Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρια Δημητρουκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρια Δημητρουκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

,,,Εσείς, οι ορθόδοξοι-και μη- χριστιανοί, βρίσκετε ομοιότητες;;;;


Πριν 2.016 χρόνια , μια οικογένεια αποτελούμενη από έναν άντρα και μια εγκυμονούσα γυναίκα, έψαχνε εναγωνίως μια ζεστή γωνιά για τον τοκετό, για ύπνο και ξεκούραση. Ήταν ταξιδιώτες. Απ΄αλλού φερμένοι για την απογραφή του πληθυσμού. Μαρία λέγαν την γυναίκα, Ιωσήφ τον άντρα και σύζυγό της. Ιησούς ονομάστηκε το νεογέννητο.
Μα....
Η εντολή του Ηρώδη να σφαγιασθούν όλα τα νεογέννητα, ανάγκασε την τριμελή πλέον οικογένεια να φύγει κρυφά για να σωθεί ο μικρός.
Κι έφυγαν.
Η γυναίκα κρατώντας αγκαλιά το παιδί της και φορώντας την μαντήλα που η θρησκεία και τα ήθη της εποχής επέβαλλαν, καβάλα σ ένα γαϊδουράκι, έσωσε το μωρό της κι εγκαταστάθηκε πλέον στην Ναζαρέτ. Πρόσφυγες.
....Λένε, ο τι είναι η ωραιότερη ιστορία του κόσμου. Εγώ δεν πιστεύω σ αυτήν.
---------
.....Αιώνες μετά, μια τριμελής οικογένεια, γυναίκα, άντρας και παιδί,για να γλυτώσουν μια σύγχρονη σφαγή, εγκαταλείπει την πατρίδα και καβάλα σ ένα φουσκωτό , προσπαθεί να γλυτώσει.
Η συνέχεια γνωστή. Πρόσφυγες ...
Δεν βρίσκω καμμιά διαφορά στις ιστορίες, παρά μόνο στις οβίδες αντί των μαχαιριών και στον αριθμό των κυνηγημένων.
Εγώ, έχω διαλέξει την δεύτερη ιστορία για θρησκεία μου.
Εσείς, οι ορθόδοξοι-και μη- χριστιανοί, βρίσκετε ομοιότητες;;;;
Καταπιείτε όσους κουραμπιέδες και λαμπάκια θέλετε. 
Βρείτε μόνο τον χρόνο και σκεφτείτε..
Μέχρι τότε, μην φορτώσετε την ζωή μου και την σελίδα μου με χριστιανική αγάπη.
Μαρία. Καλησπέρα μας

.............................................
του Panos Zacharis

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

,,, Είμαι η Γ υ ν α ί κ α ,,,



Προς τους άντρες συντρόφους μας

Είμαι η γυναίκα.


Αν κάνετε άγαλμα τη γυναίκα της Κίνας ποιός θα οργώσει τη γη;
Ποιός θα πορευτεί στο μέλλον;

Αν κάνετε άγαλμα
της Ινδίας τη γυναίκα
ποιός θα θερίσει τη γη;
Ποιός θα ταΐσει τα δώδεκα παιδιά της;

Αν κάνετε άγαλμα
τη μορφή της Ηλέκτρας
ποιός θα βάλει φωτιά
στις αδικίες των ανθρώπων;

Αν κάνετε άγαλμα
τη γυναίκα επονίτισσα
ποιός το ντουφέκι θα γεμίσει;

... Ξεκινώ απ της γης τα έγκατα.
Ανεβαίνω πόντο τον πόντο
στιγμή τη στιγμή
την κλίμακα του αγώνα
και καλημέρα θα σου πω
στις λεωφόρους
ενός κόσμου που έρχεται!

...Βαδίζω δίπλα σου.
Ποτέ δε μένω πίσω.
Σου απλώνω το χέρι,
σε γροθιά!
Μαζί θα σπείρουμε!

..... Είμαι γυναίκα.
Ο άλλος άνθρωπος.
Ο ίδιος άνθρωπος.
Aπ το Συνέδριο της ΟΓΕ
Όρκος μου, να βγω απ το περιθώριο των ταμπού της Ιστορίας...
Μαρία Δημητρούκα

το βρήκαμε σε ανάρτηση της:
Τατιανα ζωτου:
Aυτό το ποίημα της Μαρια Δημητρουκα το διάβασα στην ατζέντα που κυκλοφορεί η ΟΓΕ για το 2017.

************************************

Παρουσίαση Κειμένου k επιλογή φωτο: Viva La Revolucion


Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

,,ήμουν μονάχα δεκαπέντε,,



Ήμουν παιδί
- τόσο νωρίς-
το αιμα ράντιζε απ΄τα χέρια μου
την παιδική ψυχή.
Έτσι παιδί,
έξι και κατι,
μπήκα στης γνώσης τ άγριο μονοπάτι.
"Ελλην" ο δάσκαλος
κι εγώ, από "συμμορίτη" ήμουνα κομμάτι....

Κι αργότερα..
Εκείνη τη χρονιά του εξήντα πέντε
με μπλέ ποδιά,
λευκό το γιακαδάκι
και με κουμπάκια δεκαπέντε..
Κι ήμουν μονάχα δεκαπέντε.

"Τρέξτε" του Μιχάλη η φωνή
σκέπασε του Μίκη τη κραυγή 
και του Λαμπράκη το αιμάτινο στεφάνι..
Σταυρώθηκαν πολλοί κείνη τη μέρα.
Εκεί, στου εσταυρωμένου τη πλατεία
στο Αιγάλεω
έξω από κάποια μπυραρία
εκεί που ξέμεινα μονάχη να μετρώ
της πρώτης νιότης τα κουμπάκια
πούχανε μείνει μόνο πέντε..
Εκείνη τη χρονιά του εξήντα πέντε..
Μ.Δ.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

,,Δεν είχαμε μάτια να τους δούμε. Μα ούτε "όραση" να τους αναγνωρίσουμε,,












Στη θέση του γείτονα, 
βάλαμε το πιάτο της δορυφορικής.


Στη θέση του μπακάλικου, 
το σούπερ-μάρκετ.


Στη θέση των βιβλίων,
 τα άρλεκιν , το Κλίκ και τα Χελλόου!


Στη θέση της επιστολής
το ηλεκτρονικό μήνυμα.


Στη θέση του κεντητού τραπεζομάντιλου
το πλαστικό και το βινύλιο.

Στη θέση της λογοτεχνίας, 
τον κάθε τυχάρπαστο υστερικό που παριστάνει τον συγγραφέα και τον σεναριογράφο.


Στη θέση του Μπιθικώτση, 
τον Ρουβά.


Στη θέση του φίλου, 
βάλαμε το συμφέρον.


Στη θέση του χαμόγελου, 
τον μορφασμό.


Στη θέση της υπόγειας ταβέρνας, 
τα must με τ άβραστα ζυμαρικά.


Στη θέση του Χατζιδάκη, 
τον Τσαλίκη.


Στη θέση της αλάνας,
 την αντιπαροχή.


Στη θέση της αυλής, 
το κλιμακοστάσιο.


Στη θέση του δέντρου,
 το γκαράζ.


Στη θέση της γλώσσας μας 
τα γκρίκλις.


Στη θέση της θάλασσας, 
τις πισίνες.


Στη θέση της αμμουδιάς, 
τα σκυλάδικα.


Στη θέση της κουλτούρας μας, 
τα χάμπουργκερ.


Στη θέση της καρδιάς μας, 
αριθμούς.


Στη θέση του Βαμβακάρη,
 τον Ρέμο.


Στη θέση του παράθυρου, 
τσιμέντο.


Στη θέση της ρυτίδας μας, 
το μπότοξ.


Στη θέση της κόκκινης Ρόζας, 
την Μενεγάκη.




...κι έτσι, γυμνοί απ΄όποια δύναμή μας, 
αθώοι κι ένοχοι μαζί, 
σταθήκαμε απορημένοι μπρός στην καταστροφή.

...κι απορημένοι μείναμε να κοιτάμε πότε μπροστά και πότε πίσω..

Και μπήκαν. 

Δεν είχαμε μάτια να τους δούμε. 
Μα ούτε "όραση" να τους αναγνωρίσουμε.

Μόνο μετά.
Μετά μυρίσαμε και κεί γνωρίσαμε τη μυρωδιά απ΄το αίμα. 

Το αίμα μας ήταν που έρρεε στα πεζοδρόμια.

Το αίμα μας είναι που ρέει.

κι εμείς, 

ακόμη ανήμποροι να διακρίνουμε τα όρια της τέχνης απ΄την τεχνολογία. 

Της ζωής απ΄τον θάνατο.


Καλησπέρα μας.


Με αγάπη και θλίψη  

Μαρία.




Όταν η ΕΡΤ ,,μας επιστρέφει κάτι απ΄τα ξενύχτια μας, για το μη κλείσιμό της.,,

Όταν η ΕΡΤ δεν "εξαργυρώνει γραμμάτια" μοιράζοντας εκπομπές, 
όταν δεν πληρώνει επι τη εμφανίσει κάποια συριζανελίστικα ζήτω , 
όταν δεν χασκολογεί μέσω " καθηγητάδων" που επιμένουν να αναλύουν το άσπρο ως μαύρο και τούμπαλιν, 
όταν δεν δοξολογεί πάνω σε πτώματα που βρωμούσαν περισσότερο εν ζωή, 
όταν δεν βρίσκει χρόνο και χώρο να δοξάσει πραγματικούς ήρωες του τόπου, 
όταν..όταν...
Ε, τότε, μου επιστρέφει κάτι απ΄τα ξενύχτια μου για το μη κλείσιμό της.
Προβάλλει την Λωξάντρα. 


Ενα ασπρόμαυρο αριστούργημα, γράμμα, γράμμα, σελίδα, σελίδα της Μαρίας Ιορδανίδου..
Και η Μπέτυ. Η Μπέτυ Βαλάση..
" Δυό μήνες ξάγρυπνη έμεινα περιμένοντας την απόφαση του γραφείου παραγωγής, αν θα με πάρουν" μου είχε πεί σε κάποια συνέντευξη..
Υποψήφιες ήταν επίσης, η Μάρθα Βούρτση και η Ρένα Βλαχοπούλου.
Λατρεύω και τις δυό, όμως θαρρώ πως η Μπέτυ στάθηκε η πλέον ιδανική.
Ο τσαμπουκάς της Μάρθας και το κλοουνίστικο της Ρένας, δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να ντυθούνε τόσο κι έτσι, μέσα κι έξω, αυτό το πλάσμα που μαγείρευε, γελούσε, αγαπούσε, συγχωρούσε, και ζούσε σε τέτοιο βάθος και την πιο επιφανειακή στιγμή.


... Ένα μπουκέτο συναδέλφων..Μικροί ή μεγάλοι ρόλοι, δεν έχει σημασία. 
Σημασία έχει πως εκείνοι οι ηθοποιοί ήξεραν να κάνουν το μικρό, μεγάλο..
Γιάννης Αργύρης, (πόσο άδικα έφυγε αυτός ο σπουδαίος) ο Μαυρίδης, ο Δουλγεράκης, ο Κυρίτσης, ο Γκότσης, η Γεραλή, η Ανδρεοπούλου..
Και η μουσική. 
Αχ! η μουσική της Καραϊνδρου που σε παιρνει μές τη νύχτα και σε πάει πέρα μακριά σε κείνες τις πατρίδες..


Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

,,Η άνοιξη, δεν μυρίζει άνοιξη, χρόνια τώρα Μυρίζει Aίμα,,



Και τότε: 
" Δείξε μου τα δόντια σου".
Η φωτογραφία πρέπει να έχει χαμόγελο.
Να έχει δόντια.
" Κοιτάξτε!
" θα΄λεγε όταν επέστρεφε στην Αμερική. 
" Κοιτάξτε...μας χαμογελούσαν..."
΄Ετσι είναι.
Έτσι γράφεται πια η ιστορία.
Για να σου δείξει κάποιος τα δόντια του, εσύ πρέπει πρώτα να του τρίξεις τα δικά σου.
Η άνοιξη , δεν μυρίζει άνοιξη, χρόνια τώρα..
Μυρίζει αίμα.
Ο κλέφτης των παραμυθιών μας, δεν χωράει στην βαγδάτη. 
Η πόλη γέμισε κλέφτες.
Πάνω απ΄τα κεφάλια δεν πετάνε μαγικά χαλιά, παρά μονάχα ο θάνατος.
Βλέπω τα παιδιά.
Κι αναρωτιέμαι:
 " Πόσα μπλουτζήν μου έσβησαν τη χαρά των προεφηβικών τους χρόνων;;
Πόσα μπουφάν μου γκρέμισαν το πατρικό τους;
Πόσα καλλυντικά μου- made in usa- έφτιαξαν τις οβίδες που ανάγκασαν τους πατεράδες τους να τα κουβαλήσουν στους ώμους πεζή, μέσα απ΄τα βουνά της Τουρκίας;; 
Πόσες οι ευθύνες μου για τα γυμνά κορμάκια που " κατοίκησαν¨στον πάτο του Αιγαίου;
Πόση η ενοχή μου μου για τα λουκέτα των σχολείων;

Αναρωτιέμαι. Και ντρέπομαι. Και φοβάμαι.

Φοβάμαι τόσο να ζω σ έναν κόσμο που το χαμόγελο λέγεται: 
" δείξε μου τα δόντια σου"...

Υ.Γ. Μη με ρωτήσετε για ποιούς και για ποιά.
Είτε Παλαιστίνη το λένε, είτε Συρία, είτε Πακιστάν, είτε Αφγανιστάν , είτε Γιουγκοσλαβία είτε Ελλάδα, το ίδιο είναι. 

Οι άνθρωποι, είναι παντού άνθρωποι. Και τα παιδιά, είναι παντού, παιδιά.

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...