Όταν το «μη Χειρότερο» γίνεται Σημαία..👉 στο τέλος πάντα κερδίζει το Χειρότερο.

Από

 Τατιάνα Ζώτου

1 ώρ. ·

Κοντοστάθηκες στην άκρη του πεζοδρομίου, με το βλέμμα γεμάτο αγανάκτηση για το σήμερα και μια βιασύνη στην καρδιά: «Να φύγει ο Μητσοτάκης, να βγει ο Τσίπρας, γιατί δεν βοηθάτε;» είπες, κοιτώντας την εφημερίδα που σου απλώσαμε.

​Σε νιώθουμε. Η οργή σου είναι και δική μας οργή. Κάθε λογαριασμός που έρχεται σαν θηλιά, κάθε μεροκάματο που εξατμίζεται πριν το δεκαπενθήμερο, κάθε νοσοκομείο που καταρρέει, είναι μια πληγή στο δικό μας σώμα. Και ναι, αυτό το πολιτικό σκηνικό πρέπει να ανατραπεί. Η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να νιώσει την καταιγίδα της λαϊκής καταδίκης.

​Όμως, φίλε της διπλανής πόρτας, άκουσε και τη δική μας αλήθεια: Εμείς δεν μάθαμε να αλλάζουμε απλώς τον διαχειριστή στην ίδια φυλακή.

​«Αν αλλάξεις τον εισπράκτορα, το τρένο θα συνεχίσει να πηγαίνει στις ίδιες ράγες.»

​Η ιστορία μάς έχει πληγώσει όλους αρκετά για να ξέρουμε το έργο από πριν. Το ζήσαμε. Όταν το «μη χειρότερο» γίνεται σημαία, στο τέλος πάντα κερδίζει το χειρότερο.

Αν το ΚΚΕ έμπαινε σε μια κυβέρνηση που θα υπέγραφε τους ίδιους νόμους των μεγάλων συμφερόντων, τις ίδιες δεσμεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ίδιες Νατοϊκές δαπάνες που ματώνουν τον λαό, τότε δεν θα κυβερνούσε ο λαός.

Θα είχε απλώς εγκλωβιστεί και η τελευταία του ελπίδα.

​Το ΚΚΕ δεν φοβάται την ευθύνη της διακυβέρνησης. Την ποθεί. Αλλά θέλει μια διακυβέρνηση όπου αφέντης θα είναι ο εργάτης, ο αγρότης, ο νέος – όχι οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές, με όποιο προοδευτικό περιτύλιγμα κι αν αυτοί εμφανίζονται.

​Δεν θέλουμε να γίνουμε το αριστερό άλλοθι σε μια πολιτική που θα συνεχίσει να σου παίρνει το σπίτι σε πλειστηριασμό. Θέλουμε να είμαστε η δύναμη που θα σου δώσει το σφυρί να γκρεμίσεις το άδικο.

​Το «ξεκούμπισμα» της δεξιάς δεν γίνεται με μισές αλήθειες και παλιές απογοητεύσεις.

​Γίνεται στο πεζοδρόμιο, στην απεργία, στην οργανωμένη πάλη, εκεί που οι κυβερνήσεις τρέμουν τον λαό και όχι εκεί που ο λαός παρακαλάει τις κυβερνήσεις.

​Κράτα τον «Ριζοσπάστη». Δεν σου τάζει εύκολα κυβερνητικά καρέκλα. Σου τάζει όμως ότι την επόμενη μέρα, όποιος κι αν είναι πάνω, εμείς θα είμαστε εδώ, δίπλα σου, όρθιοι. Μέχρι να γίνουμε εμείς, οι πολλοί, η πραγματική εξουσία.

Πρόληψη: Ταξική Προσέγγιση της Υγειονομικής Ανισότητας

 

ΤΕ Αχαΐας του ΚΚΕ: Σε μία ενδιαφέρουσα εκδήλωση παρουσιάστηκε η έκδοση «Πρόληψη: Ταξική προσέγγιση της υγειονομικής ανισότητας» 

    

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση όπου παρουσιάστηκε η έκδοση του Τμήματος Υγείας-Πρόνοιας της ΚΕ του ΚΚΕ «Πρόληψη: Ταξική προσέγγιση της υγειονομικής ανισότητας», πραγματοποίησε το απόγευμα της Τετάρτης η Τομεακή Επιτροπής Αχαΐας του ΚΚΕ, στο βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής», στην Πάτρα.

Στο χώρο βρέθηκαν εργαζόμενοι, ανάμεσά τους υγειονομικοί αλλά και από άλλους κλάδους, φοιτητές και άλλος κόσμος. Μέσα από την παρουσίαση αναδείχθηκαν οι ταξικές πολιτικές που επιδρούν και στην Υγεία, με σκοπό να εξυπηρετείται το επιχειρηματικό κέρδος, σε αντίθεση με τις σύγχρονες δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα συνολικότερα και ιδιαίτερα στην πρόληψη.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Χρήστος Δάβουλος, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Δυτικής Ελλάδας και πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Αχαΐας, ενώ την παρουσίαση της έκδοσης πραγματοποίησε ο Γιώργος Σιδέρης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, καλώντας κατ’ αρχήν να διαβαστεί η έκδοση, να αποτελέσει «εργαλείο» δράσης για τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού σήμερα σε κάθε χώρο.

Στάθηκε εισαγωγικά στην έννοια του όρου Υγεία αλλά και της Πρόληψης, η οποία εντάσσεται μέσα στην πρώτη, ενώ και οι δύο είναι ενταγμένες μέσα στο συνολικό καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό – οικονομικό σύστημα, στην «υποταγή» τους, στα συμφέροντα των επιχειρηματικών κερδών, ώστε να καλύπτονται οι λαϊκές ανάγκες τόσο – όσο συμφέρει τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Υπογραμμίζοντας τι σημαίνει Πρόληψη και ποιες είναι οι κατηγορίες της (πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής), εξήγησε ότι δεν καλύπτονται σήμερα ανάγκες ακόμα και Ατόμων με Αναπηρία ή με χρόνιες παθήσεις μέσα από τη συνολικότερη πολιτική των αστικών κρατών, της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων διαχρονικά, αφού και τα ζητήματα Υγείας δεν αντιμετωπίζονται από τη σκοπιά «παραγωγής» της για τον λαό, αλλά υπό το πρίσμα της διασφάλισης των συμφερόντων του κεφαλαίου και της λειτουργικότητας του κράτους του.

Μιλώντας με συγκεκριμένα παραδείγματα για νόσους που θα μπορούσαν να είχαν περιοριστεί αν η πρόληψή τους δεν περιοριζόταν στην ατομική ευθύνη ή ακόμα και μετά τον εντοπισμό τους η αντιμετώπισή τους δεν λογαριαζόταν ως κόστος, επισήμανε την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες. Εξήγησε, επίσης, πως συνολικότερα η Υγεία αποτελεί πεδίο ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης για το πώς παρέχεται, ποιό κοινωνικό–οικονομικό σύστημα μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος των εργατικών–λαϊκών αναγκών. Ανέδειξε την ανωτερότητα του σοσιαλισμού – κομμουνισμού που μπορεί να στηριχθεί σήμερα και σε ανώτερο επίπεδο ανάπτυξης της Επιστήμης και της Τεχνολογίας, συνολικά τη νέα κοινωνία που θα οικοδομείται.

Ιδιαίτερα αναφέρθηκε στις υγειονομικές ανισότητες και πώς αυτές οξύνονται ανάλογα με την ταξική θέση καθενός, πώς επηρεάζονται, ουσιαστικά, καθημερινά πολύ περισσότερο η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και αφού στάθηκε και στις θεματικές ενότητες του βιβλίου, υπογράμμισε τις προτάσεις του ΚΚΕ και για την Πρόληψη στον σοσιαλισμό.

Εξηγώντας ότι για τους όρους ύπαρξής της στον σοσιαλισμό, οι συνθήκες ζωής αποτελούν θεμελιώδεις πυλώνες της Πρόληψης, επεσήμανε ότι αυτό προϋποθέτει:

«Πρώτο: Σταθερή εργασία με δικαιώματα που θα αξιοποιεί κάθε δυνατότητα της Επιστήμης και της Τεχνολογίας για την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας, με σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και με ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας.

Καθολική εφαρμογή του εργάσιμου βίου στα 60 χρόνια για τους άνδρες και 55 χρόνια στις γυναίκες, 35ωρος εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας, με κατεύθυνση τη δυνατή μείωσή του. Ημέρες εβδομαδιαίας ανάπαυσης και ετήσιες άδειες με πλήρη παροχή των αναγκαίων προϊόντων και υπηρεσιών. Κατοικία σύγχρονη και ασφαλής. Καθαρό περιβάλλον, ελεύθερους χώρους, καθαρό νερό και αέρα. Πλήρη πρόνοια και προστασία για μητρότητα, παιδική ηλικία, τρίτη ηλικία. Κρατική Δωρεάν Παιδεία.

Διατροφική επάρκεια με εξασφάλιση υγιεινών και ασφαλών τροφίμων, η οποία προϋποθέτει κρατικές παραγωγικές μονάδες για την παραγωγή και επεξεργασία αγροτικών προϊόντων ως πρώτων υλών ή προϊόντων κατανάλωσης, κεντρικά σχεδιασμένη αγροτοδιατροφική πολιτική, κοινωνικοποίηση της βιομηχανίας τροφίμων, αγροτικό παραγωγικό συνεταιρισμό των μικροϊδιοκτητών παραγωγών και κρατική διασφάλιση επιστημονικά τεκμηριωμένων ελέγχων.

Ριζικά διαφορετικό σύστημα Πολιτικής Προστασίας.

Πολιτιστική – κοινωνική ζωή ως προϋπόθεση ψυχικής ισορροπίας, ποιοτική αναψυχή και διακοπές.

Δεύτερο: Υποδομές - εξοπλισμό – στελέχωση των μονάδων Υγείας και ταυτόχρονα διαφορετικά κριτήρια, με τα οποία αποφασίζονται ή εφαρμόζονται τα όποια πρωτόκολλα πρόληψης.

Στον σοσιαλισμό παίρνουμε υπόψη τα επιστημονικά δεδομένα που έχουν διαμορφώσει σε ποιους/ες και τι είδους προληπτικές εξετάσεις γίνονται μέχρι σήμερα. Αυτά όμως δεν θεωρούμε ότι είναι στατικά, αλλά πρέπει να διαμορφώνονται με βάση τις νέες επιστημονικές γνώσεις στη διάγνωση και τις νέες δυνατότητες της τεχνολογίας στην κατεύθυνση συνολικής εφαρμογής τους στον πληθυσμό. Οι έννοιες “υψηλού” ή “χαμηλού” κινδύνου μπορούν να καθορίζουν προτεραιότητες, συχνότητα, όχι όμως κριτήριο αποκλεισμού από τον προληπτικό έλεγχο. Παραδείγματα: α) οι επιπτώσεις από τα ανευρύσματα –συνήθως θανατηφόρα ή με πρόκληση βαριάς αναπηρίας- θα περιορίζονταν σημαντικά εάν εφαρμοστούν οι διαγνωστικές απεικονιστικές εξετάσεις και όχι να αποτελούν συνήθως καθυστερημένα “τυχαίο εύρημα”, β) πρέπει να εφαρμόζονται σε όλες τις εγκύους οι προληπτικές εξετάσεις για όλα τα πιθανά σύνδρομα που είναι σήμερα δυνατό να αναγνωριστούν, γ) είναι παραπάνω από ώριμο σήμερα να ενταχθεί ως screening -στον πληθυσμό αρρένων στη 2η-4η δεκαετία της ζωής τους- το υπερηχογράφημα οσχέου και οι αντίστοιχες αιματολογικές εξετάσεις για την πιθανότητα ύπαρξης καρκίνου στους όρχεις. Με βάση αυτήν την αντίληψη πρέπει να γίνουν και οι αναγκαίες προσαρμογές – διορθώσεις στην εκπαίδευση των υγειονομικών και στην επανεξέταση των “πρωτοκόλλων”.

Τρίτο: ποιος λαμβάνει - εφαρμόζει - ελέγχει τις αποφάσεις.

Η εξασφάλιση της συμμετοχής των εργαζομένων στην εργατική εξουσία μέσω και του πρωτοπόρου ρόλου του ΚΚ είναι βασικό στοιχείο για να συνειδητοποιείται ότι η Υγεία αποτελεί κοινωνική ανάγκη και κρατική υποχρέωση. Έκφραση της εργατικής εξουσίας αποτελούν οι επιτροπές – συμβούλια των εργαζομένων στις κρατικές μονάδες ΠΦΥ με τους εκλεγμένους και άμεσα ανακλητούς εκπροσώπους που συμμετέχουν στον σχεδιασμό και στον έλεγχο της υλοποίησής του, στις ανάγκες στελέχωσης και εξοπλισμού, προκειμένου να διαμορφώνεται ο κεντρικός σχεδιασμός για την υλοποίησή τους. Σε αυτό το επίπεδο της εργατικής εξουσίας αποφασίζονται διορθωτικά μέτρα που θα ενισχύουν την αποστολή του συστήματος Πρόληψης, αλλά και ανάλογα μέτρα στις περιπτώσεις υπονόμευσής τους.

Τέταρτο: Ο κρατικός κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός στην Υγεία εξασφαλίζει:

Την εκπαίδευση - εξειδίκευση του αναγκαίου τεχνικού και επιστημονικού προσωπικού και την κατανομή τους για τη στελέχωση όλων των μονάδων Υγείας. Τη συστηματική και καθολική περιοδική μετεκπαίδευση στη νέα γνώση και τεχνικές.

Την επαρκή παραγωγή υγειονομικού υλικού, φαρμάκων, εμβολίων για κάλυψη των εγχώριων αναγκών. Η κοινωνικοποιημένη βιομηχανία έχει τη δυνατότητα άμεσης κάλυψης των σταθερών και έκτακτων αναγκών που τυχόν θα προκύπτουν.

Την αναλογική συσχέτιση κρατικής Παιδείας - Έρευνας, Υγείας και βιομηχανικής παραγωγής, υποδομών στέγασης, μεταφορών, πολιτιστικών και αθλητικών υπηρεσιών.

Το σύνολο του επιστημονικού δυναμικού, ο εξοπλισμός, οι κλίνες, οι υπηρεσίες να είναι με τέτοιο τρόπο ενταγμένα στο κρατικό σύστημα Υγείας, ώστε να εξασφαλίζεται η Πρόληψη στον γενικό πληθυσμό, αλλά και η σταθερή παρακολούθηση και νοσηλεία όσων νοσούν, παίρνοντας υπόψη επιδημιολογικά και γεωγραφικά δεδομένα.

Την έρευνα για την Πρόληψη και την αντιμετώπιση των ασθενειών που θα βασίζεται στη διεπιστημονική συνεργασία Νοσοκομείων - Πανεπιστημίων - Ερευνητικών Κέντρων - Κρατικής Βιομηχανίας Φαρμάκου, με κριτήριο όχι το κέρδος της κάθε καπιταλιστικής επιχείρησης και τη δέσμευση των επιστημονικών δεδομένων μέσω της πατέντας, αλλά την αντιμετώπιση των αναγκών.

Την ποιότητα και αποδοτικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσω του εργατικού ελέγχου.

Τον ενιαίο σχεδιασμό δημόσιας Υγείας με βάση τις επιδημιολογικές ανάγκες κάθε περιοχής.

Τη συστηματική αγωγή Υγείας σε σχολεία, χώρους εργασίας, κοινότητες.

Πέμπτο: Να δομείται το σύστημα  Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας αλλιώς με διαφορετική οργάνωση του δικτύου κρατικών δομών Πρόληψης».

Στο τέλος, κλείνοντας, ο Γ. Σιδέρης υπογράμμισε: «Περίπου 2.400 χρόνια πριν ο Ιπποκράτης έλεγε "κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν". Το ζήτημα είναι ποιός και για ποιόν προλαμβάνει. Η ουσιαστική πρόληψη μπορεί και πρέπει να είναι καθολικό δικαίωμα για όλους».

Ακολούθησε πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, όπου απασχόλησαν ζητήματα για τον ρόλο της Έρευνας και στην Ιατρική, τις εξαρτήσεις και στην αιμοδοσία, αν εντάσσονται στα θέματα Πρόληψης και πώς η τελευταία μπορεί να συμβάλλει στην αντιμετώπιση κληρονομικών – γονιδιακών ασθενειών, την υγεία των παιδιών κ.ά.

ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ #ΔΑΣ_ΑΔΕΔΥ

 

ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ: Με την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση επιτίθεται στα δικαιώματα όλου του λαού

    

Από παλαιότερη απεργιακή κινητοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων

Η κυβέρνηση με την παρουσίαση των προτάσεών της για την αναθεώρηση του Συντάγματος προσπαθεί να περάσει διά «πυρός και σιδήρου» την αντιλαϊκή πολιτική της, να κατοχυρώσει συνταγματικά μια σειρά αντιδραστικές τομές, που ήδη υλοποιούνται σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημειώνει η ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ ενώ αναφέρεται ιδιαίτερα στην άρση της μονιμότητας, τονίζοντας ότι «αποτελεί παραπέρα χτύπημα στο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και εργαλείο ενίσχυσης του κομματικού ελέγχου, ώστε να αλωνίζουν ανεμπόδιστοι οι διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι εργολάβοι, οι οποίοι έχουν καθεστώς "μονιμότητας" στο Δημόσιο».

Καλεί όλους τους εργαζόμενους, τα σωματεία και τις Ομοσπονδίες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα να απορρίψουν τις επιδιώξεις αυτές, να υπερασπιστούν μαζικά τα εργασιακά δικαιώματα, τονίζοντας πως «η απάντηση των εργαζομένων θα δοθεί στον δρόμο, στην οργάνωση του αγώνα για ζωή και δουλειά με δικαιώματα».

Παραθέτουμε την ανακοίνωση της ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ:

«Με την παρουσίαση των προτάσεων της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που σαν την "κλέφτρα στο σκοτάδι" επιχειρεί να τις θέσει προς ψήφιση στη Βουλή τον Αύγουστο, φάνηκε ξεκάθαρα η προσπάθειά της να περάσει διά "πυρός και σιδήρου" την αντιλαϊκή πολιτική της. Να κατοχυρώσει συνταγματικά μια σειρά αντιδραστικές τομές, που ήδη υλοποιούνται σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέτοντας ως στόχο την απόλυτη ευθυγράμμιση με το ευρωενωσιακό δίκαιο, αποκαλύπτοντας το πραγματικό αντιλαϊκό πρόσωπο του "κράτους δικαίου της ΕΕ" που έχουν κάνει σημαία τους τα κόμματα του κεφαλαίου.

Με τις προτάσεις της, η κυβέρνηση ουσιαστικά ομολογεί ότι η ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης είναι βασικό προαπαιτούμενο για να "θωρακιστεί" η οικονομία, δηλαδή να στηρίζονται απλόχερα τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και η μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.

Ομολογεί την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής με τη συνταγματική βούλα σε βάρος των αναγκών και των δικαιωμάτων του λαού και των παιδιών του, μέσα από την αναθεώρηση του άρθρου 16 για να γίνει συνολικά η Ανώτατη Εκπαίδευση ακόμα πιο ακριβή και απρόσιτη για τη λαϊκή οικογένεια, του άρθρου 79 για να μπει συνταγματικός "κόφτης" στις κοινωνικές δαπάνες. Οι δίκαιες λαϊκές διεκδικήσεις όπως για την αύξηση της χρηματοδότησης στην Υγεία, στην Πρόνοια και στην Παιδεία, για μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους και στους συνταξιούχους, καθώς και άλλες, θα είναι εκτός συνταγματικού πλαισίου και μη "δημοσιονομικά βιώσιμες".

Η κυβέρνηση μεταξύ άλλων εξήγγειλε την αναθεώρηση του άρθρου 103 του Συντάγματος, την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων που οδηγεί σε απολύσεις, τη σύνδεση της μονιμότητας και της εξέλιξης των υπαλλήλων με την αξιολόγηση, την ίδια στιγμή που αρνείται την κατάργηση του άρθρου 86 ώστε να δικάζονται τα στελέχη της κυβέρνησης όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Για τους δημοσίους υπαλλήλους εξαγγέλλονται ποινές και απολύσεις και για τους υπουργούς, που είναι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, κάλυψη και προστασία.

Το κράτος αναδιαμορφώνεται ώστε να γίνει, πιο "ευέλικτο" και αποτελεσματικό στις απαιτήσεις του κεφαλαίου, πιο αυταρχικό και εχθρικό απέναντι στα λαϊκά δικαιώματα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα δουλεύουν με ακόμα λιγότερα δικαιώματα και με μεγαλύτερη υποταγή στους "εθνικούς στόχους", που καθορίζει η αστική στρατηγική, για να συνεχίσουν να αυξάνουν τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων. Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και η εξέλιξή τους θα έχει ως κριτήριο το αν προωθούν σε ικανοποιητικό βαθμό τους αντιλαϊκούς κυβερνητικούς στόχους.

Ορισμένοι στόχοι για την επίτευξη των οποίων αξιολογούνται οι εργαζόμενοι:

• Στόχος της Επιθεώρησης της Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία είναι να βάλει ιδιωτικές εταιρείες να κάνουν "ελέγχους" για τα ζητήματα ασφάλειας και υγείας των εργαζομένων συντάσσοντας αντίστοιχο μητρώο "ελεγκτών", δηλαδή το κεφάλαιο να ελέγχει τον εαυτό του! Επιπλέον, με βάση τον νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση Τσίπρα και ενεργοποίησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει οι ελεγκτές να ειδοποιούν τις επιχειρήσεις πριν από τον έλεγχο! Καλός ελεγκτής θα είναι μόνο όποιος αφουγκράζεται τα συμφέροντα των επιχειρηματιών καθώς τίθεται ρητά ως κριτήριο δράσης της Επιθεώρησης "η επιλογή ενεργειών που συνεπάγονται το λιγότερο δυνατό κόστος για τις αρχές και τους εποπτευόμενους".

• Στόχος του υπουργείου Υγείας είναι να επεκτείνει την επιχειρηματική λειτουργία των νοσοκομείων. Καλός γιατρός είναι αυτός που κάνει λίγες εισαγωγές, μειώνει τις μέρες νοσηλείας των ασθενών για να μειώνεται το κόστος, συμμετέχει στην ιδιωτική απογευματινή λειτουργία του νοσοκομείου για να φέρνει έσοδα. Καλός νοσηλευτής είναι αυτός που βλέπει παραπάνω ασθενείς από τις δυνατότητές του στη βάρδια, που κάνει οικονομία σε υλικά και εξοπλισμό.

• Στόχος του υπουργείου Παιδείας είναι ένα σχολείο πιο φτηνό για το κράτος, δεμένο με τις ανάγκες της αγοράς και της κυρίαρχης πολιτικής. Ένα σχολείο που, αντί να μορφώνει ολόπλευρα και να καλλιεργεί κριτική σκέψη, μαθαίνει στα παιδιά να θεωρούν "φυσιολογικά" την αδικία, τον ανταγωνισμό, την εκμετάλλευση και την υποταγή. Καλός εκπαιδευτικός, με βάση την αξιολόγησή τους, είναι αυτός που τα υπηρετεί όλα αυτά, δηλαδή αποδέχεται κενά, συγχωνεύσεις, πολυπληθή τμήματα, κατηγοριοποίηση σχολείων, κυνηγά χορηγούς και προγράμματα, μετατρέπει το μάθημα σε δείκτες και φόρμες, δεν διεκδικεί, δεν απεργεί, δεν ενοχλεί. Δηλαδή ο πειθαρχημένος υπάλληλος και όχι ο παιδαγωγός που στέκεται δίπλα στους μαθητές του και υπερασπίζεται τα μορφωτικά τους δικαιώματα.

• Στόχος του υπουργείου Παιδείας για τα ΑΕΙ είναι η περαιτέρω εφαρμογή του Ν. 5224/2025. Καλός υπάλληλος θα είναι αυτός που θα καταδίδει στην Αστυνομία, φοιτητές που αγωνίζονται, που θα συντονίζει την πειθαρχική διαδικασία για τους φοιτητές, που θα προχωράει αποτελεσματικά τη διαδικασία διαγραφής τους. Αυτός που θα συμβάλλει να επιτυγχάνονται οι στόχοι με βάση τα ιδιωτικοοικοινομικά κριτήρια λειτουργίας, η είσοδος επιχειρηματικών ομίλων στα Πανεπιστήμια που θα οδηγεί τους φοιτητές και τις οικογένειές τους να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Αξιολογημένες ήταν και οι σιδηροδρομικές εταιρείες του ΟΣΕ και της "Hellenic Train" που ευθύνονται για το έγκλημα των Τεμπών. Είχαν έγγραφα πιστοποίησης, εφάρμοζαν συστήματα "αξιολόγησης", αλλά ταυτόχρονα δεν εκπαίδευαν το προσωπικό, λειτουργούσαν με τεράστια υποστελέχωση και χωρίς τον αναγκαίο εξοπλισμό γιατί η πολιτική των κυβερνήσεων που εφάρμοζαν, δεν προτάσσει την ασφάλεια του λαού και των εργαζομένων τους, αλλά την κερδοφορία τους.

Για το κράτος, όσοι υπάλληλοι αγωνίζονται για να υπάρχουν ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία, όσοι αγωνίζονται για να μη βάζει το χέρι στην τσέπη ο ασθενής, δεν θεωρούνται καλοί υπάλληλοι ακόμα κι αν πηγαίνουν πρώτοι στη δουλειά και φεύγουν τελευταίοι, αν διακρίνονται για τη δουλειά τους. Για όσους αντιδρούν στους αντιλαϊκούς στόχους και στην αξιολόγηση με βάση αυτούς, θα υπάρχει η απόλυση.

Η κυβέρνηση άλλωστε έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι θεωρεί "ανεπαρκείς" όσους αντιστέκονται και διεκδικούν: Με τις πειθαρχικές διώξεις συνδικαλιστών και υπαλλήλων που "δεν σκύβουν το κεφάλι", τις διώξεις εκπαιδευτικών που στάθηκαν στο πλευρό των μαθητών τους, αλλά και με την προκλητική αντιμετώπιση σκανδάλων, όπου ο υπάλληλος που τα αποκαλύπτει διώκεται, ενώ εκείνος που τα συγκαλύπτει επιβραβεύεται.

Τι σημαίνει για τον λαό και όλους τους εργαζόμενους η άρση της μονιμότητας που θα οδηγήσει σε απολύσεις; Τι σημαίνει η αντικατάσταση εργαζομένων με μόνιμη σχέση εργασίας από άλλους με ελαστικές σχέσεις εργασίας;

• Σημαίνει ότι τα παιδιά που έχουν ανάγκη από σχολικό νοσηλευτή θα εξακολουθούν, όπως ισχύει και τώρα, να μην τον έχουν έως τον Νοέμβρη και μετά θα υπάρχει για τις μισές μέρες, με αποτέλεσμα να παρατάνε οι γονείς τις δουλειές τους για να βρίσκονται μαζί τους τα πρωινά προκειμένου να μην κινδυνεύσουν.

• Σημαίνει ότι πολλοί καθηγητές θα έρχονται στα σχολεία μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς κι αφού έχουν χαθεί αμέτρητες ώρες διδασκαλίας.

• Σημαίνει ότι στα νοσοκομεία το εξειδικευμένο προσωπικό που είναι απαραίτητο θα γίνεται όλο και λιγότερο και θα το αντικαθιστούν συμβασιούχοι που θα μετακινούνται από τμήμα σε τμήμα και από δομή σε δομή, στη λογική "λευκές μπλούζες να υπάρχουν" όπως έλεγαν και στην πανδημία.

• Σημαίνει ότι στις υπηρεσίες που απευθύνονται, οι υπάλληλοι που τους εξυπηρετούσαν θα λείπουν και μαζί τους θα λείπει και η εργασιακή εμπειρία που είχαν αποκτήσει.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα από την άρση της μονιμότητας, τα γνωρίζουμε ήδη. Χιλιάδες συνάδελφοί μας δουλεύουν για χρόνια σε καθεστώς εργασιακής ομηρίας χωρίς συγκροτημένα εργασιακά δικαιώματα γεγονός που έχει αρνητική επίδραση και στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τον λαό. Αντί λοιπόν να καταργήσουν το απαράδεκτο αυτό καθεστώς, θέλουν να το γενικεύσουν σε όλους.

Θέλουν να συγκαλύψουν ότι οι υπηρεσίες του Δημοσίου δεν υπονομεύονται από τους εργαζομένους τους, τη μονιμότητα και τα όποια δικαιώματα, αλλά από τη διαχρονική πολιτική της υποχρηματοδότησης, της υποστελέχωσης και της εμπορευματοποίησης. Η άρση της μονιμότητας θα βαθύνει και θα γενικεύσει αυτήν την εικόνα.

Φταίει η μονιμότητα για το γεγονός ότι στην Ξάνθη, στην Κομοτηνή, στη Ρόδο και σε όλα τα Επτάνησα δεν υπάρχει ούτε ένας ελεγκτής στην Επιθεώρηση Εργασίας για τους ελέγχους ασφάλειας και υγείας στις επιχειρήσεις; Φταίει η μονιμότητα όταν μια νοσηλεύτρια καλείται να μείνει μόνη της στη βάρδια σε ένα νοσοκομείο φροντίζοντας τριάντα ασθενείς ή όταν δάσκαλοι και καθηγητές κρίνονται μέσα σε τάξεις όπου οι μαθητές είναι στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες;

Στην πραγματικότητα, η άρση της μονιμότητας αποτελεί παραπέρα χτύπημα στο δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά και εργαλείο ενίσχυσης του κομματικού ελέγχου, ώστε να αλωνίζουν ανεμπόδιστοι οι διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι εργολάβοι, οι οποίοι έχουν καθεστώς "μονιμότητας" στο Δημόσιο.

Με τι κριτήρια γίνεται η σύνδεση της εξέλιξης των δημοσίων υπαλλήλων με την απόδοσή τους;

 Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

Με την εφαρμογή του συστήματος "κινήτρων και ανταμοιβής" που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση οι διευθυντές, χωρίς κανένα αντικειμενικό κριτήριο, ορίζουν τους υπαλλήλους, οι οποίοι εμπλέκονται άμεσα στην υλοποίηση συγκεκριμένων στόχων που είναι επιλέξιμοι για την καταβολή της επιπλέον ανταμοιβής. Μόνο το 40% του ποσού κατανέμεται ισομερώς και το υπόλοιπο 60% κατανέμεται με απόφαση του Διευθυντή "κατά τρόπο μη οριζόντιο, αλλά σε συνάρτηση με την προσφορά εκάστου υπαλλήλου στη λειτουργία και το έργο της υπηρεσίας". Με λίγα λόγια υπουργοί και διευθυντές, αξιολογώντας τις δημόσιες υπηρεσίες στην προώθηση της επιχειρηματικής δράσης και της κερδοφορίας, χωρίς κανένα αντικειμενικό κριτήριο αποκλείουν υπαλλήλους, τους διαφοροποιούν, τους διαχωρίζουν, αυξάνουν ή μειώνουν κατά το δοκούν τις αποδοχές τους!

Είναι υποκριτικό, η κυβέρνηση να μας κάνει μαθήματα περί διαφάνειας και αξιοκρατικής αξιολόγησης. Μας κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα μας, όταν το στέλεχός της Λαζαρίδης προσλήφθηκε στο Δημόσιο, βαφτίζοντας πτυχίο Πανεπιστημίου ένα χαρτί αγνώστου προελεύσεως κι ύστερα έγινε υπουργός. Όταν το στέλεχός της Σπανάκης έδωσε την ταυτότητά του σε άλλον εργαζόμενο για να ψηφίσει αντί αυτού σε συνέδριο της ΑΔΕΔΥ και ύστερα για επιβράβευση τον έκανε υπουργό. Όταν άλλο μεγαλοστέλεχός της στη ΔΑΚΕ, που είχε απολυθεί και δυο φορές καταδικαστεί, τον είχε χρίσει γραμματέα ειδικών κομματικών οργανώσεων και τον είχε τοποθετήσει σε αρκετά ΔΣ δημόσιων φορέων. Ντροπή!

Σε όλες τις μεγάλες υποθέσεις "διαφθοράς στο Δημόσιο" που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια, τα βασικά στελέχη των κυκλωμάτων, των "εγκληματικών οργανώσεων", όπως τα αναφέρει το κράτος, είναι διευθυντικά στελέχη και κάτοχοι θέσεων ευθύνης που σημαίνει ότι είχαν θέση αξιολογητή με βάση το σύστημα αξιολόγησης.

Η αναθεώρηση του Συντάγματος υπηρετεί την εδραίωση της αντιλαϊκής πολιτικής. Δεν είναι προπαγανδιστικό πυροτέχνημα, όπως υποστηρίζουν τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης. Δεν κάνουν κριτική στον πυρήνα της στρατηγικής της κυβέρνησης που τσακίζει τη ζωή των εργαζομένων γιατί συμφωνούν με αυτήν. Καθησυχάζουν τους δημοσίους υπαλλήλους ότι η επιδίωξη για άρση της μονιμότητας είναι απλώς μια κίνηση αποπροσανατολισμού γιατί θέλουν να πάμε ως "πρόβατα στη σφαγή", να σηκώσουμε "λευκή σημαία".

Κανένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν και στηρίζουν αυτήν την πολιτική δεν μπορεί να κρύψει τις τεράστιες ευθύνες του. Δεν είναι τυχαίο ότι το 2019 είχαν απορρίψει την πρόταση 140 και πλέον συνδικαλιστικών οργανώσεων - ομοσπονδιών, νομαρχιακών τμημάτων και πρωτοβάθμιων σωματείων - του Δημοσίου για να αναθεωρηθεί το άρθρο 103 του Συντάγματος και να αρθεί η απαγόρευση της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου. Είναι τα κόμματα που επί κυβερνητικής τους θητείας, το ποσοστό των ελαστικά εργαζόμενων στο Δημόσιο επί του συνόλου των υπαλλήλων αυξήθηκε δραματικά, που ενίσχυσαν την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Διατήρησαν σε ισχύ τον αντιδραστικό Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα, τον οποίο ενίσχυσε η κυβέρνηση της ΝΔ ψηφίζοντας το κατάπτυστο νέο πειθαρχικό δίκαιο.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους, τα σωματεία και τις Ομοσπονδίες του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όλους τους εργαζόμενους να απορρίψουν τις επιδιώξεις αυτές. Να υπερασπιστούμε μαζικά τα εργασιακά μας δικαιώματα απαιτώντας:

• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους εργαζόμενους, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού. Να καταργηθεί ο συνταγματικός "κόφτης" που θέτει το άρθρο 103 του Συντάγματος για τη μονιμοποίηση των χιλιάδων συμβασιούχων που βρίσκονται σε διαρκή ομηρία.

• Γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, ιδιαίτερα στην Υγεία - Πρόνοια, στην Ασφάλιση και στην Παιδεία για να υπάρχουν παροχές υψηλού επιπέδου, για να μην αναγκάζεται κανείς να βάζει το χέρι στην τσέπη προκειμένου να έχει πρόσβαση σε αυτές.

• Τη συνταγματική διασφάλιση, χωρίς αστερίσκους και "παραθυράκια", του καθολικά δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης, της προστασίας του περιβάλλοντος, με απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Την υπεράσπιση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην απεργία.

• Την κατάργηση του άρθρου 86 και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να δικάζονται και τα στελέχη της κυβέρνησης όπως όλοι οι πολίτες.

Η απάντηση των εργαζομένων θα δοθεί στον δρόμο, στην οργάνωση του αγώνα για ζωή και δουλειά με δικαιώματα».

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΜΑΚΕΛΕΥΑΝ ΤΗΝ ΛΙΒΥΗ #Αραβική_Άνοιξη

Από Ελενη Μαρκακη
6 ώρ. ·

ΛΙΒΥΗ: Αυτοί που συνέβαλαν στη διάλυσή της δεν μπορούν να μιλάνε! Επιβεβαιώθηκε μόνο το ΚΚΕ, που προέβλεψε τις αρνητικές συνέπειες για τους λαούς από την «Αραβική Ανοιξη»
(Άρθρο του Ριζοσπάστη στις 12/7/2025. Αξίζει να διαβαστεί εν όψει του νέου ''Συμφώνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Μετανάστευση και το Άσυλο'', - επιτομή της βαρβαρότητας- που συζητείται σήμερα στη Βουλή):

(Δείτε την ομιλία του Γραμματέα: https://youtu.be/oZ3b_vqPm4A)
Οι καραβιές με πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν το τελευταίο διάστημα στην Κρήτη και αλλού στη χώρα μας, καθώς και η πρόσφατη απέλαση της ευρωενωσιακής αντιπροσωπείας και του Ελληνα υπουργού Μετανάστευσης από το καθεστώς του Χαλίφα Χαφτάρ, ανέδειξαν πολλούς «πεφτοσυννεφάκηδες» και ...αιφνιδιασμένους για την κατάσταση στη Λιβύη. Τόσο η κυβέρνηση όσο και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού κάνουν σαν τις στρουθοκαμήλους, που χώνουν το κεφάλι μέσα στη γη και νομίζουν ότι δεν τους βλέπει κανείς. 

Ομως η σημερινή Λιβύη των δύο κυβερνήσεων, της μίας δοτής στα δυτικά, «αναγνωρισμένης διεθνώς», της άλλης στα ανατολικά, υπό τον στρατάρχη Χαφτάρ, και των ποιος ξέρει πόσων πολέμαρχων στην ενδοχώρα, που λυμαίνονται τον τεράστιο λιβυκό φυσικό πλούτο, δεν προέκυψε μια μέρα από παρθενογένεση, ούτε το λιμάνι του Τομπρούκ έγινε τυχαία το σημείο όπου συγκεντρώνονται εκατοντάδες χιλιάδες ξεριζωμένοι από πολλές χώρες της Βόρειας Αφρικής και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, τις οποίες έχουν ρημάξει με τις επεμβάσεις και τους πολέμους τους οι ΕυρωΝΑΤΟικοί ιμπεριαλιστές.

Αξίζει λοιπόν να μην ξεχνάμε οι παλιότεροι και να γνωρίζουν οι νεότεροι πώς διαλύθηκε η Λιβύη, σε άλλη μια «ανθρωπιστική» επέμβαση των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, για την εγκαθίδρυση της «ελευθερίας» και της «δημοκρατίας», όπως αυτές που είχαν προηγηθεί σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν και Ιράκ.
Η σειρά των γεγονότων
Στις 17 Φλεβάρη 2011 πραγματοποιούνταν οι πρώτες διαδηλώσεις στη Βεγγάζη κατά του καθεστώτος του συνταγματάρχη Μουαμάρ Καντάφι, που ήταν στην εξουσία από το 1969, μετά την ανατροπή του βασιλιά Ιντρίς. Δεν χρειάστηκαν παρά μόνο λίγα 24ωρα μέχρι οι «ειρηνικοί διαδηλωτές», που διαμαρτύρονταν «για τις συνθήκες έγκλειστων συγγενών τους», να μετατραπούν σε ενόπλους που διεκδικούν την εξουσία της χώρας, με ορμητήριο τη Βεγγάζη στα ανατολικά και πρωτοπαλίκαρα αρκετούς πρώην επιτελάρχες του Καντάφι, ανάμεσά τους τον Χαφτάρ, αλλά και στελέχη τζιχαντιστών, που όλοι είχαν προετοιμαστεί στα «φυτώρια» της CIA. Αντίστοιχες κινήσεις γίνονταν και στη δυτική πλευρά της χώρας, στην Τρίπολη.

Η «εξέγερση» στη Λιβύη ήταν ενταγμένη σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο των ιμπεριαλιστών, ειδικότερα των Αμερικανών και Ευρωπαίων, όταν το καθεστώς Καντάφι (που μέχρι τότε ήταν «καλός σύμμαχος») επιχείρησε να κλείσει νέες, πιο συμφέρουσες συμφωνίες με ενεργειακά μονοπώλια και να ανοιχτεί και σε συνεργασίες με ρωσικά και κινεζικά μονοπώλια.

Ετσι, από την πρώτη στιγμή οι περισσότερες ευρωΝΑΤΟικές κυβερνήσεις έσπευσαν να υιοθετήσουν πολιτικά και να ενισχύσουν στρατιωτικά τη λεγόμενη «δημοκρατική αντιπολίτευση» ενάντια στον Καντάφι.

 Η Λιβύη γέμισε με πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και στρατιωτικούς συμβούλους, αλλά κυρίως με το βλέμμα στο «ψητό», δηλαδή πώς θα βάλουν στο χέρι τον τεράστιο ενεργειακό πλούτο της χώρας, με τα δικά τους τσιράκια.

Τελικά, στις 20 Οκτώβρη 2011 ο Καντάφι εκτελείται μπροστά στις κάμερες στην περιοχή της Μισράτα, αφού πρώτα έχει υποστεί βασανιστήρια από τους «απελευθερωτές», του λεγόμενου Μεταβατικού Συμβουλίου, ένα συνονθύλευμα από τζιχαντιστές και πρώην συνεργάτες του, τους οποίους στηρίζουν οι Ευρωατλαντικοί.
Η επέμβαση στη Λιβύη για την ανατροπή του μη αρεστού καθεστώτος του Καντάφι δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντασσόταν στο μεγάλο «κύμα» των «εξεγέρσεων» της «Αραβικής Ανοιξης», εναντίον άλλων μη αρεστών καθεστώτων.

 Ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 2010 στην Τυνησία, συνεχίστηκε στην Αίγυπτο, στο Μπαχρέιν, στην Υεμένη και κατέληξε με την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία και τον υπερδεκάχρονο πόλεμο που ακολούθησε, μέχρι την πρόσφατη ανατροπή του Ασαντ, τον Δεκέμβρη του 2024.
Το χάος που επικράτησε στη συνέχεια, με τις δύο κυβερνήσεις στην «απελευθερωμένη» Λιβύη, έγινε προσπάθεια να αξιοποιηθεί από διάφορες ισχυρές καπιταλιστικές χώρες της περιοχής και κάπως έτσι προέκυψε και η παρέμβαση της Τουρκίας, το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο που υπέγραψε η δοτή «αναγνωρισμένη διεθνώς» κυβέρνηση της Τρίπολης και εξετάζει να αναγνωρίσει και το καθεστώς του Χαφτάρ, μέσω του λεγόμενου κοινοβουλίου στα ανατολικά.
Οσο για τον Χαφτάρ, που η κυβέρνηση της ΝΔ τον παρουσίαζε ως «σύμμαχο» πριν έναν χρόνο, ξεκίνησε από τον λιβυκό στρατό, επιτελάρχης του Καντάφι, στη συνέχεια, το 1990, διαφοροποιήθηκε και μαζί με μια ομάδα στρατιωτικών πήγαν στις ΗΠΑ, όπου εκπαιδεύτηκαν από τη CIA, για να επιστρέψουν για την ανατροπή του Καντάφι. 

Από το 2019 εμφανίζεται ως «πολέμιος» των «Αδελφών Μουσουλμάνων», και με την τότε προέλαση προς την Τρίπολη, κατά της κυβέρνησης που στηρίζει η Τουρκία. 

Τότε τον είχαν στηρίξει για τα δικά τους συμφέροντα η Ρωσία, η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στη συνέχεια παζαρεύει με όλους και εργαλειοποιεί τους πρόσφυγες και μετανάστες, με τελευταία εξέλιξη την πιθανή αναγνώριση του τουρκολιβυκού μνημονίου. Ο βίος και η πολιτεία του δηλαδή μιλάνε από μόνα τους...
Η άνοιξη που έγινε χειμώνας
Η «Αραβική Ανοιξη» πάτησε στην αγανάκτηση και διαμαρτυρία που υπήρχε, ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης στις συγκεκριμένες χώρες και της ανισομετρίας που τη χαρακτήριζε, καθώς και των περιορισμών σε δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες από αστικά καθεστώτα που, βέβαια, μια χαρά συνεργάζονταν με όλο τον καπιταλιστικό κόσμο.
Αξιοποιήθηκε από αστικές δυνάμεις που επιδίωκαν την αλλαγή των κυβερνήσεων, και στηρίχθηκε από τους Ευρωατλαντικούς πρώην συμμάχους αυτών των καθεστώτων.
Τα «κινήματα» αυτά δεν είναι τυχαίο ότι από την πρώτη στιγμή είχαν τη στήριξη μεγάλων πολυεθνικών ομίλων.

 Χαρακτηριστική - αν και όχι μοναδική - είναι η περίπτωση του επιχειρησιακού διευθυντή της «Google» σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, που εμφανίστηκε ως ο «ήρωας» της «εξέγερσης» της πλατείας Ταχρίρ στο Κάιρο της Αιγύπτου, και από πολλά αστικά ΜΜΕ και τους απανταχού οπορτουνιστές η «Αραβική Ανοιξη» παρουσιάστηκε ως γνήσια επανάσταση.
Ολες αυτές οι κινήσεις αποδείχθηκαν προσπάθειες τμημάτων των αστικών τάξεων να εκσυγχρονίσουν το πολιτικό σύστημα, παρατείνοντας την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από τα ντόπια και ξένα μονοπώλια και ξαναμοιράζοντας την «πίτα», στο πλαίσιο ευρύτερων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή». 

Την περίοδο εκείνη, από το 2011 έως το 2014 και την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, και στη χώρα μας αστικές δυνάμεις και από κοντά κάθε είδους οπορτουνιστές τότε, από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκθείαζαν τις «νέες επαναστάσεις».
Μόνο το ΚΚΕ είχε επισημάνει από την πρώτη στιγμή - βάζοντας στο κάδρο τη «μεγάλη εικόνα» του διαρκώς κλιμακούμενου ανταγωνισμού των ΗΠΑ και ΕΕ με τη Ρωσία, την Κίνα και άλλες αναδυόμενες δυνάμεις για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, οδών μεταφοράς τους και των σφαιρών επιρροής - ότι αυτές οι εξελίξεις τελικά θα γυρίσουν κατά των λαών, όπως και έγινε.
14 χρόνια μετά, η «άνοιξη» έχει γίνει «βαρύς χειμώνας» για τους λαούς σε όλα τα επίπεδα. 

Οχι μόνο δεν ενίσχυσαν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους, όχι μόνο δεν κέρδισαν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία τους, αλλά αντίθετα εντάθηκαν η καπιταλιστική εκμετάλλευση και βαρβαρότητα, η ιμπεριαλιστική επιβολή, η καταλήστευση του φυσικού πλούτου των χωρών, διαδικασία που πληρώνουν με βαρύ φόρο αίματος οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα. 

Τα καραβάνια των ξεριζωμένων γιγαντώθηκαν, την ίδια ώρα που αυξήθηκαν οι πνιγμένοι και οι σκοτωμένοι στη Μεσόγειο και στους φράχτες της ντροπής που έχει υψώσει η ΕΕ, και υπολογίζονται σε χιλιάδες κάθε χρόνο.

Οι «πεφτοσυννεφάκηδες» έχουν όλοι λερωμένα τα χέρια τους
Η περίπτωση της Λιβύης αναδεικνύει και την υποκρισία όλων των αστικών δυνάμεων στη χώρα μας, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλων που αναγορεύουν την ΕΕ σε μέρος της λύσης για το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό, ενώ είναι η αιτία του προβλήματος.
Θυμίζουμε ότι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ το 2011 περηφανευόταν για το ότι συνέβαλε στην επέμβαση στη Λιβύη. 

Την 1η Σεπτέμβρη 2011 έγινε η «Διεθνής Διάσκεψη Φίλων της Λιβύης», στο Παρίσι, με στόχο τη διανομή της «λείας» από το ιμπεριαλιστικό μακελειό που είχε προηγηθεί σε βάρος του λιβυκού λαού. 

Στη διάσκεψη συμμετείχαν συνολικά 60 αντιπροσωπείες, 13 αρχηγοί κρατών και 19 πρωθυπουργοί, ανάμεσά τους ο Γ. Παπανδρέου εκ μέρους της Ελλάδας, η Χ. Κλίντον, η Α. Μέρκελ, ο Μπαν Κι Μουν του ΟΗΕ, οι επικεφαλής του ΝΑΤΟ και του Αραβικού Συνδέσμου, καθώς και αντιπροσωπείες από την Τυνησία και την Αίγυπτο. Παίρνοντας τον λόγο στη διάσκεψη ο Ελληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είπε μεταξύ άλλων: 

«Οπως γνωρίζετε, η Ελλάδα γειτνιάζει άμεσα με τη Λιβύη και από την πρώτη στιγμή παρείχαμε ενεργό στήριξη, μέσω της βάσης και της υποδομής που διαθέτουμε στη Σούδα (...) και συμμετείχαμε σε επιχειρήσεις, μέσω των διαφόρων ελληνικών αεροπορικών βάσεων»!
Σε αυτήν του τη στάση είχε τη στήριξη της ΝΔ. Ο τότε αντιπρόεδρος της, Δημήτρης Αβραμόπουλος, τον Μάρτη του 2011, όταν ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί των ΝΑΤΟικών στη Λιβύη με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, είχε χαρακτηρίσει την απόφαση αυτή «ορθή, αν και καθυστερημένη» 

και πρόσθετε: «Η Ελλάδα, αρωγός σε αυτήν την παρέμβαση της Συμμαχίας, καλείται να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο, θέτοντας τις υπηρεσίες της στη συλλογική προσπάθεια για την εμπέδωση της σταθερότητας και της ειρήνης στην περιοχή».

 Και κατέληγε: «Οι αγωνιζόμενοι δημοκράτες πολίτες της Λιβύης έχουν στο πλευρό τους τους δημοκρατικούς λαούς του κόσμου. Είναι βέβαιο ότι η δημοκρατική αυγή για όλους τους πολίτες της Λιβύης δεν θα αργήσει».

Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, μέσω της υπεύθυνης Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ρένας Δούρου, έλεγε ότι «η Λιβύη ζει ιστορικές στιγμές, καθώς γίνεται ένας ακόμη κρίκος της "αραβικής άνοιξης": Είναι η τρίτη χώρα, μετά από την Τυνησία και την Αίγυπτο, όπου ένα αυταρχικό, αποκομμένο από τον λαό καθεστώς ανατρέπεται από λαϊκή εξέγερση».
Επίσης, το υπουργείο Αμυνας των ΗΠΑ ευχαριστούσε τότε την Ελλάδα για το ότι «η βάση της Σούδας είναι "κλειδί" στην επίτευξη των στρατηγικών στόχων των ΗΠΑ στην περιοχή, και η σημασία της φάνηκε στη διάρκεια της επιχείρησης "Unified Protector" στη Λιβύη».

Η στήριξη και η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς από όλες τις επόμενες κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν απογειωθεί τα χρόνια που ακολούθησαν. 

Η χώρα μας, με τις δεκάδες βάσεις, από τη Σούδα έως την Αλεξανδρούπολη, έχει γίνει ορμητήριο και θύτης σε βάρος άλλων λαών, αλλά και πιθανός στόχος αντιποίνων από αντίπαλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα.

Δεν γίνεται επομένως, όταν τα θύματα όλων αυτών των επεμβάσεων - όπου συμμετέχει ενεργά η Ελλάδα, για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων - φτάνουν στη χώρα μας, στις περισσότερες περιπτώσεις θέλοντας να μεταβούν σε άλλο προορισμό στην ΕΕ, να αντιμετωπίζονται από όλο το ευρωατλαντικό μπλοκ ως «εισβολείς» και «λαθραίοι». 

Γιατί είναι απότοκο της δικής τους εγκληματικής πολιτικής, που σπέρνει τον θάνατο, την καταστροφή, τον ξεριζωμό και την προσφυγιά.
Δ.Κ.