Ναι είμαι επιστήμονας.. Δεν ζω, επιβιώνω, κυλιέμαι ανάμεσα σε εκβιασμούς κι αδιέξοδα...

Κυκλοθυμικός
16 ώρ. ·

Πέρασες όλα τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία μπροστά από ένα βιβλίο, έπαιρνες βαθιές ανάσες ανάμεσα από φροντιστήρια και δραστηριότητες. 

Τα βιογραφικά σου έλεγαν πρέπει να χτίζονται από την αρχή της ζωής σου. Ίσως τελικά να μην είναι και ζωή, να είναι μόνο βιογραφικό. Δεν ήξερες ακόμα ποιος είσαι, μάθαινες όμως ποιος θέλει η κοινωνία να είσαι. Πρώτα να έχεις βούλες σε σειρά και μετά επιθυμίες.

 Πόσα ζεστά ανοιξιάτικα απογεύματα αφιέρωσες σε ένα διαγώνισμα, σε εξετάσεις, σε επαναλήψεις, ενώ άκουγες τις φωνές από τα άλλα παιδιά να παίζουν στα προαύλια των εκκλησιών και των σχολείων; 

Πόσες στιγμές παράδωσες σαν όπλα στην Βάρκιζα πάνω σε έναν βωμό από μεγαλόστομες υποσχέσεις; Καλή ζωή, πολλά ταξίδια, κοινωνική αναγνώριση, ταξική άνοδο.
Κι ύστερα τα πανεπιστήμια, τα μεταπτυχιακά, η συλλογή πτυχίων και κάδρων. Στα καλύτερα χρόνια της ζωής σου, εκεί που το σώμα σου και το μυαλό σου πιάνουν το πικ εσύ να χάνεις εκδρομές, ταξίδια, συναυλίες, θέατρα, ραντεβού, βόλτες, βουτιές, ποδηλατάδες για να μια αναρρίχηση βαθμών, μια πλουσιότερη βιβλιογραφία, μια ακόμα διόρθωση της πτυχιακής, μια επανεξέταση των δεδομένων του εργαστηρίου, ένα ατέλειωτο κυνήγι θησαυρού για περισσότερες και καλύτερες σημειώσεις. 

Άλλες φορές παράλληλα με μεροκάματα, με ξενύχτια, με εκμετάλλευση από γραφικά αφεντικά, σε δουλειές άσχετες που σου ρουφούσαν την ψυχή, σε δουλειές σχετικές, που δεν έδιναν ένα ευρώ πίσω «για να μάθεις», «για να αποκτήσεις εμπειρία», «για να κάνεις κύκλο γνωριμιών».
Κι άλλες φορές που έφυγες κι έξω για πιο ποιοτικές κι εξειδικευμένες σπουδές, για πιο πλούσια επαγγελματική εμπειρία σε νέες ιδέες, σύγχρονες μονάδες, καλύτερες τεχνολογίες, πιο καταρτισμένους συναδέλφους. 

Και μόνο εσύ ξέρεις τι μοναξιά έφαγες, τι ρατσισμό κατάπιες, πόσο σου έλειπαν αυτοί κι αυτά που αγαπούσες, πόσα βράδια σου έκανε παρέα μόνο μια κλήση στο Skype, μια εξάδα από μπύρες, ένα τσαλακωμένο βιβλίο. 

Μόνο εσύ ξέρεις πόσο πολύ κουράστηκες για να καταξιωθείς εκεί που ήσουν πάντα ο ξένος, σε μια γλώσσα που μπορεί να σου έπιανε σα φαρυγγίτιδα τον λαιμό, σε μια κουλτούρα που μπορεί να μη σου ταίριαζε, να παλεύεις να αφομοιωθείς με το ζόρι, να ξαπλώσεις στο κρεβάτι του Προκρούστη να κόψεις κάτι από την ψυχή σου, να τραβήξεις κάτι από την καρδιά σου. 

Να μην θες να κάνεις παιδιά γιατί δεν τα θες να σου να πάνε στα ξένα σχολεία, να μοιάζουν σε αυτούς, να μη μπορείς να τους πεις «σ’ αγαπώ» στη γλώσσα σου, να μην καταλαβαίνουν τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι. 

Να βιώνεις σχέσεις και χωρισμούς από απόσταση, συμβατικές φιλίες και παγωμένα ραντεβού με ανθρώπους που σε κανονικές συνθήκες δε θα έλεγες καν καλημέρα, να συγκατοικείς με τυχαίους ξένους, να βρίσκεις ξερατά τους στο μπάνιο, να σου λείπει το φαγητό σου από το ψυγείο. 

Να κλαις γοερά μέσα σου και να απαντάς στους γονείς σου «όλα καλά» κι αυτοί να καμαρώνουν στα καφενεία για το τι ωραία που είναι έξω και τι ευτυχισμένα που ζούνε τα παιδιά τους που έφυγαν και σώθηκαν.
Και να γυρίζεις πίσω στην Ιθάκη σου. 

Γιατί όσο κι αν δε μπορείτε να το καταλάβετε κάποιοι οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί από το νούμερο που θα γράφει το app της τράπεζας όταν ανοίγεις το κινητό, γιατί μια καλημέρα αν είναι από την καρδιά ενός σημαντικού άλλου είναι η πραγματική ποιότητα ζωής κι όχι οι φωτογραφίες που θα ανεβάσεις στο Instagram από το κάθε τουριστικό φέρετρο που πήγες ή κάθε γκουρμέ φούσκα που έφαγες από τον κάθε ριαλιτζί μάγειρα για να φλεξάρεις την βλαχογκλαμουριά σου, γιατί το να είσαι κάπου που μπορείς να μιλάς τη γλώσσα σου και να καταλαβαίνουν την κουλτούρα σου είναι οξυγόνο, γιατί αν θεωρείς ότι η κουλτούρα σου έχει μόνο στραβά κι οι κουλτούρες των ισχυρών είναι διαμάντι 24 καρατίων, είσαι ραγιάς κι απόγονος ραγιάδων, γιατί αν θεωρείτε ότι στην Ελλάδα έχουμε τον κακό καπιταλισμό ενώ στη Δύση έχουν τον καλό καπιταλισμό και μου το παίζετε κι Αριστεροί είστε πολιτικά αναλφάβητοι. 

Στην Ελλάδα της κρίσης άρχισε να ξυπνάει η ταξική μου συνείδηση, στην Αμερική και στην Αγγλία έβγαλε ρίζες, εκεί δικαιώθηκε ο Μαρξ μέσα μου, εκεί κατέρρευσαν όλα τα αφηγήματά τους.
Κι ενώ έχεις μια ζωή θυσιασμένη σαν τομάρι λιονταριού στην είσοδο του γραφείο σου, τα νιάτα σου καρφωμένα σαν τον Χριστό πάνω σε τοίχους βλέπεις τα χρόνια του θερισμού που σου έταξαν να είναι φτωχά κι άδεια, να σου γελάνε πίσω ειρωνικά. 

Βλέπεις να έρχεται ένα ακόμα καλοκαίρι και να ξέρεις ότι δε θα πας διακοπές, όπως δεν πήγες και πέρσι και πρόπερσι, όπως δε θα πας και του χρόνου και του παραχρόνου. 

Ότι ίσως αναγκαστείς καμιά εβδομάδα να φορτωθείς στους δικούς σου για να γλιτώσεις τίποτα από την ΔΕΗ, να βλέπεις τα ρούχα και τα παπούτσια σου σκισμένα και να μην έχεις να πάρεις άλλα, να φοράς τα ίδια ρούχα 5 χρόνια, να ντρέπεσαι που τα φοράς, να πληρώνεις τον λογαριασμό του φυσικού αερίου σε δόσεις, να πρέπει να διαλέξεις ποια επίσκεψη στο σουπερμάρκετ θα αποφύγεις, να δουλεύεις 10 και 12 ώρες την ημέρα, κάποιες φορές σπαστό, να φεύγεις από το σπίτι στις 9 το πρωί να γυρίζεις στις 8.30 το βράδυ, να κάνεις και δεύτερη δουλειά και τρίτη, να ψάχνεις μια ακόμα συνεργασία, μια ακόμα πηγή εσόδων, 50% σου τα παίρνει το κράτος με τη μία κι από τα εναπομείναντα άλλο 24% με τον ΦΠΑ.

 Και να ξέρεις ότι αν σου συμβεί κάτι δεν υπάρχει πια δημόσιο νοσοκομείο, όταν γεράσεις δε θα πάρεις σύνταξη. 

Να είσαι λέει με μπλοκάκι, μια άλλη μορφή ευέλικτης εργασίας, ανασφάλιστη κι απλήρωτη εργασία, να είσαι ο μαλάκας της υπόθεσης δηλαδή, να είσαι ένας «κρυφός» υπάλληλος ή να συντηρείς ένα γραφείο με τα δόντια και να σε βρίζουν οι συστημικοί ότι φοροδιαφεύγεις και να σε τιμωρούν με εξτρά φόρους, τι να κάνεις; Θα δουλέψεις και τα Σάββατα και την αργία και τον Αύγουστο.
Να ξέρεις ότι και να θες να κάνεις οικογένεια δε μπορείς, δε γίνεται, δε βγαίνει. Προφανώς να προστατέψουμε το δικαίωμα της έκτρωσης, αλλά μην πατάμε τη μπανανόφλουδα της Ακροδεξιάς, αυτά δε θα έπρεπε καν να τα συζητάμε, είναι αυτονόητα, αδιαπραγμάτευτα. Θα μιλήσουμε για το δικαίωμα της οικογένειας; 

Να έχεις τον γαμημένο χρόνο και τα γαμημένα λεφτά και τις παροχές να κάνεις οικογένεια, αν το θες. 

Δεν ασχολείται με αυτά όμως κανείς, ούτε η Αριστερά, μόνο ατομικά δικαιώματα. Η κοινότητα πέθανε, ζήτω το άτομο. Εξαφανιζόμαστε λέει. Μα η πληθυσμιακή συρρίκνωση είναι η τελευταία κραυγή του λαού που τον έχεις πετάξει σε ένα καζάνι και τον βράζεις για να του πάρεις και την τελευταία σταγόνα λίπους. Είναι η μόνη του –μάταιη- εκδίκηση απέναντι στους δυνάστες του.

 
Ναι είμαι επιστήμονας, δεν είμαι ούτε αγρότης ούτε οικοδόμος ούτε ο τυπικός εργάτης της αφίσας του ΚΚΕ. Είμαι όμως προλετάριος. Δεν έχω καμία προοπτική ταξικής ανόδου, δεν έχω καμία πιο ευνοϊκή συνδιαλλαγή με την αστική τάξη. 

Είμαι προϊόν μιας φρικτής εκμετάλλευσης που ξεκίνησε από την παιδική μου ηλικία, τα προσόντα μου είναι κιμάς στη κρεατομηχανή του κέρδους τους.

 Δεν ζω, επιβιώνω, κυλιέμαι ανάμεσα σε εκβιασμούς κι αδιέξοδα. 

Υποφέρω, φοβάμαι, ματαιώνομαι, ντρέπομαι, έχω κουραστεί. 

Δε με ενδιαφέρει αν θα αλλάξει η κυβέρνηση. Δε με ενδιαφέρει αν θα μου κόψει κάποιο επίδομα ή θα μου κάνει μια καλύτερη φορολογική ρύθμιση ο Μητσοτάκης, ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας. 

Θέλω να αλλάξει ο κόσμος, θέλω αξιοκρατικά το μερίδιο από τον πλούτο που παράγω και τις υπηρεσίες που προσφέρω. Το ίδιο θέλω και για τους άλλους επιστήμονες, για τους πελάτες μου, για τους φίλους μου, για όλους τους κλάδους που ματώνουν μαζί μου, ανεξαρτήτως καταγωγής, σπουδών, φύλου, σεξουαλικότητας, θρησκείας.
Είμαι επιστήμονας κι είμαι προλετάριος κι ονειρεύομαι έναν κόσμο που η επιστήμη δε θα είναι όπλο στην φαρέτρα τους, αλλά το όχημα του ανθρώπου για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο.

Γι’ Αυτούς, που Ατρόμητοι στο Θάνατο Στάθηκαν, με Βλέμμα Καθαρό.

 του Τάκη Κεφαλληνού

Αυτές τις ώρες ένα απρόσμενο γεγονός, μάς έχει συγκλονίσει. Είναι οι φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και ζωντανεύουν τη μεταφορά και εκτέλεση, από τους ναζί κατακτητές, των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Ήταν πρωτεργάτες στον Μάη του '36, αυτοί που δημιούργησαν την αθάνατη εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, που έδωσαν τα καλύτερα χρόνια τους στις φυλακές και εξορίες και έχασαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα διαλεχτούς συντρόφους και πολλά προσφιλή τους πρόσωπα. Δεν δέχτηκαν, επίσης, να υπογράψουν ποτέ δήλωση μετάνοιας στο φασιστικό καθεστώς του Μεταξά, που τους παρέδωσε αλυσοδεμένους στη Γκεστάπο!

Πήραν τον δρόμο του αγώνα και της θυσίας στους ώμους τους, για την κατάκτηση μιας ανώτερης ζωής, με κύρος, ηθική υπεροχή, γεμάτης με υψηλά ιδανικά και αξίες. Εκεί που βασιλεύει στους αιώνες η συλλογική και η προσωπική δικαίωση!

Δια τούτο, αυτά τα μοναδικά και πολύτιμα ντοκουμέντα να πάνε πρέπει στους ηρωικούς Δήμους Καισαριανής και Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ βεβαίως, για να πλαισιώσουν τα ήδη υπάρχοντα αντίστοιχα μουσεία, ώστε να μπορεί ο λαός μας και τα παιδιά του να καμαρώνουν για τους πατεράδες τους και συγχρόνως, να διδάσκονται και να εμπνέονται από το παράδειγμά τους.

Η απροσμέτρητη αντιστασιακή, πατριωτική και κομμουνιστική δράση τους παραμένει και ο μόνος δρόμος για την κατάκτηση μιας ανώτερης προσωπικής ζωής, με κύρος, υψηλά ιδανικά, αξίες μα και ηθική υπεροχή, αφού ποτέ τους δεν λυγίσανε στα ξερονήσια, στις φυλακές και στα βασανιστήρια, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι κομμουνιστές, σύντροφοί τους, επίσης.

Από την άλλη πλευρά, σε καμία περίπτωση δεν δικαιώθηκαν όσοι - και ήταν πολλοί – επιχείρησαν να διαλύσουν το Κόμμα και να το μετατρέψουν σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα. Το Κόμμα εύρισκε, πάντοτε, τη δύναμη να απαλλαγεί από πολιτικές επιζήμιες, να κρατήσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα, εκπονώντας ένα σύγχρονο Επαναστατικό Πρόγραμμα. Δεν είναι τυχαίο που έφτασε σήμερα να διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στην Ελλάδα και διεθνώς.

Με την σειρά μου, νιώθω και εγώ να ζω σε ένα φανταστικό Κόσμο. Αλήθεια, χρειάζονταν μερικές φωτογραφίες, για να μάθουμε ότι αυτά που δείχνουν τα ντοκουμέντα, ήταν το σύνηθες στα κολαστήρια των κατακτητών, καθώς και των Ελλήνων Εθνικοφρόνων και των παραφυάδων αυτών! Όμως αλλοίμονο, σε ποια σχολεία διδάσκονται αυτά που τώρα θαυμάζονται; Πού θα διαβάσουμε ότι σπάγανε τα κόκκαλα του Νικηταρά από τα βασανιστήρια και τόσο άλλων πολέμαρχων του 1821. Ίσως, στα «Πειραματικά», βέβαια, που διαφημίζουνε, να μάθουμε την πραγματική μας ιστορία (sic ! ).

Συγχρόνως, η ταπεινότητά μου, ξεπερνώντας μισό αιώνα κομματικής ζωής και δράσης, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι γνώρισα, κατέγραψα τις πολύτιμες διηγήσεις τους και συνδέθηκα με φιλία, αφοσίωση και θαυμασμό με δεκάδες στελέχη που κάθισαν χρόνια και χρόνια στις φυλακές, στις εξορίες και στα βασανιστήρια, προκειμένου να μην υπογράψουν μισή σελίδα δήλωση μετάνοιας!

Διασώζω, λοιπόν, δύο περιστατικά «θυσίας», που συνάδουν με το φρόνημα των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή και έχουν, και αυτά, μια πολυσημία συμβολική και συγχρόνως μια λυτρωτική και σωτήρια επενέργεια.

Το πρώτο μάς ανάφερε το Γενάρη του ’19, στο «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο» του Δήμου Κηφισιάς, ο ιδιαίτερος και αγαπημένος φίλος, ταξιδευτής, ιδρυτής του Ταξιδιωτικού Γραφείου Melodrakma Universal S. L. και διανοούμενος Γιάννης Λυμτσιούλης, που ζει και έχει ιδιαίτερους δεσμούς με την Ισπανία.

Διασώζω εδώ τα τελευταία λόγια της ηχογραφημένης, από εμέ, προφορικής του διάλεξης: «Μία πολύ γνώριμη σε εμέ μάνα εκεί, στη χώρα των Βάσκων, πήγε στη φυλακή, προκειμένου να αποχαιρετήσει στην τελευταία του νύκτα τον 17χρονο γιο της, ο οποίος θα εκτελείτο το επόμενο πρωί.

Ήταν η τελευταία εκτέλεση του Φράνκο. Σκύβει και του λέει: «Δεν παίρνω πίσω καμία απόφαση. Θέλω μόνο κάτι να σε θυμάμαι … ε μα… το πουκάμισο, ναι το πουκάμισο έστω … η μυρωδιά του».

Πάει να του βγάλει το πουκάμισο και τραβάει και τραβάει … είχε κολλήσει από τις πληγές και τα αίματα, τραβάει και τελικά το παίρνει μαζί της, για να τον θυμάται.

Νομίζω, συνεχίζει ο ομιλητής, ότι, κάθε φορά που ερχόμαστε σε μια τέτοια μνήμη, όλα αυτά τα πουκάμισα είναι και δικά μας πουκάμισα! Σε μια ακροβασία ανάμεσα στο θυμάμαι και στο ξεχνάω, σίγουρα αξίζει να θυμόμαστε, είναι τόσο μικρή η ζωή μας άλλωστε».

Πολυαγαπημένε μας Γιάννη, παράλληλα είχαμε και εμείς Εμφύλιο στην Ελλάδα με 17χρονο κορίτσι, την Λαμπρινή Καπλάνη, στην τελευταία εκτέλεση, στις φυλακές Αβέρωφ.

Το περιστατικό διασώζει η συγκρατούμενή της Μαρία Σιδέρη, καταδικασμένη και αυτή πέντε φορές σε θάνατο, γιατί δεν πρόδωσε συντρόφους της: …στου Αβέρωφ ο φύλακας ήταν παλιάνθρωπος. Δεν αποκάλυπτε, κατά την συνήθειά του, αμέσως ποια θα πάρει, για να ‘χουμε αγωνία. Με τα πολλά το είπε: η Λαμπρινή Καπλάνη από την Ικαρία.  Εμείς τα χάσαμε, αφού δεν ήταν ομόφωνα από τους στρατοδίκες καταδικασμένη. «Μην κλάψει καμία. Εγώ θα κλείσω τους τάφους» λέει η 17χρονη Λαμπρινή. Φόρεσε το φουστάνι της, τράβηξε το φύλακα από το μανίκι κι έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω! Κλάψαμε. Δεν κρατηθήκαμε. Πιο πολύ από κάθε φορά. Μετά τραγουδήσαμε τον «ύμνο των μελλοθάνατων…»

Να σημειώσουμε, όπως μου διηγήθηκε το 2005 ο πολλά αγαπημένος μου σ. Σπύρος Χαλβατζής, η εμβληματική διευθύντρια της χορωδίας κρατουμένων των Φυλακών Αβέρωφ, Μαρία Σιδέρη, ο θρύλος των φυλακών, ήταν αυτή που, παιδούλα ακόμη, αποφύγανε να την εκτελέσουν οι Γερμανοί, όταν την έπιασαν να μεταφέρει για φύλαξη στην Κοζάνη, μέσα σε ένα καλάθι με αυγά, το πιστόλι του Μανώλη Χαλβατζή, προπολεμικού κομμουνιστή με εξορίες σε Γαύδο (1928), Φολέγανδρο (1932), Ανάφη (1937). Ήταν ο πατέρας του Σπύρου Χαλβατζή, μέλους της Κ.Ε. και γραμματέα της ΚΝΕ.

Για την τελευταία εκτέλεση, του 17χρονου κοριτσιού στις φυλακές Αβέρωφ, μάς είχε μιλήσει, από ό,τι θυμάμαι, και η κρατούμενη στου Αβέρωφ, φίλη μας ολοζωής, Μαρία Σταματάτου, αληθινή ηρωίδα (Πελαγία) του έργου: «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι».

Με συγκίνηση θα περιγράψει σκηνές με τις μελλοθάνατες που ήθελε εκτελεστούν με το φέξιμο της επόμενης μέρας: «… ως το πρωί, τους κρατάγαμε συντροφιά, τις στολίζαμε και ανταλλάσσαμε μαζί τους λόγια αντάξια των ηρωικών αυτών στιγμών.»

Σε αυτά τα δρομολόγια, που φωτίζονταν το άρρητο, οι φυλακισμένοι με πείσμα και ακάματη επαναστατική θέληση προσπαθούσαν να κτίσουν τις ζωές των μελλοθάνατων στο φως. Η μνημοσύνη λοιπόν και το βίαιο σύμπαν των συγκρούσεων για λευτεριά και κοινωνική δικαιοσύνη σε όλα τα πλάτη της γης στέκουν ίδια και απαράλλακτα!

Είναι ζωές Επαναστατών που δεν χάνονται εδώ κι εκεί. Όμως, γιατί να τους αδικήσει η φύση, δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο και μια ζωή;

Τελικά, τι παραπάνω από τέτοια γεγονότα, θα μπορούσαν να εμπνεύσουν κλασικούς αρχαίους τραγωδούς; Τι περισσότερο μεγαλειώδες έπρατταν οι ήρωές τους από το να διασώζουν την περηφάνειά τους και τις ιδέες τους, ακόμη και όταν στροβιλιζόταν στο χαλασμό οι ζωές τους;

Κι ίσως ό,τι μένει να΄ ναι στην άκρη του δρόμου μας, ένα μικρό “μη με λησμόνει”, για να φωτίζει τη δύναμη του επαναστατικού ταξικού αγώνα!

Ζάκυνθος 22 Φλεβάρη του 2026

Οι δύο κόσμοι: Η Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1943 #Γιώργου_Μαργαρίτη

 

Δημοσιεύσεις στη Ροή

Γιώργος Μαργαρίτης

Ευγενικός και άξιος (από τους λίγους) δημοσιογράφους μου θύμισε ένα παλιό άρθρο μου στον Ριζοσπάστη.
Πάντοτε επίκαιρο
Να θυμίσω ότι επικεφαλής της Αστυνομίας Πόλεων τον Μάρτιο του 1943 (όπως και τον Δεκέμβριο του 1944) ήταν ο Άγγελος Έβερτ, πατέρας του εκ των ιδρυτών της Νέας Δημοκρατίας Μιλτιάδη Έβερτ.
Εξαιτίας των τότε γεγονότων (της σφαγής των νέων) στις 7 Απριλίου 1943 ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Ιωάννης Ράλλης, πατέρας του Γεωργίου Ράλλη, επίσης εκ των ιδρυτών της Νέας Δημοκρατίας.
Παραθέτω το άρθρο ζητώντας συγγνώμη για την έκταση
Κυριακή 2 Μάρτη 2008
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Σελίδα 21

Οι δύο κόσμοι: Η Ελλάδα στις 5 Μαρτίου 1943

Στις 5 Μαρτίου του 1943 ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο μεγάλος αντιφασιστικός αγώνας των λαών, μαινόταν σε όλα τα μέτωπα. 

Για τις δυνάμεις του Αξονα οι ειδήσεις από τα πολεμικά μέτωπα δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές, το ρεύμα είχε αρχίσει να γυρίζει πίσω. 

Πριν μόλις ένα μήνα, η επιθετική αιχμή του δόρατος των ναζιστικών στρατευμάτων είχε σπάσει στο Στάλινγκραντ, όπου, στις 2 Φεβρουαρίου, συνθηκολόγησαν οι τελευταίοι 90.000 άνδρες της 6ης γερμανικής στρατιάς μετά από μία τιτάνια μάχη που κράτησε μήνες και κόστισε δύο εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες.

 Στην άλλη άκρη του κόσμου, οι Αμερικανοί ολοκλήρωναν, στις 9 Φεβρουαρίου, την κατάληψη της Γκουανταλκανάλ, θέτοντας τέλος σε μία δεκάμηνη σύγκρουση. Στη Μεσόγειο ο Αξονας μπορούσε να πανηγυρίζει ακόμα. 

Στη μάχη της Κασερίν, οι Αμερικανοί γνώρισαν την καταστροφή και έχασαν 16.000 στρατιώτες. Η Κασερίν, όμως, ήταν ήδη στις προσβάσεις της Τυνησίας και επρόκειτο να είναι η τελευταία στρατιωτική επιτυχία του Αξονα στη βόρεια Αφρική.
Στην Ελλάδα, τον ίδιο καιρό, η εικόνα της Κατοχής άλλαζε με καταιγιστικούς ρυθμούς. Η ανατίναξη της γέφυρας στον Γοργοπόταμο, όπως γρήγορα αποδείχθηκε, δεν ήταν παρά το προοίμιο των σημαντικών εξελίξεων που θα ακολουθούσαν. Τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου πολλές περιοχές της χώρας βρίσκονταν ήδη σε κατάσταση ανοικτής εξέγερσης ενάντια στον κατακτητή και στα αρπακτικά μέτρα του κατοχικού κράτους. 

Στη δυτική Μακεδονία οι ανατροπές είχαν ήδη πάρει δραματικές διαστάσεις. Στις 6 Μαρτίου, ολόκληρο ιταλικό τάγμα - η φρουρά της πόλης των Γρεβενών - παραδόθηκε στους αντάρτες του ΕΛΑΣ και στους εξεγερμένους αγρότες στον Φαρδύκαμπο. 

Η Αθήνα βρισκόταν σε συνεχή αναβρασμό: Στις 23 του Φλεβάρη μία νέα οργάνωση Αντίστασης έκανε δυναμικά την εμφάνισή της. Ηταν η ΕΠΟΝ, η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νεολαίας. 

Στις 24 ξέσπασε το πρώτο κύμα των εκδηλώσεων ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια για Πολιτική Επιστράτευση. Στις 28 η πόλη συγκλονίστηκε από την κηδεία του ποιητή Κωστή Παλαμά, που μετατράπηκε από τους δεκάδες χιλιάδες συγκεντρωμένους σε αγωνιστικό σάλπισμα.

Οι κατακτητές τα είχαν χαμένα, το σύστημα που είχαν οργανώσει έτριζε και χρειαζόταν επειγόντως προσαρμογές. 

Στην Αθήνα κυβερνούσε ακόμα ο γερμανόφιλος γιατρός, ο Λογοθετόπουλος, στα παρασκήνια, όμως, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί αναζητούσαν μία πιο δυναμική δωσιλογική κυβερνητική παρουσία. 

Οι διαπραγματεύσεις με τον Ιωάννη Ράλλη, πρύτανη μεγάλης πολιτικής οικογένειας, συνεχίζονταν στα παρασκήνια. Ο Ράλλης ζητούσε δυναμικό κράτος με δικές του ένοπλες δυνάμεις ικανές να αναλάβουν σταυροφορία ενάντια στους κομμουνιστές. Οι ιδέες του συγκινούσαν ιδιαίτερα τους Γερμανούς, οι οποίοι έσπευδαν να κλείσουν τις όποιες εκκρεμότητες υπήρχαν πριν εγκαταστήσουν το νέο τους εκλεκτό στην εξουσία. 

Οι πρώτες αποστολές Εβραίων της Θεσσαλονίκης στα στρατόπεδα εξόντωσης προετοιμάζονταν με πυρετώδεις ρυθμούς, έτσι ώστε να μη βρει η νέα κυβέρνηση το πρόβλημα αυτό μπροστά της στο επικείμενο ξεκίνημα του βίου της. Οι αποστολές ξεκίνησαν στις 15 Μαρτίου με το πρώτο σιδηροδρομικό φορτίο από 2.600 μελλοθάνατους ανθρώπους. Ακολούθησαν άλλα σε τακτά διαστήματα. Η κυβέρνηση Ράλλη έμελλε να ορκιστεί στις 7 Απριλίου του 1943.

Με τη στροφή που είχε πάρει ο πόλεμος, η ένταση της εκμετάλλευσης του φυσικού πλούτου, του βιομηχανικού και κατασκευαστικού δυναμικού και, προπαντός, του εργατικού δυναμικού της χώρας προέκυψε ως ζωτική ανάγκη για τον Αξονα και τις αρχές κατοχής.

 Στα κυβερνητικά παρασκήνια απεργάζονταν νομοσχέδια για την «πολιτική επιστράτευση», για τη χωρίς όρους και υποχρεώσεις στρατολόγηση εργατικού δυναμικού για τις ανάγκες του στρατού κατοχής και της οικονομίας της Νέας Ευρώπης του Ράιχ. 

Θα ήταν πρέπον να «φορτωθεί» η κυβέρνηση Λογοθετόπουλου τα νομοσχέδια αυτά και να αναλάβει μετά ο Ράλλης να τα εφαρμόσει.
Τα σχέδια διέρρευσαν. 

Μετά από τις πρώτες - διερευνητικές - εκδηλώσεις του Φεβρουαρίου, στις 5 Μαρτίου του 1943, το ΕΑΜ οργάνωσε τεράστιες διαδηλώσεις στην Αθήνα ενάντια στην επαπειλούμενη στρατολόγηση των Ελλήνων στα κάτεργα του Ράιχ.

 

Οι δεκάδες χιλιάδες - για 200.000 κάνουν λόγο οι πηγές - των διαδηλωτών βρήκαν απέναντί τους δύο ειδών αντίδραση: 

Εκείνη των σαστισμένων κατακτητών και εκείνη την απροσδόκητα φανατική και λυσσαλέα των «οργάνων της τάξης» - της Αστυνομίας Πόλεων, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Αγγελος Εβερτ, και της Χωροφυλακής. 

Οι διαδηλωτές παρ' όλα αυτά νίκησαν. Κυβέρνηση και κατακτητές έσπευσαν την ίδια κιόλας ημέρα να διαψεύσουν την ύπαρξη προθέσεων επιστράτευσης. 

Εμεινε το αίμα και τα ερωτηματικά. 

Τρεις ημέρες μετά τη σφαγή μερικοί από τους πλέον επιφανείς ανθρώπους των Γραμμάτων της πρωτεύουσας έστειλαν στον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό το παρακάτω γράμμα:1
«Ο συγγραφικός κόσμος της Ελλάδος και εν γένει ο κόσμος των γραμμάτων με βαθυτάτην οδύνην έρχεται δι' Υμών να εκφράση την πικρίαν και αγανάκτησίν του διά τα τραγικά γεγονότα της 5 Μαρτίου. Κόσμος εξ όλων των κοινωνικών στρωμάτων αποτελούμενος κατά πλειοψηφίαν από νέους και νέας, προφανώς φοιτητάς και φοιτητρίας, είχον εκχυθή εις τους δρόμους των Αθηνών και με ανατάσεις των χειρών και επιφωνήματα εξέφραζον τη δυσφορίαν των διά το κατ' εκείνας τας ημέρας συζητούμενον διάταγμα της Πολιτικής Επιστρατεύσεως. Ισως ο κόσμος αυτός κάπως εντονώτερον να εξεδήλωνε τα συναισθήματά του, οπωσδήποτε όμως επρόκειτο περί αόπλων πολιτών, οίτινες, όσον και αν εφώναζον, όσον και αν χειρονομούσαν, ήσαν ακίνδυνοι. Ουδενός η ζωή εκινδύνευεν από αυτούς. Τι συνέβη όμως; Οταν έφθασαν εις τας παρόδους του Πολυτεχνείου - ως διηγούνται αυτόπται μάρτυρες, αγαθοί νοικοκυραίοι που παρηκολούθησαν τας σκηνάς από τα σπίτια τους - εδέχθησαν την αδικαιολόγητον, την λυσσαλέαν επίθεσιν των οργάνων της τάξεως.
»Ο προ του υπουργείου Εργασίας χώρος μετεβλήθη εις πεδίον μάχης. Ολα τα είδη του οπλισμού, όλα τα μέσα: οπλοπολυβόλα, χειροβομβίδες, πιστόλια, αντλίες, ετέθησαν εις εφαρμογήν. Μίαν ώραν διήρκεσεν η σύρραξις. Οταν όμως το πλήθος διελύθη, εκ των αποτελεσμάτων απεδεικνύετο ότι ό,τι είχε συμβεί υπερέβαινε κατά πολύ την προοπτικήν μιας συνήθους μάχης. Νεκροί έμεναν ξαπλωμένοι καταγής, τους δε τραυματίας, που άλλοι ανεβάζουν εις εκατόν και άλλοι εις εκατόν πεντήκοντα,2 δεν επρόφθαιναν τα συνεργεία του Ερυθρού Σταυρού να μετακομίζουν εις ιατρεία και νοσοκομεία. Πολλοί εξ αυτών βαρέως τραυματισθέντες με διαμπερή της κοιλίας ή των πνευμόνων, υπέκυψαν αργότερον εις τα τραύματά των ή χαροπαλεύουν ακόμη εις τα νοσοκομεία και τας ιδιωτικάς κλινικάς. Σημειωτέον ότι πολλοί εκ των τραυματιών είναι κορίτσια δέκα έξι και δέκα οκτώ ετών.
»Διερωτώμεθα, δε θα ήτο δυνατόν, αντί των όπλων, να τοποθετηθή εις το μέσον εκεί, ένα μεγάφωνον, το οποίον να καθησύχαζε τα πλήθη διά την μη εφαρμογήν του διατάγματος της Επιστρατεύσεως, αφού άλλωστε η Πολιτική Επιστράτευσις, ως εδηλώθη υπό της Κυβερνήσεως, δεν επρόκειτο να εφαρμοσθή;
»Μάχην εάν συνήπτε ο ελληνικός λαός προς εχθρούς του πραγματικούς, δε θα αριθμούσε τόσα θύματα. Η σκληροτέρα μάχη του αλβανικού μετώπου δεν έστειλε στον Αδη τόσα παλικάρια όσα η τραγική αυτή ημέρα της 5ης Μαρτίου. Το έγκλημα όμως αυτό, οι ομαδικές αυτές δολοφονίες αόπλων πολιτών, νομίζομε πως δεν είναι σωστό, πως δεν πρέπει να μείνουν έτσι. Θα πρέπει να ζητηθούν ευθύναι και να επιβληθούν κυρώσεις εις τα όργανα εκείνα της τάξεως, τα οποία, με το να έχουν όπλα, νομίζουν ότι μπορούν και να τα χρησιμοποιούν εις βάρος της ζωής αθώων αόπλων πολιτών.
»Εχομεν απόλυτον πεποίθησιν εις την ευθυκρισίαν με την οποίαν αντιμετωπίζετε εκάστοτε τα διάφορα ζητήματα και αφιέμεθα με εμπιστοσύνην και επί του προκειμένου εις τας Υμετέρας ενεργείας. Ναι μεν ό,τι και αν κάμωμε, δε θα κατορθώσωμε να επαναφέρωμε στη ζωή τους χαμένους - ακόμη και τραυματίαι, ακόμη και ανάπηροι του ιταλικού πολέμου, τους οποίους εσεβάσθησαν οι εχθρικαί σφαίρες, επέπρωτο να πάνε από σφαίρες ελληνικές! - πάντως με τη δίκαιη και αυστηρή τιμωρία των ενόχων ίσως περισώσωμε τους πολίτας από μελλοντικάς παρομοίας πράξεις - τας οποίας αποφεύγομεν εσκεμμένως να χαρακτηρίσωμεν - των λεγομένων οργάνων της τάξεως.
»Μετά βαθυτάτου σεβασμού και ευλαβείας,
Σπ. Θεοδωρόπουλος, Ι. Κακριδής, Ι. Κοκκινάκης, Μεν. Λουντέμης, Λουκής Ακρίτας, Ελένη Σαμίου, Κ. Μιμήκος, Λ. Κουκούλας, Σ. Παπαδάκη, Β. Βαρίκας, Α. Ανδρεόπουλος, Π. Χάρης, Κ. Σούκας, Χρ. Λεβάντας, Ν. Προεστόπουλος, Μ. Αργυρόπουλος, Στρ. Μυριβήλης, Φ. Κόντογλου, Ι. Λαμπρινός, Μ. Καραγάτσης, Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, Κ. Θεοδωρόπουλος, Θ. Ξύδης, Γ. Κατσίμπαλης, Γ. Φουσάρας, Φ. Μιχαλόπουλος, Στρ. Δούκας, Γ. Αηδονόπουλος, Κατίνα Παΐζη, Γ. Γεραλής, Ολμος Περάνθης, Ι. Σφακιανάκης, Νικ. Βρεττάκος, Κ. Καρθαίος, Β. Ρώτας, Μ. Αναστασίου, Μ. Αυγέρης, Γαλάτεια Καζαντζάκη, Σωτήρης Σκίπης, Γ. Θεοτοκάς, Μελ. Νικολαΐδης, Αγγ. Τερζάκης, Β. Δασκαλάκης, Ν. Καρούζος, Δ. Μηλιάδης, Απ. Μελαχρινός, Ελλη Αλεξίου, Γερ. Σπαταλάς, Γ. Χατζίνης, Χ. Λαγοπάτης και Β. Βακαλό».

Από τα «όργανα της τάξεως» ουδείς τιμωρήθηκε για τη σφαγή της 5ης Μαρτίου του 1943. 

Αντίθετα, η Αστυνομία Πόλεων πρωταγωνίστησε με ακόμα πιο θλιβερό τρόπο στην καταστολή των εκδηλώσεων που θα ακολουθούσαν την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1943. Δύο σχεδόν χρόνια αργότερα, στις 3 Δεκεμβρίου του 1944, ο Αγγελος Εβερτ εξακολουθούσε να είναι επικεφαλής της Αστυνομίας, όταν τα «όργανά» της αιματοκύλησαν την ειρηνική διαδήλωση του ΕΑΜ στην Πλατεία Συντάγματος.
Γιατί τέτοιος φανατισμός, τέτοιο μίσος, τέτοια λύσσα;

Ποιον κόσμο προάσπιζαν οι αστυνομικοί του κατοχικού κράτους στις 5 Μαρτίου 1943; 

Θα ήταν μάταιο να ανατρέξει κανείς σε ψυχολογικές ή άλλες ερμηνείες, ο κόσμος που προάσπιζαν λυσσαλέα τα «όργανα της τάξεως» ήταν πραγματικός και χειροπιαστός, είχε οικονομική, πολιτική, ταξική υπόσταση. 

Αυτοί που αργότερα ονομάστηκαν «οικονομικοί δωσίλογοι», οι μεγαλέμποροι και μεγαλοβιομήχανοι της χώρας, όσοι παλαιοί και νέοι επιχειρηματίες δούλευαν για τον κατακτητή είχαν ήδη φτιάξει έναν κόσμο που τα «όργανα της τάξεως» όφειλαν να προασπίσουν με κάθε μέσο.
Στις 4 Φεβρουαρίου 1943 οι γερμανικές οικονομικές αρχές έριξαν στο Χρηματιστήριο της Αθήνας 48.000 χρυσές λίρες και 1.250.000 χρυσά γαλλικά φράγκα.3 

Επρόκειτο για ματωμένο χρυσάφι αρπαγμένο από τις χώρες που κατακτήθηκαν, από τις λεηλασίες και από τις περιουσίες των Εβραίων που είχαν σταλεί στα κρεματόρια. 4 

Οι ενδιαφερόμενοι δεν ασχολούνταν με το αίμα που έσταζε από αυτόν τον χρυσό. Τα λαμπερά νομίσματα έγιναν ανάρπαστα από όλους εκείνους οι οποίοι έβλεπαν να αυγατίζουν τα εισοδήματά τους σε δραχμές και επιθυμούσαν διακαώς να μετατρέψουν τα κέρδη τους σε κάτι πιο σταθερό: σε χρυσάφι. 

Στις 28 Φεβρουαρίου, αυτή η διά του χρυσίου αναγνώριση των υπηρεσιών που ο ελληνικός καπιταλισμός πρόσφερε στη Νέα Τάξη του ναζισμού επαναλήφθηκε: 63.000 χρυσές λίρες έπεσαν στην αγορά. 

Στις 2 Μαρτίου ρίχτηκαν στην αγορά 33.000 ακόμα χρυσές λίρες, την επομένη, στις 3 Μαρτίου, δύο ημέρες πριν από το αιματοκύλισμα της Αθήνας, οι συνεργάτες των Γερμανών αμείφθηκαν διά του τρόπου αυτού με ακόμα 1.700.000 χρυσά γαλλικά φράγκα. 

Την ώρα που στους δρόμους της πρωτεύουσας οι διαδηλώσεις του ΕΑΜ πνίγονταν στο αίμα από τους κατακτητές και την Αστυνομία, αποτρέποντας την επικράτηση της δουλικής εργασίας, μερικοί είχαν άλλου τύπου ασχολίες: Μετρούσαν το χρυσάφι που οι υπηρεσίες τους στον κατακτητή και η συμμετοχή τους στην καταλήστευση της ίδιας τους της χώρας και του λαού της, τους εξασφάλισαν.
Αυτά τα «όργανα της τάξεως», που ανελέητα χτυπούσαν τις διαδηλώσεις του ΕΑΜ, είχαν πράγματι αφεντικά. 

Γνώριζαν τι είδους κόσμο προάσπιζαν: Εκείνο των κατακτητών, των καπιταλιστών, των κερδοσκόπων, των «οικονομικών δωσιλόγων». Και η αγριότητά τους ήταν ευθέως ανάλογη με την αγριότητα της λεηλασίας και της εκμετάλλευσης, μέσα στον αστερισμό των οποίων ζούσε τότε η Ελλάδα.
Ετσι ήταν ο κόσμος τον Μάρτιο του 1943: Κόσμος του κέρδους, κόσμος της αγοράς, κόσμος του ανθρώπινου σφαγείου.

  Και απέναντί του ο κόσμος της αξιοπρέπειας, του πατριωτισμού, του αγώνα, της Αντίστασης.

1. Το κείμενο της επιστολής μεταφέρθηκε εδώ από το βιβλίο του Γιάννη Καιροφύλα, Νεάπολις - Εξάρχεια, Αθήνα, 2002, σελ. 253 - 256.
2. Διαπιστωμένοι νεκροί εκείνης της ημέρας ξεπέρασαν τους δέκα.
3. Αναλυτικά στοιχεία στην έκθεση του επιτρόπου της Τράπεζας του Ράιχ (Reichsbank) για την Ελλάδα. Σχετικός πίνακας στο βιβλίο του Gotz Aly, Hitler's Beneficiaries. Plunder, Racial War and the Nazi Welfare State, New York, 2007, σ. 262 - 263.
4. Τον ίδιο δρόμο πήρε και ο χρυσός που αρπάχθηκε από τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης.

Η ουσία της 25ης Μαρτίου by Fragkiska Megaloudi

Fragkiska Megaloudi

7 ώρ. ·

Πρόσφατα «γιορτάσαμε» άλλη μια εθνική επέτειο- όπως πάντα με στείρα λόγια, πολιτικούς που μπέρδευαν το 1821 με το 1981, και επίδειξη οπλικών συστημάτων made in Israel.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εμφανίστηκαν σχόλια για το γιατί η μαθήτρια με τη μαντίλα κρατάει τη σημαία, γιατί μαύροι μαθητές παρελαύνουν στην πρώτη σειρά, για να ακολουθήσουν οι γνωστές τσιρίδες περί ελληνικότητας, μετανάστευσης, ισλαμοποίησης κλπ.
Είναι λίγο αστεία αυτή η συζήτηση σε μια χώρα που ξεπουλάει την ψυχή και την ιστορία της, ανέχεται καθημερινά τη διαφθορά των πολιτικών της, εξαθλιώνει τους πολίτες της και οδηγεί χιλιάδες νέους στη φυγή, και παράλληλα επικαλείται αυτή την ιστορία για να ορίσει ποιος “ανήκει” εδώ και ποιος όχι.
Ας πάμε λίγο πίσω λοιπόν και ας θυμηθούμε τι μαθαίναμε στην ιστορία του Λυκείου- αυτή την άμοιρη ιστορία που αποστηθίζουμε μηχανικά, χωρίς να τη συνδέουμε με τον σύγχρονο κόσμο.
Τον Μάρτιο του 1823, στη Β΄ Εθνοσυνέλευση του Άστρους, αναθεωρήθηκε το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος που είχε ψηφιστεί το 1822. Η αναθεώρηση αυτή – αφήνοντας τις νομικές και τεχνικές λεπτομέρειες στην άκρη– επικύρωσε δύο σημαντικά σημεία, τα οποία δεν ήταν απλά θεωρία, αλλά ξεκάθαρη συνταγματική πρόβλεψη εν μέσω πολέμου:
-Πρώτον, ότι κανένας άνθρωπος, από όπου και αν προέρχεται, δεν μπορεί να είναι δούλος στην ελληνική επικράτεια ούτε να καταδιώκεται. Αυτό σημαίνει ότι όποιος άνθρωπος πατά ελληνικό έδαφος θεωρείται αυτομάτως ελεύθερος.
-Και δεύτερον, ότι παρόλο που αναγνωρίζεται η Ορθόδοξη θρησκεία ως επικρατούσα, προστατεύεται ξεκάθαρα το δικαίωμα του καθενός να ασκεί τη θρησκεία του ανεμπόδιστα.
Βρισκόμαστε λοιπόν εν μέσω της Επανάστασης του 1821, σε μια εποχή που οι άνθρωποι ήταν ακόμη οι ίδιοι σκλάβοι, και ήδη αναγνωρίζεται θεσμικά η κατάργηση της δουλείας, αλλά και η ανοχή κάθε θρησκείας.
Αν το δούμε αυτό στο πλαίσιο της εποχής, ήταν ίσως από τις πιο ριζοσπαστικές διακηρύξεις που είχαν γίνει στην Ευρώπη εκείνη την περίοδο, μετά τη Γαλλική Επανάσταση.
Για την ιστορία, η Αγγλία κατήργησε το δουλεμπόριο το 1807, αλλά τη δουλεία στις αποικίες της μεταξύ 1833 και 1838. Η δε Γαλλία, μετά την επαναφορά της δουλείας το 1802 από τον Ναπολέοντα, την κατήργησε οριστικά το 1848.
Θα μου πείτε τώρα, ωραία όλα αυτά, τα ακούμε κάθε χρόνο σχεδόν και έχουν καταντήσει ψευτοπατριωτικές τσιρίδες από διάφορους πολιτικούς, πρώην τηλεβιβλιοπώλες και υπουργούς που κάποτε έγραφαν στο Twitter ότι θέλουν να δουν νεκρούς μετανάστες για να προστατέψουν τη χώρα τους.
Η ουσία της 25ης Μαρτίου κρύβεται όμως σε εκείνα τα ιδανικά. Ένα από τα οποία ήταν αυτή η διακήρυξη: ότι κανένας άνθρωπος σε ελληνικό έδαφος δεν θα είναι δούλος και δεν θα διώκεται από τον κάθε αφέντη του.
Ήταν η επιβεβαίωση ότι, όποια κι αν είναι η επίσημη θρησκεία της χώρας, κάθε άνθρωπος μπορεί να ασκεί τη δική του, χωρίς αστερίσκους, χωρίς διαπραγματεύσεις.
Διότι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου ήταν αυτό που πραγματικά ζητούσε η επανάσταση. Όχι απλώς η δημιουργία ενός έθνους, αλλά κυρίως ο επαναπροσδιορισμός του ποιος θεωρείται άνθρωπος με δικαιώματα. Και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία από όλα και είναι το πνεύμα που επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Κάποτε έγιναν πόλεμοι και διακηρύξεις για να μπορεί σήμερα κάθε καταδιωγμένος να βρίσκει στο ελληνικό έδαφος προστασία, να μην διώκεται, να είναι ελεύθερος. Και αυτό δεν ήταν αφηρημένη ιδέα· ήταν θεσμική υποχρέωση.
Και όταν κάποιοι κρατάνε τη σημαία, είτε με μαντίλα είτε προέρχονται από οποιαδήποτε χώρα, αυτό ακριβώς το πνεύμα γιορτάζουν: την ελευθερία κάθε ανθρώπου να μην είναι ούτε τύραννος ούτε δούλος κανενός, όχι την “καταγωγή” του ούτε την “καθαρότητά” του αλλά το δικαίωμά του να υπάρχει ως ελεύθερος άνθρωπος.
Αυτή είναι η απάντηση σε κάθε δήθεν πατριώτη και πολιτικό που βλέπει τη σημαία ως ένα έπαθλο, ως κάτι που κατακτιέται και μοιράζεται επιλεκτικά, που βλέπει την ισότητα και την ελευθερία ως κάτι που δίνεται με όρους και ποικίλλει ανάλογα με το χρώμα και τη θρησκεία.
Η επανάσταση δεν ήταν ένας απλός αγώνας για τη δημιουργία ενός έθνους. Ηταν πάνω από όλα ρήξη με την κατεστημένη τάξη πραγμάτων- ενάντια στην δουλειά και την τυρανία και την αυθαιρεσία της εξουσίας.
Το διακύβευμα τότε και σήμερα (ακόμα περισσότερο) είναι η ανεξαρτησία, όχι μόνο από έναν φυσικό εχθρό, αλλά από τη νοητική σκλαβιά που κρατα δεμένους χιλιάδες ανθρώπους και τους καθιστά υποταγμένους, μια σκλαβιά που δεν επιβάλλεται μόνο με αλυσίδες αλλά και με φόβο, αποκλεισμό και τον διαρκή ορισμό του “άλλου” ως απειλή.
Αυτό ήταν το πνεύμα που όριζε ότι κάθε άνθρωπος που πατάει σε ελληνικό έδαφος δεν καταδιώκεται από τον αφέντη του γιατί είναι ελεύθερος.
Και σήμερα οι ίδιοι καταδιωκόμενοι- άνθρωποι με αόρατες αλυσίδες στα μέρη από τα οποία έρχονται- πνίγονται στις ελληνικές θάλασσες και δεν έχουν δικαίωμα να υπάρχουν, σε μια πραγματικότητα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με όσα το ίδιο το κράτος κάποτε διακήρυξε.
Η σημαία ως σημαία δεν έχει αξία, αν δεν θυμίζει αυτό που πραγματικά γεννήθηκε να δηλώνει. Και αυτό δεν είναι σύμβολο εξουσίας ή καθαρότητας, αλλά σύμβολο ελευθερίας και αξιοπρέπειας για όλους, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς προϋποθέσεις.

Fragkiska Megaloudi

Οποιος γνωρίζει πραγματικά την ιστορία δεν μπορει να ζήσει στη σημερινή Ελλάδα του Μητσοτακη, του Πλευρη και του Γεωργιαδη και όλης της μαφίας που λυμαίνεται την πολιτική, πνευματική και ακαδημαικη ζωή του τόπου. Τι σχέση έχουν ολα αυτα με μια χωρα που σήμερα εκτος απο τη διαφθορά κάνει buisness με γενοκτονους, εκδηλωσεις στα μπουζουκια με τον ΑΡγυρο και την barbie της αμερικανικης πρεσβειας, στηρίζει πολέμους και εχει ξεπουλήσει αξιοπρεπεια, ελευθερια και κάθε ιχνος ανθρωπιας.

Fragkiska Megaloudi

Και για να προλαβω αλλα "εξυπνα" σχόλια- η διατυπωση του πρωτου συνταγματος εγινε μεσα στη λογικη του διαφωτισμου και η διατυπωση ηταν " ανθρωπος" οχι στενα την ιδεα Ελληνας. Σαφως αυτα τα κειμενα δεν ειχαν στο μυαλο τους τα γεγονοτα που ζουμε σημερα 200+ χρονια με τη στενη εννοια των συνορων και τη μεταναστευση. Ομως δεν ηταν καθολου αποκομμενα απο τη λογικη των καθολικων δικαιωματων του διαφωτισμου. Σαφως δεν μιλουσαν για συμπεριληψη με τη σημερινη εννοια. Και δεν λεω αυτο στην αναρτηση μου. Μιλάω για το πνευμα αυτων των διατάξεων που 200 χρόνια πριν γραφουν για μια πολιτειακή ελευθερία και ειναι πολυ σημαντικό ότι επελεξαν να χρησιμοποιησουν μια γλωσσα στο κείμενο που υπερβαίνει τα στενα όρια της εποχης μέσα σε ενα συνταγματικο πνευμα που δεν ηταν καθολου οικουμενικό φυσικά εκεινη την εποχη. Και αυτό είναι το σημείο που πάντα διαφεύγει στις αναλυσεις και το αφήνουμε εξω απο τη συζητηση. Η χώρα μας θεμελιώθηκε σε αυτες τις αρχες ακόμα και αν το συνταγμα που διαμορφωθηξε στην οντοτητα του δεν ηταν οικουμενικο αλλα όριζε συγκεκριμενη ταυτοτητα θρησκευτικη και την εννοαι του αυτόχθονα. Ομως μπαίνοντας σε αυτη τη συζητηση μεταφερουμε το βαρος απο τις σημαντικες αυτες διατάξεις και παραλληοα την υποβιβάζουμε αντι να παρουμε αυτη την αρχη και να την εξελισουμε στον τρόπο με τον οποιο βλεπουμε σήμερα την εθνικη μας ιδεα και το τι σημαινει ελληνας και ταυτοτητα.

Fragkiska Megaloudi

Για μένα είναι επίσης πολύ σημαντικό να διδάσκουμε με αυτόν τον τρόπο την ιστορία στα παιδιά σήμερα. Όχι με αναθεώρηση το πλαίσιο ήταν συγκεκριμένο. Το ελληνικό συνταγμα ήταν σαφώς εθνοκεντρικό και με θρησκευτική ταυτότητα. Όμως, ταυτόχρονα, περιείχε διατάξεις καθολικού χαρακτήρα, πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε το σύγχρονο κράτος.
Η επανάσταση - οπως λέω και στην ανάρτηση- δεν ήταν μόνο η δημιουργία ενός έθνους, αλλά και ο ορισμός του ποιος έχει δικαιώματα ως άνθρωπος. Και στη συνέχεια, προφανώς, ακολούθησαν πολλά όπως μεγάλες ιδέες, εμφύλιες συγκρούσεις, πολωση και αντιφάσεις. Όμως αυτή η αρχή θεμελιώθηκε τότε. Και υποχρέωσή μας σήμερα δεν είναι να την περιορίσουμε ή να τη μικρύνουμε, αλλά να την αναπτύξουμε και να την εξελίξουμε στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την εθνική μας ταυτότητα και το τι σημαίνει να είσαι Έλληνας.

ΓΙΑ ΤΗΝ "ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ" ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Η Πολωνία του Αουσβιτς και των 6.000.000 νεκρών της, από τα χιτλερικά στρατεύματα, ζητάει αποζημιώσεις, για την 45χρονη ένταξή της στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, που το αποκαλεί "Σοβιετική κατοχή".

1. Η ΕΣΣΔ χρηματοδότησε το μισό κόστος ανοικοδόμησης της Βαρσοβίας και μετέφερε 5.652 επιχειρήσεις στην Πολωνία (κυρίως από πρώην γερμανικά εδάφη) - αξίας άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων το 1945.
Συνολικά, η ΕΣΣΔ κατασκεύασε πάνω από 800 βιομηχανικές εγκαταστάσεις στην Πολωνία. 
Μεταξύ αυτών που κατασκευάστηκαν ή ανακαινίστηκαν:
- Εργοστάσιο Σιδήρου και Χάλυβα Κατοβίτσε
- Μετρό Βαρσοβίας - η πρώτη γραμμή κατασκευάστηκε με την Σοβιετική τεχνική βοήθεια.
- Διυλιστήριο Πετρελαίου Πλοκ (PKN Orlen) - το μεγαλύτερο στην Πολωνία.
- Εργοστάσιο Αυτοκινήτων FSO.
- Θερμοηλεκτρικοί σταθμοί (Turów, Kozienice, κ.λπ.) και υδροηλεκτρικοί σταθμοί (Włocławek), κ.λπ.

2. Οι σιδηροδρομικές Σοβιετικές δυνάμεις αποκατέστησαν πάνω από 5.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικής γραμμής.
3. Πάνω από 700.000 τόνοι σιτηρών δωρήθηκαν στην Πολωνία μεταξύ 1946 και 1949. Μόνο τους πρώτους μήνες του 1945: 60.000 τόνοι σιτηρών, 280.000 τόνοι λαδιού, 150.000 ζώα, δεκάδες χιλιάδες τόνοι κρέατος, αλατιού, ζάχαρης, τσαγιού κ.λπ.
4. Το κόστος μόνο των βασικών αγαθών (λάδι, σιτηρά, κρέας) σε σημερινές τιμές είναι περίπου 620 εκατομμύρια δολάρια. Αλλά η λίστα ήταν ευρύτερη (αλεύρι, δημητριακά, βιομηχανικά προϊόντα) και η εφοδιαστική και η αποθήκευση ήταν δωρεάν για την Πολωνία. 
5. Συμπεριλαμβανομένης της άμεσης οικονομικής βοήθειας – 600 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Η ΕΣΣΔ μετέφερε το 15% των γερμανικών αποζημιώσεων στην Πολωνία – 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια (σε τιμές του 1945).
6. 723 εκατομμύρια ρούβλια δαπανήθηκαν για όπλα για τον Πολωνικό Στρατό πριν από το 1945. Μεταφέρθηκαν 700.000 τουφέκια, 3.500 πυροβόλα, 1.000 άρματα μάχης και 1.200 αεροσκάφη. 
7. Μόνο το 1945, η Πολωνία έλαβε 20.000 τόνους βαμβακιού και άλλων υλικών. Οι Σοβιετικοί σκαπανείς εξουδετέρωσαν 2 εκατομμύρια νάρκες και πυρομαχικά, μόνο στη Βαρσοβία. Σε όλη την Πολωνία, περίπου 15 εκατομμύρια νάρκες εξουδετερώθηκαν σε δύο χρόνια, επαναφέροντας πόλεις και γεωργικές εκτάσεις σε ειρηνική ζωή.
Δεν έχει ακόμη υπολογιστεί το κόστος των παλιοσίδερων που αφαιρέθηκαν ή των υποδομών που αποκαταστάθηκαν, παρά μόνο η εργασία και τα αναλώσιμα των σκαπανέων.
8. Η ΕΣΣΔ συνέδεσε την Πολωνία με το ηλεκτρικό δίκτυο Mir και ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960, προμήθευσε πετρέλαιο μέσω του αγωγού Druzhba με έκπτωση. 

Εκπαίδευσε χιλιάδες ειδικούς στα πανεπιστήμια και τα εργοστάσια της.
Μόνο από τις εκπτώσεις πετρελαίου και διογκώνοντας την τιμή των πολωνικών εισαγωγών, η ΕΣΣΔ έχασε περίπου 92 δισεκατομμύρια δολάρια σε διάστημα 30 ετών (δεν υπολογίζεται το κόστος εκπαίδευσης).

Χάρη στον Στάλιν, όπως είναι γνωστό, η Πολωνία έλαβε γερμανικά εδάφη (Σιλεσία, Πομερανία και μέρος της Ανατολικής Πρωσίας) νωρίτερα. 
9. Η Πολωνία ήταν μέλος του Συμβουλίου Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας (CMEA) από το 1949. 

Δεν ήταν απλώς "ένταξη σε μια λέσχη", όπως οι BRICS. Ήταν μια ισχυρή οικονομική κινητήρια δύναμη για την Πολωνία.
10. Η Πολωνία απέκτησε μια εγγυημένη αγορά – την ΕΣΣΔ και άλλες χώρες της ΚΟΜΕΚΟΝ. Εργαλειομηχανές, σιδηροδρομικές βαγόνια, πλοία, άνθρακας και υφάσματα αγοράστηκαν από την Πολωνία σε σταθερές τιμές, διασφαλίζοντας την πλήρη αξιοποίηση των επιχειρήσεων της.
Το πρόγραμμα της ΚΟΜΕΚΟΝ επέτρεψε στις χώρες να αλληλοσυμπληρώνονται αντί να ανταγωνίζονται. 

Η Πολωνία έγινε ο κύριος παραγωγός ορισμένων προϊόντων για ολόκληρο το μπλοκ: Ποντοπόρα πλοία, τροχαίο σιδηροδρομικό υλικό, ειδικό εξοπλισμό και μηχανήματα κλωστοϋφαντουργίας.
Το κόστος δημιουργίας μιας τέτοιας θέσης από την αρχή απαιτούσε δεκάδες δισεκατομμύρια σε επενδύσεις, σε Έρευνα και Ανάπτυξη και παραγωγή.
Μια εκτίμηση της άμεσης σοβιετικής βοήθειας και της συμμετοχής της Πολωνίας στην ΚΟΜΕΚΟΝ από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 1980 θα ήταν περίπου κοντά στα 10 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Αυτό δεν περιλαμβάνει:
- Κονδύλια για την εκπαίδευση του στρατού της.
- Στρατιωτικές δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν από την ΕΣΣΔ κατά την απελευθέρωση της Πολωνίας
- Ζημιές που προκλήθηκαν στον στρατό της ΕΣΣΔ.
- Τις ζωές των στρατιωτών (628.000 νεκροί) και τις αποζημιώσεις στις οικογένειές τους

Πληροφορίες από ανάρτηση 

της Ioannas Ypsilanti στο fb

ΟΙ 200 ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ 👉 ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ Με αυτό το Αίμα να Κυλά στις Φλέβες της Ζωής μας & να της Δίνει Νόημα και Αξία.

Επιστολή του Βασίλη Αμπελογιάννη, ανιψιού του Σπήλιου Αμπελογιάννη, που εκτελέστηκε με τους 200 Κομμουνιστές στη Καισαριανή την 1 Μάη 1944

Μελετώντας προσεκτικά τις φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και φέρονται να απεικονίζουν τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών, στην πλειοψηφία τους στελεχών και μελών του ΚΚΕ, την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή καθώς και βιογραφικά στοιχεία και τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων που διαθέτει το αρχείο της ΚΕ του ΚΚΕ είναι σε εξέλιξη η προσπάθεια ταυτοποίησης προσώπων. Από την μέχρι τώρα έρευνα προκύπτει ότι πολύ πιθανά σε μία από τις φωτογραφίες απεικονίζεται ο Θρασύβουλος Καλαφατάκης.
Δείτε τα 
Βιογραφικά Θρασύβουλου Καλαφατάκη εδώ

Με αφορμή τις νέες ιστορικές φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν χτες, να πούμε ότι από τους 200 εκτελεσμένους της Καισιαριανής η συντριπτική πλειονότητα (πάνω από τους 190) ήταν στελέχη του ΚΚΕ, και μάλιστα είχαν παραδοθεί από την Ακροναυπλία , όπου τους κρατούσε φυλακισμένους η Δικτατορία του Μεταξά, κατευθείαν στις Κατοχικές Δυνάμεις (οι υπόλοιποι ήταν αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές).

 Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, πριν οι σφαίρες τους θερίσουν, οι περισσότεροι φώναζαν «Ζήτω το ΕΑΜ», «Ζήτω η Σοβιετική Ένωση», «Ζήτω το ΚΚΕ».
1) Αγραφιώτης Αγησίλαος Του Κώστα. Κάτοικος Κηφισιάς. Υπάλληλος του Υπουργείου Στρατιωτικών.
2) Αϊβατζίδης Γεώργιος Tου Αλεξάνδρου. Μάγειρας. Από τα Σέρβια Κοζάνης. 
3) Αλατζάς Νικόλαος Tου Γεωργίου. Αγρότης. Γεννημένος το 1913. Από το Σουφλί. 
4) Αλεξανδράτος Ανδρέας
5) Αλεξόπουλος Δημήτρης Εργάτης. Από τη Λάρισα. Στέλεχος της ΚΟ Αθήνας του ΚΚΕ. Κουρέας στο στρατόπεδο. 
6) Αλεξόπουλος Ιωάννης Εργάτης. Από το Αγρίνιο (παρατσούκλι «Όρνιο»). 
7) Αλμπάνης Γεώργιος Αγρότης. Από την Ευκαρπία Σερρών. Στέλεχος του ΚΚΕ. 8) Αμπελογιάννης Σπήλιος Από το Ανεμοχώρι Ηλείας. Εργάτης. 22 χρονών. Κάτοικος Κολωνού. Στέλεχος του ΚΚΕ. Πιάστηκε τον Νοέμβρη του 1943 απ’ τους Γερμανούς φορτωμένος παράνομο τύπο, φυλακίστηκε στου Χατζηκώστα και έπειτα στο Χαϊδάρι.
Πριν την εκτέλεση έγραψε πάνω σε ένα ρούχο του: «Έτσι πεθαίνουν οι άξιοι Έλληνες. Πεθαίνω περήφανος. Ζήτω η λευτεριά. Διαβάτη Έλληνα το ρούχο τούτο να το πας στην παραπάνω διεύθυνση. Είναι η στερνή επιθυμία ενός ανθρώπου, που ξέρει να πεθαίνει για τη λευτεριά. Ζήτω ο ελληνικός λαός».
9) Αναστασιάδης Ελευθέριος Δικηγόρος. Από την Κρήτη. Κάτοικος Αθήνας. Ανάπηρος της Αλβανίας με ακρωτηριασμένα τα δύο πόδια του. Στέλεχος του ΚΚΕ.
Πριν τον εκτελέσουν έγραψε πάνω στο ξύλινο πόδι του: «Ειδοποιήστε τη χήρα μητέρα μου, Κατίνα Αναστασιάδου, οδός Λομβάρδου 2, Αθήναι, ότι πεθαίνω για την Ελλάδα μας».
10) Αναστασιάδης Παναγιώτης («Γάσπαρης»). Οικοδόμος. Πρόσφυγας, ποντιακής καταγωγής. Κάτοικος Καλλιθέας. Υποψήφιος βουλευτής Αττικής με το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών (ΕΜΕΑ) στις εκλογές του 1935. 
11)Ανδρεάκης Γεώργιος
12) Ανδρεάκης Πέτρος
13) Ανδρώνης Πέτρος Τσαγκάρης. Από το Οίτυλο Μάνης. Κάτοικος Αθήνας. Αρχειομαρξιστής, βασικό στέλεχος της ΚΟΜΛΕΑ και αργότερα του ΚΑΚΕ, συνδικαλιστής, υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1933 στο Οίτυλο. Κατά τη δικτατορία του Μεταξά διέφυγε στο εξωτερικό. Στην Κατοχή επέστρεψε στην Ελλάδα και συνελήφθη στις 14-4-1944
14) Ανουσάς Ιωάννης Μαθητής της Σεβαστοπούλειου Σχολής. 17 χρόνων. Κάτοικος Αθήνας. Στέλεχος του ΚΚΕ και της ΕΠΟΝ.
15) Αντωνέλης Ιγνάτιος Ηλεκτρολόγος. Γεννήθηκε στον Μανταμάδο Λέσβου το 1903. Στέλεχος του ΚΚΕ. Το 1936 εξορίζεται στην Ανάφη. [Αναφ.]
16) Αντωνιάδης Αθανάσιος
17) Αποστολίδης Στάθης Από την Αθήνα. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
18) Αποστολίδης Τάσος Εργάτης. Από την Αθήνα. Στην Ανάφη εικονογραφούσε την εφημερίδα ‘Αντιφασίστας’ που εξέδιδαν οι εξόριστοι. 
19) Βαγενάς Απόστολος του Γεωργίου Καπνεργάτης. Από τη Νιγρίτα Σερρών. Στέλεχος του ΚΚΕ, συνδικαλιστής στο Σωματείο Καπνεργατών. Εξόριστος στην Ανάφη και αργότερα στην Ακροναυπλία.  Κατά τη μεταφορά του στον τόπο εκτέλεσης άφησε το εξής σημείωμα: «Δεν σας ξέχασα ποτές. Για σας και τον Ελληνικό λαό έδωσα και τη ζωή μου. Σήμερα 1η Μάη 1944. Σας φιλώ για τελευταία φορά. Α. Βαγενάς».
20) Βαλασόπουλος Βαλάσης Ή Βλάσσης. Εμποροϋπάλληλος. Από τα Αρφαρά Καλαμάτας. Κάτοικος Αθήνας. Συνελήφθη το 1938 και μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
21) Βάλβης Σπύρος Στο ηρώο της Παλ. Πεντέλης μνημονεύεται ως "αγωνιστής από την Πεντέλη" Το ίδιο και ο επόμενος.
22) Βάλβης Χαράλαμπος
23) Βαλεντάκης Ιωάννης Του Μανώλη. Από την Κρήτη. Ιδιωτικός υπάλληλος. 38 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ, της Εργατικής Βοήθειας Πειραιά και των Συνδικάτων (των Εκτελωνιστών). 
24) Βαρθολομαίος Αντώνιος Του Αλκιβιάδη. Εμποροϋπάλληλος. Από την Αθήνα. 44 χρόνων. Αθλητής. Στέλεχος του ΚΚΕ. Εκτελούσε χρέη στρατοπεδάρχη στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.
25) Βασάλος Τηλέμαχος Γεννήθηκε το 1915 στην Τένεδο. Κάτοικος Μυτιλήνης. Στέλεχος της ΟΚΝΕ Λέσβου και του ΚΚΕ. Επί Κονδύλη εξορίζεται στην Ανάφη. Επί Μεταξά συλλαμβάνεται και ξαναστέλνεται στην Ανάφη.
26) Βεκίδης Ζαφείρης Τσαγκάρης. Από τη Θεσσαλονίκη. Στέλεχος του ΚΚΕ, μέλος της διοίκησης του Σωματείου Υποδηματεργατών, γραμματέας του Ενωτικού Εργατικού Κέντρου Θες/νικης. Εξόριστος στην Ανάφη το 1935, συμμετείχε στην απεργία πείνας των εξορίστων για να τους δοθεί αμνηστία. Υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Παλλαϊκό Μέτωπο στις εκλογές του 1936. Είχε ενεργό ρόλο στα γεγονότα του Μάη του ’36. Προϊστάμενος στα μαγειρεία στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. 
27) Βλαχάκης Χρήστος Εργάτης. Από την Ήπειρο. 
28) Βουδούρης Θέμος
Τορναδόρος. Κάτοικος Αμφιάλης Πειραιά. 
29) Γαντές Μιχαήλ
Ανθυπασπιστής.
30) Γάτσος Αθανάσιος
31) Γεωργακόπουλος Πλούταρχος
Αυτοκινητιστής. Από την Αθήνα. 
32) Γεωργιάδης Περικλής
Πρόσφυγας, γεννήθηκε το 1910 στη Σαμψούντα Μ. Ασίας. Σε μικρή ηλικία είδε τον πατέρα του να κρεμιέται από τους Τούρκους στην πλατεία της Σαμψούντας. Κάτοικος Ποντολίβαδου Καβάλας. Συλλαμβάνεται το 1936 και εκτοπίζεται σε Ανάφη και Φολέγανδρο, και στη συνέχεια στην Ακροναυπλία.
33) Γηγίνης Ευάγγελος Από τη Νίκαια Πειραιά.
34) Γιαννακουρέας Δημήτριος
Τσαγκάρης. Από την Αθήνα. Αρχειομαρξιστής στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Στη συνέχεια αναφέρεται ότι προσχώρησε στο τροτσκιστικό ρεύμα (αλλού ότι παρέμεινε αρχειομαρξιστής). 
35) Γιάνναρης Στέφανος
Ή Γιανναράκης. Μνημονεύεται ως αγωνιστής από την Πεντέλη.
36) Γιαννόπουλος Σπύρος
Καπνεργάτης. Στέλεχος του Συνδικάτου Καπνεργατών Πειραιά. 
37) Γιόλκας Ευάγγελος
Ή Γιόλπας. Από τη Ραχούλα Καρδίτσας. Αναφέρεται Γούλκας Βαγγ., κρατούμενος στη Λάρισα στις αρχές του 1943.
38) Γκάλκος Γεώργιος
Ή Γκάλγκος, που μάλλον είναι το σωστό. Με καταγωγή από τη Ζίτσα Γιαννίνων. Μνημονεύεται ως αγωνιστής από την Πεντέλη.
39) Γκινές Κώστας
Σερβιτόρος. Από τη Δράμα (ή Καβάλα ή Ξάνθη).
40) Γκότσης Γεώργιος
Έφεδρος υπολοχαγός, τοπογράφος του Υπουργείου Γεωργίας. Από τους Αρμενιούς Μεσσηνίας. Στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Σημ.: Ο Φλούντζης τον έχει Ακροναυπλιώτη, χωρίς να διευκρινίζει πότε κρατήθηκε εκεί. 
41) Γούτας Γεώργιος
Ή Γούσας. Νεολαίος 
42) Δαλδογιάννης Σταμάτιος
Γεννημένος το 1892 στη Θράκη, κάτοικος Δράμας (ή Θες/νικης). Σερβιτόρος, ειδ. γραμματέας του σωματείου καφεζυθεστιατορίων. Εξόριστος στον Άϊ Στράτη το 1935. Στις 23-6-1936 συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη. 
43) Δανδινίδης Χριστόφορος
Οικοδόμος – σοβατζής. Από την Πάτρα. 
44) Δασκαλόπουλος Γεώργιος
(«Σκάνδαλος»). Από τη Χώρα Μεσσηνίας. Επισιτιστής. Κάτοικος Αθήνας. 
45) Δημητριάδης Δημήτριος
Του Κώστα. Από την Πτολεμαΐδα. Στέλεχος του ΚΚΕ.
46) Δήμος Κώστας
Του Βασίλη. Εργάτης. Από τα Γιάννινα. 
47) Δούκας Σπυρίδων
48) Δροσόπουλος Θεόδωρος
49) Ελευθεριάδης Ηλίας
40 χρόνων. Τροχιοδρομικός. Κάτοικος Καλλιθέας. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
50) Ζάγκας Χρήστος
(Τάκης). Κτηματίας. Από την Άρτα. 39 χρόνων. Μέλος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. Ο μόνος από τους δραπέτες της 31-3-1944 από το Χαϊδάρι που πιάστηκε. Ήταν στο μπλοκ «15» (απομόνωση) του στρατοπέδου. 
51) Ζησιμάτος Παντελής
Του Σπύρου. Πλασιέ. Από τα Κοντογουράτα Θηναίας Κεφαλονιάς. 32 χρόνων. Πιάστηκε στις 14-8-1936, τον εκτόπισαν στην Ανάφη και από εκεί στην Ακροναυπλία. 
52) Θεμελής ή Χατζηθεμελής Μιχαήλ
Του Γιάννη. Από την Κάλυμνο. 41 χρόνων. Έμπορος. Μέλος του ΕΑΜ Πλάκας Αθήνας. Ελασίτης.
53) Θεολόγος Ιωάννης
54) Θεοφιλόπουλος Γεώργιος
Του Ιωάννη. Λογιστής. Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1912. Κάτοικος Αθήνας. 
55) Καδίκας Ιωάννης
Του Θεοδώρου. Από την Πελοπόννησο.
56) Κακαλιός Ηλίας
Γεννήθηκε το 1913 στην Αγιάσο Λέσβου. Στέλεχος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ Λέσβου. Ράφτης, πρωτοστατεί στη συγκρότηση της Συνεργατικής Ραφτάδων Αγιάσου. Το 1935 εξορίστηκε στη Σίκινο, νέα σύλληψη και εκτόπιση τον Δεκέμβρη του 1938 στη Σίφνο, και μετά στην Ανάφη 

57) Καλαϊτζίδης Νικόλαος
Ή Καλαϊτζής. Του Γιάννη. Ναυτεργάτης. Από τη Σάμο. 
58) Καλαφατάκης Θρασύβουλος
Του Γρηγόρη. Αγρότης. Γεννήθηκε το 1904 στον Πλατανιά Χανίων. Στέλεχος του ΚΚΕ. Δυναμικός και πρωτοπόρος αγρότης, οργάνωσε πρώτος στο χωριό αγελαδοτροφείο. Συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα του Ιούλη του 1938 στα Χανιά, αργότερα συνελήφθη, στάλθηκε στις φυλακές Χανίων και από εκεί στην Ακροναυπλία.
59) Καλόφας Απόστολος
Από την Προσοτσάνη Δράμας. 26 χρόνων. Νεολαίος, στέλεχος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ. 
60) Καμαρινός Παναγιώτης
Ράφτης (ή ναυτεργάτης). Από τη Ρηχιά Λακωνίας. Κάτοικος Αθήνας. 40 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ.
61) Καμτσίκης Νικόλαος
Του Αναστασίου. Ιδιωτικός υπάλληλος. Από τη Θεσσαλονίκη. 
62) Καπέλας Στέφανος
Τροχιοδρομικός. Κάτοικος Αγ. Αναργύρων Αττικής. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
63) Καπλιτζόγλου Ευριπίδης
Εργάτης. Από την Καβάλα. Νοσοκόμος στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου. 
64) Καραβοκυρός Διαμαντής
Γεννήθηκε το 1895 στους Σπαθαραίους Σάμου. Εργάτης γης. Στέλεχος του ΚΚΕ. Επανειλημμένα εκτοπίστηκε για την επαναστατική του δράση, το 1930 πιάστηκε και εκτοπίστηκε στην Τσαρίτσανη, όπου βρέθηκε επικεφαλής της καθόδου των αγροτών στην Ελασσόνα, που πέτυχαν να αποσπάσουν καλαμπόκι. Εκτελεστικός επίτροπος της πανεργατικής ένωσης ‘Πρόοδος’. Υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης και Κατερίνης με το ΕΜΕΑ στις εκλογές του 1933. Το 1935 εξόριστος στον Άϊ Στράτη. 
65) Καράγιωργος Λάμπρος
Του Κωνσταντίνου. Από τα Θεοδώριανα Άρτας. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
66) Καραγιάννης Αυγέρης
Του Δημητρίου. Αγρότης. Από τη Σαλμώνη Ηλείας. Στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Κρατούμενος στη Λάρισα το 1943.
67) Καραθανάσης Ιωάννης
Του Χριστόδουλου. Αγρότης. Από τον Παγώνδα Σάμου. Στέλεχος του ΚΚΕ, μέλος ενός απ’ τους πρώτους πυρήνες του ΚΚΕ το 1928 στη Σάμο. Πήρε μέρος στο αγροτικό συλλαλητήριο στον Παγώνδα το 1933 και προφυλακίστηκε. Ακολούθησαν νέες διώξεις και εξορίες.
68) Καρανικόλας Κώστας
69) Καραντώνης Ζαφείριος
Του Ευθυμίου και της Ασπασίας. Οικοδόμος. Πρόσφυγας, γεννήθηκε το 1906 στη Ραιδεστό Ανατ. Θράκης. Κάτοικος Δραπετσώνας. Μέλος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. 
70) Καράσσο Μωυσής
Εβραίος από τη Θεσσαλονίκη. Έμπορος (ή υποδηματεργάτης). Στέλεχος του ΚΚΕ. 
71) Καρατζάς Παύλος
Από το Μαρμάρι Εύβοιας. Γιός πολυμελούς αγροτικής οικογένειας, έζησε από μικρός την τσιφλικάδικη εκμετάλλευση, όταν ο πατέρας του δούλευε κολλήγος στο νησί Πεταλιοί, ιδιοκτησία του μεγαλοεφοπλιστή Εμπειρίκου. Έφυγε από το νησί και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου δούλεψε ως εργάτης ξυλουργείου. Στέλεχος του ΚΚΕ και του Συνδικάτου Ξύλου. 
Βρέθηκε ένα σημείωμά του μετά την εκτέλεση:
«Παύλος Καρατζάς, εξόριστος από το 1936. Με πήραν για εκτέλεση 1 Μαΐου 1944».
72) Κάρλος Γεώργιος
73) Κηπουρός Απόστολος
Του Πασχάλη. Αγρότης. Από το Σουφλί (ή τις Σέρρες). Στέλεχος του ΚΚΕ. 
74) Κλαπατσέας Κων/νος
Του Παναγιώτη. Φοιτητής Νομικής. Γεννήθηκε το 1916. Από τη Σαϊδόνα Μεσσηνίας. Στέλεχος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. 
75) Κοβάνης Γεώργιος
Αναφέρεται ως τροτσκιστής.
76) Κόκκινος Θεοφάνης
Αγρότης. Από τη Θράκη. 
77) Κοντογιάννης Γεώργιος
(«Τσουράπας»). Από το Παλιόκαστρο Σάμου. Μέλος του ΚΚΕ. Υποψήφιος βουλευτής Σάμου με το Π.Μ. το 1936. 
78) Κορνάρος ή Κορναράκης Παναγιώτης
Του Γιώργου. Γεννήθηκε στο Σφακοπηγάδι Κισσάμου Χανίων το 1908. Στέλεχος του ΚΚΕ. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συμμετείχε στις φοιτητικές κινητοποιήσεις στα τέλη του 1929, με αποτέλεσμα να αποβληθεί από όλα τα πανεπιστήμια. Αργότερα συντάκτης στον Ριζοσπάστη. Στον Ριζοσπάστη, την περίοδο 1932-1934, αναφέρονται πολλές διώξεις και φυλακίσεις του. Υποψήφιος βουλευτής Χανίων το 1935 με το ΕΜΕΑ και το 1936 με το Π.Μ. 
79) Κοσμάς Δημήτριος
Του Γιώργου και της Πανάγιως. Δάσκαλος. Από το Μιχαλίτσι Γιαννίνων. 31 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ.
80) Κοσμερίδης Αθανάσιος
Οδοντοτεχνίτης. Από την Καλλιθέα Αττικής. 38 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
81) Κοσμίδης Στράτος
Από την Καλαμαριά Θεσσαλονίκης (ή το Κιλκίς). 
82) Κουβελιώτης Χρήστος
Του Γιώργου. Γεννήθηκε το 1903. Από τον Πήδασο Μεσσηνίας. Τελειόφοιτος της Ανωτ. Εμπορικής (ή του Οικονομικού Τμήματος της Νομικής). Ηγετική μορφή στη μεγάλη σταφιδική εξέγερση της Μεσσηνίας τον Αύγουστο του 1935. Υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας με το Π.Μ. το 1936. Συνελήφθη τον Ιούνη του 1936, λίγο πριν το σταφιδικό συνέδριο του Πύργου και εξορίστηκε στη Σίκινο. Αργότερα μεταφέρεται στην Ακροναυπλία
83) Κουής Δημήτριος
Από τα Κρέσταινα Ηλείας. 
84) Κουργιώτης Δημήτριος
Του Βασίλη. Εργάτης. Πρόσφυγας, γεννήθηκε στη Κίο της Μ. Ασίας το 1914. Κάτοικος Θεσσαλονίκης. Στέλεχος του ΚΚΕ. Επί δικτατορίας Μεταξά πέρασε στην παρανομία, τον Αύγουστο του 1938 συνελήφθη και κλείστηκε στην Ακροναυπλία. 
85) Κουσέσης Γεώργιος
Ή Κουσέτης.
86) Κουσίσης Σταμάτης ή Σπύρος
Γεννήθηκε το 1918 στην Κάρυστο, κάτοικος Μοσχάτου Αττικής. Καζαντζής, πρόεδρος του Σωματείου Λεβητοποιών Αθηνών. Συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Ακροναυπλία στις 14-8-1937. 
87) Κούτης Γεώργιος
Ή Κούσης. Κάτοικος Ν. Ιωνίας Αττικής. 
88) Κουτσοβός Ηλίας
Από την Πύλο. Στέλεχος του ΚΚΕ. Έλαβε μέρος στα «σταφιδικά» της Μεσσηνίας το 1935. 
89) Κρόκος Γεώργιος
Δάσκαλος και μετά οικοδόμος. Από το Στελί Ικαρίας. 39 χρόνων. Αρχειομαρξιστής στο πρώτο του ξεκίνημα, αργότερα προσχώρησε στην τροτσκιστική ΕΟΚΔΕ και ΚΔΚΕ 
Μεταφερόμενος στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, κατάφερε να στείλει έναν τελευταίο χαιρετισμό στην οικογένειά του:
«Να σταλή Άνναν Κ. Πλακίδη, Κάμπος Ικαρίας. Σας φιλώ όλους απ’ τον τόπο της εκτέλεσης 1-5-πρωί».
90) Κυρανούδης Αθανάσιος
Αγρότης. Από το Σουφλί. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
91) Κυριακούδης Δημήτριος
Αγρότης. Από το Σιτοχώρι Σερρών. 35 χρόνων. Μέλος του ΚΚΕ. Συνελήφθη το 1937, μεταφέρθηκε στη Φολέγανδρο, Ακροναυπλία και Πύλο. 
92) Κυριαζής Εμμανουήλ
Τσαγκάρης. Από τη Δράμα. Κρατούμενος στη Λάρισα το 1943.
93) Κωνσταντινίδης Αλέκος
Υδραυλικός. Πρόσφυγας, γεννημένος στο Βατούμ της Ρωσίας το 1900. Κάτοικος Αργυρούπολης Αττικής.
94) Κωνσταντινίδης Δημήτριος
Τροχιοδρομικός. Από τη Θεσσαλονίκη. Επικεφαλής του συνεργείου μηχανουργών στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. 
95) Κωνσταντινίδης Κώστας
96) Λαζαρίδης Ανέστης
Γεννήθηκε στην Καισάρεια της Μ. Ασίας το 1912. Το 1924 ήλθε πρόσφυγας στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ελευσίνα. Αχθοφόρος. Στέλεχος του ΚΚΕ. Τον Σεπτέμβριο του 1938 πιάστηκε και εξορίστηκε στην Ανάφη και μετά στην Ακροναυπλία. Το 1942 μεταφέρθηκε άρρωστος σαν όμηρος στο Τζάνειο Νοσοκομείο. Στο στρατόπεδο της Λάρισας το 1943. 
97) Λαμπρινίδης Εμμανουήλ
Του Ευτύχιου. Υπάλληλος της Ηλεκτρικής Εταιρείας. Από την Αθήνα. 33 χρόνων. Μέλος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. 
Σε σημείωμά του που έριξε από το καμιόνι που μεταφερόταν στον τόπο της εκτέλεσης έγραφε:
«Αφήνω γεια σε όλους … Ζήτω το ΕΑΜ».
98) Λιακίδης Θεόφιλος
Εργάτης. Από τη Δάφνη Καλαβρύτων. Κάτοικος Αργυρούπολης Αττικής. 
99) Λυμπερόπουλος Παύλος
Εργάτης. Από τα Ταμπούρια Πειραιά.
100) Μαγκάκης ή Μαγκανάς Κων/νος
101) Μακέδος ή Παρασκευάς Δημοσθένης
Καπνεργάτης. Από την Καβάλα. Στέλεχος του ΚΚΕ, συνδικαλιστής. Πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Καβάλας το 1934 επί δημαρχίας Παρτσαλίδη. 
102) Μακρής Κων/νος
Λογιστής. Από το Λουτράκι Κορινθίας. 
103) Μάλλης Αχιλλέας
104) Μαλτέζος Γεώργιος
105) Μαμαλάκης Γεώργιος
Του Γιάννη. Βυρσοδεψεργάτης. Από τα Αγκουσελιανά Αγ. Βασιλείου Ρεθύμνου. Κάτοικος Κοκκινιάς Πειραιά. 43 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ και του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Υποψήφιος βουλευτής Πειραιά στις εκλογές του 1935 με το ΕΜΕΑ. 
106) Μανέκας Νικόλαος
Του Κώστα. Γεννήθηκε το 1903 στο Ζαγόρι της Ηπείρου, απ’ όπου και έφυγε μικρός αναζητώντας καλύτερη τύχη και βρέθηκε στη Χωριστή Δράμας, όπου άρχισε να δουλεύει ως αυτοκινητιστής. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Στέλεχος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ, γενικός γραμματέας του Σωματείου Αυτοκινητιστών Θεσσαλονίκης. Υποψήφιος βουλευτής Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1935 με το ΕΜΕΑ και 1936 με το Π.Μ. Πήρε μέρος στα γεγονότα του Μάη του 1936. 
107) Μανιατέας Θεόδωρος
Τσαγκάρης. Από την Κόρινθο. Στέλεχος του ΚΚΕ. Υποψήφιος δήμαρχος Κορίνθου το 1934, υποψήφιος βουλευτής Κορινθίας στις εκλογές του 1935 με το ΕΜΕΑ και 1936 με το Π.Μ. Σημ.: Ο Γ. Κουβάς αναφέρει ότι ο αδελφός του ήταν υποψήφιος, στον Ριζοσπάστη της εποχής όμως βρίσκω ότι ήταν ο Θεόδωρος Μανιατέας. 
108) Μαριακάκης Νικόλαος
Του Μανώλη. Γεωπόνος. Γεννημένος το 1911 στα Χανιά. Το 1935 ήταν μέλος του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Αγροτικού Κόμματος στην Κρήτη. Μαζί με τον Βαγγέλη Κτιστάκη πάλεψαν κατά της Κονδυλικής «κοσμογονίας» και συνέχισε τον αγώνα του κατά της δικτατορίας Μεταξά, πρωτοστατώντας σε όλες τις αντιδικτατορικές διαδηλώσεις. Πιάστηκε τον Μάρτη του 1937. 

Ο Γεν. Διοικητής Κρήτης του πρότεινε να αφεθεί ελεύθερος και να σταλεί με υποτροφία στο εξωτερικό, μια και είχε πρωτεύσει στον διαγωνισμό του Γεωργικού Επιμελητηρίου, υπό τον όρο να δηλώσει, έστω και προφορικά, ότι «εφεξής θα ασχολείται μόνον με την επιστήμην και την οικογένειάν του». Αρνήθηκε να το δεχθεί και εκτοπίστηκε στην Ανάφη, μετά στην Ακροναυπλία, και την Πύλο. 
Κατά τη μεταφορά του από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή για εκτέλεση, πέταξε ένα σημείωμα:
«Καλύτερα να πεθαίνη κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζη σκλάβος. 1.5.44. Νίκος Μαριακάκης, γεωπόνος. Χανιά Κρήτης. Όποιος το βρη να μη το καταστρέψη».
109) Μαρκούσης Αθανάσιος
Από τον Δάφνο Δωρίδας (ή το Λιδωρίκι). Γαλατάς. Κάτοικος Αθήνας. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
110) Μαυράκης Ιωάννης
111) Μαυροκεφαλίδης Ιωάννης
Ηλεκτρολόγος. Πρόσφυγας, γεννήθηκε το 1916 στην Οινόη Πόντου. Κάτοικος Θεσσαλονίκης. Στέλεχος του ΚΚΕ.
112) Μέκαλης Πάνος
Του Θωμά. Εργάτης. Από τα Γιάννινα. Μέλος του ΚΚΕ. Το 1933 φυλακίζεται στις φυλακές Ακραίου (Ηπείρου). Τον Ιούνιο του 1936, όντας καταζητούμενος επειδή είχε καταδικαστεί από την Ασφάλεια σε 2 χρόνια εξορία, συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη και παραπέμφθηκε με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (Ριζ. 15-6-36). 
113) Μελισσαρόπουλος Ιωάννης του Ηλία (Από Ε.Ε.Σ)
Σημ.: Η επεξήγηση εντός παρενθέσεως σημαίνει ότι βρέθηκε μέσω αναζητήσεων του Ερυθρού Σταυρού. 
114) Μερκούρης Δημήτριος
115) Μήτσης Ηρακλής
Του Παναγιώτη και της Ευανθίας. Αρτεργάτης – μπογιατζής. Από τα Κάτω Ραβένια Γιαννίνων. 30 χρόνων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ήταν διευθυντής της αρχειομαρξιστικής εφημερίδας ‘Πάλη των Τάξεων’. Αργότερα προσχώρησε στο τροτσκιστικό ρεύμα 
116) Μόσχος Μήτσος
Από το Αίγιο. 31 (ή 26) χρόνων. Ανάπηρος πολέμου. Στέλεχος του ΕΑΜ. Κρατούμενος στη Λάρισα το 1943.
117) Μπεραχιά Ανρί
Ή Περαχιά. Εργάτης. Εβραίος από τη Θεσσαλονίκη. Στέλεχος του αρχειομαρξιστικού ρεύματος κατά τον Μεσοπόλεμο, γραμματέας της ΚΟΜΛΕΑ στη Θεσσαλονίκη, υποψήφιος βουλευτής στις επαναληπτικές εκλογές Θεσσαλονίκης το 1933. Εξέδιδε την εφημερίδα ‘Προλετάριος’ στα ελληνικά και στη λαντίνο, και είχε ιδρύσει το ‘Ακαδημαϊκό Βιβλιοπωλείο’. Στη συνέχεια, μέλος του ΚΑΚΕ 
118) Νεγρεπόντης Νίκος

Του Ματθαίου. Καπνεργάτης. Πρόσφυγας, γεννήθηκε στη Σμύρνη. Κάτοικος Καβάλας. Στέλεχος του ΚΚΕ και του Συνδικάτου Καπνεργατών. Δημοτικός σύμβουλος Καβάλας το 1934. 
119) Νικολαΐδης Δημήτριος
(Τάκης). Του Παναγιώτη. Από τη Θεσσαλονίκη. Στέλεχος του ΚΚΕ. 31 χρόνων. Εξόριστος το 1935 στον Άϊ Στράτη, στο υπόμνημα των εξόριστων προς την κυβέρνηση για να τους δοθεί αμνηστία υπογράφει ως υποδηματοποιός (30-11-1935). 
120) Νικολόπουλος Ιωάννης
Του Αλεξάνδρου. Από την Κοκκινιά Πειραιά. Εξόριστος το 1935 στον Άϊ Στράτη, στο υπόμνημα των εξόριστων υπογράφει ως μηχανουργός. 
121) Ντάσιος ή Κατσαρός Σωτήριος
Αγρότης. Από τον Τύρναβο Λάρισας. 
122) Ντορέας Γεώργιος
123) Οικονόμου Βασίλειος
Τσαγκάρης. Από το Μεσοβούνι Ζαγορίου Ηπείρου. 
124) Ουραΐλογλου Βασίλειος
Τσαγκάρης. Από τον Πειραιά. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
125) Ορφανός Ηλίας
126) Πανέτης Χρήστος
Μνημονεύεται ως αγωνιστής από την Πεντέλη.
127) Πανταζής Δημήτριος
Σημ.: Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές (Κουβάς, Φλούντζης, ΚΚΕ) ήταν αρτεργάτης, στέλεχος του ΚΚΕ, κάτοικος Καισαριανής και Ακροναυπλιώτης.. 
128) Παπαβασιλείου Βασίλειος
Ράφτης. Από το Βελβεντό Κοζάνης. 
129) Παπαγιάννης Ιωάννης
Ή Παπαϊωάννου. Εργάτης. Από την Ξάνθη. 32 χρόνων. Σημ.: Αλλού αναφέρεται ως εκτελεσμένος στο Κούρνοβο. 
130) Παπαδήμας Βασίλειος
Του Νίκου.
131) Παπαδημητρίου Δημήτριος
Του Ανδρέα. Υπάλληλος των ΣΠΑΠ. Από την Καλαμάτα. 44 χρόνων. Κάτοικος Κοκκινιάς Πειραιά. Στέλεχος του ΚΚΕ και των Συνδικάτων. Σημ.: Αλλού αναφέρεται ως εκτελεσμένος στο Κούρνοβο. 
132) Παπαδόπουλος Δημήτριος
Σημ.: Σύμφωνα με κάποιες πηγές (Κουβάς, ΚΚΕ) ήταν οικοδόμος, πρόσφυγας από τον Πόντο, κάτοικος Καλλιθέας, στέλεχος του ΚΚΕ και του Συνδικάτου Οικοδόμων, υποψήφιος βουλευτής Αττικής στις εκλογές του 1935 με το ΕΜΕΑ∙ το 1936, όντας γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Οικοδόμων, συλλαμβάνεται, στέλνεται εξορία και από εκεί στην Ακροναυπλία.
133) Παπαδόπουλος Ευάγγελος
134) Παπαδόπουλος Κων/νος
Του Ιωάννη. Από το Καστόρι Σπάρτης. Κρατούμενος στη Λάρισα το 1943.
135) Παπαδόπουλος Μαν.
Μανούσος ή Μανασής. Κουρέας. Από την Καβάλα. 
136) Παπαδόπουλος Μύρων
Του Ευσταθίου. Πρόσφυγας, από την Αργυρούπολη Πόντου. Κάτοικος Μεσιανού Κιλκίς. Δάσκαλος, και, μετά τη συνταξιοδότησή του, αγρότης και συνεταιριστής. Στέλεχος του ΚΚΕ. Υποψήφιος βουλευτής Κιλκίς με το Π.Μ. στις εκλογές του 1936. Στην Ακροναυπλία δίδασκε στους κρατούμενους Μαθηματικά.
137) Παπάζογλου Ευάγγελος
138) Παπαμιχάλης Γεώργιος
Ναυτικός. Από τη Σαλαμίνα. 
139) Παπανδρέου Κώστας
Του Χρυσόστομου. Σερβιτόρος. Από τον Αμπελώνα (Καζακλάρ) Λάρισας. Μέλος του ΚΚΕ και μέλος του ΔΣ του Σωματείου Σερβιτόρων.
140) Παπανίκας Γεώργιος Του Γιάννη.
141) Πασχαλίδης Θεμιστοκλής
Του Ιωάννη. Κάτοικος Καισαριανής. 
142) Πατσανιάν Κεβόρκ
Αλλού λανθασμένα Παρετσαριάν. Από το Δουργούτι Αθήνας. Χοροδιδάσκαλος. Στέλεχος του ΚΚΕ.
143) Πίττακας Γεώργιος
Γεννήθηκε το 1903 στο Φραντάτο Ικαρίας. Πήρε μέρος στο εργατικό κίνημα από το 1924. Ήταν τραμβαγιέρης, αλλά διώχθηκε και έγινε μπογιατζής. Στέλεχος του ΚΚΕ. Το 1931 πήρε μέρος στην εξέγερση στον Κάμπο Ικαρίας, που κατέληξε στο διώξιμο της Αστυνομίας. Δικάστηκε ερήμην σε φυλάκιση και εξορία. Δούλευε στην Εργατική Βοήθεια Αθήνας. Επί δικτατορίας Κονδύλη φυλακίστηκε στην Αίγινα. Στις 28-10-1940 βγήκε από την παρανομία και ζήτησε να σταλεί στο μέτωπο να πολεμήσει τον Ιταλό επιδρομέα. Αμέσως οι ντόπιοι φασίστες τον έκλεισαν φυλακή και τον έστειλαν στην Ακροναυπλία. 
144) Πίτσος Ιωάννης
145) Πιτσούλης Δημήτριος
146) Πλακοπίτης Νικόλαος
Του Γιάννη. Χτίστης. Γεννήθηκε το 1906 στην Κοζάνη. Οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ το 1927 και στη συνέχεια αναδείχθηκε στέλεχος του ΚΚΕ. Μέλος του Εργατικού Κέντρου και πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Κοζάνης. Εκδότης της εφημερίδας ‘Παλλαϊκό Μέτωπο’ και ταυτόχρονα ανταποκριτής του Ριζοσπάστη στην Κοζάνη. Υποψήφιος βουλευτής Κοζάνης στις εκλογές του 1933 με το ΕΜΕΑ και του 1936 με το Π.Μ. Εξορίστηκε σε Ανάφη και Άϊ Στράτη, και με τη δικτατορία του Μεταξά εξορίζεται πάλι, αρχικά στη Φολέγανδρο και τελικά στην Ακροναυπλία και στην Πύλο.
147) Πλατανησιώτης Κώστας
148) Πόλκος Ευάγγελος
Δάσκαλος. Από τη Ραχούλα Καρδίτσας. 35 Χρόνων. Πήρε το πτυχίο του δασκάλου από το Διδασκαλείο Αλεξανδρούπολης το 1925. Στέλεχος του ΚΚΕ. Με τη δικτατορία του Μεταξά συλλαμβάνεται και οδηγείται στις φυλακές Λάρισας, εκτοπίζεται στη Φολέγανδρο, και στη συνέχεια στην Ακροναυπλία, όπου δίδασκε τους κρατούμενους . 
Πίσω από μια φωτογραφία της κόρης του που βρέθηκε μετά την εκτέλεσή του στο σακάκι του είχε σημειώσει:
«Κόρη μου, Καίτη Πόλκου, μένει Κλειούς 22 Θεσσαλονίκη. Να γίνει δασκάλα. Ο πατέρας της».
149) Πολύδωρος Δημήτριος
Ή Πολυδώρου. Γεννήθηκε το 1910 στο Ζιγοβίστι Γορτυνίας. Το 1928 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε ως σερβιτόρος. Στέλεχος του ΚΚΕ, γραμματέας της Ομοσπονδίας Σερβιτόρων. Συνελήφθη στις 4 Αυγούστου 1936 και στάλθηκε στον Άϊ Στράτη και μετά στην Ακροναυπλία. Προϊστάμενος μαγειρείων στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. 
150) Ποντίκης Κοσμάς
Του Στέλιου. Ναυτεργάτης. Από την Αλεξανδρούπολη. Στέλεχος του ΚΚΕ, συνδικαλιστικό στέλεχος των ναυτεργατών Αλεξανδρούπολης. Το 1932 εκτοπίστηκε στη Σίκινο για ένα χρόνο και το 1935 φυλακίστηκε στις φυλακές Αίγινας. Υποψήφιος βουλευτής Έβρου το 1935 με το ΕΜΕΑ και το 1936 με το Π.Μ.
151) Πότης Αλέκος
152) Ρεμπούτσικας Δημήτριος
Δικηγόρος. Γεννήθηκε το 1905. Από την Αχαγιά Αχαΐας. Κάτοικος Αθήνας. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
Το τελευταίο του σημείωμα:
«Αγαπημένοι μου, ο θάνατός μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που διεξάγετε. Σφίξετε τις καρδιές σας και βγήτε παλικάρια απ’ τη νέα αυτή δοκιμασία. Έτσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά δεν πεθαίνει ποτέ. 1-5-44 Χαϊδάρι. Με πολλή αγάπη. Σας φιλώ, Μήτσος».
153) Ρίζος Ηλίας

Του Δημητρίου. Μακαρονοεργάτης. Από το Ροβολιάρι Φθιώτιδας. 41 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ. Συνδικαλιστής στη Λαμία. 
154) Ρογανάς Γεώργιος
Αλλού Ροζάνης, που είναι το σωστό. Με καταγωγή από τη Ζίτσα Γιαννίνων. Μέλος του ΕΑΜ. Αγωνιστής από την Πεντέλη, όπως και ο επόμενος.
155) Ρογανάς Ιωάννης
Ροζάνης, γιός του προηγούμενου. Επονίτης. Μαθητής (ή αρτεργάτης).
156) Ρουσσόπουλος Κώστας
Αρτεργάτης, γεννημένος στο Ροδολίβος Σερρών το 1901. Στέλεχος του ΚΚΕ. Υποψήφιος βουλευτής Σερρών στις εκλογές του 1933 με το ΕΜΕΑ. Το 1934 αντιπρόεδρος της Κοινότητας Ροδολίβου. 
157) Σαββόπουλος Σάββας
Του Κώστα. Εργάτης μεταλλουργός. Πρόσφυγας, καταγόταν από την Καλλικράτεια Αν. Θράκης και γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1913. Από μαθητής του Γυμνασίου γίνεται μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας στη Βέροια. Από τότε δουλεύει ως εργάτης μεταλλουργός. Οργανώνει το συνδικάτο μεταλλουργών, στέλεχος της ΟΚΝΕ, του ΚΚΕ και του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Το 1935 εκτοπίζεται για ένα χρόνο στην Ανάφη. Τον Ιούλιο του 1937, συλλαμβάνεται, βασανίζεται στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, και μεταφέρεται στην Ακροναυπλία. 
158) Σακκάς Κώστας
Του Χρήστου. Κουρέας. Από την Ήπειρο. Στέλεχος του ΚΚΕ. Το ’35 στον Άϊ Στράτη. 
159) Σαμόπουλος Γεώργιος
Ή Σταμόπουλος. Από τη Μυτιλήνη. 
160) Σαντομοίρης Φώτης
Μουσικός, βολιστής. Από τις Σέρρες ή Δράμα. 
161) Σερδερίδης Κοσμάς
Αγρότης. Γεννήθηκε το 1905 στην Αργυρούπολη Πόντου. Το 1918 ήλθε πρόσφυγας στο Γερακαριό Κιλκίς. Μέλος του ΚΚΕ. Τον Απρίλη του 1937 πιάστηκε και εξορίστηκε στην Φολέγανδρο, και, αργότερα, μεταφέρεται στην Ακροναυπλία. 
162) Σκλάβαινας Στέλιος
Από τη Σίφνο. Κάτοικος Ν. Κόσμου Αττικής. Τυπογράφος. Επιφανές στέλεχος του ΚΚΕ προπολεμικά, γνωστός από το σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα του 1936. 
163) Σουκατζίδης Ναπολέων
Γεννήθηκε στις 11-12-1909 στα Μουδανιά της Μ. Ασίας από γονείς δασκάλους. Η οικογένειά του βρέθηκε από την Προύσα στο Αρκαλοχώρι της Κρήτης το 1922. Στέλεχος του ΚΚΕ, πρόεδρος των Εμποροϋπαλλήλων Ηρακλείου. Πιάστηκε στις 6-6-1936 και εξορίστηκε στον Άϊ Στράτη, και μετά ένα χρόνο στην Ακροναυπλία. Ηγετική μορφή των Ακροναυπλιωτών, εκτελούσε χρέη διερμηνέα στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες ότι την ημέρα της εκτέλεσης ο διοικητής Φίσερ πρότεινε σ’ αυτόν και τον Αντ. Βαρθολομαίο να παραμείνουν στο στρατόπεδο, αλλά αυτοί αρνήθηκαν. 
Τα τρία σημειώματα που άφησε:
Στον πατέρα του: «Πατερούλη. Πάω για εκτέλεση. Νάσαι περήφανος για τον μονάκριβο γιό σου. Ν’ αγαπάς, να λατρεύεις την κορούλα σου και την αδελφούλα μου. Κ’ οι δυο μεγάλοι άνθρωποι. Γεια. Γεια πατερούλη. Ναπολέων».
Στην αρραβωνιαστικιά του: «Η τελευταία μου σκέψη μαζί σου. Θα ‘θελα να σε κάμω ευτυχισμένη. Ν’ αγαπάς πολύ το μπαμπά και την αδελφούλα μου. Να βρεις σύντροφο της ζωής σου άξιό μου και άξιό σου. Γεια χαρά. 1-5-44. Ναπ. Σουκατζίδης. Υ.Γ. Κάτι ενθύμια θα σου δώσει ο Ζήσης».
Στην αδελφή του: «Αδελφούλα. Πάω για εκτέλεση. Σε λάτρευα πολύ όπως λάτρευα και το γυναικούλι μου. Δεν μπόρεσα να σας κάμω ευτυχισμένους. Λίγη αγάπη στο μπαμπά όσο να ζη. Γεια σου. Γεια σου λατρευτή μου αδελφούλα».
164) Σόφης Δημήτριος
Επονίτης. Από την Πεντέλη. Μαθητής. Αυτό το σημείωμα άφησε πριν την εκτέλεσή του:
«Χαίρετε φίλοι. Εκδίκηση. Μάνα μη λυπάσαι. Χαίρε μάνα. Δημήτρης Σόφης».
165) Σόφης Χρήστος
Επονίτης. Από την Πεντέλη. Πιθανόν αδελφός του προηγούμενου.
166) Σούλας Χρήστος
Γεννήθηκε το 1912 στην Τσερκοβίτσα της Β. Ηπείρου. Αρτεργάτης και ξυλουργός. Αρχειομαρξιστής, αργότερα μέλος των τροτσκιστικών ΟΚΔΕ και ΕΟΚΔΕ. Συνδικαλιστής, γραμματέας του Συνδικάτου Αρτεργατών Πειραιά. Υπεύθυνος έκδοσης της εφημερίδας της ΟΚΔΕ ‘Εργατική Πρωτοπορία’. 
167) Σπυρίδης Γεώργιος
Σιδηροδρομικός. Στέλεχος του ΚΚΕ και του Συνδικάτου Σιδηροδρομικών. Κάτοικος Αθήνας. Το 1935 εξόριστος στην Ανάφη, μετά στην Ακροναυπλία. 
168) Στάθης Ιωάννης
Του Κώστα. Αγρότης (ή δάσκαλος). Από τα Σέρβια Κοζάνης. 32 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
169) Σταμούλης Βασίλειος
Του Αναστασίου. Γιός πολυμελούς οικογένειας, γεννήθηκε το 1911 στη Ζίτσα Γιαννίνων, όπου και φοίτησε στο δημοτικό σχολείο και στο σχολαρχείο. Το 1928 πήγε στην Αθήνα και έμαθε την τέχνη του τυπογράφου, επάγγελμα το οποίο άσκησε αρχικά στα Γιάννινα, στην εφ. ‘Ηπειρωτικός Αγών’ και στη συνέχεια στην Αθήνα, στον Ριζοσπάστη, ενώ φαίνεται πως ασχολήθηκε παράλληλα και με τη δημοσιογραφία. Μέλος του ΚΚΕ 
170) Σταύρου Σπύρος
171) Στρατής Αλμπέρτος
Αλλού Εσδρατή Αλμπέρτος, που είναι το σωστό. Εβραίος από τη Θεσσαλονίκη. Τσαγκάρης.
172) Συνοδινός Απόστολος
Ξυλουργός. Πρόσφυγας, γεννήθηκε στην Πάνορμο της Μ. Ασίας το 1908. Κάτοικος Σερρών. Στέλεχος του ΚΚΕ. Γραμματέας της Περιφερειακής Κομματικής Οργάνωσης Δράμας του ΚΚΕ. Το 1936 με το κίνημα της Δράμας δεν μπόρεσε να ξεφύγει, τον έπιασαν και τον έστειλαν στις φυλακές της Ακροναυπλίας. 
173) Ταλαίπωρος Ηλίας
Αγρότης. Από τον Παγώνδα Σάμου.
174) Ταμπάνος Βασίλειος
Ή Ταμιζόνος ή Φίλιππος. Του Θεοδόση. Ιδιωτικός υπάλληλος. Από τη Λευκάδα. 51 χρόνων. Στέλεχος του ΚΚΕ. Από πολύ νέος ασπάστηκε τις ιδέες του κομμουνισμού και ανέπτυξε δράση στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Το 1932 εξορίστηκε στον Άϊ Στράτη. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε στον Ριζοσπάστη. Το 1936 η δικτατορία του Μεταξά τον εξόρισε στην Ανάφη για ένα χρόνο. Μετά μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία και στην Πύλο. 
175) Τζανετής Χρήστος
176) Τζίμος Ανδρέας
177) Τζοάνος Περικλής
Τσαγκάρης. Από την Καβάλα. 
178) Τζωρτζάτος Κώστας
Οικοδόμος ή ξυλουργός. Γεννήθηκε στη Σάμη Κεφαλονιάς το 1907. Κάτοικος Πάτρας. Υποψήφιος βουλευτής Αχαΐας το 1935 με το ΕΜΕΑ. 
179) Τούμπας Θανάσης
Σπουδαστής του Πολυτεχνείου. Στέλεχος της ΕΠΟΝ. Ανιψιός του ναυάρχου Τούμπα.
180) Τούρπας Παναγιώτης
Από το Σουφλί. Υπάλληλος του ΟΣΕ και μετά δάσκαλος. Στέλεχος του ΚΚΕ. Υποψήφιος βουλευτής Έβρου το 1935 με το ΕΜΕΑ και το 1936 με το Π.Μ. Στις 20-8-1935 συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στην Ανάφη. Αργότερα, έγκλειστος στην Ακροναυπλία. 
181) Τσαλίκης Τάσος
Δάσκαλος. Γεννήθηκε το 1911 στην Αργαλαστή Μαγνησίας. Τις διδασκαλικές του σπουδές τις έκανε στο Διδασκαλείο Λαμίας που γράφτηκε το 1928. Συνελήφθη το 1937 και στάλθηκε στον Άϊ Στράτη και μετά στην Ακροναυπλία, όπου δίδασκε στους κρατούμενους Ελληνικά Στέλεχος του ΚΚΕ. 
182) Τσερμέγκας Μιχάλης
Εργάτης (ή αγρότης). Από το Μαυράτο Ικαρίας. 32 χρόνων. Στέλεχος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ. Εξόριστος από τον καθεστώς της 4ης Αυγούστου στον Άϊ Στράτη, βρέθηκε φυλακισμένος στην Ακροναυπλία όταν άρχισε ο πόλεμος. Νοσοκόμος στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.
183) Τσίκας Αλέξανδρος
Γιός του δασκάλου – λόγιου Μάνθου Τσίκα, γεννήθηκε στο Γραμμένο Γιαννίνων το 1909. Αφού φοίτησε δύο χρόνια στο Γυμνάσιο στα Γιάννινα, διέκοψε τις σπουδές του και έγινε τσαγκάρης. Αργότερα άνοιξε δικό του κατάστημα στο χωριό και το 1935 στην Αθήνα. Στέλεχος του ΚΚΕ. Με την δικτατορία του Μεταξά στάλθηκε εξόριστος στη Σίφνο, και αργότερα στην Ακροναυπλία. 
184) Τσίρκας Κώστας
Του Γιώργου. Δάσκαλος. Γεννήθηκε το 1906 στα Πράμαντα Γιαννίνων. Το 1926 τελείωσε το μονοτάξιο Γυμνάσιο Γιαννίνων και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Ψέλτσκο (Κυψέλη) Καστοριάς. Το 1930 μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου παράλληλα με την εργασία του γράφτηκε και στη Νομική Σχολή. Στέλεχος του ΚΚΕ, συνδικαλιστής, πρόεδρος του Συλλόγου των προοδευτικών δασκάλων ‘Αναγέννησις’. Πιάστηκε με προδοσία στις 6-5-1938, μαζί με άλλους 75 υπαλλήλους και μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία.
Πριν εκτελεστεί άφησε τρία χαρτάκια. Ένα πέταξε δεμένο σε μαντίλι. Ένα βρέθηκε στο σακάκι του και ένα στην κουβέρτα του.
Στο πρώτο που απευθύνεται στον λαό έγραφε: «Πρωτομαγιά. Γεια σας όλοι. Πάμε στη μάχη. Κώστας Τσίρκας. 1-5-44».
Στο δεύτερο, για τους συγγενείς του, έγραφε: «Γεια και χαρά. Σας φιλώ όλους με πολλή αγάπη. Κώστας Τσίρκας. Μάρνη 52 Αθήνα».
Και στο τρίτο για τη γυναίκα του και τον γιό του: «Κατίνα, Γεωργούλη. Σας φιλώ με αγάπη. Κώστας Τσίρκας. Μάρνη 52».
185) Τσολιάκος Ιωάννης
186) Υψηλάντης Κώστας
187) Φάβας Κώστας
Αγρότης. Υποψήφιος βουλευτής Ξάνθης στις εκλογές του 1936 με το Π.Μ. 
188) Φερετόπουλος Νώντας Ή Νικήτας. 
189) Φεφές Απόστολος
Δικηγόρος. Από την Πάτρα. Πιάστηκε από τους Ιταλούς τον Ιούλη του 1941 με βάση καταστάσεις ονομάτων που είχε παραδώσει η ελληνική κυβέρνηση στους κατακτητές και κλείστηκε στη φυλακή. Το 1943 κρατούμενος στη Λάρισα (προηγουμένως πιθανότατα στο Ναύπλιο). 
190) Φιλόπουλος Ανέστης
191) Φουντής Στέφανος
Του Νίκου. Μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος. Γεννήθηκε στον Μανταμάδο Λέσβου το 1908. Σπούδασε στη Γάνδη του Βελγίου με υποτροφία. Στέλεχος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ. Το 1936 συλλαμβάνεται και στέλνεται στην Ανάφη, και από εκεί στην Ακροναυπλία 
192) Φωκάς Ιωακείμ 17 χρόνων, μαθητής.
193) Χάλαρης Γεώργιος
Από το μπλοκ «15» του στρατ. Χαϊδαρίου (απομόνωση). Γεννήθηκε το 1916 στην Αθήνα. Πιάστηκε στα τέλη του 1942 σε μπλόκο από τους Γερμανούς στη συνοικία Αγ. Ιωάννη Ρέντη.
194) Χαρίτος Χρήστος
Καπνεργάτης. Από τον Πειραιά. Στέλεχος του ΚΚΕ. 
195) Χατζηχρίστος Χρήστος
Τσαγκάρης. Αρχειομαρξιστής, συνδικαλιστής στο Συνδικάτο τσαγκάρηδων, μέλος του ΚΑΚΕ. Το 1937 συνελήφθη, στάλθηκε στη Γαύδο και μετά στην Ακροναυπλία 
196) Χατζόπουλος Φώτιος
197) Χατζόπουλος Νίκος
198) Χριστακόπουλος Δημήτριος (Διομήδης)
Του Διονυσίου. Από την Καλαμάτα. Συνδικαλιστής, γραμματέας του σωματείου της οινοπνευματοποιίας Ζαν Κερού στην Καλαμάτα. Εργοδηγός, βαρελάς. 
199) Χρυσάφης Νικόλαος
Βυρσοδεψεργάτης. Από το Καρλόβασι Σάμου. Στέλεχος του ΚΚΕ, συνδικαλιστής, μέλος του Σωματείου Βυρσοδεψών ‘Άγιος Παντελεήμων’. Το 1932 φυλακίστηκε με τον «ιδιώνυμο» και το σωματείο διαλύθηκε. Μετά την αποφυλάκισή του πρωτοστάτησε στην ίδρυση νέου σωματείου με την επωνυμία ‘Αναγέννηση’ 
200) Χυτήρης Κώστας
Του Σπύρου. Γεννήθηκε στο χωριό Κουραμάδες Κέρκυρας το 1906. Δάσκαλος στην Ξάνθη. Στέλεχος του ΚΚΕ. Μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ. Εργάστηκε στο ‘Διδασκαλικό Βήμα’. 

Πληροφορίες από Manos Saridakis

1 ημ. ·

                                                          ******************                                                

                                                    Από  Μιχαηλ Αγγελιδης
                                             *****************************

Δημήτρης Βαλαής
55 λ. ·
Για φωτογραφίες εκτελεσμένων κομμουνιστών, μελών και στελεχών του ΚΚΕ, κάνουν λόγο ακόμα και τα αστικά ΜΜΕ.
Κι όμως, για τον Σωκράτη Φάμελλο, την Έλενα Ακρίτα και τον ΣΥΡΙΖΑ είναι απλά "αγωνιστές" και "εκτελεσμένοι"!

Επίσης, συνδικαλιστής και δημοτικός σύμβουλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε όσες αναρτήσεις έκανε μέχρι τώρα για τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών της Καισαριανής, ΔΕΝ αναγράφει πουθενά τη λέξη "κομμουνιστές" και πολύ περισσότερο τη λέξη "ΚΚΕ"!!! Τους αναγνωρίζει μόνο ως "Εκτελεσμένους" και "Έλληνες"!

Ο συγκεκριμένος είναι γνωστός για τη χυδαία γλώσσα που χρησιμοποιεί και τις ύβρεις που εκτοξεύει, ειδικά όταν απευθύνεται στο ΚΚΕ!!!
Θα πρέπει να έχουν υπόψη τους, όμως, κάποιοι, πως η αντιΚΚΕ ψύχωση οδηγεί πολλές φορές σε επικίνδυνα (πολιτικά) μονοπάτια και ενίοτε στον αυτοεξευτελισμό!
Κωνσταντοπούλου και Καρυστιανού κατάπιαν τη γλώσσα τους μέχρι στιγμής (εκτός κι αν κάνω λάθος)!
Τελικά, αυτές οι φωτογραφίες έφεραν πολλούς σε δύσκολη θέση. Μερικοί δε, έχασαν τον ύπνο τους...

                                                      **********************

Crhistos Kazakos
9 λ. ·
"Ανωνυμοι αγωνιστες" ο Παπαδημουλης. 

"Αγνωστοι ηρωες" ο Χαριτσης. "Οι 200 της Καισαριανης" στο Οπεν.

Και πολλα αλλα τετοια περι "αγνωστων πατριωτων δημοκρατων" κατεκλυσαν το διαδικτυο και τα μεσα ενημερωσης στη προσπαθεια πολλων να αποφευχθει η ουσια. Στην Ιστορια εκτος απο τις πραξεις αυτες καθ αυτες σημασια εχουν και οι λεξεις που χρησιμοποιουνται για να περιγραφει ενα γεγονος.

Αλλες λεξεις χρησιμοποιησε το ΚΚΕ για να σχολιασει τις ηρωικες τελευταιες στιγμες των 200 κομμουνιστων μπροστα στο αποσπασμα και αλλες λεξεις οι οπορτουνιστες αριβιστες που αδραξαν μια ευκαιρια προβολης.

Γιατι? Για να αποφυγουν το κυριο χαρακτηριστικο της προσωπικοτητας αυτων των ανθρωπων.Δηλαδη το οτι υπηρξαν κομμουνιστες.                                                                                                  

                                                    ***************************
Ζάντε Ρεβολουσιον
1 ώρ. ·
Κοινοποιούμε την απάντηση στον εκπρόσωπο των τεράτων που μάς περιτριγυρίζουν 

           Να Μην βρίσκουν τόπο να σταθούν

                                              ****************************
Γιώργος Μαργαρίτης
23 ώρ. ·
Τα λόγια είναι φτωχά
(Απλά μεταφέρω από τον 902.gr)
Οι φωτογραφίες, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας σε μια ιστοσελίδα δημοπρασιών, από την Πρωτομαγιά του ’44, από τον τόπο της θυσίας στην Καισαριανή, πάγωσαν το βλέμμα και την ανάσα. Για πρώτη φορά ένα ντοκουμέντο από εκείνη την ημέρα, όταν οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές, δημιουργεί ένα άνοιγμα στον χρόνο, χαράσσει μια ρωγμή απ' όπου περνά το φως και μαζί του το ρίγος.
Ρίγος, γιατί στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων δεν διακρίνει κανείς φόβο, αλλά αξιοπρέπεια. Οι κομμουνιστές, που στάθηκαν απέναντι στα όπλα, δε λύγισαν. Προτίμησαν να πεθάνουν παρά να προδώσουν τα ιδανικά τους. Δεν διαπραγματεύτηκαν την πίστη τους στη λευτεριά και τo δίκιο. Μέσα στη βαρβαρότητα και στη φωτιά της σύγκρουσης κράτησαν όρθιο το ανάστημά τους. Ήταν ήρωες με απόλυτη συνείδηση του ρόλου τους και της θέσης τους στην ιστορία. Ήξεραν ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή τους και το πλήρωσαν με καθαρό βλέμμα.
Η ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο αίμα και τους αγώνες των ανθρώπων, που δεν μπορεί να θαφτεί. Όσο κι αν επιχειρήθηκε να σβηστεί, να διαστρεβλωθεί ή να περιθωριοποιηθεί, επιστρέφει. Είναι σαν να έχει μια εσωτερική ανάγκη να αποκαλυφθεί, να λάμψει, να σταθεί ξανά μπροστά μας και να ζητήσει δικαίωση. Αυτές οι φωτογραφίες είναι ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα ανεκτίμητης αξίας, αλλά είναι και μία απόδειξη ότι η μνήμη δεν υπακούει στη λήθη.
Και ο ήλιος έλαμπε εκείνη τη μέρα. Μια φωτεινή, ανοιξιάτικη μέρα στην κατεχόμενη Ελλάδα. Το φως έπεφτε πάνω στα πρόσωπά τους την ώρα που αποχαιρετούσαν τον κόσμο. Υπάρχει κάτι βαθιά συγκλονιστικό σε αυτή την αντίθεση: η φύση να ανθίζει, ο ουρανός να είναι καθαρός και άνθρωποι να οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Σαν να τους συνόδευε ο ίδιος ο ήλιος στο τελευταίο τους βήμα και έκανε το βλέμμα τους να λάμπει ακόμα περισσότερο, φώτιζε το μέτωπό τους και ζέστανε το δέρμα τους. Τους σφιχταγκάλιασε μέχρι την τελευταία τους πνοή.
Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
Και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια...*
Φορούσαν ευτελή ρούχα, ρετάλια σχεδόν. Ρούχα φτωχά, ταλαιπωρημένα από φυλακές και εξορίες. Κι όμως, μέσα σε αυτά τα κουρέλια στεκόταν μια ανιδιοτέλεια και μια παρρησία που τους έκανε γίγαντες. Τους μεγάλωνε η πίστη τους στον άνθρωπο και την κοινωνική απελευθέρωση. Οι κομμουνιστές της εποχής ήταν τιτάνες, όχι γιατί δεν φοβήθηκαν, αλλά γιατί ξεπέρασαν τον φόβο και τον αντιμετώπισαν με περιφρόνηση, γιατί η εποχή επέβαλε να γίνουν τιτάνες...
Και ίσως αυτό που συγκλονίζει περισσότερο είναι η αίσθηση της συνέχειας. Εκείνη η στιγμή δεν έμεινε παγωμένη στο 1944. Κυλά μέσα στον χρόνο, φτάνει ως εμάς, μας αγγίζει. Κάθε γενιά καλείται να σταθεί απέναντι στο ύψος που επιτάσσει η ιστορία και η ανάγκη της να τρέξει μπροστά. Οι εκτελεσμένοι της Καισαριανής δεν είναι απλώς μορφές ενός μακρινού παρελθόντος, είναι φάρος και παράδειγμα, είναι πήχης, χρέος και υπόσχεση, άσβεστο κίνητρο για αποφασιστικότητα, ετοιμότητα σε κάθε δοκιμασία. Στο κάλεσμα της ιστορίας για τον σοσιαλισμό θα ξαναγεννηθούν οι νέοι μας τιτάνες.
Κι είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κι έξω.
Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα...**
Ανατριχιάζουμε, λοιπόν, όχι μόνο από συγκίνηση. Ανατριχιάζουμε από το βάρος του χρέους. Από την ευθύνη που περνά από γενιά σε γενιά. Οι εικόνες αυτές δεν μας καλούν απλώς να θυμηθούμε, αλλά μας καλούν να συνεχίσουμε. Να αναλογιστούμε τι σημαίνει να παλεύεις για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Ανατριχιάζουμε, κρατάμε την ανάσα μας, ευγνωμονούμε τους θυσιασμένους για την κληρονομιά που άφησαν πίσω, υποσχόμαστε ότι ο ήλιος που έλαμπε εκείνη τη μέρα δεν έδυσε μαζί τους. Θα ανατείλει ξανά, ως ήλιος δικαιοσύνης και κοινωνικής απελευθέρωσης, φωτίζοντας τους δρόμους που εκείνοι άνοιξαν με τη θυσία τους. Και αυτό το φωτεινό μονοπάτι θα το διαβούμε. Θα βγούμε νικητές κι ας είναι οι θυσίες μας βαριές...
*Federico Garcia Lorca - Νίκος Καββαδίας
**Πρωτομαγιά του 44' - Κώστας Βάρναλης