Γι’ Αυτούς, που Ατρόμητοι στο Θάνατο Στάθηκαν, με Βλέμμα Καθαρό.

 του Τάκη Κεφαλληνού

Αυτές τις ώρες ένα απρόσμενο γεγονός, μάς έχει συγκλονίσει. Είναι οι φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας και ζωντανεύουν τη μεταφορά και εκτέλεση, από τους ναζί κατακτητές, των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.

Ήταν πρωτεργάτες στον Μάη του '36, αυτοί που δημιούργησαν την αθάνατη εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, που έδωσαν τα καλύτερα χρόνια τους στις φυλακές και εξορίες και έχασαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα διαλεχτούς συντρόφους και πολλά προσφιλή τους πρόσωπα. Δεν δέχτηκαν, επίσης, να υπογράψουν ποτέ δήλωση μετάνοιας στο φασιστικό καθεστώς του Μεταξά, που τους παρέδωσε αλυσοδεμένους στη Γκεστάπο!

Πήραν τον δρόμο του αγώνα και της θυσίας στους ώμους τους, για την κατάκτηση μιας ανώτερης ζωής, με κύρος, ηθική υπεροχή, γεμάτης με υψηλά ιδανικά και αξίες. Εκεί που βασιλεύει στους αιώνες η συλλογική και η προσωπική δικαίωση!

Δια τούτο, αυτά τα μοναδικά και πολύτιμα ντοκουμέντα να πάνε πρέπει στους ηρωικούς Δήμους Καισαριανής και Χαϊδαρίου και στο ΚΚΕ βεβαίως, για να πλαισιώσουν τα ήδη υπάρχοντα αντίστοιχα μουσεία, ώστε να μπορεί ο λαός μας και τα παιδιά του να καμαρώνουν για τους πατεράδες τους και συγχρόνως, να διδάσκονται και να εμπνέονται από το παράδειγμά τους.

Η απροσμέτρητη αντιστασιακή, πατριωτική και κομμουνιστική δράση τους παραμένει και ο μόνος δρόμος για την κατάκτηση μιας ανώτερης προσωπικής ζωής, με κύρος, υψηλά ιδανικά, αξίες μα και ηθική υπεροχή, αφού ποτέ τους δεν λυγίσανε στα ξερονήσια, στις φυλακές και στα βασανιστήρια, όπως και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι κομμουνιστές, σύντροφοί τους, επίσης.

Από την άλλη πλευρά, σε καμία περίπτωση δεν δικαιώθηκαν όσοι - και ήταν πολλοί – επιχείρησαν να διαλύσουν το Κόμμα και να το μετατρέψουν σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα. Το Κόμμα εύρισκε, πάντοτε, τη δύναμη να απαλλαγεί από πολιτικές επιζήμιες, να κρατήσει τον επαναστατικό του χαρακτήρα, εκπονώντας ένα σύγχρονο Επαναστατικό Πρόγραμμα. Δεν είναι τυχαίο που έφτασε σήμερα να διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο στην Ελλάδα και διεθνώς.

Με την σειρά μου, νιώθω και εγώ να ζω σε ένα φανταστικό Κόσμο. Αλήθεια, χρειάζονταν μερικές φωτογραφίες, για να μάθουμε ότι αυτά που δείχνουν τα ντοκουμέντα, ήταν το σύνηθες στα κολαστήρια των κατακτητών, καθώς και των Ελλήνων Εθνικοφρόνων και των παραφυάδων αυτών! Όμως αλλοίμονο, σε ποια σχολεία διδάσκονται αυτά που τώρα θαυμάζονται; Πού θα διαβάσουμε ότι σπάγανε τα κόκκαλα του Νικηταρά από τα βασανιστήρια και τόσο άλλων πολέμαρχων του 1821. Ίσως, στα «Πειραματικά», βέβαια, που διαφημίζουνε, να μάθουμε την πραγματική μας ιστορία (sic ! ).

Συγχρόνως, η ταπεινότητά μου, ξεπερνώντας μισό αιώνα κομματικής ζωής και δράσης, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι γνώρισα, κατέγραψα τις πολύτιμες διηγήσεις τους και συνδέθηκα με φιλία, αφοσίωση και θαυμασμό με δεκάδες στελέχη που κάθισαν χρόνια και χρόνια στις φυλακές, στις εξορίες και στα βασανιστήρια, προκειμένου να μην υπογράψουν μισή σελίδα δήλωση μετάνοιας!

Διασώζω, λοιπόν, δύο περιστατικά «θυσίας», που συνάδουν με το φρόνημα των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή και έχουν, και αυτά, μια πολυσημία συμβολική και συγχρόνως μια λυτρωτική και σωτήρια επενέργεια.

Το πρώτο μάς ανάφερε το Γενάρη του ’19, στο «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο» του Δήμου Κηφισιάς, ο ιδιαίτερος και αγαπημένος φίλος, ταξιδευτής, ιδρυτής του Ταξιδιωτικού Γραφείου Melodrakma Universal S. L. και διανοούμενος Γιάννης Λυμτσιούλης, που ζει και έχει ιδιαίτερους δεσμούς με την Ισπανία.

Διασώζω εδώ τα τελευταία λόγια της ηχογραφημένης, από εμέ, προφορικής του διάλεξης: «Μία πολύ γνώριμη σε εμέ μάνα εκεί, στη χώρα των Βάσκων, πήγε στη φυλακή, προκειμένου να αποχαιρετήσει στην τελευταία του νύκτα τον 17χρονο γιο της, ο οποίος θα εκτελείτο το επόμενο πρωί.

Ήταν η τελευταία εκτέλεση του Φράνκο. Σκύβει και του λέει: «Δεν παίρνω πίσω καμία απόφαση. Θέλω μόνο κάτι να σε θυμάμαι … ε μα… το πουκάμισο, ναι το πουκάμισο έστω … η μυρωδιά του».

Πάει να του βγάλει το πουκάμισο και τραβάει και τραβάει … είχε κολλήσει από τις πληγές και τα αίματα, τραβάει και τελικά το παίρνει μαζί της, για να τον θυμάται.

Νομίζω, συνεχίζει ο ομιλητής, ότι, κάθε φορά που ερχόμαστε σε μια τέτοια μνήμη, όλα αυτά τα πουκάμισα είναι και δικά μας πουκάμισα! Σε μια ακροβασία ανάμεσα στο θυμάμαι και στο ξεχνάω, σίγουρα αξίζει να θυμόμαστε, είναι τόσο μικρή η ζωή μας άλλωστε».

Πολυαγαπημένε μας Γιάννη, παράλληλα είχαμε και εμείς Εμφύλιο στην Ελλάδα με 17χρονο κορίτσι, την Λαμπρινή Καπλάνη, στην τελευταία εκτέλεση, στις φυλακές Αβέρωφ.

Το περιστατικό διασώζει η συγκρατούμενή της Μαρία Σιδέρη, καταδικασμένη και αυτή πέντε φορές σε θάνατο, γιατί δεν πρόδωσε συντρόφους της: …στου Αβέρωφ ο φύλακας ήταν παλιάνθρωπος. Δεν αποκάλυπτε, κατά την συνήθειά του, αμέσως ποια θα πάρει, για να ‘χουμε αγωνία. Με τα πολλά το είπε: η Λαμπρινή Καπλάνη από την Ικαρία.  Εμείς τα χάσαμε, αφού δεν ήταν ομόφωνα από τους στρατοδίκες καταδικασμένη. «Μην κλάψει καμία. Εγώ θα κλείσω τους τάφους» λέει η 17χρονη Λαμπρινή. Φόρεσε το φουστάνι της, τράβηξε το φύλακα από το μανίκι κι έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω! Κλάψαμε. Δεν κρατηθήκαμε. Πιο πολύ από κάθε φορά. Μετά τραγουδήσαμε τον «ύμνο των μελλοθάνατων…»

Να σημειώσουμε, όπως μου διηγήθηκε το 2005 ο πολλά αγαπημένος μου σ. Σπύρος Χαλβατζής, η εμβληματική διευθύντρια της χορωδίας κρατουμένων των Φυλακών Αβέρωφ, Μαρία Σιδέρη, ο θρύλος των φυλακών, ήταν αυτή που, παιδούλα ακόμη, αποφύγανε να την εκτελέσουν οι Γερμανοί, όταν την έπιασαν να μεταφέρει για φύλαξη στην Κοζάνη, μέσα σε ένα καλάθι με αυγά, το πιστόλι του Μανώλη Χαλβατζή, προπολεμικού κομμουνιστή με εξορίες σε Γαύδο (1928), Φολέγανδρο (1932), Ανάφη (1937). Ήταν ο πατέρας του Σπύρου Χαλβατζή, μέλους της Κ.Ε. και γραμματέα της ΚΝΕ.

Για την τελευταία εκτέλεση, του 17χρονου κοριτσιού στις φυλακές Αβέρωφ, μάς είχε μιλήσει, από ό,τι θυμάμαι, και η κρατούμενη στου Αβέρωφ, φίλη μας ολοζωής, Μαρία Σταματάτου, αληθινή ηρωίδα (Πελαγία) του έργου: «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι».

Με συγκίνηση θα περιγράψει σκηνές με τις μελλοθάνατες που ήθελε εκτελεστούν με το φέξιμο της επόμενης μέρας: «… ως το πρωί, τους κρατάγαμε συντροφιά, τις στολίζαμε και ανταλλάσσαμε μαζί τους λόγια αντάξια των ηρωικών αυτών στιγμών.»

Σε αυτά τα δρομολόγια, που φωτίζονταν το άρρητο, οι φυλακισμένοι με πείσμα και ακάματη επαναστατική θέληση προσπαθούσαν να κτίσουν τις ζωές των μελλοθάνατων στο φως. Η μνημοσύνη λοιπόν και το βίαιο σύμπαν των συγκρούσεων για λευτεριά και κοινωνική δικαιοσύνη σε όλα τα πλάτη της γης στέκουν ίδια και απαράλλακτα!

Είναι ζωές Επαναστατών που δεν χάνονται εδώ κι εκεί. Όμως, γιατί να τους αδικήσει η φύση, δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο και μια ζωή;

Τελικά, τι παραπάνω από τέτοια γεγονότα, θα μπορούσαν να εμπνεύσουν κλασικούς αρχαίους τραγωδούς; Τι περισσότερο μεγαλειώδες έπρατταν οι ήρωές τους από το να διασώζουν την περηφάνειά τους και τις ιδέες τους, ακόμη και όταν στροβιλιζόταν στο χαλασμό οι ζωές τους;

Κι ίσως ό,τι μένει να΄ ναι στην άκρη του δρόμου μας, ένα μικρό “μη με λησμόνει”, για να φωτίζει τη δύναμη του επαναστατικού ταξικού αγώνα!

Ζάκυνθος 22 Φλεβάρη του 2026

Μια Ματιά για τις Εκλογές →#Του_Τάκη_Κεφαλληνού.

ΙΔΙΕΣ ΟΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ

κάλπικες οι διαχωριστικές γραμμές τους

                           Γράφει ο Τάκης Κεφαλληνός

Ταπεινά θυμίζουμε σ’ αυτούς που αρέσκονται να μετατρέπουν τη δήθεν πολιτική – εκλογική «αντιπαράθεση» σε πορτογαλική «αρένα», όπου ο ταύρος στο τέλος δεν θανατώνεται,

ότι αυτή συντελείται από τη μεριά τους αποκλειστικά και μόνο εντός των αυστηρών ορίων του «εποικοδομήματος». 

Σιγή ιχθύος των Μονομάχων για το γεγονός ότι το εργατικό - λαϊκό εισόδημα, το κέρδος, ο πολιτισμός, η τέχνη, η δικαιοσύνη, το περιβάλλον, οι συμπεριφορές ορίζονται και διαμορφώνονται κατά απόλυτο και αδιατάραχτο τρόπο από τη λεγόμενη «βάση» της «Πολιτικής Οικονομίας», η οποία είναι η ίδια η οικονομία και το ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής.

Αυτός είναι και ο λόγος που εξαιτίας είτε της αστικής - μικροαστικής είτε της δήθεν «αριστερής» ιδεολογίας τους, μιλούν για «νικητές και ηττημένους» αποκλειστικά βασισμένοι σε αριθμητικά δεδομένα (εκλογικό ποσοστό, αριθμό ψήφων, αριθμό βουλευτών), αφήνοντας με ψευδότητα στην άκρη τον ταξικό προσδιορισμό του κάθε κόμματος. 

Η ΝΔ σήμερα, ως κύρια επιλογή του κυρίαρχου αστικού συστήματος, διακηρύσσει με κυνισμό ότι δεν της αρκεί η οριακή πλειοψηφία προκειμένου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του κεφαλαίου, οι οποίες θα είναι ένας κοινωνικοοικονομικός αρμαγεδώνας για τα λαϊκά στρώματα. 

Μια και ήταν ανέφικτη η αυτοδυναμία της ΝΔ με απλή αναλογική, σκόπιμες ήταν οι ανέξοδες και ψευδεπίγραφες υποσχέσεις πριν τις εκλογές της 21ης Μαΐου: Αύξηση κατώτατου και μέσου μισθού, μείωση της ανεργίας κάτω από το 8% έως το 2027 και «επιστροφή» του επιδόματος των τριετιών, αύξηση μισθών δημοσίων υπαλλήλων…

Πράγματι ανέξοδες, αφού τις συνόδευαν και τις ακύρωναν νέα εισπρακτικά μέτρα.    

Τώρα, για τις επερχόμενες εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023 και εν όψει της βέβαιης αυτοδυναμίας του, ο Πρωθυπουργός επέλεξε πιο ασφαλή μονοπάτια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, λειαίνοντας το προεκλογικό του προφίλ. 

Έτσι, στην τελευταία συνέντευξή του στο Mega, μίλησε γενικά και αόριστα για «βελτίωση διαθέσιμου εισοδήματος» και για «καλύτερους μισθούς από το πλεόνασμα της ανάπτυξης», διευκρινίζοντας ότι «δεν θα ξοδεύουμε χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τους δημοσιονομικούς κανόνες». 

Τι επιπλέον του εκλογικού τακτικισμού μεσολάβησε;

 Μα μίλησε ο Τραπεζίτης πριν και μετά τις εκλογές: «Βεβαίως, καταλαβαίνω ότι προεκλογικά πολλοί λένε πράγματα, τα οποία δεν πρόκειται να εφαρμοστούν, διότι, αν κοστολογήσουμε ορθά αυτά τα οποία λέγονται, ξεπερνάμε κατά πολύ τον όποιο δημοσιονομικό χώρο».

Μα μίλησε και η Κομισιόν αμέσως μετά τις εκλογές: «Ούτε αυξήσεις ούτε τριετίες και γενικότερα τέρμα οι παροχές, οι δαπάνες και τα μέτρα στήριξης». 

Σταράτες κουβέντες με αποδέκτες και το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που ουσιαστικά έχει αντικαταστήσει το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ στον αστικό δικομματισμό και ψάχνει τώρα νέους συμμάχους στα αποκαΐδια του. 

Παράλληλα,

Από τον Ιούλιο του 2019 πραγματοποιήθηκαν στην Ολομέλεια  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συνολικά 1.188 τελικές ψηφοφορίες, κατά τις οποίες συμμετείχαν και τα τρία κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ). Εκεί, ανεξάρτητα από το αν έχουν ψηφίσει, κατά περίπτωση, «υπέρ», «κατά» ή «λευκό», το ποσοστό ταύτισής τους διαμορφώνεται ως εξής:

ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ	81,9%
ΝΔ - ΠΑΣΟΚ	94,69%
ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ	79,79%

Επίσης, στο παραπάνω δείγμα των 1.188 ψηφοφοριών, «υπέρ» έχουν ψηφίσει και τα 3 κόμματα σε 866 ψηφοφορίες, δηλαδή ποσοστό 72,89%!

Στην Ευρωβουλή λοιπόν, όπου χαράσσονται οι κατευθύνσεις για τις βασικές πολιτικές και ψηφίζονται οι νόμοι που αφορούν τα κράτη - μέλη σε οικονομία, εξωτερική πολιτική, εργασιακά, υγεία κ.λπ., η ταύτισή τους ξεπερνά κάθε όριο. 

Συγχρόνως, εδώ στην Ελλάδα οι τρεις Μονομάχοι καθώς και τα μικρότερα κόμματα σκιαμαχούν για δευτερεύουσες πλευρές της ενιαίας στρατηγικής τους, προδίδοντας έτσι τη βάση του κοινού αντιλαϊκού τους προγράμματος. 

Φυσικό επακόλουθο όλων των παραπάνω είναι το ΚΚΕ να συμπεριλαμβάνει και τον ΣΥΡΙΖΑ στους ταξικούς του αντιπάλους. 

Πολύ περισσότερο σήμερα που «ω του θαύματος»   ο εξ’ επαγγέλματος ογκόλιθος του αντικομμουνισμού, αναπληρωτής καθηγητής και ιστορικός παραχάρακτης της αλήθειας, τυμβωρύχος -αποθησαυριστής των δικαστηρίων σκοπιμότητας σε βάρος κομμουνιστών αγωνιστών, Ν. Μαραντζίδης, κλήθηκε από τον Α. Τσίπρα να προωθήσει την επικοινωνιακή γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει των εκλογών της 25ης Ιουνίου!

Είναι ο άνθρωπος που

• Το 2014 λάτρευε το «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη και συγχρόνως ξεκαθάριζε την θέση του με τη φράση: «Ναι, είμαι αντικομμουνιστής».

• Στις 26/8/2012 σημείωνε στην «Καθημερινή»: «Η κατάρρευση του κομμουνισμού σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση έφερε τους πληθυσμούς των χωρών αυτών στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής». 

Πράγματι, η ιμπεριαλιστική πολεμική βαρβαρότητα στην Ουκρανία και το «θαύμα» του πολέμου (1999) στην Γιουγκοσλαβία καθώς και σε πολλές άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης έφεραν στην παγκόσμια σκηνή την απόλυτη οσμή του θανάτου.

• Στις 20/03/2004 ανέφερε, επίσης, στα «Νέα»: «Οι Έλληνες εργάστηκαν πλάι στους Γερμανούς για πολλούς λόγους: ένας είναι το κοινό αντικομμουνιστικό μένος, ένας άλλος ο φόβος των Βουλγάρων (στον Βορρά) και ένας τρίτος το μίσος και ο φόβος του EAM/ΕΛΑΣ. […] Ένα κρίσιμο ερώτημα είναι αν η αντίσταση ωφέλησε ή έβλαψε τη χώρα».

Αυτά και άλλα που λέει ο Μαραντζίδης είναι ίδια και απαράλλακτα όσων ομολογούσε στην εποχή του και ο κατοχικός πρωθυπουργός Τσολάκογλου. 

Όλα τα παραπάνω, και όχι μόνο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα αφερέγγυο, αναγκάζουν το ΚΚΕ να αρνείται τη συμπόρευση μαζί του. 

Αυτή η άρνηση πατάει, επίσης, στη θεμελιακή θέση της θεωρίας του, δοκιμασμένη από την πείρα του 20ού αιώνα.

Κατ’ αυτήν, καμία κυβέρνηση, όποια σύνθεση και πρόσημο ή πρόθεση να είχε, ακόμα και με τη συμμετοχή ενός δυνατού Κ.Κ., (Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρο, Βενεζουέλα) δεν μπόρεσε να ανοίξει όχι δρόμο, αλλά ούτε χαραμάδα ελπίδας για τα λαϊκά στρώματα.

Αντίθετα, οδήγησαν στον αφοπλισμό του εργατικού - λαϊκού κινήματος και στην απώλεια της ικανότητας και του ίδιου του Κ. Κ. να ασκεί αποτελεσματική πίεση για την απόσπαση κάποιων παραχωρήσεων. 

Ήταν μονόδρομος η κατάληξη τέτοιων κυβερνήσεων, αφού δεν μπορούν να καταργήσουν τους νόμους και τις τάσεις, τις αντιθέσεις και αντιφάσεις μιας καπιταλιστικής οικονομίας.

Αυτής που ενσωματώνεται πλήρως στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ και στη στρατηγική συμφωνία με τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ.

Στις εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023 πρέπει: 

Η ψήφος  των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και των αριστερών, προοδευτικών ανθρώπων, ριζοσπαστών αγωνιστών επίσης, να σταθεί κραταιά απέναντι στα ψεύτικα, εκβιαστικά διλήμματα και να καταψηφίσει την αντιλαϊκή πολιτική των ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας της Ζ. Κωνσταντοπούλου και ΜέΡΑ25 του Γ. Βαρουφάκη, καθώς και των διαφόρων φασιστικών μορφωμάτων, που τα άλλα κόμματα τους «χαϊδεύουν τα αυτιά» και τους «ξεπλένουν».

Στήριξη και ψήφο στο ΚΚΕ που εισάγει μία ρήξη αληθινή, απρόσμενη, με όρους ύπαρξης προς την σωστή μεριά της ιστορικής - ταξικής εξέλιξης. 

Προκειμένου: 

• Να δυναμώσει μια λαϊκή αντιπολίτευση που θα συγκρούεται στη Βουλή και στους αγώνες κόντρα στην υποταγή και την ηττοπάθεια.

• Να υπάρξει μεγαλύτερος αριθμός βουλευτών -  στηριγμάτων των εργατικών - λαϊκών διεκδικήσεων.

• Να δοθεί δύναμη και αισιοδοξία και σε άλλα Κομμουνιστικά Κόμματα διεθνώς που ξεσπούν στην προσπάθεια για ανασύνταξη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

• Να ανοίξει μια προοπτική του δύσβατου δρόμου για την ανατροπή του συστήματος.

     

Τελικά το σύνθημα: 

«Ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό 

στον δρόμο της ανατροπής»

                                                   μπορεί να γίνει πράξη. 

Γι’ αυτό χρειάζεται ένα ΚΚΕ

πιο δυνατό,

γιατί είναι το μόνο κόμμα που σε αυτό το σύνθημα δίνει: περιεχόμενο, ζωντάνια και προοπτική!

Ζάκυνθος, 16 Ιουνίου 2023