"Η αδυναμία της αστυνομίας", Τα ταχύρρυθμα...«κοινωνικής ειρήνης» & οι απειλές του φασισμού

 Με αφορμή τις πρόσφατες κινητοποιήσεις: Τα ταχύρρυθμα... γαλλικά «κοινωνικής ειρήνης» και τα πραγματικά μαθήματα

Αν κανείς παρακολουθούσε την... αναστάτωση της περασμένης εβδομάδας για τις πολύ μεγάλες κι ελπιδοφόρες κινητοποιήσεις μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών κι εργαζομένων στη χώρα μας στον απόηχο των κινητοποιήσεων σε όλη την Ευρώπη, μπορούσε με ευκολία να διακρίνει και το πραγματικό άγχος των αστικών επιτελείων και τον λόγο του: Το υπόβαθρο και οι αιτίες των μεγάλων κοινωνικών εκρήξεων βρίσκονται εκεί, οι μεγάλοι κλονισμοί για το σάπιο σύστημά τους είναι μπροστά, στο άμεσο μέλλον. Ακόμα περισσότερο εκεί βρίσκεται σήμερα η δυνατότητα η λαϊκή δυσαρέσκεια όχι μόνο να εκφραστεί ακόμα πιο μαζικά, αλλά και να μην πατήσει την μπανανόφλουδα των νέων παγίδων εγκλωβισμού του λαού που στήνονται ξανά, να αμφισβητήσει τη «σταθερότητα» της εκμετάλλευσης και των πολέμων, να βάλει στο στόχαστρο τον πραγματικό ένοχο των μεγάλων λαϊκών προβλημάτων και αδιεξόδων, το καπιταλιστικό σύστημα, τις κυβερνήσεις και όσους το υπηρετούν. Να αξιοποιήσει τις ρωγμές από τις αντιθέσεις, τους ανταγωνισμούς, τα αδιέξοδα του σάπιου συστήματος και να τις διευρύνει, να συμπορευτεί με το ΚΚΕ, να βαδίσει τον δρόμο της ανατροπής.

Κοινοί οι «υποκινητές»...

«Μαθητές, αγρότες, εργάτες, καθηγητές... ΟΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!»

Πηγή: Associated Press

- Είναι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που κλιμακώνεται, η εμπλοκή και τα νέα πολεμικά επεισόδια που προστίθενται στην αλυσίδα, τα σχέδια για μια «αναπόφευκτη μεγάλη πολεμική σύγκρουση», η «κουλτούρα φέρετρων» για να στείλουν τους εργαζόμενους και τους νέους στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αλλά και οι «παράπλευρες απώλειες», η ένταση της εκμετάλλευσης, οι λαϊκές ανάγκες που θυσιάζονται με όλους τους τρόπους στον πυρετό της πολεμικής προετοιμασίας.

- Είναι μια νέα μεγάλη καπιταλιστική κρίση που καραδοκεί, την ώρα που οι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί προειδοποιούν πως η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται «στα όρια της ανθεκτικότητας», τα κρατικά χρέη εκτοξεύονται, η οικονομία της Ευρωζώνης βρίσκεται μπροστά σε νέα αδιέξοδα κι οι ανταγωνισμοί στο εσωτερικό της φουντώνουν.

- Είναι η ευρωενωσιακή «κανονικότητα», η πολιτική της ΕΕ, η οποία γίνεται ακόμη πιο επιθετική, ακόμη πιο βάρβαρη απέναντι στους λαούς στην προσπάθειά της να «κλείσει την ψαλίδα» με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

- Είναι η ίδια η «φυσιολογική» λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος που αναπαράγει και διευρύνει συνεχώς τις κοινωνικές ανισότητες, οδηγεί συνεχώς σε μεγαλύτερα αδιέξοδα, σε συνεχείς κρίσεις που φορτώνονται στους λαούς.

Είναι με δυο λόγια ο κόσμος του καπιταλισμού, ο σάπιος κόσμος τους που φλέγεται από τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους, που μόνο χειρότερα έχει να «δώσει» στους λαούς, που δεν «γιατρεύεται» αλλά μόνο ανατρέπεται.

...και τα ζόρια

Τα αστικά επιτελεία, επειδή γνωρίζουν τι είναι μπροστά γι' αυτό και προσπαθούν να «μαγειρέψουν πριν πεινάσουν», «επιθεωρούν» τις ρωγμές, τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες τους κι επιχειρούν να θωρακίσουν την εξουσία, συνολικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου μέσα σε αυτές τις συνθήκες.

Δεν είναι τυχαίο - ούτε αφορά μόνο τα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία και τις υπόλοιπες χώρες - πως στο επίκεντρο των αστικών προβληματισμών αυτές τις μέρες μπήκαν:

- Τα σχετικά μικρότερα περιθώρια ελιγμών που έχουν οι αστικές τάξεις για την ενσωμάτωση ευρύτερων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων, ως αποτέλεσμα της οικονομικής κατάστασης και της διαχείρισης των προηγούμενων κρίσεων, της δυσκολίας να «ισορροπήσουν» ανάμεσα στην πολεμική οικονομία που απαιτεί περικοπές και εξοπλισμούς και στην ανάγκη για στράτευση των λαών στους στόχους τους. Οπως χαρακτηριστικά έγραφε μια οικονομολόγος του μονοπωλιακού ομίλου ING: «Η Γαλλία δεν διαθέτει ούτε το δημοσιονομικό περιθώριο για να εξαγοράσει την κοινωνική ειρήνη, ούτε το πολιτικό περιθώριο για να επιβάλλει εύκολα μέτρα προσαρμογής» (Ch. Montpellier, «Εφ.Συν» 22/10), ενώ ένας άλλος καθηγητής πρόσθετε: «Η Γαλλία πρέπει να λύσει ταυτόχρονα δύο προβλήματα: Την πόλωση, τον διχασμό και ταυτόχρονα τη δαμόκλειο σπάθη του χρέους, της χρεοκοπίας, να συνειδητοποιήσει ο γαλλικός λαός ότι χρειάζεται πολιτική λιτότητας», έλεγε τις προάλλες (Πρεβελάκης, «Real fm», 21/10).

- Η φθορά των αστικών πολιτικών συστημάτων στις λαϊκές συνειδήσεις, που αποτυπώνεται στις αναλύσεις που μιλάνε για τη «χαμένη αξιοπιστία» της πολιτικής, ότι κανείς δεν πιστεύει «ότι μπορούν μερικές πολιτικές κινήσεις να λύσουν την οικονομική δυσανεξία της μεσαίας τάξης», αλλά και στις διαπιστώσεις πως η δυσαρέσκεια διαπερνά «οριζόντια» όλες τις χώρες της ΕΕ ανεξάρτητα από το «πρόσημο» της διαχείρισης, από τη Γαλλία του «αποτυχημένου κεντρώου μεταρρυθμιστή» Μακρόν έως τη Γερμανία του «νεοφιλελεύθερου» Μερτς και από την Ισπανία του σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ έως την Ιταλία της ακροδεξιάς Μελόνι.

- Το γεγονός ότι η αμφισβήτηση αγγίζει μια σειρά από αστικούς θεσμούς, φθείρει την αστική δημοκρατία, θέτει στη δικτατορία του κεφαλαίου «διλήμματα» για το ποιο είναι το κατάλληλο μείγμα καταστολής και ενσωμάτωσης, καλεί σε πιο άμεσα μέτρα. «Οταν η επιλογή μεταξύ ασφάλειας και ελευθερίας έκφρασης γίνεται δίλημμα, εκείνη που πληρώνει τον λογαριασμό στο τέλος είναι η Δημοκρατία. Τέτοιου είδους συνθήκες οδήγησαν στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης...» έγραφε με νόημα τις προάλλες μια αστική ντουντούκα (Κασσιμάτης, «Νέα», 21/10) 

και ένας άλλος έσπευδε να προσθέσει με νόημα: «Η αδυναμία της αστυνομίας (...) είναι το σύμπτωμα μιας φοβισμένης πολιτείας απέναντι στην κοινωνία την οποία υποτίθεται καλείται να προστατεύσει. Ενας φοβισμένος κρατικός μηχανισμός είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνος από έναν διαλυμένο κρατικό μηχανισμό» (Θεοδωρόπουλος, «Καθημερινή», 21/10). Κι ούτε βέβαια τυχαίο ήταν πως το πάθος τους ενάντια στη «βία των διαδηλωτών» έφτασε σε τέτοια ύψη, ώστε να πάρει μπάλα μέχρι και τον... Ροβεσπιέρο και τους υπόλοιπους αστούς επαναστάτες, επιβεβαιώνοντας ότι η αστική τάξη βρίσκεται προ πολλού στη θέση που είχαν οι «Λουδοβικοί» και οι «Αντουανέττες».

Ο λαός να κάνει τους φόβους τους πραγματικότητα

«Συγγνώμη για την "ενόχληση", παλεύουμε να σώσουμε το μέλλον μας»

Οι αγωνίες και τα άγχη τους δείχνουν βέβαια από την ανάποδη τι είναι εκείνο που φοβούνται και υπολογίζουν, δίνουν απαντήσεις στο τι κίνημα χρειάζεται σήμερα, φωτίζουν ότι για τον λαό μονόδρομος είναι ο δρόμος της ανατροπής:

Γιατί σήμερα δεν αρκούν οι περιγραφές των προβλημάτων και των αδιεξόδων, δεν αρκούν ούτε απλά οι «μάχες οπισθοφυλακών» για την υπεράσπιση προηγούμενων κατακτήσεων, οι επιμέρους αγώνες για τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, των νέων, για επιμέρους κατακτήσεις που εξανεμίζονται μέσα στη θάλασσα της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά απαιτείται σύγκρουση με την αιτία των προβλημάτων, το καπιταλιστικό κέρδος και την πολιτική που το υπηρετεί, το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του, τους «εθνικούς» στόχους των καπιταλιστών που τον τραβάνε στον πόλεμο και τις κρίσεις, γιατί για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.

Γιατί σήμερα είναι ακόμα πιο φανερό ότι δεν αρκούν απλά «ξεσπάσματα» που ενσωματώνονται κι εκτονώνουν τη λαϊκή οργή, αλλά απαιτείται σχέδιο, οργάνωση, πανελλαδικός συντονισμός, αιτήματα που ενοποιούν και ενώνουν απέναντι στα μονοπώλια και την εξουσία τους, αντοχή και διάρκεια απέναντι σε έναν αντίπαλο που επιστρατεύει όλα του τα «όπλα» για να θωρακίσει την εξουσία και τα κέρδη του. Ενα κίνημα που θα διαχωρίζεται «παντού και πάντα» από τους στόχους των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους, που δεν θα παλεύει για δήθεν «δικαιοσύνη» σε ένα άδικο σύστημα, αλλά για την ανατροπή του.

Σήμερα είναι ακόμα πιο φανερό πως ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα από το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, πως δεν υπάρχει η «πολυτέλεια» άλλου χαμένου χρόνου με αυταπάτες για δήθεν φιλολαϊκές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του καπιταλισμού, αλλά αντίθετα είναι κρίσιμο παντού να δυναμώνει η αμφισβήτηση απέναντι στις κυβερνήσεις και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, τα κόμματα και τους θεσμούς του κεφαλαίου.

Ολα επιβεβαιώνουν πως τη λύση για τον λαό μπορεί να τη δώσει μόνο ο ίδιος με τον οργανωμένο αγώνα του σε γραμμή σύγκρουσης με το σύστημα της εκμετάλλευσης, τον καπιταλισμό. Μόνο αυτός και μόνο κοιτάζοντας «προς τα μπρος» και έξω από τα όρια αυτού του συστήματος μπορεί να σπάσει τον «φαύλο κύκλο» πολέμων και κρίσεων.

Τέτοιο σχέδιο και πολιτική πρόταση, για τη νέα κοινωνία τον σοσιαλισμό, έχει το ΚΚΕ, και γι' αυτό μπορεί σήμερα να πρωτοστατεί στους αγώνες, παλεύοντας αυτοί να πάρουν ακόμα πιο μαζικά, πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, γι' αυτό όχι μόνο δεν «κρύβεται» και δεν «κρύβει λόγια», δεν απευθύνει καλέσματα «κατευνασμού και ενσωμάτωσης», αλλά ρίχνει όλες του τις δυνάμεις στην οργάνωση της πάλης με αυτόν τον προσανατολισμό, μπαίνει μπροστά στη σύγκρουση με την κυβέρνηση, το αστικό κράτος, το μεγάλο κεφάλαιο.

Οι «50 αποχρώσεις» της «κοινωνικής ειρήνης»

Τα αστικά επιτελεία, ανεξαρτήτως χρώματος ή κατεύθυνσης, επιδόθηκαν σε «ταχύρρυθμο μάθημα» προς τον λαό ότι στο διά ταύτα ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι νέοι επιτρέπεται «να κάνουν ό,τι θέλουν», αρκεί:

- Να μην αμφισβητούν τους «εθνικούς στόχους» των καπιταλιστών και τα κέρδη τους, τα «δημοσιονομικά περιθώρια» του αστικού κράτους και τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ.

- Να μην αμφισβητούν ότι οι «λύσεις» θα έρθουν «εντός των τειχών» του σάπιου συστήματος, ως κάποιο «εσωτερικό ζήτημα» της αστικής δημοκρατίας, της δικτατορίας δηλαδή του κεφαλαίου που θα «αυτορρυθμιστεί», των ιμπεριαλιστικών ενώσεων όπως η ΕΕ που θα «βρουν τον εαυτό τους», των «κατάλληλων», «σοβαρών» και πάνω απ' όλα σταθερών αστικών κυβερνήσεων.

- Να «παίρνουν την άδεια» για το «γιατί και το πώς» θα διαδηλώσουν και θα κινητοποιηθούν, ποιο περιεχόμενο και ποια μορφή πάλης επιτρέπεται, τα οποία βέβαια σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεφεύγουν ούτε πόντο από τα τείχη του καπιταλιστικού συστήματος.

Αυτά συγκροτούν τον κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο ξεδιπλώθηκε τις προηγούμενες μέρες η επιχείρηση «εμπέδωσης της κοινωνικής ειρήνης» στην Ελλάδα, με αντανακλαστικά, συντονισμό και μοιρασμένους ρόλους:

- Η κυβέρνηση έσπευσε αρχικά να προβάλει τον κίνδυνο από τις κινητοποιήσεις. «Να μη γίνουμε Γαλλία», προωθώντας το αφήγημα της αντιλαϊκής «σταθερότητας» που πρέπει να υπερασπιστεί ο λαός πάση θυσία. Βαφτίζοντας «λαϊκισμό» και «χάος» τον αγώνα του λαού για την ικανοποίηση των δικών του αναγκών, παρουσιάζοντας ως μονόδρομο την αντιλαϊκή πολιτική και ως «διέξοδο» τον μύθο της «καπιταλιστικής ανάπτυξης για όλους», μύθο που καταρρίπτει και όλη η τελευταία 8ετία και στην Ελλάδα. Κυβερνητικά στελέχη επιδόθηκαν σε εμετικό αντικομμουνισμό, προειδοποιώντας για τις «ευθύνες του ΚΚΕ».

Αλλά και διακινώντας το παραμύθι της «θωρακισμένης καπιταλιστικής οικονομίας», την ίδια ώρα που μόλις την περασμένη βδομάδα στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής ο πρωθυπουργός έλεγε πως «καμία χώρα δεν βρίσκεται σε γυάλα», αλλά και της «θετικής εξαίρεσης» της ΕΕ, οι ίδιοι που προ μηνών παρουσίαζαν ως «εθνικό στόχο» τη σύγκλιση με την υπόλοιπη ΕΕ.

Ο κατασταλτικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε πλήρως, φτιάχνοντας κλίμα τρομοκρατίας, εισαγγελείς στα σχολεία, εξονυχιστικούς μαζικούς αστυνομικούς ελέγχους κ.λπ. Στη συνέχεια, όταν αποδείχθηκε ότι αυτή η προσπάθεια δεν έπιασε τόπο, η κυβερνητική προπαγάνδα άρχισε να μετατοπίζεται «πονηρά», να λέει ότι μπορεί η κυβέρνηση να κατοχυρώνει και το «δικαίωμα στη διαδήλωση» - «οξυγόνο για τη δημοκρατία» το χαρακτήριζε κύριο άρθρο ναυαρχίδας του αστικού Τύπου - και το «δικαίωμα στην ασφάλεια» Με στόχο να βάλουν την κινητοποίηση στο «τσεπάκι τους» και την ίδια στιγμή να προβοκάρουν με τα περί «συστημικού» και «σοβαρού ΚΚΕ».

- Οι σοσιαλδημοκρατικές «μπαλωματούδες» του καπιταλισμού, το κόμμα Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί, έχυσαν μπόλικα κροκοδείλια δάκρυα για τη «δίκαιη» οργή των νέων και των εργαζομένων, για τα «αδιέξοδα» και την «αδικία», ως ντεκόρ για να καλέσουν τον λαό και τη νεολαία να διαδηλώσουν με τις τρύπιες σημαίες του «ανθρώπινου» καπιταλισμού και της «επαναφοράς της ΕΕ στις αρχές της», να παρουσιαστεί η εναλλαγή αστικών κυβερνήσεων ως δήθεν φιλολαϊκή λύση.

«Ολοι θέλουμε κοινωνική ειρήνη, αλλά με αυτές τις πολιτικές είναι δύσκολο να την έχουμε», έλεγε ο Τσίπρας, σε μια νέα εκδοχή των διαβεβαιώσεων στο κεφάλαιο ότι «είμαστε εδώ για να μη γίνει εξέγερση».

Ενδεικτικά και όσα έγραφε ο δήμαρχος Αθήνας και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Δούκας, που ανακάλυψε πως «πίσω από τις κινητοποιήσεις διακρίνεται μια κοινή, βαθύτερη αγωνία που γεννούν τα συμπτώματα μιας βαθύτερης κρίσης: Το κοινωνικό συμβόλαιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η μεταπολεμική Ευρώπη έχει διαρραγεί». Στα «δύσκολα» δηλαδή η σοσιαλδημοκρατία παίρνει το όπλο της και καλεί τον λαό να στοιχηθεί πίσω από μια ονειροφαντασία, την επιστροφή σε κάποια δήθεν «καλά χρόνια», κάποιου δήθεν «δίκαιου καπιταλισμού» και μιας «φιλολαϊκής» ΕΕ. Να υπογράψει δηλαδή με το πιστόλι στον κρόταφο, με εκβιασμούς και απάτη, «συμβόλαιο» ταξικής ειρήνης με το σύστημα που τους τραβάει ολοταχώς στον πόλεμο και σε νέες οικονομικές κρίσεις για να θωρακίσει τα κέρδη μιας χούφτας κηφήνων.

Την ίδια αγωνία «από την ανάποδη» έσπευσε να εκφράσει η ηγεσία της ΓΣΕΕ, χτυπώντας «καμπάνα» στους καπιταλιστές ότι χρειάζεται και λίγο από «καρότο» ενσωμάτωσης, μαζί με το μαστίγιο των θυσιών και της καταστολής, γιατί «η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού αποτελεί μεγάλη απειλή για τη χώρα σε μια περίοδο αμφισβήτησης των θεσμών και του δημοκρατικού πολιτεύματος».

- Τα μαντρόσκυλα του συστήματος, οι φασίστες, έσπευσαν για άλλη μια φορά να δικαιώσουν την επιλογή του συστήματος να τους βγάλει από τον πάγο, ως «πολυεργαλείο» απέναντι στους εργαζόμενους, στους νέους και στις διεκδικήσεις τους.

Είτε επιστρατεύοντας τα ...αντισυστημικά «γαβγίσματά» τους απέναντι στους αγώνες, που τα ζήλεψε και η πιο συστημική προπαγάνδα - όπως αυτά του εγκληματία ναζί Κασιδιάρη, που είδε «τρεις κι ο κούκος» και «κομμουνιστικές διαδηλώσεις» στο μαζικό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και στις κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα.

Είτε ως «σκιάχτρο» και «μπαμπούλας» απέναντι στους εργαζόμενους και στους νέους, τους οποίους τα αστικά επιτελεία προειδοποιούν ότι ή θα διαλέξουν μία από τις υπόλοιπες επιλογές του συστήματος, ή με τη στάση τους ...φέρνουν την ακροδεξιά και τον φασισμό.

• Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου, 24-25/10/2026

Η κατασκευή του «εθνικού Μεσσία» στην εποχή της πολεμικής προπαρασκευής #Καποδίστριας

Ερη Ριτσου
·7 ώρ. ·

Λαμβανομένου υπ' όψιν ότι με τα χίλια ζόρια κατάφερα να δω το 1/3 του Ελ Γκρέκο, είναι αμφίβολο αν θα δοκιμάσω να δω τον "Καποδίστρια".
Τώρα όμως που καταλάγιασε κάπως ο κουρνιαχτός στο φουμπου κι επειδή είδα να γράφονται πολλά από όσους είδαν ή δεν είδαν την ταινία, είπα να συνεισφέρω με ένα άρθρο, που δεν αναφέρεται στην αισθητική ή στην ιστορική ακρίβεια αλλά στον ΣΤΟΧΟ που εξυπηρετεί η ταινία.
Γνωστό πως τα "σεντόνια" είναι κουραστικό να τα διαβάζεις αλλά μπορείτε να "πηδάτε" παραγράφους. Enjoy!
Η κατασκευή του «εθνικού Μεσσία» στην εποχή της πολεμικής προπαρασκευής
(Αναδημοσίευση άρθρου του Κώστα Σταματόπουλου, μέλος του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ από τον «Ριζοσπάστη» με αφορμή την ταινία «Καποδίστριας»)
Η σύγχρονη αστική πολιτιστική παραγωγή δεν αποτελεί ποτέ μια αθώα αντανάκλαση της πραγματικότητας, ούτε μια απλή αισθητική άσκηση αποκομμένη από την υλική βάση της κοινωνίας. Αντίθετα, αποτελεί οργανικό τμήμα της κυρίαρχης ιδεολογίας, που λειτουργεί με σκοπό τη διαιώνιση των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής και τη θωράκιση της αστικής εξουσίας, ιδιαίτερα σε περιόδους οξυμένης κρίσης.(1)
Η ταινία «Καποδίστριας» (2025) του Γιάννη Σμαραγδή έρχεται να επιβεβαιώσει αυτόν τον κανόνα με τον πιο κραυγαλέο τρόπο.
Σε πρακτικό επίπεδο, η δομή της ταινίας απέχει από τα πρότυπα των επιτυχημένων βιογραφιών. Δεν υπάρχει σαφές δραματουργικό κέντρο με κομβικό ερώτημα («δράμα ζωής»), ούτε έντονη εσωτερική σύγκρουση του ήρωα. Η αφήγηση παρουσιάζει τον Καποδίστρια σχεδόν αλάνθαστο και μόνο τους άλλους να αμφισβητούν τις επιλογές του. Κατά συνέπεια, οι κύριοι ανταγωνιστές του στέκουν σχηματικά («κακές δυνάμεις», «Ελληνες που δεν κατάλαβαν»), χωρίς σαφείς ιδεολογικές αναφορές και πραγματικά αντίπαλα κίνητρα. Οι ερμηνείες και η σκηνοθεσία ενισχύουν την επιφαινόμενη μονοδιάστατη αναπαράσταση. Ο πρωταγωνιστής (ερμηνευτικά αξιοπρεπής) αφήνεται να κρατά το βάρος όλης της ιστορίας χωρίς διλήμματα ή δραματικές κορυφώσεις. Ακόμη και οι διάλογοι ενισχύουν αυτήν την εικόνα, είναι μακροσκελείς και ενημερωτικοί, με συνεχείς επεξηγήσεις που έρχονται να καλύψουν τα δραματουργικά κενά.
Ο ιδεολογικός ρόλος της ταινίας
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι «θα μπορούσε» να κάνει ο Σμαραγδής, για να φτιάξει μια καλλιτεχνικά καλύτερη ταινία, ούτε απλώς αν ο κινηματογραφικός Καποδίστριας «αντιστοιχεί» στον ιστορικό, αλλά ποιος είναι ο ιδεολογικός ρόλος της ταινίας στο συγκεκριμένο ιστορικό περιβάλλον και γιατί, παρά την οξύτατη αρνητική κριτική που έχει δεχτεί αυτή η ταινία, αποκτά απήχηση στις μέρες μας.
Η συζήτηση γύρω από την ταινία ανέδειξε μια έντονη αντιπαράθεση: Από τη μια, «φιλελεύθεροι» και μεταμοντέρνοι κριτικοί που ειρωνεύονται το «αναχρονιστικό εθνικό αφήγημα», εξετάζοντάς το μόνο μορφολογικά και εξωιστορικά. Από την άλλη, υπερασπιστές της ταινίας που καταγγέλλουν τον «αριστερόστροφο ελιτισμό», μιλούν για «λαϊκό έργο», «εθνική αυτογνωσία», «χριστιανικό ανθρωπισμό».
Αν μείνουμε σε αυτό το επίπεδο, δεν βγαίνει άκρη στο πεδίο της επιτυχίας της ταινίας. Ο πρώτος εκπροσωπεί τον υποκειμενικό ιδεαλισμό: Ολα είναι «αφηγήματα», «κατασκευές», δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια για την Ιστορία, παρά μόνο η αλήθεια του κάθε υποκειμένου ή μιας ομάδας υποκειμένων, έξω από αναφορά σε ταξικά συμφέροντα, σε τάξεις και στη μεταξύ τους πάλη. Με λίγα λόγια, Ιστορία στο όνομα της ατομικής ταυτότητας και «ελευθερίας του καλλιτέχνη».
Ο δεύτερος εκπροσωπεί τον αντικειμενικό ιδεαλισμό: Απαντά στη ρευστότητα και την αστάθεια της σημερινής κοινωνικής ζωής με δήθεν αιώνιες και αυθύπαρκτες αξίες - Εθνος, Πατρίδα, Παράδοση, Θρησκεία - και ένα πακέτο παλαιών-νέων μύθων.
Και οι δύο πλευρές - όσο κι αν συγκρούονται επιφανειακά - η μία με τον αποπροσανατολισμό και η δεύτερη με την επίκληση «σταθερών αξιών» επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό, που είναι τη λαϊκή χειραγώγηση.
Σε έναν κόσμο που «μεταβάλλεται»...
Σε αυτό το πλαίσιο, η ταινία «Καποδίστριας» δρα ως εργαλείο του δεύτερου - του νεοσυντηρητικού - σκέλους. Σε μια εποχή όπου το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οδηγούν τους λαούς στη σφαγή του πολέμου, έρχεται να τονώσει την αστική αντίληψη ότι οι κοινωνικές αντιφάσεις λύνονται από τα πάνω, από φωτισμένες ηγεσίες, Μεσσίες με στιβαρό χέρι. Με λίγα λόγια, η ταινία μέσα από τον μύθο και με την κατασκευή του «πατριώτη ηγέτη» εξοικειώνει το κοινό με την ιδέα ότι η ασφάλεια απαιτεί ισχυρή, συγκεντρωτική εξουσία ως εχέγγυο για «εθνική ενότητα» και πειθάρχηση. Ο ιστορικός χρόνος απογυμνωμένος από την ταξική αιτιότητα δείχνεται να καθορίζεται από την υποδειγματική αρετή της προσωπικότητας του Καποδίστρια. Κάτω απ΄ αυτό το πρίσμα, η όποια κοινωνική συζήτηση για τις πραγματικές αιτίες των συγκρούσεων (οικονομικά συμφέροντα, ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ανταγωνισμοί) οδηγείται σε εκφυλισμό ή εξαφάνιση.
Η ταινία δεν γεννήθηκε σε ιδεολογικό κενό. Η στροφή που αναζητά «παραδοσιακές» σταθερές αξίες σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται (με παραδείγματα ταινιών όπως «Ο Ανθρωπος του Θεού» ή τηλεοπτικές σειρές για τον Αγιο Παΐσιο) δημιούργησε ένα ευνοϊκό έδαφος. Η μαζική, ενίοτε συναισθηματικά φορτισμένη αποδοχή της ταινίας από τμήματα του κοινού, σε πλήρη αντίθεση με την αισθητική της ανεπάρκεια, δεν μπορεί να ερμηνευτεί με τους όρους μιας απλοϊκής ερμηνείας του γούστου, ούτε να αποδοθεί σε «χαμηλό πολιτιστικό επίπεδο». Αποτελεί σύμπτωμα μιας βαθύτερης ιδεολογικής διεργασίας. Αποκαλύπτει τη λειτουργία αυτού που ο μαρξισμός αναγνωρίζει ως «ιδεώδες»: Την ενσάρκωση δηλαδή συγκεκριμένων κοινωνικών αναγκών και ταξικών συμφερόντων σε μια υλική, συμβολική μορφή.
Η ταινία «Καποδίστριας» μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοια «ιδεώδης» μορφή, που μεταφέρει το ιδεώδες της ισχυρής, κηδεμονευτικής εξουσίας ως λύση στο χάος. Αποτυγχάνει ως αισθητικό αντικείμενο (δραματουργική αγιογραφία, επίπεδη σκηνοθεσία), αλλά επιτυγχάνει ως ιδεολογικό σύμβολο όπου το υλικό και κοινωνικά καθορισμένο περιεχόμενο ενσωματώνεται σε αισθητικό υλικό. Η «ιδεώδης» φύση μιας ταινίας μπορεί να βρίσκεται σε αντίθεση με την άμεση αισθητική της υλοποίηση. Στην περίπτωση του «Καποδίστρια», η συμβολική του αξία (ο Καποδίστριας ως ιδεατός σωτήρας - πατέρας) επισκίασε την αισθητική του ανεπάρκεια. (2)
Ο κινηματογραφικός Καποδίστριας δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με τον ιστορικό Καποδίστρια. Πρόκειται για μια αποϊστορικοποιημένη κατασκευή που αντανακλά κεφαλαιοκρατικές ιδεολογικές ανάγκες του σήμερα και όχι του παρελθόντος.
Αισθητικοποιημένη αποτύπωση μιας ροπής προς πιο «σταθερές» λύσεις
Ο ρόλος της ταινίας είναι προπαρασκευαστικός. Νομιμοποιεί, μέσω της ιστορικής αναλογίας, μία κοινωνική οργάνωση βασισμένη στη θυσία, την ανάγκη για απόλυτη εμπιστοσύνη στον Ηγέτη σε καιρό κρίσης. Tμήματα του ελληνικού κεφαλαίου με τον φόβο της απότομης ριζοσπαστικοποίησης στηρίζουν, στον πολιτικό όσο και στον πολιτισμικό τομέα, μια «μηχανή αναγέννησης μύθων» για μια εποχή που πλησιάζει με νέες μορφές σύγκρουσης στο πεδίο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Η ταινία του Γ. Σμαραγδή δεν αποτελεί «ανεξάρτητη» ή περιθωριακή παραγωγή, όπως συχνά επιχειρείται να εμφανιστεί. Υποστηρίχτηκε - και οικονομικά - ως «εθνικό χρέος» από μερίδα του κεφαλαίου (π.χ. ΒΙΟΧΑΛΚΟ, όμιλος Βαρδινογιάννη) και γνώρισε θερμή υποδοχή από στελέχη της σημερινής κυβερνητικής παράταξης (π.χ. Αδωνις Γεωργιάδης) γεγονός που καταρρίπτει τον μύθο του «υποχρηματοδοτούμενου» και δήθεν αντισυστημικού δημιουργού. (3)
Η ταινία «Καποδίστριας» εκφράζει μια συγκεκριμένη εκδοχή της αστικής ιδεολογίας, που επενδύει στο κηδεμονευτικό πρότυπο για την «εθνική σωτηρία» ως απάντηση στις κοινωνικές και ταξικές αντιφάσεις. Η διαφοροποίηση αυτή δεν αμφισβητεί το «σύστημα», αλλά αφορά τον τρόπο διαχείρισης και ιδεολογικής του νομιμοποίησης.
Η μαζική αποδοχή ταινιών όπως ο «Καποδίστριας» δεν είναι μόνο αποτέλεσμα μιας «συντηρητικής στροφής». Είναι η αισθητικοποιημένη αποτύπωση μιας διαφαινόμενης ροπής ενός τμήματος της κοινωνίας προς πιο «σταθερές» ιδεατές «λύσεις».
Παραπομπές:
1. «Ολόκληρη η εκπαίδευση, η ανατροφή και η μόρφωση της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας διέπεται από το πνεύμα των ταξικών συμφερόντων της μπουρζουαζίας. [...] Η μπουρζουαζία, μέσω του σχολείου, του Τύπου, του θεάτρου, της λογοτεχνίας, εξασκεί επιρροή στα μάζες σύμφωνα με τους σκοπούς της, προκειμένου να διατηρήσει το σύστημα της εκμετάλλευσης». Β. Ι. Λένιν, Απαντα, τ. 38, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, «Ομιλία στο Α΄ Πανρωσικό Συνέδριο για την Εξωσχολική Εκπαίδευση», 1919.
2. Ο Ιλιένκοφ ορίζει ότι: Το ιδεώδες δεν είναι ψυχικό φαινόμενο, δεν είναι υποκειμενική παράσταση, αλλά κοινωνική αντικειμενοποίηση ανθρώπινων σχέσεων, δηλαδή ενσάρκωση κοινωνικών αναγκών και ταξικών σχέσεων σε υλικές μορφές (θεσμοί, σύμβολα, γλώσσα, τέχνη, κράτος, νόμος, εμπόρευμα κ.λπ.). Εδώ θεμελιώνει ακριβώς τη σύλληψη: ιδεώδες = κοινωνική μορφή + υλική ενσάρκωση κοινωνικών σχέσεων. Δες: Η διαλεκτική του αφηρημένου και του συγκεκριμένου στο «Κεφάλαιο» του Μαρξ. Συγγραφέας: Ilyenkov Evald V Εκδόσεις: «Ενεκεν» 2016 και The Concept of the Ideal by Evald Ilyenkov 1977 https://www.marxists.org
3. Από τα άρθρα: Σμαραγδής - «Τους ευχαριστώ βαθιά», parapolitika.gr / Σμαραγδής για την ταινία «Καποδίστριας»: «Χρωστάμε περίπου 800.000 ευρώ», lifo.gr

https://www.902.gr/eidisi/politismos/413719/i-kataskeyi-toy-ethnikoy-messia-stin-epohi-tis-polemikis-proparaskeyis

Για την Πατρίδα, για την Ενότητα, για όσα Ζούμε Σήμερα by Γιώργος Μαργαρίτης

 

Γιώργος Μαργαρίτης

1 ώρ. ·

Για την πατρίδα, για την ενότητα, για όσα ζούμε σήμερα

Συνέντευξη στον ιστότοπο libre.gr

Στον δημοσιογράφο Χρόνη Διαμαντόπουλο

Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026

-Κύριε καθηγητά έχετε εστιάσει ως ιστορικός στην περίοδο της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφυλίου Πολέμου. Πιστεύετε ότι οι Έλληνες, οι γενιές που ακολούθησαν αυτές τις κρίσιμες ιστορικές περιόδους για την Πατρίδα έχουν διδαχτεί κάτι; Αγωνίζονται για τη χώρα τους, είναι έτοιμοι να προσφέρουν κάτι;

Το ρήμα «διδάσκω» ή «διδάσκομαι» είναι ιστορικά σχετικό. Οι άνθρωποι εντάσσουν στην παιδεία τους όσα είναι χρήσιμα γι αυτούς, όσα απαντούν σε ερωτήματα που η ίδια τους η ζωή βάζει εμπρός τους. Ο πατριωτισμός δεν «διδάσκεται». Εάν η πατρίδα έχει κάτι να σου προσφέρει, αν σου εξασφαλίζει καταφύγιο και αποκούμπι σε δύσκολες εποχές, εάν σου εξασφαλίζει την ελευθερία σου και την δυνατότητά σου να μετέχεις στα κοινά, εάν σου εξασφαλίζει την πρόσβαση στα αγαθά ή στην γενικότερη προκοπή, εάν δεν σε αδικεί, εάν σε προστατεύει από τον ισχυρό, εάν αισθάνεσαι ότι ανήκει σε σένα, τότε υπάρχουν περισσότερο από ένας λόγοι να είσαι πατριώτης. Εάν η «πατρίδα» γίνεται πρόσχημα, εάν γίνεται εργαλείο για να σε αδικεί και να σε ληστεύει ο ισχυρός, εάν περιφρονεί τον μόχθο σου και τρέφει άλλους από αυτόν, εάν γίνεται έρμαιο σε συμφέροντα πλούσιων και σε αντίστοιχα ξένων, τότε η «πατρίδα» σου είναι άχρηστη, ίσως και εχθρική. Και επειδή κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς πατρίδα, καθήκον σου τότε να την διεκδικήσεις, να την κάνεις δική σου, να την ελευθερώσεις από εγχώριους ή ξένους δυνάστες.

Η Ελλάδα γεννήθηκε από μια επανάσταση. Όχι τυχαία επανάσταση. Σημάδεψε τον 19ο αιώνα με τον τρόπο της – ήταν η Επανάσταση του ρομαντισμού, των Φιλελλήνων, των φιλελεύθερων, της ελευθερίας. Και να θέλαμε δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε, να το διαγράψουμε αυτό.

Η Ελλάδα έδωσε στον 20ο αιώνα μια επαναστατική περίοδο, την Εθνική Αντίσταση, τον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας. Μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο ήταν η μόνη χώρα, ο μόνος ευρωπαϊκός λαός που διεκδίκησε με το όπλο στο χέρι την ελευθερία του, το δικαίωμά του να ορίζει ο ίδιος τη δική του μοίρα.

Η Ελλάδα είναι σε χέρια ανθρώπων, κοινωνικών ομάδων, που προέκυψαν από την ήττα των Επαναστάσεων, από την υποταγή -αιματηρή- του λαού της. Υπάρχει μια αντίφαση εδώ, μια εκκρεμότητα. Ο κόσμος το ξέρει, το ψυχανεμίζεται. Και κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία φέρνει στο προσκήνιο τα ερωτήματα που γεννά η εκκρεμότητα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να συμπεράνει ότι κάποτε θα έρθει η ώρα των απαντήσεων στα ερωτήματα αυτά.

-Υπάρχουν μια σειρά από ζητήματα για τα οποία έχουμε διχαστεί. Πριν από περίπου 20 χρόνια ήταν οι ταυτότητες. Ακολούθησαν τα μνημόνια, η πανδημία και ο τρόπος διαχείρισής της. Αυτού του είδους οι διχασμοί πώς λειτουργούν στην κοινωνία; Αφήνουν, πως να το πω «σημάδια»; Μας ακολουθούν σε όλη μας της ζωή;

Υπάρχει ένα και μοναδικό ζήτημα που διαιρεί τους Έλληνες. Αυτό είναι η κοινωνική πραγματικότητα. Άλλοι δουλεύουν 10 και 13 (εσχάτως νομίμως) ώρες απλά για να διασφαλίσουν τα βασικά απαραίτητα και άλλοι μετρούν τα κέρδη τους σε τόνους χρυσού απομυζώντας τον μόχθο των πρώτων. Αυτή είναι η βασική και μόνη διαίρεση των Ελλήνων.

Ο καθένας κατανοεί ότι η διαίρεση αυτή είναι ενοχλητική. Εάν την ονομάσουμε ως τέτοια τότε απονομιμοποιείται όλο το παρόν καθεστώς, το καθεστώς που βασίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Και επειδή κάτι τέτοιο είναι από ενοχλητικό ως επικίνδυνο για την «τάξη» των κυρίαρχων, για τούτο και μεριμνούν για την υποκατάσταση της πραγματικής διαίρεσης με πλασματικές «διαιρέσεις». Εξυπακούεται ότι όλοι οι μηχανισμοί κράτους και παρακράτους συμβάλλουν σε αυτό: Κρατικός μηχανισμός, Εκκλησία, Εκπαιδευτικό σύστημα, Τύπος, Διαδίκτυο, ΜΜΕ κάθε είδους, κλπ. κλπ..

Α ναι! Πραγματικά μας σημαδεύουν ετούτες οι πλασματικές «διαιρέσεις». Μας κάνουν να μισούμε τον διπλανό μας, τον γείτονα, τον οπαδό άλλης ομάδας, τον ξένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον Ρομά, τον απεργό, τον φτωχό, τον ομοιοπαθή, τον γείτονα, τον ηλικιωμένο ή τον νεαρό, τον θρησκευόμενο ή τον άθεο, και ότι άλλο ο καθένας και η κάθε μία μπορεί να φανταστεί. Να μισούμε όλοι όλους εκτός από εκείνον που πραγματικά μας δυναστεύει. Α! Όλα κι όλα, αυτόν τον θαυμάζουμε: Πρόεδρε φτιάξε την ομάδα που λέμε στο ποδόσφαιρο. Ουδείς κάθεται να σκεφτεί ότι ο κάθε «Πρόεδρος» θα «φτιάξει την ομάδα» από το προϊόν του λεηλατημένου μόχθου των πολλών, εμάς των ίδιων.

-Σε μια συνέντευξή σας είπατε ότι «στην πολιτική αναζητούνται πάντα οι ευκαιρίες, οι ‘‘ευνοϊκές’’ στιγμές για την προώθηση σχεδίων και πολιτικών στόχων». Θα ήθελα να μου πείτε εάν υπάρχει σήμερα σε εξέλιξη ένα τέτοιο σχέδιο και θα ήθελα να μου πείτε επίσης εάν αυτό που είπατε ενισχύει κατά κάποιο τρόπο τις θεωρίες συνωμοσίας και τους υποστηρικτές τους;

Καμία θεωρία συνωμοσίας, για κάτι πολύ απλό πρόκειται. Υπάρχουν πράγματα που ο καθένας μας μπορεί να κάνει μια δεδομένη στιγμή, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί. Για να αστειευθώ λιγάκι, πριν από τα μνημόνια μπορούσε ένας μικρομεσαίος να σχεδιάσει και να υλοποιήσει δεκαπέντε ημέρες διακοπές χωρίς να καταχρεωθεί. Εάν αυτό το κάνει σήμερα θα φορτωθεί χρέη για τριάντα χρόνια!

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην πολιτική. Τα μνημόνια και περίφημη «εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ» έδωσαν ευκαιρία στον ελληνικό καπιταλισμό να συγκεντρώσει κεφάλαια αφαιρώντας τα αρχικά από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Το εκμεταλλεύθηκε. Σήμερα μερικοί ελληνικοί όμιλοι -ναυτιλία, κατασκευές, φαρμακοβιομηχανία, μέταλλα- είναι «διεθνείς», σε καλή θέση ενίοτε. Το λαϊκό κίνημα, που τροφοδότησε και τροφοδοτεί την επιτυχία τους από τον υστέρημά του, από την υποβάθμιση της ζωής του, περιμένει την ανατροπή συγκυριών και συσχετισμών για να διεκδικήσει όσα του ανήκουν. Για αναμέτρηση πρόκειται, για πόλεμο, ταξικό πόλεμο – τελείως διαφορετικό από τους ιμπεριαλιστικούς αντίστοιχους στους οποίους οι διαδοχικοί «σωτήρες» της χώρας θέλουν να μας εμπλέξουν.

-Το σύστημα των κομμάτων πως το βλέπετε; Βρίσκεται σε κάποιου είδους αδιέξοδο; Μήπως τα κόμματα «μοιάζουν» όλο και περισσότερο μεταξύ τους;

Είναι απολύτως λογικό τα αστικά κόμματα να μοιάζουν μεταξύ τους εφ’ όσον, -με κάποιες παραλλαγές- εξυπηρετούν την ίδια αστική πολιτική. Κάτω από μεγάλα λόγια κρύβουν με επιμέλεια τις ουσιαστικές πολιτικές τους επιλογές. Βλέπετε αυτό που γίνεται με τους αγρότες σήμερα. Υπάρχει κάποιο αστικό κόμμα που να υπόσχεται την έξοδο από την ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) και την αποδέσμευση από τους καταστροφικούς κανόνες της καπιταλιστικής αγοράς που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση; Κανένα…. Όλα επικεντρώνουν τις παρεμβάσεις τους στο επιμέρους, στο διοικητικό-διαδικαστικό-ηθικό. Όλα γίνονται αλληλοκατηγορίες για κλοπές, απάτες και διαφθορά. Για την πολιτική ουσία του προβλήματος, ούτε κουβέντα.

Για να διαφέρεις μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό πρέπει να συγκρουστείς με την αστική τάξη, τον ελληνικό καπιταλισμό και τα συμφέροντά του. Με τους «μεσάζοντες» μια που είμαστε στο αγροτικό. Τους μηχανισμούς δηλαδή που με κάθε τρόπο εξυπηρετούν τις θηριώδεις αλυσίδες των σούπερ μάρκετ. Από τα κόμματα της Βουλής μόνο ένα, το ΚΚΕ, μπορεί να αντιστρατευθεί ετούτη την πολιτική. Και να μιλήσει επί της ουσίας. Όσο τα άλλα κόμματα ταυτίζονται το ένα με το άλλο, τόσο το ΚΚΕ διαφέρει ολοένα και περισσότερο.

-Τα κοινωνικά αδιέξοδα είναι πολλά και η κρίση των θεσμών αυξάνεται με αφορμή όσα συμβαίνουν στη Δικαιοσύνη, στη διακυβέρνηση και την έλλειψη διαφάνειας κ.α. Διέξοδος υπάρχει;

Τι θα πει κρίση των θεσμών; Όταν τα μεγάλα συμφέροντα ομονοούν, και όταν τα λάφυρα της κοινωνικής λεηλασίας μοιράζονται ισομερώς, τότε όλα καλά, δεν είμαστε σε κρίση. Όταν η πίτα μικραίνει, όταν η μοιρασιά γίνεται «ανταγωνιστική» τότε λένε ότι υπάρχει κρίση. Κρίση των «θεσμών» - καθώς οι τελευταίοι κανοναρχούν και ρυθμίζουν την λεηλασία.

Για την πραγματική κρίση, αυτή που αφορά τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, αυτή που κάνει να τελειώνει ο μισθός στις 15 και στις 20 κάθε μήνα, πολύ λίγο γίνεται λόγος. Αυτή δεν είναι κρίση των «θεσμών», είναι κρίση της κοιλιάς. Δεν ενδιαφέρει τους έχοντες.

Οι θεσμοί είναι ταξικοί, είτε βρίσκονται, είτε δεν βρίσκονται σε «κρίση». Η απεργία είναι κατοχυρωμένο δημοκρατικό δικαίωμα – η Δικαιοσύνη, κάθε φορά που φτάνει σε αυτή το ζήτημα, κηρύσσει κάθε απεργία παράνομη. Αυτό όμως δεν θεωρείται «κρίση των θεσμών». Οι σκυλομαχίες μεταξύ αστών πολιτικών ή καπιταλιστικών ομίλων – για το ποιος έκλεψε περισσότερο και το ποιος λιγότερο – αυτό μάλιστα! Θεωρείται «κρίση των θεσμών»!

-Αυτό που ονομάζεται «επιστροφή Τσίπρα», πως το κρίνετε; Έχετε διαβάσει το βιβλίο του ή έστω κάποια αποσπάσματα από αυτά που έχουν δημοσιευτεί στα ΜΜΕ και πως σας φαίνεται η συγγραφή της σύγχρονης πολιτικής από έναν «πρωταγωνιστή» της;

Ομολογώ ότι δεν διάβασα ολόκληρο το βιβλίο – μόνο αποσπάσματα. Δεν είμαι δικαστικός και ως εκ τούτου δεν γνωρίζω πώς να εκτιμώ και να κρίνω τις απολογίες.

Ο κύριος Τσίπρας κυβέρνησε για αρκετά χρόνια την χώρα, της κληροδότησε ένα καταστροφικό για τους εργαζόμενους, εξοργιστικά πλουσιοπάροχο για τους «επενδυτές», μνημόνιο, αύξησε την υποταγή της χώρας σε συμμάχους και εταίρους, διαπόμπευσε την έννοια της «αριστεράς» οδηγώντας την στην πλήρη απαξίωση. Τώρα αυτοπροτείνεται ως «σωτήρας» -με τις ευλογίες καπιταλιστικών ομίλων και ξένων πρεσβειών. Τι ακριβώς επιθυμεί; Υπάρχει κάτι που άφησε ημιτελές και θέλει να το ολοκληρώσει; Σε τελευταία ανάλυση για ποιο ζήτημα κατηγορεί τους αντιπάλους του στην πολιτική; Για το ήθος τους και μόνο; Η πολιτική δεν είναι όμως διαγωνισμός αρετής. Στον κόσμο είναι παγερά αδιάφορο πώς θα κριθούν οι ηγέτες στην Δευτέρα Παρουσία. Τι το διαφορετικό προτείνει για τους πολλούς; Θα αντιταχθεί στην ασυδοσία των καπιταλιστικών ομίλων; Θα προωθήσει τα συμφέροντα των εργαζόμενων; Θα οδηγήσει την χώρα μακριά από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που σχεδιάζονται;

Τι θα κάνει διαφορετικά από όσα έκανε στα χρόνια της πρωθυπουργίας του; Αόριστα μεγάλα και ωραία λόγια η απάντηση σε όλα τα παραπάνω. Ακολούθους θα βρει. Πολλοί διψούν για μια θέση στην πλουτοφόρο εξουσία. Αυτούς και μόνο αυτούς ενδιαφέρει το φαινόμενο Τσίπρας.

-Ως Πανεπιστημιακός ποιο θεωρείτε ότι είναι το βασικό πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα;

Η εμπορευματοποίησή της. Η γνώση -συγγνώμη- οι «δεξιότητες» πουλιέται όπως όλα τα λοιπά αγαθά και προϊόντα. Όσοι έχουν λεφτά την αγοράζουν, όσοι κυνηγιούνται με τα «μόρια» για κάποιον διορισμό, εκβιαστικά την αγοράζουν. Έχουμε εντυπωσιακό πληθωρισμό «μεταπτυχιακών» δια πάσαν νόσον. Τα πτυχία παράγονται με ρυθμό καταιγιστικό, ενώ οι «ειδικές» σχολές (μηχανικοί, ιατρική, πληροφορική κλπ.) λειτουργούν ως πύλη εξόδου για το εξωτερικό – κάτι σαν υπηρεσία διαβατηρίων του παλιού καιρού.

Το επίπεδο των γνώσεων το θαυμάζουμε κάθε ημέρα στις επιδόσεις των «αρίστων» που μας κυβερνούν ή μας διοικούν ή στις αντίστοιχες των «αναλυτών» που παρελαύνουν στα τηλεπαράθυρα, ή στις οθόνες κινητών και φορητών. Έχετε προσέξει ότι η χώρα διαθέτει πάνω από χίλιους «στρατηγικούς αναλυτές» την ώρα που η δεν διαθέτει κάτι που να μοιάζει με στρατηγικό σχεδιασμό και προγραμματισμό για το ορατό ή αόρατο μέλλον;

Η παιδεία ως πρόσχημα… όπως τόσα και τόσα άλλα.

-Η άφιξη στην Ελλάδα μιας «σταρ» η οποία εκπροσωπεί τις ΗΠΑ ως Πρέσβης, τι μας φέρνει για να τα ελληνοτουρκικά και όχι μόνο; Πρέπει να κρατάμε «μικρό καλάθι», να είμαστε επιφυλακτικοί ή ακόμα χειρότερα να φοβόμαστε για όσα μπορεί να συμβούν χωρίς τη συναίνεσή μας;

Η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ αρέσκεται να ταπεινώνει τους «φίλους, στρατηγικούς εταίρους και συμμάχους» της. Πρόκειται για μια σταθερή υπόμνηση του ποιος είναι το αφεντικό. Στις λεγόμενες «συμμαχίες» όλοι οφείλουν να υπακούν και να δίνουν, όχι να ζητούν….. Η ταπείνωση του Ζελένσκι είναι απόλυτα ενδεικτική.

Η κινούμενη μεταξύ μπουζουκιών, αναζήτησης γαμπρού και Προέδρου Δημοκρατίας νέα πρέσβης των ΗΠΑ δείχνει εξαίρετες επιδόσεις στον τομέα της διαπόμπευσης των αστών πολιτικών της χώρας μας – όχι ότι χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια γι αυτό! Όταν όμως εξευτελίζεις και μειώνεις κάποιον -άνθρωπο ή σύστημα- σημαίνει, στην γλώσσα της διπλωματίας ότι κάτι θέλεις να πάρεις από αυτόν. Και εδώ αρχίζουν τα επικίνδυνα.

Στο πλαίσιο της «πανστρατιάς» των ΗΠΑ εναντίον της Κίνας η Ελλάδα δεν οφείλει μόνο να αποκαταστήσει την «ισορροπία» στα λιμάνια της. Οφείλει να «επιλύσει» τις διαφορές της με την Τουρκία σε τρόπο ώστε και οι δύο χώρες να είναι «διαθέσιμες» στα σχέδια των ΗΠΑ. Η «ρύθμιση» θα γίνει φυσικά με βάση τον ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την κάθε μία από τις δύο χώρες. Είναι προφανές ότι το ειδικό βάρος και η σημασία της Τουρκίας είναι πολύ πιο σημαντική για τις ΗΠΑ. Οπότε θα πρέπει να περιμένουμε ανάλογης ποιότητας αμερικανική «διαιτησία» στις «διαφορές» μεταξύ των δύο κρατών. «Διαφορές» οι οποίες, να θυμίσουμε, αφορούν αποκλειστικά και μόνο τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας (και της κυπριακής αντίστοιχης).

Δεν γνωρίζω εάν ο κος Τασούλας θα βρει ή όχι γαμπρό για την κα Γκιλφόϊλ. Το προφανές όμως είναι ότι η ελαφρότητα την οποία επιδεικνύουν απέναντι στο νέο φαινόμενο οι αστοί πολιτικοί - και οι εκ των «συμπατριωτών» μας διαθέτοντες ιδιωτικά αεροπλάνα και κότερα- θα πληρωθεί με σκληρό νόμισμα από τους λοιπούς Έλληνες.

VIVA La REVOLUCION: Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?

VIVA La REVOLUCION: Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?:  

 

Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?

 

Ζάντε Ρεβολουσιον

7 ώρ. ·

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

Μαρία μου εμείς οι εργάτες,
νιώθουμε τον πόνο σου και είμαστε μαχητικά κοντά σου αλληλέγγυοι, όπως και με τους υπόλοιπους 56 συγγενείς που το αστικό κράτος από την πολιτική του στους σιδηρόδρομους, θυσίασε για το κέρδος.. τα παιδιά σας.
Όπως και των θυμάτων στο Μάτι, στην Μάνδρα, στους δρόμους καρμανιόλα.. στις εργασιακές γαλέρες της χώρας μας που κάθε δεύτερη ημέρα θυσιάζεται και ένας εργάτης για τα κέρδη της εργοδοσίας..
Όπως και στα θύματα των πολέμων στη γειτονιά μας και πιο δίπλα όλου του κόσμου για να χορτάσει αίμα ο δράκουλας-κέρδος των μεγιστάνων του πλανήτη μας..

Μαρία μου συμπάθιο που μπορεί να σε θίξω αλλά μέχρι σήμερα Δεν σε άκουσα να μιλάς για τα παραπάνω θύματα που συντροφεύουν την κόρη σου-μαςΔεν Σε είδα σε κάποια κινητοποίηση για Αυτά, των εργαζομένων ή των Αγροτών σήμερα..
Μαρία μου, μακριά από κόμματα και χρώματα λες, το αίμα του παιδιού σου είχε όμως χρώμα..
τα εργατικά και άλλα εγκλήματα στη χώρα μας, στη Γάζα, στο κόσμο, έχει χρώμα, το ίδιο χρώμα που είχε το αίμα του παιδιού σου..
Επιμένεις λοιπόν χωρίς χρώματα ?

Μαρία μου το αίμα του Φύσσα του Λουκμάν κλπ έχει χρώμα.. αλλά μέχρι τώρα Δεν σε είδαμε να κάνεις κάποια δήλωση ενάντια στην εγκληματική οργάνωση που έδωσαν την εντολή να χρησιμοποιηθεί το μαχαίρι για να χυθεί το αίμα..
Μαρία μου, από τις ελλείψεις στα Νοσοκομεία σε Γιατρούς κλπ που πληρώνει εκατόμβες θυμάτων καθημερινά ο Λαός μας, Αυτά τα θύματα που η πολιτική του κέρδους θυσιάζει, έχει πολιτικό χρώμα..
Στα αδιέξοδα που εγκλωβίζει αυτό το ταξικό σύστημα το λαό, αλλά ιδιαίτερα τα παιδιά μας στο σχολειό, στο χωράφι, στο πανεπιστήμιο, στα 13ωρα της ταξικής γαλέρας έχει πολιτικό χρώμα..
Τώρα Μαρία μου μόνο κάποιος αφελής ή ανίδεος μπορεί να πιστεύει πως απ' τη δικαιοσύνη αυτού του αστικού κράτους ή των θεσμών της ΕΕ, θα βρει δικαίωση, όταν τα εγκλήματα τους, όπως ανέφερα παραπάνω είναι καθημερινά σε όλες τις δραστηριότητες στη ζωή μας..
Αυτό το σύστημα που ζούμε Μαρία μου λέγεται καπιταλισμός και δεν αλλάζει, δεν φτιασιδώνεται.. μόνο Ανατρέπεται απ΄τη Πρωτοπορία όσων δίνουν το Αίμα τους, με τους συμμάχους τους (που αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα) και
το Κόκκινο από αίμα, όπως της κόρης σου, Κόμμα τους ! Αν Όντως Θες να Βρει Δικαίωση το Αίμα του Παιδιού Σου Έλα Κοντά μας, Μαζί μας να Σταματήσουμε να Χύνουν το Αίμα Μας... 
                                                     ***************& Aπ΄το fb: 

Manos Saridakis

2 ώρ. ·

Λοιπόν. Υπάρχει το ΚΚΕ και υπάρχουν και πολλές άλλες πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς.

Και το ΚΚΕ και οι άλλες οργανώσεις έχουν τις επίσημες ιστοσελίδες τους, και επίσης και για το ΚΚΕ και για τις άλλες οργανώσεις υπάρχουν μια σειρά φιλικά προσκείμενες ιστοσελίδες, όχι επίσημες, αλλά στημένες και διαχειριζόμενες από φίλους ή οπαδούς τους, που προωθούν τις θέσεις τους.

Όμως μόνο για το ΚΚΕ υπάρχουν εχθρικές ιστοσελίδες, δηλαδή ιστοσελίδες που το μόνο τους μέλημα είναι ο αντιΚΚΕς λόγος.

Ενώ δηλαδή δεν υπάρχουν ιστοσελίδες με αντι-ΚΚΕμλ, αντι-ΕΕΚ, αντι-ΝΑΡ, αντι-ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή αντι-ΑΡΑΣ περιεχόμενο, για το ΚΚΕ υπάρχουν πολλές, και ιστοσελίδες, και fb groups, και λογαριασμοί Χ, που το μόνο που κάνουν είναι να έχουν αντι-ΚΚΕ λόγο, και μάλιστα χωρίς να στηρίζουν κάποια άλλη οργάνωση.

Να σημειώσουμε εδώ ότι η διαχείριση τέτοιων σελίδων απαιτεί πολύ χρόνο, προσπάθεια, δουλειά κ.α.

Τα ερωτήματα λοιπόν είναι: 1) Γιατί μόνο για το ΚΚΕ υπάρχουν αποκλειστικά αντι-ΚΚΕ σελίδες (και όχι για άλλες οργανώσεις);

και 2) Γιατί γίνεται αυτό, γιατί κάποιος να αφιερώνει τόση προσπάθεια μόνο για αντιΚΚΕ λόγο, χωρίς να στηρίζει κάποια άλλη οργάνωση;

Γιατί να αφιερώνεις τεράστια προσπάθεια, χρόνο και πόρους να θες να διώξεις κόσμο από το ΚΚΕ χωρίς να σε νοιάζει να τους πας κάπου συγκεκριμένα;

Takis Varelas

Η απολεπιση ειναι φυσικό φαινομενο. Ο καθε ζωντανός οργανισμός βρίσκεαι σε διαπάλη. 

Για παραδειγμα, στο ανθρώπινο σώμα, εχουμε ενα τρανταχτο παραδειγμα. Την διαπαλη των ερυθρών και λευκων αιμοσφαρίων. 

Μηπως δεν είχαμε ακραια εκφραση στο εμφύλιο στη Οκτωβιανη Επανασταση μεταξυ των Λευκοφρουρων και του Κοκκινου Στρατού;

 Τι να κανουμε, αυτά εχει η πολιτική πάλη! Στο δια ταυτα, ας αναλογιστουν οι αναπαραγωγοί της διαχρονικής λαθολογίας το σκοπο της διαρκούς αναπαραγωγής. 

Οταν ζεις μονο για αυτό, σημαινει πως δεν ζεις την πραγματική ζωή, αρα δεν μπορείς να την πάς, ουτε ενα βήμα μπροστά.