ερώτημα «γιατί να μη θέλει τόσο ο επιχειρηματίας Μποδοσάκης όσο και το Δημόσιο να αναπτύξει τις παραγωγικές δυνατότητες της ΛΑΡΚΟ;».

Η ΛΑΡΚΟ τόσο στον Μποδοσάκη όσο και κάτω από δημόσιο έλεγχο δεν λειτουργεί εν κενώ. Η ΛΑΡΚΟ δραστηριοποιείται σε μία χώρα που είναι ενταγμένη σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ανθρακα και Χάλυβα, η μετέπειτα ΕΟΚ, η σημερινή ΕΕ. Σε αυτό το περιβάλλον αλληλεπιδρά, συνεργάζεται και ανταγωνίζεται με ομίλους του κλάδου, που και αυτοί αλληλεπιδρούν κατά τον ίδιο τρόπο με αντίστοιχους ομίλους σε διεθνές επίπεδο.

Είναι προφανές ότι τα ευρωπαϊκά μονοπώλια του κλάδου παραγωγής ανοξείδωτου χάλυβα δεν ήθελαν έναν παραπάνω ανταγωνιστή, πόσο μάλλον όταν ο συγκεκριμένος ανταγωνιστής τούς προμήθευε την πρώτη ύλη (νικέλιο), και δεύτερον η καθετοποιημένη παραγωγή που θα διατηρούσε θα έδινε συγκριτικό πλεονέκτημα στο κόστος παραγωγής της τάξεως του 25%, καθιστώντας τον πιο ανταγωνιστικό.

Αυτή η κατεύθυνση εκφράστηκε πιο έντονα τη δεκαετία του 1980, με το σχέδιο Νταβινιόν, όπου η διαχείριση της «κρίσης του χάλυβα» είχε αποτέλεσμα πέραν της καταστροφής κεφαλαίου (μείον 32 εκατομμύρια τόνους χάλυβα σε πέντε χρόνια), τη συγκέντρωση του κεφαλαίου και την ισχυροποίηση των εναπομεινάντων ευρωπαϊκών ομίλων3, 4.

Τόσο στην υπό δημόσιο έλεγχο ΛΑΡΚΟ όπως και στην προηγούμενη φάση δεν αξιοποιήθηκαν ταυτόχρονα σημαντικές παραγωγικές δυνατότητες όπως τα παραπροϊόντα. Παρά τις εισηγήσεις και τις προτάσεις επιστημόνων, δεν διερευνήθηκε ποτέ επί της ουσίας η αξιοποίηση της σκουριάς ηλεκτροκαμίνων, π.χ. σαν αδρανές υλικό σε σκυρόδεμα, και αντ' αυτού επιλέχθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της να απορρίπτεται στον Ευβοϊκό. Ετσι λοιπόν απ' τη μία δεν αναπτύχθηκαν οι παραγωγικές δυνατότητες που θα κάλυπταν υπαρκτές κοινωνικές ανάγκες και απ' την άλλη η όλη διαχείριση λειτούργησε και επιβαρυντικά για το περιβάλλον.

Ενα άλλο παράδειγμα που μέσω της ΛΑΡΚΟ αναδεικνύεται ότι εντός ΕΕ και με κριτήριο παραγωγής το καπιταλιστικό κέρδος μένουν αναξιοποίητες παραγωγικές δυνατότητες, είναι η υδρομεταλλουργική επεξεργασία των φτωχών ελληνικών κοιτασμάτων για την παραγωγή ακόμα και καθαρού νικελίου. Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας να είναι «πλούσια σε φτωχά κοιτάσματα νικελίου» έστρεψε την επιστημονική σκέψη στο να βρει τρόπο να αξιοποιηθούν τα φτωχά αλλά «πολλά» ελληνικά κοιτάσματα, και βρήκε. Αρχές του 2000 μέσω συνεργασίας ΕΜΠ - ΛΑΡΚΟ - ΙΓΜΕ, αναπτύσσεται ένα πρόγραμμα για τη διερεύνηση της υδρομεταλλουργικής επεξεργασίας των φτωχών μεταλλευμάτων, που κατέληξε στη δημιουργία μέχρι και πιλοτικής μονάδας. Ο συγκεκριμένος τρόπος μεταλλουργικής επεξεργασίας παράγει νικέλιο άλλης μορφής απ' ό,τι ο υφιστάμενος μέσω της καμίνευσης. Το παραγόμενο νικέλιο δεν απευθύνεται πλέον στην αγορά του ανοξείδωτου χάλυβα. Ανεξάρτητα του σταδίου που έφτασε το συγκεκριμένο πρόγραμμα, έθετε τις βάσεις σε πιλοτικό - ημιβιομηχανικό επίπεδο για την παραγωγή καθαρού νικελίου και κοβαλτίου, που ήταν αδύνατο με την υφιστάμενη μεταλλουργική επεξεργασία. Το γεγονός ότι δεν απασχολούσε την αγορά σε εκείνη τη φάση η αξιοποίηση των δύο μετάλλων σ' αυτή τη μορφή (σε αντίθεση με σήμερα που κυριαρχεί), ή ακόμα περισσότερο το ότι «φόβιζε» και ορισμένα οικονομικά συμφέροντα η προοπτική της αλλαγής του τρόπου επεξεργασίας, δεν άφησε ούτε καν να ολοκληρωθεί ομαλά το συγκεκριμένο ερευνητικό πρόγραμμα (μπάζωσαν μέχρι και τις εγκαταστάσεις που πραγματοποιήθηκε).

Μέσα στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις αναπτύσσονται διακρατικές συμφωνίες που καθορίζουν το πόσο και πώς θα αναπτυχθεί ένας κλάδος, όχι με κριτήριο τις παραγωγικές δυνατότητες ή τις κοινωνικές ανάγκες που υπάρχουν, αλλά με κριτήριο να εξασφαλίζεται σε κάθε φάση η κερδοφορία του κεφαλαίου. Ετσι στην περίπτωση της ΛΑΡΚΟ προφανώς κέρδισαν και τότε αλλά μέχρι και σήμερα οι πελάτες της που είχαν εξασφαλισμένη φθηνή πρώτη ύλη, άριστης ποιότητας νικέλιο, αλλά ταυτόχρονα κέρδισε και ο Μποδοσάκης, διότι μέσω της ιμπεριαλιστικής ένωσης εξασφάλισε τεχνογνωσία, φθηνό δανεισμό, τσάμπα χρηματοδοτικά προγράμματα για να στήσει τη ΛΑΡΚΟ, δισεκατομμύρια από τις πωλήσεις και τη δυνατότητα να την παρατήσει υπερχρεωμένη όταν το ήθελε.

Είναι επίσης σαφές ότι η ανάπτυξη και αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών εντός αυτών των ενώσεων δεν γίνεται με τους ίδιους όρους, αλλά χαρακτηρίζεται από ανισομετρία, γι' αυτό και το μεγαλύτερο ποσοστό της υπεραξίας από την επεξεργασία των ελληνικών νικελιούχων κοιτασμάτων το καρπώθηκαν τα ευρωπαϊκά μεγαθήρια του ανοξείδωτου χάλυβα, κάτι που δεν ενόχλησε καθόλου ούτε το αστικό κράτος ούτε τον Μποδοσάκη, που κέρδισε δισεκατομμύρια.
Οι εξελίξεις στη ΛΑΡΚΟ σήμερα

Αναλύοντας και εμβαθύνοντας στις εξελίξεις στη ΛΑΡΚΟ σήμερα, παρ' όλες τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει κάθε εποχή, εντοπίζονται οι ίδιες αιτίες. Εκ πρώτης όψεως είναι δύσκολο να κατανοηθεί πώς γίνεται οι τιμές του νικελίου να βρίσκονται στα ιστορικά υψηλότερα επίπεδα, η επάρκειά τους μαζί με το κοβάλτιο και το λίθιο να καθορίζει την επιτυχία ή μη της «πράσινης μετάβασης», η Ελλάδα να είναι η μοναδική χώρα εντός ΕΕ που έχει αυτονομία σε μεταλλεύματα και ταυτόχρονα τα μεταλλεία και το εργοστάσιο να υπολειτουργούν, οι εγκαταστάσεις να γκρεμίζουν και τα δεδομένα να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι άμεσα θα κλείσει.

Η απαξίωση της ΛΑΡΚΟ σε αυτόν τον βαθμό ξεκινάει σχεδόν πριν μια δεκαετία και σταδιακά οξύνεται, με αποκορύφωμα τα τελευταία 2,5 περίπου χρόνια που εντάχθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ σε ειδική εκκαθάριση με στόχο την εκποίηση. Με βασικό μπούσουλα τις κατευθύνσεις της ΕΕ και με εργαλείο τις «παράνομες κρατικές ενισχύσεις», όλες οι κυβερνήσεις αφήσαν τη ΛΑΡΚΟ στη μοίρα της, δεν προχώρησαν όχι μόνο σε εκσυγχρονισμούς αλλά και στις αναγκαίες επισκευές. Σήμερα, μετά από 27 μήνες «εξυγίανσης και σωτηρίας», από τα τρία μεταλλεία λειτουργούν τα δύο κι αυτά χωρίς ολοκληρωμένο σχεδιασμό αποκαλύψεων και εξορύξεων, αλλά με τη λογική τού «δώσε υμίν σήμερον», το λιγνιτωρυχείο δεν λειτουργεί, παρότι ειδικά σήμερα το κόστος θα ήταν πολύ χαμηλότερο απ' ό,τι με τη χρήση του πανάκριβου γαιάνθρακα που χρησιμοποιείται, από τις τέσσερις περιστροφικές καμίνους λειτουργεί η μία και από τις πέντε ηλεκτροκαμίνους λειτουργεί η μία. Επίσης, με τιμές νικελίου ρεκόρ η παραγωγή έχει περιοριστεί στο 10% των δυνατοτήτων περίπου (από 1.800 τόνους σε 180/μήνα), με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε απώλεια εσόδων (η τιμή κυμαίνεται στις 30.000 δολάρια/τόνο).

Αυτό όμως που εκ πρώτης όψεως φαίνεται (και είναι) αντιφατικό και παράλογο, έχει ερμηνεία και αιτίες. Η στρατηγική της ΕΕ, που υπηρέτησαν και υπηρετούν όλα τα αστικά κόμματα και κυβερνήσεις, πλέον έχει άλλο σχεδιασμό για την αξιοποίηση των ελληνικών νικελιούχων και κοβαλτιούχων κοιτασμάτων. Τα ελληνικά κοιτάσματα έχουν ως στρατηγική αποστολή να υποστηρίξουν την «πράσινη μετάβαση». Οι λόγοι που οι ελληνικοί λατερίτες (νικελιούχο μετάλλευμα) μεθοδεύτηκε να εξυπηρετήσουν αυτόν τον στόχο, καθώς και ο τρόπος που το μεθόδευσαν, είναι οι εξής:Το νικέλιο και το κοβάλτιο είναι δύο εκ των βασικών μετάλλων που απαιτούνται για την παραγωγή τόσο μπαταριών για την ηλεκτροκίνηση, όσο και για τη δημιουργία στατικών μπαταριών για την αποθήκευση της «πράσινης» Ενέργειας.
Από το 2011 η ΕΕ κατατάσσει το κοβάλτιο στη λίστα με τις κρίσιμες ορυκτές πρώτες ύλες (ΚΟΠΥ) και στην ανανέωση του καταλόγου που πρόκειται να γίνει το 2023 όλες οι εκτιμήσεις θεωρούν πως θα είναι και το νικέλιο5. Ηδη σήμερα οι ΗΠΑ τα κατατάσσουν στον κατάλογο με τα 50 κρίσιμα ορυκτά για την ασφάλεια των ΗΠΑ6.
Το 2012 η Κομισιόν κίνησε αυτεπαγγέλτως διαδικασία ελέγχου για την παραβίαση των κανόνων περί κρατικών ενισχύσεων, αποτέλεσμα του οποίου ήταν η επιβολή προστίμου 136 εκατ. αλλά κυρίως ο αποκλεισμός από κάθε μορφή χρηματοδότησης, οδηγώντας τη ΛΑΡΚΟ σε οικονομικό στραγγαλισμό7. Το πρόστιμο αυτό ήταν ένας απ' τους βασικούς μοχλούς που χρησιμοποίησαν όλες οι κυβερνήσεις από την επιβολή του, για να φτάσει έως εδώ.
Επιστημονικές εκτιμήσεις θέτουν εν αμφιβόλω την επάρκεια των κοιτασμάτων για την πραγματοποίηση της «Πράσινης Συμφωνίας»8.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο ανταγωνισμός με τη Ρωσία που κατέχει σχεδόν το 1/3 των αποθεμάτων νικελίου, δημιουργούν ιδιαίτερο και επιπρόσθετο προβληματισμό για την πρόσβαση και τη διαθεσιμότητα των απαιτούμενων ποσοτήτων νικελίου και κοβαλτίου.
Τα ελληνικά αποθέματα νικελίου εξακολουθούν να είναι τα μοναδικά στην ΕΕ.
Ο υφιστάμενος πυρομεταλλουργικός τρόπος επεξεργασίας των ελληνικών μεταλλευμάτων από τη ΛΑΡΚΟ δεν μπορεί να παράξει νικέλιο και κοβάλτιο στη μορφή που απαιτείται για την παραγωγή μπαταριών. Απαιτείται άλλος τρόπος επεξεργασίας, η υδρομεταλλουργία.
Οι παραγωγοί ανοξείδωτου χάλυβα, στην προσπάθειά τους να ανταγωνιστούν τους κινέζικους ανταγωνιστικούς ομίλους, κάνουν «εκπτώσεις» στην ποιότητα των πρώτων υλών και αντικαθιστούν μέρος του απαιτούμενου νικελίου με ανακυκλώσιμα υλικά (scraps), άρα μειώνεται έως έναν βαθμό η αναγκαιότητα να τους προμηθεύει η Ελλάδα σιδηρονικέλιο.

Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα πως η βασική αιτία για τις ειδικές σημερινές εξελίξεις στη ΛΑΡΚΟ είναι η στρατηγική της «πράσινης ανάπτυξης» της ΕΕ, που για να επιτευχθεί προϋποθέτει να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες πρώτες ύλες, καθώς και να μειώσει τον βαθμό εξάρτησης από τις ανταγωνιζόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκε ο κατάλογος των ΚΟΠΥ το 2011 και ανανεώνεται κάθε τρία χρόνια, όπου καταγράφονται τα διαθέσιμα ορυκτά και ο βαθμός αυτονομίας της ΕΕ. Επειδή ο υφιστάμενος μεταλλουργικός τρόπος επεξεργασίας δεν εξυπηρετεί για να παραχθεί νικέλιο και κοβάλτιο στην απαιτούμενη μορφή, είναι ο κύριος λόγος που τίθεται εν αμφιβόλω η συνέχιση της λειτουργίας του εργοστασίου (ανεξάρτητα των υπαρκτών ζητημάτων του παλαιωμένου εξοπλισμού, των περιβαλλοντικών, του ενεργειακού κόστους κ.ά.). Αυτός είναι ο βασικός λόγος που η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να συνεχίσει το εγκληματικό σχέδιό της, γι' αυτό επικρατεί σιγήν ιχθύος από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, παρακαλώντας επί της ουσίας να το τελειώνει αυτή η κυβέρνηση και να μην κληθούν να το εφαρμόσουν οι ίδιοι.

Η στρατηγική της «πράσινης ανάπτυξης», όπου έχει συνταχθεί όλος ο καπιταλιστικός κόσμος και εκφράζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο μέσα από την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία (European Green Deal, 2020), αποτελεί το νέο πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου διεθνώς. Είναι το πεδίο που επιδιώκουν να καρποφορήσουν τα λιμνάζοντα κεφάλαιά τους. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιείται ένα ράλι τόσο σε τεχνολογικό επίπεδο όσο και για την εξασφάλιση των απαιτούμενων πρώτων υλών, ώστε να υλοποιηθεί ο στόχος. Η ΕΕ ενώ υπερέχει και πρωτοπορεί τεχνολογικά στην υπόθεση αυτή, ταυτόχρονα είναι τρομερά εκτεθειμένη και ευάλωτη λόγω του μεγάλου βαθμού εξάρτησης από τις ανταγωνιζόμενες οικονομίες, στις αναγκαίες πρώτες ύλες για την επίτευξη της «πράσινης μετάβασης». Λαμβάνοντας λοιπόν κανείς υπόψη τα παραπάνω, καθώς και ότι τα μοναδικά κοιτάσματα νικελίου και κοβαλτίου εντός ΕΕ βρίσκονται στην Ελλάδα και τα εκμεταλλεύεται η ΛΑΡΚΟ, μπορεί να ερμηνεύσει τις βασικές αιτίες των εξελίξεων στη ΛΑΡΚΟ.

Οπως και στην περίπτωση της απολιγνιτοποίησης, όπου στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης» γίνεται ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου, έτσι και στη ΛΑΡΚΟ πραγματοποιείται ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίου (σε εγκαταστάσεις, τεχνογνωσία κ.α.), προκειμένου να έρθει η ανάπτυξη (εν προκειμένω «πράσινη») μέσα από επενδύσεις στα νέα πεδία κερδοφορίας.

Ταυτόχρονα όμως και επειδή η ίδια η φύση της λειτουργίας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής χαρακτηρίζεται από αντιφάσεις, παρότι ο γενικός σχεδιασμός και στρατηγική είναι η επίτευξη της «Πράσινης Συμφωνίας», σε μία περίοδο όμως που οξύνονται οι αντιθέσεις σε τέτοιο βαθμό όπως στον πόλεμο στην Ουκρανία, ο αστικός προσανατολισμός ενδέχεται να επαναπροσδιοριστεί, αναθεωρώντας ορισμένα μέρη του. Στις σημερινές συνθήκες όπου η Ρωσία ελέγχει σχεδόν το 1/3 των αποθεμάτων νικελίου και το ενδεχόμενο η γενική όξυνση της κατάστασης να συσφίξει τις σχέσεις Ρωσίας - Κίνας, δηλαδή να κυριαρχούν στα αποθέματα και την παραγωγή νικελίου ως συνασπισμός έναντι του ευρωατλαντικού μπλοκ, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επανασχεδιασμό του ρόλου που θα πρέπει να παίξουν οι ελληνικοί λατερίτες έστω και προσωρινά.
Η ανάπτυξή τους και το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους κλείνουν τα εργοστάσια

Ολη η ιστορία της ΛΑΡΚΟ, μέσα από τις αντιφάσεις που αναπτύχθηκε, αποδεικνύει ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, το καπιταλιστικό κέρδος ως κριτήριο για την ανάπτυξη, η συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές ενώσεις όπως η ΕΕ, συνθλίβουν τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας.

Οπως τη δεκαετία του 1980 η υπηρέτηση του σχεδίου Νταβινιόν φρέναρε την παραπέρα ανάπτυξη της ΛΑΡΚΟ με καθετοποίηση της παραγωγής, έτσι τώρα η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία οδηγεί μία ναυαρχίδα της ελληνικής βιομηχανίας στο κλείσιμο. Οπως σε όλη την 60χρονη πορεία της ΛΑΡΚΟ ο ρόλος της Ελλάδας στο πλαίσιο της ανισομετρίας εντός της ΕΕ ήταν του προμηθευτή των ευρωπαϊκών ομίλων σε νικέλιο, για να παράξουν ανοξείδωτο χάλυβα, έτσι και σήμερα σχεδιάζεται να παίξει τον ρόλο του προμηθευτή σε νικέλιο και κοβάλτιο των ευρωπαϊκών «πράσινων» βιομηχανιών.

Η ανάπτυξή τους και το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους είναι αυτά που κλείνουν τα εργοστάσια, γεμίζουν στρατιές ανέργων, μαραζώνουν περιοχές ολόκληρες. Η ανάπτυξή τους φρενάρει την αξιοποίηση ή οδηγεί στην καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, ακολουθώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη χώρα και τον λαό (π.χ. απολιγνιτοποίηση - ανεργία - εκτίναξη τιμής ρεύματος).
Η πρόταση του ΚΚΕ

Ο μόνος δρόμος που μπορεί να αναπτύξει ολοκληρωμένα τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας με στόχο την κάλυψη των αναγκών του λαού είναι ο δρόμος που προτείνει το ΚΚΕ. Ενας δρόμος που έχει απαλλαχθεί από τους περιορισμούς που επιβάλλει η ΕΕ και δεν στηρίζεται στην επιδιωκόμενη κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Αντιθέτως, βασισμένος στις τεχνολογικές και επιστημονικές δυνατότητες της εποχής και με κριτήριο τις όλο και διευρυνόμενες λαϊκές ανάγκες, θα σχεδιάζει και θα αξιοποιεί τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας.

Ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός θα συνδυάσει την τεχνογνωσία της έμπειρης εργατικής τάξης με την επιστημονική έρευνα, υιοθετώντας ένα μοντέλο όπου οι ανάγκες της παραγωγής θα συνδυάζονται με την επιστημονική πρόοδο, θα οδηγήσει σε νέες μεθόδους επεξεργασίας, παραγωγής και αξιοποίησης των ορυκτών πόρων. Η σχέση αυτή θα τροφοδοτήσει τόσο την επιστημονική έρευνα, που θα βρει πλούσιο αντικείμενο, όσο και την παραγωγή νικελίου και προϊόντων του.

Το νικέλιο της ΛΑΡΚΟ δεν θα πωλείται ως σιδηρονικέλιο, όπως γίνεται σήμερα, αλλά θα αξιοποιείται για τις ανάγκες της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής. Η αξιοποίησή του θα τροφοδοτήσει μια ολόκληρη σειρά από βιομηχανικές μονάδες, αναπτύσσοντας τόσο τις ανάγκες σε νικέλιο και τη λειτουργία της ΛΑΡΚΟ όσο και τη βιομηχανική παραγωγή στο σύνολό της.

Με την καθετοποίηση και την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα καθώς και κραμάτων με νικέλιο θα αναπτυχθεί ταυτόχρονα βιομηχανία παραγωγής μέσων παραγωγής, π.χ. στην κατασκευή μηχανουργικών ειδών, στη χημική βιομηχανία κ.α.

Επιπρόσθετα με την αξιοποίηση της εγχώριας ερευνητικής και ημιβιομηχανικής εμπειρίας στην προσαρμοσμένη στους ελληνικούς λατερίτες υδρομεταλλουργική μέθοδο επεξεργασίας, θα δοθεί η δυνατότητα να παραχθεί νικέλιο και κοβάλτιο σε τέτοια μορφή που θα ανοίγει δρόμο να αναπτυχθούν μια σειρά νέοι τομείς βιομηχανίας, όπως στην Ενέργεια (σταθερές μπαταρίες αποθήκευσης Ενέργειας), αυτοκινητοβιομηχανία, προϊόντα υψηλής τεχνολογίας (κινητά τηλέφωνα, ηλεκτρονικοί υπολογιστές κ.ά.).

Τα παραπροϊόντα της παραγωγικής διαδικασίας δεν θα μένουν αναξιοποίητα, όπως π.χ. η σκουριά ηλεκτροκαμίνων που όχι μόνο δεν αξιοποιείται, αλλά αντιθέτως ο τρόπος διαχείρισής της επιβαρύνει το περιβάλλον. Με οργανωμένο και κεντρικό σχέδιο θα συνδεθούν και θα εξυπηρετήσουν μια σειρά τομείς της παραγωγής όπως των ναυπηγείων (ως υλικό αμμοβολής) ή των κατασκευών (ως αδρανές υλικό) κ.ά.

Θα πάψει να επικρατεί η σημερινή αδιανόητη κατάσταση που έχουν επιβάλει ΕΕ - κυβερνήσεις - κεφάλαιο, η Ελλάδα, βασική χώρα παραγωγός νικελίου στην ΕΕ, να μην το αξιοποιεί για βιομηχανικές χρήσεις, αλλά να το πουλάει ως πρώτη ύλη.

Μόνο έτσι μπορεί να αξιοποιηθεί συνολικά το εργατικό δυναμικό που σήμερα βρίσκεται στην ανεργία, να δοθεί ώθηση και σε άλλους κλάδους της οικονομίας που εξαρτώνται από τη βιομηχανία μετάλλου. Μόνο έτσι μπορούν οι εγχώριες πλουτοπαραγωγικές πηγές να αξιοποιηθούν με ωφέλιμο τρόπο συνολικά για τη λαϊκή οικονομία και την κοινωνική πρόοδο.

Παραπομπές:

1. Δημήτριος Μπάτσης, «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα», σελ. 145

2. Εμμανουήλ Ζευγώλης, «Ορυκτός πλούτος», 96/1995, σελ. 62

3. https://www.kathimerini.gr/opinion/730746/eyropaiki-trapeziki-enosi/

4. https://www.naftemporiki.gr/printStory/249542

5. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:52011DC0025

6. https://www.oryktosploutos.net/2022/05/%cf%84%ce%b1-50-%ce%bf%cf%81%cf%85%ce%ba%cf%84%ce%ac-%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b9%ce%bc%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%83%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1-%cf%84%cf%89/

7. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/?uri=CELEX:62014TJ0423(01)&from=EN

8. https://www.oryktosploutos.net/2022/05/a%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b7%cf%84%ce%ad-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ae%cf%84%ce%b7-%ce%b4%cf%85%cf%83%cf%84%cf%85%cf%87%cf%8e%cf%82-%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%b5-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%ce%bc/

Δημήτρης ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
Μηχανικός Μεταλλείων - Μεταλλουργός.Αναπ. γραμματέας Σωματείου Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ.Γραμματέας της ΚΟΒ ΛΑΡΚΟ του ΚΚΕ

Σάββατο 11 Ιουνίου 2022

"Απόβαση σε Ελληνικό Νησί και Ναυτικός Αποκλεισμός άλλου Νησιού"!


Μας έχουν πάρει τα αφτιά για την "απομονωμένη" Τουρκία και και πόσο ασφαλείς είμαστε που έχουμε ΝΑΤΟικές βάσεις στην πατρίδα μας.
Είμαστε; Αναρωτιέμαι.
Την ώρα που η Τουρκία απειλεί ανοιχτά με πόλεμο τη χώρα μας, γίνεται μια πολεμική άσκηση της Τουρκίας στο Αιγαίο με τη συμμετοχή της 22ης Εκστρατευτικής Μονάδας Πεζοναυτών και με το αποβατικό «USS Arlington» των ΗΠΑ και με τίτλο "απόβαση σε ελληνικό νησί και ναυτικός αποκλεισμός άλλου νησιού"!
Μάλιστα, με τη συμμετοχή των "συμμάχων μας" των ΗΠΑ η κατάληψη ελληνικού νησιού.
Εν τω μεταξύ, το αμερικάνικο αποβατικό Arlington πριν μεταβεί στην Τουρκία, έκανε διακοπές στην Αλεξανδρούπολη, στη νέα αμερικανοΝΑΤΟική βάση που εγκαινίασε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ !
Στην άσκηση αυτή (κατάληψη ελληνικού νησιού) συμμετείχαν και οι Γάλλοι! Ναι, αυτοί που "μας στηρίζουν" με την περίφημη ελληνογαλλική συμφωνία.
Οι Ιταλοί. Ναι, και αυτοί οι "σύμμαχοι" που με την "απομονωμένη" Τουρκία έχουν κάνει πολλές κοινές πολεμικές ασκήσεις στην Μεσόγειο.
Επίσης η Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βόρεια Μακεδονία. Όλοι "σύμμαχοι μας".
Τελικά οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις στην Ελλάδα που θα αποτελούσαν ανάχωμα και τον φόβο της Τουρκίας χρησιμοποιούνται εξίσου από την ΝΑΤΟική Τουρκία!
Αναρωτιέμαι, τελικά αυτές οι αποβατικές ασκήσεις σε ελληνικά νησιά αποτελούν μέρος της αποτρεπτικής στάσης του ΝΑΤΟ;
Να κοιμόμαστε ήσυχοι όπως άκουσα να λένε Έλληνες στρατιωτικοί;

Για να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να λείπει το μισό Αιγαίο, όπως έγινε και με την Κύπρο;

Thesska Katerina


Ρ. Τ. ΕΡΝΤΟΓΑΝ
Οι ΗΠΑ και οι άλλοι ΝΑΤΟικοί αγνόησαν τις παροτρύνσεις της Ελλάδας και συμμετείχαν στην άσκηση «Efes»

Αμερικανός αλεξιπτωτιστής συμμετέχει στην τουρκική άσκηση κατάληψης νησιού


Την συμμετοχή των ΗΠΑ και άλλων 36 χωρών στην άσκηση «Efes», η οποία πραγματοποιήθηκε έχοντας ως σενάριο την κατάληψη ενός μικρού νησιού και τον ναυτικό αποκλεισμό ενός μεγαλύτερου, τόνισε σήμερα ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

«Η Ελλάδα κάλεσε περισσότερες από τις μισές να μην συμμετάσχουν. Σχεδόν κανείς δεν άκουσε τις παροτρύνεις της Ελλάδας και συμμετείχαν όλοι μαζί μας σε εκείνη την άσκηση, ειδικά οι ΗΠΑ», ανέφερε χαρακτηριστικά, παρέχοντας μια ακόμη επιβεβαίωση ότι οι αμερικανοΝΑΤΟικοί «σύμμαχοι» -αυτοί που τάχα θα μας σώσουν από τον τουρκικό αναθεωρητισμό- ενισχύουν την επιθετικότητα της τουρκικής αστικής τάξης.

«Ευτυχώς, αυτή η επιτυχημένη άσκηση ήταν ένα καλό βήμα για να δοθεί η απαραίτητη απάντηση», πρόσθεσε. Επίσης, δήλωσε πως «έτσι θα πάει από εδώ και πέρα. Με σταθερά βήματα μπροστά. Όλοι θα δουν τι είναι αυτό το έθνος και τι μπορεί να κάνει, όπως είδαν στη χθεσινή άσκηση».

ΣΧΕΤΙΚΑ

Η αφρόκρεμα του ΝΑΤΟ παρούσα στο κρεσέντο προκλήσεων της τουρκικής κυβέρνησης!09/06/2022 19:14

ΤΑΓΙΠ ΕΡΝΤΟΓΑΝ
Κάλεσε την Ελλάδα «να συνέλθει» και να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά09/06/2022 13:47
ΔΕΣ ΑΚΟΜΑ


ΣΤΕΪΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ
Καλεί Ελλάδα και Τουρκία «να αποφύγουν τη ρητορική που θα μπορούσε να αυξήσει περαιτέρω την ένταση»10/06/2022 20:07


ΚΙΝΑ - ΗΠΑ
«Δεν θα διστάσουμε να ξεκινήσουμε πόλεμο» για την Ταϊβάν δηλώνει το κινεζικό υπουργείο Άμυνας10/06/2022 19:54

Παρασκευή 20 Μαΐου 2022

Για τους Ηγέτες μας: -Και Μετά το Χειροκρότημα; Του Γιώργου Μαργαρίτη!


Γιώργος Μαργαρίτης
Στα σημερινά Τα Νέα
Και μετά το χειροκρότημα;
Δεν γνωρίζω εάν η υπεράσπιση της Μαριούπολης από τους γνωστούς παραστρατιωτικούς σχηματισμούς της Ουκρανίας θα πάρει θέση ισότιμη στην ιστορία της Ανθρωπότητας και θα θεωρηθεί αντάξια με την πολιορκία του Μεσολογγίου στην διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης στα 1825-26. Ως συγγραφέας σχετικού βιβλίου πρόσφατα –για το Μεσολόγγι, όχι για την Μαριούπολη- θα είχα σοβαρές αντιρρήσεις επ’ αυτού. 
Ας μην σταθούμε όμως σε αυτήν την περί ιστορίας συζήτηση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν πήγε εξάλλου στις ΗΠΑ ως ιστορικός. Θα τον κρίνουμε λοιπόν εάν πήγε εκεί ως ηγέτης μιας μικρής χώρας που δεν διανύει τις πιο ένδοξες στιγμές της ιστορίας της.
Οι ηγέτες επισκέπτονται μια ξένη πρωτεύουσα για πολλούς λόγους. 
Στην περίπτωση που η τελευταία είναι πρωτεύουσα μεγάλης και ισχυρής χώρας η επίσκεψη αναγκαστικά προσαρμόζεται σε ετούτη την ετεροβαρή πραγματικότητα. Ο ηγέτης της μικρής χώρας ζητά όσα θεωρεί ότι ο ισχυρός μπορεί να του δώσει και, σε αντάλλαγμα, προσφέρει ανταλλάγματα άξια να «δελεάσουν» τον απέναντι. 
Στην περίπτωση του κου Μητσοτάκη ετούτη η αυτονόητη διαδικασία ήταν υπονομευμένη πολύ πριν πραγματοποιηθεί η επίσκεψη. Η Ελλάδα –και μάλιστα η παρούσα κυβέρνηση όπως και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ- είχαν ήδη παραχωρήσει στις ΗΠΑ όλα όσα ενδιέφεραν τις τελευταίες, πιθανόν και μερικά από όσα δεν τις ενδιέφεραν. Έτσι λοιπόν η ελληνική πλευρά βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να μην έχει τι επιπλέον να προσφέρει και, ως εκ τούτου, περιορίστηκε κατά πολύ η δυνατότητά της να ζητήσει. Για κάθε πολιτικό αυτό θα ήταν μια δύσκολη κατάσταση.
Οι ΗΠΑ όμως είναι σε παρακμή και η κυρίαρχη θέση τους στον κόσμο αμφισβητείται. Σε μία τέτοια περίπτωση υπάρχει κάτι παραπάνω σε αυτά που ζητούν από κάθε ξένο ηγέτη που τις επισκέπτεται. Αυτό το παραπάνω είναι η βελτίωση της γενικής εικόνας της «υπερδύναμης».
Τα χειροκροτήματα στο Κογκρέσο ήταν θερμά, είχαν όμως λογική και πολιτική εξήγηση. 
Δεν προήλθαν από έναν ξαφνικό έρωτα των Αμερικανών νομοθετών για την Ελλάδα, ούτε συνδέονταν με την όποια απόφαση για δικαίωση της μικρής χώρας και διασφάλιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων απέναντι σε απειλητικούς γείτονες-«συμμάχους». 
Τίποτε από αυτά τα σημαντικά για την Ελλάδα. 
Ο κος Μητσοτάκης παρουσιάστηκε με την ομιλία του στο Κογκρέσο ως ένας «υποδειγματικός» ηγέτης. «Υποδειγματικός» με την έννοια ότι προσπάθησε να είναι –και όντως προσπαθεί να είναι- ένας ηγέτης πιστός στις προδιαγραφές με βάση τις οποίες η μεγάλη δύναμη προσδιορίζει τους «σωστούς» ηγέτες. 
Απόλυτα δηλαδή ταυτισμένος με την πολιτική της Ουάσιγκτον και πάντα πρόθυμος να καταθέσει τα προβλήματα της χώρας του στην διακριτική «διάθεση» και «ευχέρεια» των ΗΠΑ. Ακόμα και τα πιο ζωτικά προβλήματα – τις σχέσεις με την Τουρκία, λόγου χάρη. 
Ηγέτης που λέει πάντα ΝΑΙ σε όσα του ζητήσουν οι ΗΠΑ ακόμα και όταν αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας του. Ως τέτοιον ηγέτη χειροκρότησαν τον Έλληνα πρωθυπουργό οι νομοθέτες του Κογκρέσου. Τέτοιου είδους ηγέτες αρχίζουν πλέον να σπανίζουν στον κόσμο και είναι απόλυτα φυσικό στην Ουάσιγκτον να αγαλλιάζουν όταν συναντούν κάποιο δείγμα από τους σπάνιους πιστούς.
Δεν ήταν χειροκρότημα που τίμησε την Ελλάδα. Τις ΗΠΑ τίμησε. Όταν το χειροκρότημα τελείωσε τίποτε το ουσιαστικό δεν απέμεινε για την μικρή μας χώρα.

Δευτέρα 9 Μαΐου 2022

Μάης 1945: Αυτή Είναι η Σημαία μας! -#Θυμόμαστε


 ΑΠΟ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει…» (Ερνεστ Χεμινγουέι)

Ήταν Γενάρης του 1927 όταν ο υψηλός προσκεκλημένος έφτανε στη Ρώμη και απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:
«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.

Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.

Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων… 

Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.

Το κίνημα σας έχει προσφέρει μια υπηρεσία σε όλο τον κόσμο. Έχει δώσει σε όλο τον κόσμο το απαραίτητο αντίδοτο στο Ρωσικό δηλητήριο...» (Tom Behan, “Arditi del Popolo: Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης”, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο).

Ο ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι, αυτός ο λάτρης του φασισμού, ο άνθρωπος που «με όλη του την καρδιά» τασσόταν στο πλευρό των μελανοχιτώνων έναντι των κομμουνιστών και της Σοβιετικής Ένωσης, δεν ήταν άλλος από τον Μέγα Θησαυροφύλακα. Ήταν ο υπουργός Οικονομικών εκείνη την εποχή της Βρετανίας. Ο… Ουίνστον Τσώρτσιλ.

 Ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, τον Γενάρη του 1934, ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, το καλοζωισμένο ακροατήριο χειροκροτούσε με ανυπόκριτο ενθουσιασμό τα παρακάτω λόγια:

«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σσ: του κομμουνισμού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο.

Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σε σύντροφό μας» (Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, Ντοκουμέντο D-392)

Ο λάτρης του ναζισμού, εκείνος που στις 26 Γενάρη 1934 ενώπιον των ενθουσιασμένων συναδέλφων του εξυμνούσε τον Χίτλερ, που αναγόρευε τον ναζισμό σε προστάτη του έθνους γιατί μετέτρεψε τον εργάτη σε «σύντροφό μας», που επιδαψίλευε δάφνες στον Χίτλερ διότι «απελευθέρωσε» τον εργάτη από την «μέγγενη» του κομμουνιστικού δόγματος και τον μετέτρεψε σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας», δεν ήταν άλλος από τον μεγιστάνα Κρουπ. Τον πρόεδρο του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας…

Κάπως έτσι, παρά τις εκκλήσεις της Σοβιετικής Ένωσης προς Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους να πολεμηθεί ο ναζισμός, παρά τις προειδοποιήσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό, φτάσαμε στη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όταν (έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συμφωνία μη επίθεσης μεταξύ Ρίμπεντροπ – Μολότοφ) η Αγγλία και η Γαλλία τα έκαναν πραγματικά «πλακάκια» με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.

Κι από εκεί σε εκείνον τον αποκαλούμενο ως «παράξενο πόλεμο» όπου οι δυτικοί «σύμμαχοι» – επιλέγοντας την τακτική της «συμμαχικής» υπονόμευσης της Σοβιετικής Ένωσης που προετοιμαζόταν ενάντια στην επερχόμενη ναζιστική εισβολή – δεν έριξαν μισή τουφεκιά ενάντια στον Άξονα για έξι ολόκληρους μήνες από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Σήμερα, τα πραγματικά γεγονότα και τα ουσιαστικά συμπεράσματα από την ανείπωτη τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρούνται να συσκοτιστούν και να παραποιηθούν.
Φροντίζει το εργαστήριο της καπιταλιστικής παραχάραξης.

           Ένα εργαστήριο που παράγει:Τους γυμνοσάλιαγκες της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων».

Τους εντεταλμένους της ελεεινής επιχείρησης «εξίσωσης» κομμουνισμού – φασισμού.
Τα βαποράκια που ψάχνουν μερικά δευτερόλεπτα δημόσιου βήματος αναμηρυκάζοντας τα γελοία σχήματα περί «Χίτλερ – Στάλιν».
Τους ευρω-φωστήρες περί «ολοκληρωτισμών».

Αλλά τι γνήσιοι «ευρωπαϊστές» θα ήταν όλοι αυτοί αν δεν λάνσαραν τα από δεκαετίας αντικομμουνιστικά «μνημόνια» της ΕΕ, η οποία συναγελάζεται με ναζί στην Ουκρανία, θρέφει στους κόλπους της Ορμπαν, δημιουργεί τους υπονόμους από τους οποίους ποτίζονται οι Λεπέν και οι Σαλβίνι, και μόνο από το 2014 έχει χρηματοδοτήσει με τουλάχιστον 2,3 εκατομμύρια ευρώ τις φασιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις της Ευρώπης…

Η εξουσία των κεφαλαιοκρατών έχει κάθε λόγο να αναποδογυρίζει την ιστορία και την πραγματικότητα. Και ο βασικός είναι αυτός:
«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί.
Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» (Μπ.Μπρεχτ).

Σήμερα, όμως, ξημέρωσε ξανά η μέρα που θα τους στοιχειώνει πάντα. 
Σήμερα είναι η μέρα που η Ιστορία σφραγίστηκε από το κόκκινο του αίματος. Από το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας.

Σαν σήμερα ήταν που η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.

Ήταν 9η Μάη 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.

Πριν από 77 χρόνια, σαν σήμερα, στις 9 Μάη 1945. Ηδη μια μέρα πριν, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών ήταν γεγονός.

Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας.
 Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.

Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.
Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.

Έτσι γράφτηκε η Ιστορία μέχρι τις 9 Μάη. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!

Η Ιστορία γράφτηκε:
Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όσοι μιλούν για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.

Η Ιστορία γράφτηκε: 
Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.

Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί…

Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που η 9η Μαΐου δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα:
Από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Αρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
Από την αδούλωτη Κοκκινιά και την Καλογρέζα, από τη Βιάννο, τον Χορτιάτη και το Κούρνοβο που έγιναν ένα με το Μανιάκι και το Μεσσολόγγι.
Από τα άπαρτα βουνά που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήσανε χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
Από τα θυσιαστήρια του πατριωτισμού και της λευτεριάς που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνανε κραυγή στα χέρια του Πικάσο, του Φαρσακίδη και του Λουντέμη, γίνανε τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς.


Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.

Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.

Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.

Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, που θέλουν να εμφανίζουν τους 200 της Καισαριανής «ίδιους» με τους εκτελεστές τους (!), η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες:

Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.

Ας μην έχουν καμία αμφιβολία: Η 9η Μάη 1945 είναι η ημερομηνία που – όσο υπάρχουν άνθρωποι – θα αποτελεί την διαρκή υπόμνηση:
Οι κουκουλοφόροι του δωσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.

Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, θα ορθώνεται πάντα το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», υπάρχει αυτή η ημερομηνία, υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγισε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.
 Και που θα το θυμίζει στους αιώνες:
Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» ανακυβιστήσεις.
 Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. 
Χωρίς «διαπραγματεύσεις», χωρίς «επαναδιαπραγματεύσεις» και χωρίς «αξιολογήσεις» από όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους.