Σκέψεις καθ’ οδόν...
Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google
Το ρολόι δείχνει επτά το πρωί. Στην αφετηρία, εκεί όπου η Αθήνα ξυπνά κάτω από τον γνώριμο βιαστικό ρυθμό της, μια άλλη πόλη βρίσκεται ήδη σε κίνηση. Είναι η «πόλη» των οργανωμένων ταξικών σωματείων. Τα λεωφορεία των συνδικάτων παρατάσσονται το ένα πίσω από το άλλο, σχηματίζοντας μια μεγάλη αλυσίδα.
Άνθρωποι της βιοπάλης ανταλλάσσουν τις πρώτες κουβέντες, σφίγγουν τα χέρια με τη ζεστασιά που μόνο η κοινή μοίρα γεννά. Κουβαλάνε τα πανό και τις σημαίες τους και τα τοποθετούν προσεκτικά, σχεδόν ευλαβικά μέσα στα λεωφορεία.
Η ατμόσφαιρα μυρίζει προσμονή. Η μηχανή παίρνει μπροστά, ένας υπόκωφος βρυχηθμός σαν μια μικρή ανάσα δίνει το σύνθημα. Το ταξίδι για το μεγάλο συλλαλητήριο της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη ξεκινά…
Καθώς το λεωφορείο γλιστρά στην Εθνική Οδό, το βλέμμα κολλάει στο τζάμι. Κάτω από το φως της μέρας, οι σκιές κατά μήκος της διαδρομής δεν είναι απλά δέντρα, βουνά, τοπία, κτίσματα. Είναι οι σελίδες ενός ανοιχτού βιβλίου, γραμμένου με τον ιδρώτα και την περηφάνια της εργατικής τάξης. Πολλές φορές και με το αίμα της… Φέτος, η διαδρομή αυτή συμπυκνώνεται σε μια ξεκάθαρη, επίκαιρη κραυγή: «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία – Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους».
Οι σκέψεις καθ οδόν γίνονται ένα με τη γεωγραφία, σε ένα ζωντανό χάρτη της ταξικής πάλης, της πάλης ενάντια στο σάπιο σύστημα του κέρδους που γεννά τον πόλεμο και την εκμετάλλευση.
Η Αττική απομακρύνεται, με την επιβλητική σιλουέτα της Πάρνηθας να ορθώνεται κάτω από τον πρωινό ήλιο. Το μυαλό γυρνάει στις πύρινες καταστροφές των προηγούμενων χρόνων… Το ορατό αποτύπωμα μιας εγκληματικής πολιτικής που λογαριάζει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, των λαϊκών περιουσιών και του περιβάλλοντος αποκλειστικά ως «κόστος».
Είναι η προκλητική αντίφαση ενός συστήματος που «αντέχει» να ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ για ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς και πολεμικές αποστολές εκτός συνόρων, αλλά την ίδια στιγμή αφήνει τους ζωτικούς πνεύμονες της πόλης και τις λαϊκές περιουσίες.
Οσο το λεωφορείο καταπίνει τα πρώτα χιλιόμετρα, μπαίνουμε πλέον στη Βοιωτία. Ο δρόμος μας φέρνει δίπλα από τη μεγάλη βιομηχανική ζώνη στο Σχηματάρι και τα Οινόφυτα.
Εδώ, που πισω από τις καθαρές προσόψεις των εργοστασίων, κρύβεται η σκληρή, καθημερινή πραγματικότητα των εργατικών ατυχημάτων. Αυτή η περιοχή είναι μια από τις πιο τρανές αποδείξεις για το τι σημαίνει καπιταλιστική ανάπτυξη: Εξαντλητικά ωράρια, ατελείωτες υπερωρίες, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, 6ημερη και 7ημερη απασχόληση, και μια εγκληματική, συνειδητή έλλειψη ουσιαστικών μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, επειδή η προστασία της ζωής του εργάτη θεωρείται περιττό έξοδο μπροστά στην καπιταλιστική κερδοφορία.
Κάθε «ατύχημα» που καταγράφεται σε τούτες τις ζώνες, κάθε εργάτης που σακατεύεται ή χάνει τη ζωή του στο μεροκαματο, ειναι ένα προδιαγεγραμμένο εργοδοτικό έγκλημα στο βωμό της «ανταγωνιστικότητας» των μονοπωλίων.
Οι σκέψεις βαραίνουν καθώς το λεωφορείο προσπερνά τις εξόδους της βιομηχανικής ζώνης. Φέρνεις στο νου τους συναδέλφους που ξεκίνησαν για το μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ πίσω στις οικογένειές τους, θυσιασμένοι στα γρανάζια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Η ανάγκη για οργανωμένη πάλη μέσα στα εργοστάσια, για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με ανθρώπινα ωράρια για 7ωρο-5ημερο-35ωρο, για ουσιαστικές αυξήσεις στο μισθό και τη λήψη μέτρων προστασίας και ασφάλειας σε κάθε χώρο δουλειάς γίνεται εδώ μια επιτακτική ανάγκη που δεν παίρνει αναβολή.
Συνεχίζοντας την πορεία προς το βορρά, η Φθιώτιδα μας υποδέχεται και η σκέψη στρέφεται αυτόματα στη ΛΑΡΚΟ, που δεν αντιπροσωπεύει απλώς ένα εργοστάσιο, ένα μεταλλείο, αλλά αποτελεί φωτεινό σύμβολο αγώνα.
Οι εργαζόμενοι, οι γυναίκες τους, τα παιδιά τους, ένας ολόκληρος λαός που δέθηκε με το μέταλλο και το καμίνι, στάθηκαν όρθιοι, περήφανοι και ακλόνητοι απέναντι στους εγκληματικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης και των μονοπωλίων, όταν ουσιαστικά με τις εγκληματικές απολύσεις και το λουκέτο στο εργοστάσιο τους καλούσαν να ερημώσουν τα χωριά τους, τα ΛΑΡΚΟχωρια, να ξεριζωθούν από τον τόπο τους.
Δύο χρόνια μετά το λουκέτο, κρατούν ζωντανό το Σωματείο τους, και διατρανώνουν πως δεν παζαρεύουν τις ζωές τους, αντίθετα συνεχίζουν τον δίκαιο αγώνα τους «μέχρι να καπνίσει ξανά η τσιμινιερα» όπως λένε.
Οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ απέδειξαν στην πράξη ότι όταν η τάξη μας οργανώνεται, όταν εμπιστεύεται τη δύναμή της, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον πιο ισχυρό αντίπαλο και να μην λυγίσει. Ο ηρωικός, μακροχρόνιος και ανυποχώρητος αγώνας τους φωτίζει τη φετινή μας πορεία προς τη Θεσσαλονίκη.
Το λεωφορείο ανηφορίζει, και ο λογισμός ταξιδεύει πέρα από τα γαλάζια νερά του Ευβοϊκού κόλπου. Απέναντι μας απλώνεται η πληγωμένη γη της Βόρειας Εύβοιας. Η σκέψη φτάνει σε εκείνα τα χωριά, στους ανθρώπους του μόχθου που είδαν τη ζωή τους να παραδίδεται στις φλόγες. Έχουν περάσει πλέον πέντε ολόκληρα χρόνια από την ολοκληρωτική, βιβλική καταστροφή του 2021, και η εγκληματική κρατική εγκατάλειψη παραμένει προκλητικά ορατή σε κάθε γωνιά της περιοχής.
Τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης περί «ανασυγκρότησης» αποδείχθηκαν γρήγορα μια κακόγουστη φάρσα, καθώς οι πληγείσες περιοχές αφέθηκαν ουσιαστικά στη μοίρα τους, απροστάτευτες απέναντι στις επόμενες πλημμύρες, χωρίς ουσιαστικές αποζημιώσεις και υποδομές, την ίδια ώρα που οι εκτάσεις παραδίδονταν για τα επιχειρηματικά σχέδια των μονοπωλιακών ομίλων.
Ωστόσο, η Βόρεια Εύβοια δεν είναι μόνο τόπος καταστροφής. Είναι και ένας τόπος που θυμίζει τη γιγαντιαία, συγκινητική λαϊκή κινητοποίηση. Είναι ο τόπος όπου οι ρετσινάδες, οι υλοτόμοι, οι βιοπαλαιστές αγρότες και οι εργαζόμενοι δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια να μοιρολογούν. Οργανώθηκαν μέσα από τα σωματεία τους, έστησαν επιτροπές αγώνα, διεκδίκησαν το δικαίωμα να μείνουν και να εργαστούν στον τόπο τους, να ξαναχτίσουν τις ζωές τους.
Μας θυμίζουν ότι ακόμα και απέναντι στην πιο μαύρη καταστροφή, η ταξική οργάνωση είναι το μόνο όπλο που μπορεί να κρατήσει ένα λαό όρθιο και κυρίαρχο στη γη του.
Το μυαλό γυρνάει με ορμή σε εκείνες τις εφιαλτικές μέρες της πύρινης κόλασης. Τότε που το επιτελικά ανίκανο αστικό κράτος δήλωνε απών ή έστελνε μηνύματα εκκένωσης στη λογική «τρέχατε ποδαράκια μου». Τότε ήταν που οι εργάτες, οι οικοδόμοι, οι φοιτητές, λαϊκοί άνθρωποι οργανωμένοι μέσα από τα σωματεία και τους συλλόγους τους, έγιναν μια αδιαπέραστη γροθιά. Με τα φτυάρια στα χέρια, με τις μάσκες ποτισμένες στο νερό και τα μάτια κατακόκκινα από τον καπνό, μπήκαν μπροστά στις φλόγες, ξαγρύπνησαν στις πλαγιές, έστησαν γραμμές άμυνας και έσωσαν ότι απέμενε από το βουνό και τα σπίτια της φτωχολογιάς. Εκεί, μέσα στις στάχτες, σφυρηλατήθηκε και πήρε νόημα το σύνθημα που έγινε πράξη: «Μόνο ο λαός σώζει το λαό».
Η διαδρομή συνεχίζεται και το λεωφορείο προσεγγίζει το ύψος της Μαγνησίας. Ο Βόλος, μια πόλη με βαθιές, ιστορικές εργατικές ρίζες, με παραδόσεις που ξεκινούν από τις μεγάλες απεργίες των καπνεργατών και των μεταλλεργατών των αρχών του προηγούμενου αιώνα, βιώνει σήμερα μια εξαιρετικά επικίνδυνη και επιθετική μεταμόρφωση. Με την ανοχή και τη στήριξη όλων των αστικών κομμάτων, έχει μετατραπεί σε ΝΑΤΟϊκό κέντρο και ταυτόχρονα σε έναν ενεργειακό κόμβο πρώτης γραμμής με τις σχεδιαζόμενες εγκαταστάσεις σταθμών LNG να απειλούν άμεσα το περιβάλλον, την ασφάλεια και την υγεία των κατοίκων. Η οργή ξεχειλίζει: ο λαός της Μαγνησίας πληρώνει με την ακρίβεια την «πράσινη μετάβαση» και την ίδια στιγμή μετατρέπεται σε εν δυνάμει στόχο αντιποίνων, προκειμένου να θωρακιστούν τα κέρδη των εφοπλιστών και των ενεργειακών κολοσσών.
Πλησιάζοντας στον κόμβο της Νίκαιας, το τοπίο μοιάζει να αντηχεί ακόμα από τις κόρνες των τρακτέρ και τα συνθήματα της αγροτιάς. Σε αυτές τις ασφάλτους, κάτω από το τσουχτερό, ανυπόφορο κρύο του περασμένου χειμώνα, η αγροτιά της βιοπάλης έστηνε για εβδομάδες τα περήφανα μπλόκα της επιβίωσης, ορθώνοντας το ανάστημά της ενάντια στην ΚΑΠ της ΕΕ που θέλει να τους ξεκληρίσει προκειμένου η γη και η παραγωγή να συγκεντρωθούν στα λίγα χέρια των αγροτοδιατροφικών ομίλων.
Στη Νίκαια, πήρε σάρκα και οστά η κοινωνική συμμαχία των καταπιεσμένων. Ο «Ριζοσπάστης» που βρέθηκε εκείνες τις μέρες στο μπλόκο της Νίκαιας, θυμάται με συγκίνηση τις αποστολές των εργατικών σωματείων που κατέφθαναν από τη Λάρισα, τον Βόλο, τα Τρίκαλα, αλλά και από την Αθήνα, φέρνοντας εφόδια, τρόφιμα, αλληλεγγύη και κοινά ψηφίσματα πάλης. Η εργατική τάξη έτεινε αδελφικά το χέρι στον φτωχό αγρότη, αποδεικνύοντας πως ο εχθρός είναι κοινός: τα μονοπώλια που αγοράζουν τα προϊόντα για ένα κομμάτι ψωμί και τα πουλάνε πανάκριβα στα ράφια. Αυτή η κοινή δράση αποτυπώνεται και στη φετινή κινητοποίηση, όπου με απόφαση της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων οι αγρότες θα βρίσκονται δίπλα-δίπλα με τα εργατικά σωματεία στο συλλαλητήριο της ΔΕΘ. Γιατί η Νίκαια μας φωνάζει πως όταν ο εργάτης και ο αγρότης βαδίζουν μαζί στο ίδιο ταξικό μετερίζι, ο αντίπαλος τρέμει και υποχωρεί.
Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, η Λάρισα. Μια πόλη ζωντανή, που όμως βρίσκεται πλέον στο μάτι του κυκλώνα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.Είναι η πόλη που οι ιμπεριαλιστές έχουν μετατρέψει σε ορμητήριο για δύο πολέμους ταυτόχρονα.
Νιώθεις το βάρος: Η Λάρισα μετατρέπεται σε θύτη σε βάρος άλλων λαών και ο λαός της σε στόχο αντιποίνων, την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι στενάζουν, τα νοσοκομεία καταρρέουν και η ακρίβεια τσακίζει κόκαλα.
Σκέφτεσαι πως μας ζητούν να σιωπήσουμε, να σκύψουμε το κεφάλι στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος», να δεχτούμε τις θυσίες για τους πολέμους και τα κέρδη τους. Όμως, το μυαλό γυρνάει στην παλλαϊκή απάντηση που δόθηκε εδώ, στους δρόμους της πόλης, από το Εργατικό Κέντρο και τα σωματεία. Θυμάσαι τις εικόνες των χιλιάδων διαδηλωτών έξω από τα νατοϊκά ορμητήρια να γράφουν με κόκκινη μπογιά στην άσφαλτο «NATO KILLERS GO HOME - Έξω η Ελλάδα από τη σφαγή». Θυμάσαι τα λόγια του εργατόκοσμου της πόλης που ξεκαθάρισε πως ο πόλεμος των λίγων δεν είναι δικός μας, πως οι πάνω από 200 νεκροί εργάτες μέσα σε ένα χρόνο το 2025, δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εργοδότες που κυνηγούν το κέρδος. Εκεί, μπροστά στην πύλη του στρατηγείου, αντήχησε το σύνθημα που μεταφέρουμε κι εμείς τώρα με το λεωφορείο μας προς τη Θεσσαλονίκη: «Διέξοδο στον πόλεμο θα δώσει ο λαός, ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός».
Το λεωφορείο μπαίνει στην Κοιλάδα των Τεμπών. Το μυαλό φεύγει σε εκείνο το μαύρο σημείο, εκεί όπου οι ράγες του σιδηροδρόμου τέμνουν τη μοίρα της τάξης μας. Είναι το σημείο του δολοφονικού, προδιαγεγραμμένου εγκλήματος.
Έχουν περάσει τριάμισι χρόνια από εκείνη την εφιαλτική νύχτα, κι όμως η πληγή παραμένει ορθάνοιχτη, γεμάτη αίμα, να ζητά δικαίωση για τις 57 χαμένες ζωές, στην πλειοψηφία τους φοιτητές, δικά μας παιδιά.
Η συγκίνηση σφίγγει το λαιμό, αλλά μετατρέπεται αμέσως σε βαθιά ταξική οργή. Εδώ, στα Τέμπη, ξεσκίστηκε με τον πιο τραγικό τρόπο το πέπλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Εδώ αποκαλύφθηκε η βαρβαρότητα της πολιτικής της «απελευθέρωσης» των μεταφορών, της ιδιωτικοποίησης και του τεμαχισμού του σιδηροδρόμου σύμφωνα με τις οδηγίες οδηγίες της ΕΕ που υλοποίησαν διαχρονικά όλες οι αστικές κυβερνήσεις. Ακόμα και σήμερα, 3,5 χρόνια μετά, το σιδηροδρομικό δίκτυο παραμένει χωρίς ολοκληρωμένα συστήματα ασφαλείας, αποδεικνύοντας πως η προστασία του λαού και των παιδιών του αντιμετωπίζεται πάντα από το κεφάλαιο και το κράτος του με όρους «κόστους - οφέλους».
Κοιτάζοντας έξω από το τζάμι, νιώθεις πως οι πλαγιές των βουνών αντηχούν ακόμα εκείνη την κραυγή που συγκλόνισε το πανελλήνιο, τη λαοθάλασσα που πλημμύρισε τους δρόμους με το συνθημα: «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Προσπερνώντας τον κάμπο οι ρόδες του λεωφορείου κυλούν κάτω από τη σκιά του επιβλητικού Ολύμπου.
Τον κοιτάς και συνειρμικά γυρνάς στο ιστορικό και θυελλώδες 1999, στις ημέρες της βάρβαρης ΝΑΤΟικής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία. Το Λιτόχωρο και η ακτή της Πιερίας αποτέλεσαν τότε ένα από τα πιο σκληρά και εμβληματικά μέτωπα της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης του λαού μας. Ανατρέχεις για να διαβάσεις στο κινητό σου τις συγκλονιστικές σελίδες που έγραφε τότε ο «Ριζοσπάστης», αποτυπώνοντας τον παλλαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στην προκλητική απόβαση των αμερικανοΝΑΤΟικών πεζοναυτών.
Με μπροστάρηδες τα ταξικά συνδικάτα, τους κατοίκους και τη νεολαία, ο τόπος μετατράπηκε σε ένα απροσπέλαστο ανθρώπινο τείχος. Κανείς δεν ξεχνά τις σφοδρές συγκρούσεις όταν το αστικό κράτος επιστράτευσε τις δυνάμεις καταστολής για να προστατεύσει τους μακελάρηδες, ούτε τη γενναία στάση των διαδηλωτών.
Εκείνη η αποφασιστικότητα, δεμένη με την αλυσίδα των φαντάρων που εξέφραζαν δημόσια την άρνησή τους να γίνουν συνένοχοι στη σφαγή των γειτονικών λαών, παραμένει πολύτιμη πυξίδα για το σήμερα που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν όλο και πιο επικίνδυνα πάνω από τα κεφάλια μας, σήμερα που μας καλούν να στρατεύτουμε κάτω από ξένες σημαίες, να αποδεχτούμε την «κουλτούρα των φερέτρων» για τα κέρδη και τα συμφέροντα των λίγων.
Στις παρυφές της Θεσσαλονίκης βρίσκεται η ΒΙΠΕ της Σινδου. Εδώ, σε αυτό το απέραντο βιομηχανικό μελίσσι, πίσω από τους ψηλούς τοίχους των εργοστασίων και των αποθηκών χτυπά η πραγματική καρδιά της παραγωγής, της απάνθρωπης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Θυμάσαι την 56χρονη εργάτρια που μέσα στο καλοκαίρι έχασε τη ζωή της στο μεροκάματο. Εδώ είναι που καταρρέει με πάταγο κάθε κυβερνητικό αφήγημα περί «δίκαιης ανάπτυξης».
Τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων σπάνε το ένα ιστορικό ρεκόρ μετά το άλλο, αλλά για τους εργάτες που παράγουν αυτόν τον πλούτο απομένουν οι μισθοι-ψιχουλα, η ακρίβεια που εξανεμίζει το μεροκάματο τις πρώτες δέκα μέρες του μήνα, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και τα φρικτά ατυχήματα που τσακίζουν κορμιά στην παραγωγή.
Όμως, η Σίνδος δεν είναι μόνο τόπος εκμετάλλευσης. Είναι και τόπος οργανωμένης απάντησης. Τα ταξικά σωματεία της περιοχής, οι επιτροπές αγώνα μέσα στους χώρους δουλειάς, δίνουν καθημερινά, βήμα το βήμα, σκληρή μάχη. Παλεύουν ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, διεκδικούν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ανθρώπινα ωράρια και ουσιαστικά μέτρα προστασίας της ζωής των εργαζομένων.
Αυτό το βιομηχανικό κέντρο υπενθυμίζει την αστείρευτη δύναμη της τάξης μας: χωρίς τον εργάτη και τον ιδρώτα του, κανένα γρανάζι δεν μπορεί να γυρίσει, κανένα κέρδος δεν μπορεί να παραχθεί.
Το λεωφορείο πλησιάζει στην τελική του ευθεία, και το βλέμμα μαγνητίζεται από τις πελώριες, επιβλητικές εγκαταστάσεις των ΕΛΠΕ Θεσσαλονίκης, που ορθώνονται σαν μια σιδερένια πολιτεία.
Η εικόνα των εργολαβικών εργαζομένων που παρέμειναν επί μήνες ανυποχώρητοι, όρθιοι στην πύλη του εργοστασίου, διεκδικώντας το αυτονόητο και ιερό δικαίωμα στη μόνιμη, σταθερή εργασία με απευθείας πρόσληψη από την εταιρεία, ζωντανεύει με ορμή στο μυαλό.
Οι ενεργειακοί κολοσσοί, όπως ο όμιλος των ΕΛΠΕ, καταγράφουν μυθικά κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά για τους εργάτες που δουλεύουν μέσα στις επικίνδυνες εγκαταστάσεις επέβαλαν ένα καθεστώς άγριας εργασιακής ομηρίας, διαχωρίζοντάς τους σε «εντός» και «εκτός» μέσω των εργολάβων, επιβάλλοντας εξαντλητικά, συνεχόμενα 12ωρα χωρίς την απαραίτητη ξεκούραση.
Ο δίμηνος και πλέον περήφανος απεργιακός αγώνας τους, με μπροστάρη το Κλαδικό Σωματείο Ενέργειας Κεντρικής Μακεδονίας, απέδειξε περίτρανα πως η εργοδοσία και οι πολυεθνικές δεν είναι ανίκητες, όσο ισχυρές κι αν φαντάζουν.Απέναντι στις δικαστικές προσφυγές που έβγαζαν τις απεργίες παράνομες, απέναντι στην κρατική καταστολή και την τρομοκρατία οι εργάτες αντέταξαν τη σιδερένια τους ενότητα, πετυχαίνοντας μια τεράστια, ελπιδοφόρα νίκη, αναγκάζοντας την εργοδοσία να υποχωρήσει. Αυτή η νίκη είναι η δική μας ώθηση, το δικό μας καύσιμο καθώς μπαίνουμε στην πόλη για το συλλαλητήριο.
Οι πόρτες του λεωφορείου ανοίγουν. Φτάσαμε. Αυτή η διαδρομή, αυτά τα χιλιομετρα που ξεκινήσαμε να διανύουμε από το πρωί, ηταν μια συμπύκνωση της ιστορίας μας, των αγώνων μας, των αιτηματων μας που φέρνουμε σήμερα στο προσκήνιο. Επιβεβαιώνουν ότι έχουμε τόσους κι άλλους τόσους λόγους να μαστε σήμερα εδώ χιλιάδες για να κάνουμε τη δική μας εξαγγελία:
Από τη Θεσσαλονίκη δηλώνουμε καθαρά πως δεν θα επιτρέψουμε να θυσιαστούν οι ανάγκες μας για τα κέρδη των λίγων και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών.
Οι μηχανές των λεωφορείων έσβησαν, αλλά ο μεγάλος, οργανωμένος αγώνας τώρα ξεκινά. Με το ΠΑΜΕ μπροστά, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας!
