Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝεοΝαζί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝεοΝαζί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΝΑΖΙ: ΠΡΙΝ 85 ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΣ ΒΙΒΛΙΑ - ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΕΔΩ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΟΥΣ




Ο Αλέξανδρος Πλωμαρίτης – Καρέμπελας είναι χρυσαυγίτης, ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ναζιστική Χρυσή Αυγή και μπροστά στην κάμερα δεν είχε πρόβλημα να μιλήσει για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες με αυτόν τον τρόπο:
«είναι πρωτόγονοι, είναι μιάσματα, είναι υπάνθρωποι… γιατί είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε τους φούρνους. Σαπούνια γιατί είναι και ωραίο, ξέρεις όχι για ανθρώπους. Γιατί είναι και χημικοί αυτοί, μπορεί να πάθουμε κανά… να βγάλουμε κανένα καντήλα, κανά τέτοιο… Θα τα χουμε σαπούνια για τα αμάξια, σαπούνια για τα πεζοδρόμια… Θα φτιάχνουμε κτίρια, κάνα λαμπατέρ να φτιάξουμε με το δέρμα τους…”, “τα δόντια να πάρουμε…».


(Από το ντοκιμαντέρ Cleaners του σκηνοθετη Κ. Γεωργούση – Ολόκληρο το βίντεο απ’ όπου είναι το συγκεκριμένο απόσπασμα δημοσιοποίησε το JailGoldenDawn (εδώ). Το βίντεο προβλήθηκε στο βρετανικό κανάλι Channel 4)


Την Παρασκευή 11 Μαΐου κρίθηκε τελεσίδικα ένοχος για παραβίαση του άρθρου 1 παρ. 1 του αντιρατσιστικού νόμου 979/1979 (προτροπή σε ενέργειες δυνάμενες να προκαλέσουν μίσος, βία και διακρίσεις με βάση την εθνικότητα) από το Γ’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών . Το δικαστήριο, μετά από πρόταση του εισαγγελέα, διατήρησε την πρωτόδικη ποινή φυλάκισης 12 μηνών με αναστολή. Υπενθυμίζεται τέλεσε το αδίκημα μιλώντας μπροστά στην κάμερα του κινηματογραφιστή Κωνσταντίνου Γεωργούση, στο καφενείο “Hobby” (Πιπίνου 111) της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα τον Μάιο του 2012.

Τα παραπάνω καταγράφονται σε ρεπορτάζ του jailgoldendawn.com, όπου παρουσιάζονται και εξής:

«Ο δικηγόρος υπεράσπισης του Πλωμαρίτη Γιάννης Ζωγράφος αμφισβήτησε τη νομιμότητα της λήψης του βιντεοσκοπημένου υλικού, όμως – κατόπιν διακοπής – ο κληθείς μάρτυρας Κωνσταντίνος Γεωργούσης προσκόμισε την εισαγγελική πράξη αρχειοθέτησης της μήνυσης που είχε καταθέσει ο Πλωμαρίτης σε βάρος του για παράνομη βιντεοσκόπηση. Σύμφωνα με την εισαγγελική διάταξη, που κατά το δικαστήριο έχει παράξει “οιονεί δεδικασμένο”, η βιντεοσκόπηση του Πλωμαρίτη έγινε εν γνώσει του και κατόπιν έγκρισής του. Συνεπώς, το δικαστήριο προχώρησε κανονικά στην εκδίκαση της υπόθεσης.
Μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας, όπου ξεχώρισε η δήλωση συμπάθειας του Πλωμαρίτη “στους αλλοδαπούς συνανθρώπους μου τους οποίους βοηθάω”, ο κύριος εισαγγελέας πρότεινε την ενοχή του για “τις εκφράσεις ρατσιστικού λεκτικού μίσους”, κρίνοντας αναξιόπιστους τους ισχυρισμούς των μαρτύρων του κατηγορουμένου για “ιδιωτική συζήτηση καφενείου” και για “αστεϊσμό”.
 Ο συνήγορος υπεράσπισης Γιάννης Ζωγράφος (συνήγορος του κατηγορούμενου Νίκου Μίχου στη δίκη της εγκληματικής οργάνωσης) μετέτρεψε την υπόθεση σε δίκη της Χρυσής Αυγής, αναφερόμενος στις “γνωστές πολιτικές διώξεις του 2013 χωρίς άρσεις βουλευτικής ασυλίας” και απέδωσε το σχηματισμό της δικογραφίας στο ότι “την κρίσιμη περίοδο, το 2013, κάποιοι ήθελαν να καταδικάσουν υποψήφιο της Χρυσής Αυγής για ρητορική μίσους”. Θυμίζουμε ότι στη δίκη της Χρυσής Αυγής, η υπεράσπιση είχε πάρει αποστάσεις από τον Πλωμαρίτη αποκαλώντας τον “αγράμματο” και “ανισόρροπο”.

Τελικά, το δικαστήριο συντάχθηκε με την εισαγγελική πρόταση. Όπως είχε εξάλλου κρίνει και το πρωτόδικο δικαστήριο (65738/2014 του Η’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών): 
“Οι δε φράσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τον ίδιο κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο καφενείο επί της οδού Πιπίνου, έστω και αν περιείχαν υπερβολή, καταδεικνύουν τις απόψεις του, κυρίως στην πρόσκληση δημόσια σε διάφορους άλλους να προβαίνουν στον ξυλοδαρμό, να απειλούν, να εξυβρίζουν, να τραυματίζουν με πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών διάφορους αλλοδαπούς, προκειμένου οι υπόλοιποι να πείθονται κατά τον τρόπο αυτό να εγκαταλείπουν το έδαφος της Ελληνικής Επικράτειας, ήταν δε ικανές οι φράσεις του και οι λέξεις του να προκαλέσουν διακρίσεις, αφού κατά τα λεγόμενά του κατηγορούμενου αυτοί φέρονται ως όντα κατώτερα, μίσος, διότι φέρονται ότι καταλαμβάνουν ζωτικό χώρο των Ελλήνων, και βία κυρίως κατά ομάδων και προσώπων με συγκεκριμένα φυλετικά χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε διάφορες εθνοτικές ομάδες προερχόμενες από τις περιοχές της νότιας και νοτιοδυτικής Ασίας. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι έστω και αν αυτό δεν απαιτείται για την πλήρωση της ειδικής υπόστασης της κρινόμενης πράξης του άρθρου 1 παρ. 1 του Ν 927/1979, οι διακρίσεις, το μίσος και η βία εκφράστηκαν ιδιαιτέρως, με έκνομες και ακραίες συμπεριφορές, συνιστάμενες σε ξυλοδαρμούς και ανθρωποκτονίες αλλοδαπών, που ερευνώνται ήδη από την Ελληνική Δικαιοσύνη»».

******



10 Μάη 1933 – το κάψιμο των βιβλίων από τους ναζιστές στο Βερολίνο

Η ναζιστική προπαγάνδα και λογοκρισία

Αφού έδωσαν τέλος στη δημοκρατία και μετέτρεψαν τη Γερμανία σε μονοκομματική δικτατορία, οι Ναζί ενορχήστρωσαν μια πελώρια εκστρατεία προπαγάνδας για να εξασφαλίσουν την αφοσίωση και τη συνεργασία του γερμανικού λαού. Το Υπουργείο Προπαγάνδας των Ναζί, υπό τη διεύθυνση του Γιόζεφ Γκέμπελς, ασκούσε έλεγχο πάνω σε κάθε μέσο μαζικής επικοινωνίας στη Γερμανία: εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, δημόσιες συγκεντρώσεις και συναθροίσεις, τέχνες, μουσική, κινηματογράφος και ραδιόφωνο.
Οι απόψεις που θα μπορούσαν με οποιονδήποτε τρόπο να απειλήσουν τις ναζιστικές πεποιθήσεις ή το καθεστώς υπόκειντο σε λογοκρισία ή εξαλείφονταν απ’ όλα τα μέσα.
Την άνοιξη του 1933, ναζιστικές φοιτητικές οργανώσεις με τη βοήθεια καθηγητών και βιβλιοθηκάριων συνέταξαν μεγάλες λίστες με βιβλία που, κατά την άποψή τους, δεν θα έπρεπε να διαβάζονται από Γερμανούς.
Κατόπιν, το βράδυ της 10 Μαΐου 1933, οι Ναζί έκαναν επιδρομή στις βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία απ’ άκρη σ’ άκρη της Γερμανίας. Κρατώντας πυρσούς πραγματοποίησαν βραδινές πορείες και τραγουδώντας ύμνους πέταξαν βιβλία σε μεγάλες πυρές. Τη νύχτα εκείνη κάηκαν περισσότερα από 25.000 βιβλία. Ορισμένα ήταν έργα Εβραίων συγγραφέων, όπως του Άλμπερτ Αϊνστάιν και του Σίγκμουντ Φρόιντ. Τα περισσότερα βιβλία ήταν γραμμένα από μη-Εβραίους συγγραφείς, μεταξύ των οποίοι ορισμένοι διάσημοι Αμερικανοί όπως ο Τζακ Λόντον, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και ο Σίνκλερ Λιούις, οι ιδέες των οποίων απέκλιναν από αυτές των Ναζί και ως εκ τούτου δεν έπρεπε να διαβάζονται τα έργα τους.

85339a
Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, Γερμανός Υπουργός Προπαγάνδας, εκφωνεί ομιλία κατά τη νύχτα της καύσης των βιβλίων. Βερολίνο,  10 Μαΐου 1933.

Οι λογοκριτές των Ναζί έκαψαν επίσης τα βιβλία της Έλεν Κέλερ, η οποία είχε καταφέρει να γίνει καταξιωμένη συγγραφέας παρά το γεγονός ότι ήταν κωφή και τυφλή.
Όταν την πληροφόρησαν για το κάψιμο των βιβλίων απάντησε ως εξής: «Η τυραννία δεν μπορεί να νικήσει τη δύναμη των ιδεών». Εκατοντάδες χιλιάδες άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες διαμαρτυρήθηκαν κατά του καψίματος των βιβλίων, πράξη που αποτελούσε ξεκάθαρη παραβίαση της ελευθερίας του λόγου. Συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο και το Σεντ Λιούις.
Τα σχολεία διαδραμάτισαν επίσης σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση των ναζιστικών ιδεών.
Ενώ οι λογοκριτές κατάργησαν μερικά βιβλία από τα σχολεία, συντάχθηκαν νέα εγχειρίδια για τη διδασκαλία της τυφλής πειθαρχίας στο κόμμα, της αγάπης για τον Χίτλερ και του αντισημιτισμού. Μετά το σχολείο, σε συναντήσεις της Χιτλερικής Νεολαίας και του Συνδέσμου Γερμανίδων Κορασίδων τα παιδιά διδάσκονταν αφοσίωση στο ναζιστικό κόμμα. Εντός και εκτός σχολείου, η νεολαία συμμετείχε σε εκδηλώσεις με αφορμή π.χ. τα γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ ή την επέτειο της ανόδου του στην εξουσία.

45032
Φοιτητές και μέλη των SA ξεφορτώνουν βιβλία που θεωρούνται «αντι-γερμανικά» κατά τη διάρκεια της καύσης βιβλίων στο Βερολίνο. Στο πανό αναγράφεται: «Οι Γερμανοί φοιτητές διαμαρτύρονται για το αντι-γερμανικό πνεύμα»Βερολίνο,  10 Μαΐου 1933.

Σαράντα χιλιάδες άτομα συγκεντρώθηκαν για να ακούσουν την ομιλία του Γερμανού υπουργού προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς στην Πλατεία Όπεραςτου Βερολίνου. Ο Γκέμπελς καταδίκασε τα έργα που είχαν γραφτεί απόΕβραίους, φιλελευθέρους, αριστεριστές, ειρηνιστές, αλλοδαπούς και άλλους ως «αντιγερμανικά». Ναζιστές φοιτητές ξεκίνησαν να καίνε βιβλία. Οι βιβλιοθήκες όλης της Γερμανίας εκκαθαρίστηκαν από τα «λογοκριμένα» βιβλία. Ο Γκέμπελς διακήρυξε την «κάθαρση του γερμανικού πνεύματος».
«To Ολοκαύτωμα των βιβλίων»
Το 1933 η ναζιστική Γερμανία έζησε το δικό της πνευματικό μεσαίωνα. Κυρίως φοιτητές έκαψαν βιβλία επιφανών γερμανών συγγραφέων. Ήταν το προοίμιο όσων θα ακολουθούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
16792630_303
Το βράδυ της 10ης Μαΐου του 1933, 70.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν στην πλατεία της Όπερας του Βερολίνου. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, φοιτητές με κάρα και φορτηγά κουβαλούσαν χιλιάδες βιβλία, μεταξύ αυτών έργα επιφανών γερμανών συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων για να τα κάψουν. Ο ναζιστής φοιτητής Χέρμπερτ Γκούτγιαρ, μόλις 23 χρονών, έβγαλε μια σύντομη ομιλία γεμάτη μίσος. «Παραδίδω στη πυρά ότι είναι αντιγερμανικό» είπε καταχειροκροτούμενος.
Μπροστάρηδες οι φοιτητές
Το κάψιμο των βιβλίων οργανώθηκε από το ναζιστικό καθεστώς που ήθελε να «καθαρίσει» την πνευματική ζωή της ναζιστικής Γερμανίας από την «αντεθνική» ιδεολογία. 20.000 βιβλία συγγραφέων, όπως ο Χάινριχ Μαν, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ ή ο Γιόαχιμ Τίνγκελνατς παραδόθηκαν στην πυρά. Η ίδια εικόνα επαναλήφθηκε και σε άλλες γερμανικές πόλεις, κυρίως σε πόλεις με πανεπιστήμια. Εκεί οι φοιτητές είχαν «καθαρίσει» από καιρό τις δημόσιες βιβλιοθήκες από βιβλία συγγραφέων και δημοσιογράφων με «εχθρική» προς το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς ιδεολογία. Ανάμεσά τους ειρηνιστές, σοσιαλιστές και εβραίοι συγγραφείς. Οι εργαζόμενοι στις βιβλιοθήκες, οι καθηγητές αλλά και ο φοιτητικός κόσμος δεν αντέδρασαν, ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά, σε αυτό που ο ξένος τύπος ονόμασε «Ολοκαύτωμα των Βιβλίων».
16550019_404
Από την πυρά δεν γλύτωσαν ούτε τα βιβλία για παιδιά του Έριχ Κέστνερ, ο οποίος μάλιστα ήταν και αυτόπτης μάρτυρας της πυράς εκείνο το βράδυ στην πλατεία της Όπερας.
«Βρισκόμουν μπροστά από το Πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε φοιτητές, το άνθος του έθνους μας, με ναζιστικές στολές, και έβλεπα τα βιβλία μας να γίνονται παρανάλωμα του πυρός» έγραφε αργότερα.
Έξοδος ή «γύψος»
Οι αντιδράσεις στο εξωτερικό ήταν έντονες. Ο συγγραφέας Χάινριχ Χάινε, βιβλία του οποίου κάηκαν, έγραφε αργότερα κάτι που αποδείχθηκε προφητικό: «Όπου καίνε βιβλία, στο τέλος θα κάψουν και ανθρώπους». Οι άνθρωποι του πνεύματος δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο στη χώρα και έτσι άρχισε η έξοδος. Ο Τόμας Μαν, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ και ο Λίον Φοϊχτβάνκερ γύρισαν τα νώτα τους στη ναζιστική Γερμανία. Στις χώρες της νέας εγκατάστασής τους άρχισαν να πολεμούν τους εθνικοσοσιαλιστές. Από το 1940 ο Τόμας Μαν, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, κατήγγειλε το ναζιστικό καθεστώς από το BBC.«Είναι μια φωνή προειδοποίησης. Το να σας προειδοποιώ είναι μια μοναδική αποστολή που μπορεί να αναλάβει απέναντί σας ένας Γερμανός» είπε από τις συχνότητες του βρετανικού σταθμού.
Όποιος δεν μπόρεσε να φύγει, όπως ο Έριχ Κέστνερ, μπήκε στο γύψο. Λογοκρισία και απαγόρευση έκδοσης των έργων του.
Η πλειοψηφία των Γερμανών, ανθρώπων του πνεύματος και καθηγητών αποδέχθηκε σιωπηλά χωρίς καμιά αντίδραση την πυρά των βιβλίων, ορισμένοι μάλιστα την επιδοκίμασαν. Το πιο πικρό ήταν ότι στο κάψιμο της γερμανικής πνευματικής προσφοράς στην ανθρωπότητα συνέβαλαν με μεγάλο ενθουσιασμό φοιτητές.
πληροφορίες από .ushmm.org









Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

ΚΥΠΡΟΣ: ΚΟΙΝΕΣ ΑΡΧΕΣ και ΑΞΙΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΕ ΝΕΟΝΑΖΙ ?!!



Ενώ σε όλες τις χώρες της Ευ­ρώ­πης υπάρ­χει έκ­δη­λη ανη­συ­χία για την ανα­βί­ω­ση του να­ζι­σμού και του φα­σι­σμού και κύριο μέ­λη­μα είναι η απο­κά­λυ­ψη του απο­κρου­στι­κού προ­σώ­που των νε­ο­φα­σι­στι­κών μορ­φω­μά­των και του τι πραγ­μα­τι­κά εκ­προ­σω­πούν, δε λεί­πουν οι αστι­κές που με κάθε αφορ­μή τους ξε­πλέ­νουν και αυτοί που υπε­ρη­φά­νως… δη­λώ­νουν ότι συμ­με­ρί­ζο­νται τις ίδιες «αρχές και αξίες»! Όπως ο νυν υπουρ­γός Παι­δεί­ας της Κύ­πρου!!!
Τη στιγ­μή που και στην Ελ­λά­δα τα αστι­κά κόμ­μα­τα απο­φεύ­γουν πο­λι­τι­κές επα­φές με το εδώ φα­σι­στι­κό μόρ­φω­μα (Χρυσή Αυγή), ο Κύ­πριος υπουρ­γός Παι­δεί­ας Κώ­στας Χα­μπια­ού­ρης επι­σκέ­φτη­κε τα γρα­φεία του «πα­ραρ­τή­μα­τος»« της Χρυ­σής Αυγής στο Νησί, το ΕΛΑΜ και αφού ευ­χα­ρί­στη­σε για την φι­λο­ξε­νία που έτυχε δια­βε­βαί­ω­σε τον κ. Χρί­στου ότι θα είναι σε επι­κοι­νω­νία μαζί του.
 “Να είστε σί­γου­ρος ότι θα εί­μα­στε σε επι­κοι­νω­νία. Οι από­ψεις σας είναι πάντα κα­λο­δε­χού­με­νες και εί­μα­στε ανοι­κτοί σε διά­λο­γο. Θα δε­χθού­με όπως έχετε ανα­φέ­ρει την οποια­δή­πο­τε εποι­κο­δο­μη­τι­κή κρι­τι­κή εκεί που πρέ­πει και θέλω να ξέ­ρε­τε ότι οι αξίες και αρχές που έχετε ανα­φέ­ρει είναι και δικές μας αξίες και δικές μας αρχές κι ότι θα προ­σπα­θή­σου­με να δώ­σου­με ότι κα­λύ­τε­ρο στα παι­διά μας που είναι το μέλ­λον αυτού του τόπου”.
Το χει­ρό­τε­ρο δε όλων δεν είναι η επί­σκε­ψη, ούτε η μη πα­ραί­τη­ση του υπουρ­γού μετά την κα­τα­κραυ­γή, αλλά η σιωπή του προ­έ­δρου Ανα­στα­σιά­δη που φαί­νε­ται να αντα­πο­δί­δει την στή­ρι­ξη των φα­σι­στών στο δεύ­τε­ρο γύρο των κυ­πρια­κών εκλο­γών.
Κοντά σε αυτά και το ΡΙΚ να δι­καιο­λο­γεί …θε­σμι­κά τη συ­νά­ντη­ση: «Η κυ­βέρ­νη­ση κάνει συ­να­ντή­σεις με το ΕΛΑΜ, θε­σμι­κά, καθώς είναι κοι­νο­βου­λευ­τι­κό κόμμα, το ψή­φι­σε ο κό­σμος». Θε­σμι­κός και ο ασπα­σμός των κοι­νών ιδεών…
Αντί άλλου σχο­λί­ου θα επα­να­λά­βου­με τον τίτλο του Δη­μή­τρη Στρα­τή στη Χα­ραυ­γή: Το μόνο χει­ρό­τε­ρο από τους ναζί είναι η ανοχή τους.
Για το τι είναι το ΕΛΑΜ, ας θυ­μη­θού­με τι έλε­γαν σε εκ­δή­λω­σή τους στις 6 του Μάη του 2010 υπό τον τίτλο «9 Μαΐου 1945: 
Εμείς δεν έχου­με να γιορ­τά­σου­με τί­πο­τε»: «9 Μαΐου 1945. Οι κόκ­κι­νες ορδές του Στά­λιν από τα ανα­το­λι­κά και οι Δυ­τι­κοί Σύμ­μα­χοι από τα δυ­τι­κά κα­τέ­κλυ­ζαν τη Γερ­μα­νία σβή­νο­ντας τους ενα­πο­μεί­να­ντες θύ­λα­κες αντί­στα­σης των τε­λευ­ταί­ων πι­στών της εθνι­κι­στι­κής ιδέας. Στο κέ­ντρο του Βε­ρο­λί­νου με­ρι­κές χι­λιά­δες Ευ­ρω­παί­ων εθε­λο­ντών (…), θυ­σιά­ζο­νταν για μια ιδε­ο­λο­γία, που ήταν και συ­νά­μα τρό­πος ζωής, βγαλ­μέ­νος από τη φυ­λε­τι­κή ψυχή των ευ­ρω­παϊ­κών εθνών. (…) Οι τοί­χοι του Βε­ρο­λί­νου τις ημέ­ρες εκεί­νες ήταν γε­μά­τοι αφί­σες με το σύν­θη­μα ”Τα τείχη πέ­φτουν, οι καρ­διές μας όμως ΟΧΙ”. Έτσι και έγινε, το κά­στρο έπεσε, η ιδέα όμως πα­ρα­μέ­νει». 
Και συ­νέ­χι­σαν με άλλα για την ”υπε­ρο­χή” του να­ζι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Όλα υπήρ­χαν και στην παλιά ιστο­σε­λί­δα τους (τα κα­τέ­βα­σαν όμως μετά από δη­μο­σί­ευ­μα της ”Χα­ραυ­γής”) .
 ΑΠΟ  ΣΤΟ ΑΤΕΧΝΩΣ 

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Ομολογία ναζιστάκου: ο Μπελογιάννης Ζει, τους στοιχειώνει και τους κάνει να αφρίζουν:







Αυτός στη φωτογραφία είναι ο χρυσαυγίτης βουλευτής Ηλιόπουλος. Ποζάρει με τατουάζ το «Sieg Heil!» (σσ: «Ζήτω η νίκη»). 
Πρόκειται για σύνθημα τόσο ναζιστικό και τόσο εθνικοσοσιαλιστικό που αποτελούσε τον καθεαυτό χαιρετισμό των Ναζί που καθιερώθηκε από τον Χίτλερ και απαγορεύτηκε στη Γερμανία, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις παραγράφους 86 και 130 του γερμανικού Ποινικού Κώδικα. 
Ναζισταράς κανονικός, δηλαδή.


Αυτός είναι ο Μιχαλολιάκος. Ναζισταράς κανονικός, δηλαδή.


Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή. 
Τότε που δεν κρυβόταν πίσω από το δάκτυλό της.
Η «Χρυσή Αυγή» (τεύχος 132, Μάιος – Ιούνιος 2007) που ξεχειλίζει από τη λατρεία της για το Χίτλερ και το ναζισμό. Η Χρυσή Αυγή με τους «ήρωές της», όπως ο λατρεμένος της, ο ναζί εγκληματίας Ρούντολφ Ες, που «κοσμούσε» το εξώφυλλό της (Ιούλιος 2006). Ναζισταράδες κανονικοί, δηλαδή.

Ε, λοιπόν, ο ναζισταράς Ηλιόπουλος, δήλωσε στη Βουλή ότι αυτός και τα υπόλοιπα ελληνόφωνα ταγματασφαλιτοειδή θα πάνε στην Αμαλιάδα και θα γκρεμίσουν το Μουσείο Μπελογιάννη: «…εμείς το σπίτι του θα το γκρεμίσουμε για να μην θυμίζει τα εγκλήματα του κομμουνισμού, όταν θα έρθει η ώρα. Θα δείτε το Μουσείο Μπελογιάννη τι θα γίνει, όταν θα έρθει η Χρυσή Αυγή στα πράγματα», ήταν τα λόγια του απογόνου των δολοφόνων του Μπελογιάννη.

Βέβαια, δεν είπε κάτι διαφορετικό το ναζιστόμουτρο από αυτά που έκαναν και οι πρόγονοί του. 
Από εκεί το πήρε το μάθημα.
 Όπως τα αδέρφια του των Ες-Ες. Κι αυτοί πήγαιναν στα χωριά και τις πόλεις της Ελλάδας και έκαιγαν, γκρέμισαν και δολοφονούσαν.

Βλακεία; Θρασύτητα; Θρασυδειλία; Προφανώς.
 Αλλά και κάτι ακόμα.
 Ομολογία. 
Ομολογία ότι, όντως, ο Μπελογιάννης ζει, τους στοιχειώνει και τους κάνει να αφρίζουν. 

Περαστικά.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

τα παπούτσια στις όχθες του Δούναβη, που εξοργίζουν τους Ούγγρους νεοΝαζί:


 από: Konstantinos Mpourxas: 
Βουδαπέστη: 
Ένα από τα πιο συγκινητικά μνημεία της Βουδαπέστης. 
Δίπλα στη Γέφυρα των Αλυσίδων στον Δούναβη είναι το Μνημείο για τους 550.000 Ούγγρους Εβραίους που έχασαν τη ζωή τους το 1944 – 45. 
Χιλιάδες από αυτούς πυροβολήθηκαν
 δίπλα στην όχθη 
από συμπατριώτες τους, συνεργάτες των Ναζί. 

Πριν τους εκτελέσουν, τους ανάγκαζαν να βγάλουν το πιο πολύτιμο πράγμα που είχαν επάνω τους: 
τα παπούτσια τους.

Το μνημείο είναι μια διαδρομή με 40 μπρούντζινα αδειανά ζεύγη υποδημάτων, πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου, σαν τα τελευταία βήματα μιας χορογραφίας που οδηγούσε στην εξόντωση.

Σε απόσταση αναπνοής είναι το νεογοτθικού ρυθμού Κοινοβούλιο, το αρχιτεκτονικό διαμάντι της πόλης. 
Εκεί, ψηφίστηκαν οι πρώτοι νόμοι εναντίον των Εβραίων,
 από τους Ούγγρους συνεργάτες των Γερμανών, το 1938.

Το μνημείο δημιουργήθηκε από τον σκηνοθέτη Can Togay και τον γλύπτη Gyula Pauer.


Εκεί, το 2012 ο Μάρτον Γκιονγκιόζι, αντιπρόεδρος του νεοναζιστικού Τζόμπικ, τρίτο σε αριθμό εκλεγμένων βουλευτών με ποσοστό 15%, ζήτησε να καταγραφούν όλοι οι εβραϊκής καταγωγής πολίτες στις επιχειρήσεις και τα πολιτικά κόμματα, για λόγους εθνικής ασφαλείας.

Κοιτώντας τα βίντεο στο youtube η Αυτόματη Αναπαραγωγή μάς οδήγησε 
στο Παρακάτω  βίντεο
που παρά την προσπάθεια εξίσωσης 
φασισμού - κομμουνισμού 
Δεν Μπορεί να Κρυφτεί η Προσφορά του Σοσιαλισμού  
και στη Ζωή της Ουγγαρίας 
γι΄Αυτό και ακόμη Σήμερα μετά από 26 χρόνια:

http://zanterevolucion.blogspot.gr/2016/08/polls-in-former-socialist-countries.html

 τον Αναπολούν 
Μοιραστείτε το:

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Ο των βιομηχάνων, των τραπεζιτικών και χρηματιστηριακών κύκλων ΜΕΤΑΞΑΣ:

Φωτο από Ρανια Λημνιου

Τα ναζιστοειδή έχουν «επέτειο»…

Ο «πατριώτης» Μεταξάς - το ίνδαλμα των Κασιδιάρηδων - απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό...
«Εμείς ήμασταν το καθεστώς εκείνο το οποίο εμείς εκφράζουμε ιδεολογικά, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Ιωάννη Μεταξά»
Ν. Μιχαλολιάκος, ΣΚΑΪ, 24/10/2012)

Θυμίζουμε:

1) Ο Μεταξάς ήταν αυτός που το 1936, λίγους μήνες πριν κηρύξει επίσημα τη φασιστική δικτατορία, είχε διοριστεί πρωθυπουργός από τον βασιλιά Γεώργιο 

και είχε λάβει στη Βουλή την ψήφο εμπιστοσύνης όλων των αστικών κομμάτων

Κι όμως:

Το Γενάρη του ίδιου χρόνου στις εκλογές που είχαν προηγηθεί είχε λάβει μόλις 50.000 ψήφους και κατείχε μόλις 7 έδρες στη Βουλή.



Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του τότε βουλευτή Ηλείας του Λαϊκού Κόμματος, Βάσου Στεφανόπουλου:

«Χρεωκοπήσαμεν ως κοινοβουλευτισμός, εξεπέσαμεν ως συνέλευσις και χάσαμε τον ψυχικόν σύνδεσμο προς τον λαόν. Διότι τι είδους ψυχικός σύνδεσμος είναι δυνατόν να διατηρηθή όταν ο μεν λαός φωνάζη δεν θέλω να με κυβερνήση ο Μεταξάς , ημείς δε αδιαφορούντες του απαντώμεν: Και όμως θα σε κυβερνήσει ο Μεταξάς ».
Τόσο… δημοκρατικό το αστικό καθεστώς, λοιπόν. 
Από τα γεννοφάσκια του. 
Τόσο ώστε να παραδίδει την εξουσία με όλους τους κοινοβουλευτικούς τύπους σε φασίστες.
Τόσο… «αντισυστημικός» και ο φασίστας Μεταξάς, ο διορισμένος από τα ανάκτορα, ο εκλεκτός της άρχουσας τάξης. 
«Αντισυστημικός», 
όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…

2) Μετά τη στάση πληρωμών του 1932, η Ελλάδα πλήρωνε μετά από συμφωνίες με τους δανειστές το 30% των τόκων που χρωστούσε.
 Το καθεστώς Μεταξά είναι αυτό που εξασφάλισε σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους αποπληρωμές που έφτασαν μέχρι και το 43%.
Τόσο… «πατριωτικό» το καθεστώς Μεταξά . Όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…

3)«Εκτός από τους χώρους της πολιτικής και του στρατεύματος, το καθεστώς (σ.σ. Μεταξά ) άντλησε τα στελέχη του και από τον επιχειρηματικό κόσμο του αντιβενιζελικού χώρου και τους τραπεζιτικούς και χρηματιστικούς κύκλους, κυρίως από τα υψηλόβαθμα κλιμάκια της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος (ΕΤΕ), του μεγαλύτερου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος της χώρας, και δευτερευόντως της Τραπέζης της Ελλάδος (ΤτΕ).
Οι βιομήχανοι Ανδρέας Χατζηκυριάκος 
(ως πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών αλλά και ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας μέχρι τις 24 Ιουλίου 1937), Επαμεινώνδας Χαρίλαος και Πρόδρομος («Μποδοσάκης») Αθανασιάδης στήριξαν ενεργά την άνοδο και την οικονομική πορεία της μεταξικής κυβέρνησης.
Ο Αλέξανδρος Κορυζής, υποδιοικητής (και από το 1939 διοικητής) της ΕΤΕ, ανέλαβε το υπουργείο Προνοίας (αργότερα μετονομασθέν σε Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως) και το 1941 διαδέχθηκε τον Μεταξά στην πρωθυπουργία.
Από τον χώρο της ΕΤΕ προήλθε και ο διάδοχος του Χατζηκυριάκου στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (ο Ιωάννης Αρβανίτης, ο οποίος τον Απρίλιο του 1938 ανέλαβε παράλληλα το υπουργείο Οικονομικών και παρέμεινε εκεί, στα δύο οικονομικά υπουργεία, μέχρι τον Απρίλιο του 1941).
Ο οικονομολόγος καθηγητής Κυριάκος Βαρβαρέσος διατήρησε τη θέση του υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος, μέχρι την παραίτηση του Εμμ. Τσουδερού το 1939 – στον Βαρβαρέσο είχε προσφερθεί το αξίωμα του υπουργού Εθνικής Οικονομίας, αλλά εκείνος το αρνήθηκε, προσφέροντας ωστόσο ανελλιπώς τις οικονομικές του συμβουλές στην κυβέρνηση.
Ο Αλέξανδρος Ν. Κανελλόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠΛ), διατέλεσε κυβερνητικός επίτροπος της ΕΟΝ (1937-41)».
(Σπυρίδων Πλουμίδης, «Το καθεστώς Μεταξά », 1936-1940)

Τόσο… «αντικεφαλαιοκράτης» ο Μεταξάς. 
Ο Μεταξάς των βιομηχάνων, των τραπεζιτικών και χρηματιστηριακών κύκλων
Όσο και οι χρυσαυγίτες απόγονοί του…




Ο «πατριώτης» Μεταξάς – το ίνδαλμα των Κασιδιάρηδων – απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό…

Αυτός ήταν ο «πατριώτης» Μεταξάς .
Καθόλου τυχαίο, επομένως, που σε αυτόν αποδίδει τιμές ο σημερινός απόπατος της πολιτικής ζωής του τόπου.
Και πολύ καλά κάνουν τα χιτλεροειδή καθώς για το μόνο που είναι άξιοι είναι να διαφημίζουν και να διατυμπανίζουν τη «μαυρίλα» τους μέσα από τα έργα των «αξιότιμων» πατρώνων τους.

Ιδού μερικά από αυτά:
«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: τουΜεταξά ) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, 
εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.
Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση «ομολογιών» και «δηλώσεως μετανοίας». 
Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:
Στο τραπέζι του ανακριτή – βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο.
Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι. Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού.
Ύστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής – ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών.
Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη «ανάκρισις» και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών.
Σ’ αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.

Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. 
Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. 
Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. 
Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (…).

Άλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. 
Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. 
Αλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. 

Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (…).

Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν «ομολογίες» ή «δηλώσεις» και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. 
Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. 
Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση.

Άλλο μέσο ήταν η περίφημη «πιπεριά» που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η «γάτα» που καταξέσκιζε τις σάρκες. 

Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η «φάλαγγα». Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ’ ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας. 

Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: 
Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (…).

Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα.

Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν «σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε». 

Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το «ζήλο» τους σε ορισμένα όρια.

Έπειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να «ξεπαστρέψει» και μερικούς για να φοβηθούν και να «σπάζουν» ευκολότερα οι άλλοι. 

Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (…)».
(Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου»).
Ο Μεταξάς με τον αγαπημένο φίλο του, καλεσμένο του στην Αθήνα, τον Γκαίμπελς.

Τι χρειάζεται, λοιπόν, αυτός ο τόπος; 
Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες»…

Έτσι το είχε δηλώσει ο λάτρης του Μουσολίνι, ο φωτογραφισθείς ακόμα και με το μουσουλμανικό φέσι των Ες-Ες, ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς (24/4/2013) στη Βουλή.

Την αστική, δηλαδή, Βουλή. 

Όπως αστική ήταν και εκείνη η Βουλή του ’36, εντός της οποίας οι πλουτοκράτες και τα τότε κόμματά τους διόρισαν πρωθυπουργό τον δικτάτορα της 4ης Αυγούστου.

Αλλά, γιατί ο τόπος «χρειάζεται τους «πατριώτες» Μεταξάδες»; 
Για να κάνουν τι;
Μήπως, για να δολοφονούν εργάτες, όπως ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το ’36;

Μήπως, για να παραδίδουν πραγματικούς πατριώτες, δημοκράτες, κομμουνιστές στην Γκεστάπο,όπως έκανε το καθεστώς Μεταξά το ’41;

Μήπως, 
γιατί ο φασισμός ξέρει να διατηρεί 
ισχυρές τις «φιλίες» των κεφαλαιοκρατών προς πάσα ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, 
όπως εκείνες οι φιλίες του Μεταξά που, και προσωπικός φίλος του Γκαίμπελς ήταν, και θιασώτης του Χίτλερ και του Μουσολίνι ήταν, 
αλλά (ταυτόχρονα) και υπηρέτης και μαριονέτα των Αγγλων, ήταν;

Μήπως, για να διαδοθούν τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού», που σαν τέτοια θεωρούν τα ναζιστοειδή τις μεθόδους του Ελληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά (και αργότερα βουλευτής του «εθνάρχη»Καραμανλή), 
που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής ;

Μήπως, για να επανδρωθούν νέα Τάγματα Ασφαλείας, δωσιλόγων, μαυραγοριτών, από «πατριώτες» σαν αυτούς του καθεστώτος Μεταξά;

Μήπως, για νέες ρεμούλες και κομπίνες σαν εκείνες με τους «υπέρ Αεροπορίας» εράνους επί Μεταξά ;

Μήπως, για να έχουμε μια κυβέρνηση 
που θα απαρτίζεται απευθείας από τραπεζίτες, 
από βιομήχανους και από εφοπλιστές, 
όπως εκείνη του Μεταξά ;

Για όλα αυτά «χρειάζεται Μεταξάδες» ο τόπος, κατά τους χρυσαυγίτες. 

Και για όλα τα άλλα που ο ίδιος ο Μεταξάς τα περιέγραφε σαν «επιτεύγματα» του φασιστικού του καθεστώτος. 

Ένα καθεστώς με το οποίο, όπως ο ίδιος ομολογούσε:
«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό…».

Και, φυσικά, ένα τέτοιο κράτος, που θα διαχειρίζεται πολιτικά τις υποθέσεις των καπιταλιστών
 όπως τις διαχειριζόταν ο Μεταξάς, 
ένα κράτος που η δικτατορία της αστικής τάξης θα ασκείται χωρίς προσχήματα, όπως το επιθυμούν οι χρυσαυγίτες, 
όντως έχει αποδειχτεί ιστορικά «χρήσιμο».

Αλλά για ποιους, άραγε; Για το λαό, προφανώς, όχι. 

Για τους κεφαλαιοκράτες, όμως, αυτούς δηλαδή που έκαναν πρωθυπουργό τον δικτάτορα Μεταξά , 
που έκαναν καγκελάριο τον Χίτλερ 
και που «θρέφουν» τους χρυσαυγίτες, σίγουρα.

Από:     ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


και  Εδώ: 



στο "ναό" της Δημοκρατίας τους, 

μπροστά Τους 

οι δέουσες εξηγήσεις απ' τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΚΚΕ 

----------------------------------------------

Το κάψιμο των βιβλίων από τη δικτατορία Μεταξά: 

16η Αυγούστου 1936. 


Για περισσότερα Δες Εδώ

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...