Οδοιπορικό στα Ματωμένα Χώματα #Βαγγέλης_Αντωνίου

Βαγγέλης Αντωνίου
26 Αυγούστου στις 4:34 μ.μ. ·

Έχω εδώ και μια εβδομάδα επιστρέψει στο κλεινόν άστυ (όχι μαυρισμένος πάντως, για να μην μας πιάνει και στο στόμα του ο ακατανόμαστος) κι ακόμη δεν μπορώ να συμμαζέψω τη σκέψη και τα συναισθήματα που ακόμη με πλημμυρίζουν, απ' όλα όσα πρόλαβα να ζήσω μέσα στις επτά μέρες εκεί πάνω στο Γράμμο, όπου επέλεξα, δίκην προσκυνήματος, να διάγω τις σύντομες φετινές μου αυγουστιάτικες διακοπές.
Η επιβλητικότητα της εγκατάλειψης στα κόκκινα πλινθόχτιστα του Γάβρου και των άλλων χωριών της Κορέστειας, τα μισογκρεμισμένα σπίτια με τις τρύπες απάνω απ' τις σφαίρες των πολυβόλων και το σύνθημα για τον ΔΣΕ στα ελληνικά και τα κυριλικά που ακόμη επιμένει να "αντιστέκεται" σ' ένα πεισματάρικο υπόλειμμα σοβά στην πίσω μεριά του σπιτιού στην Κρανιώνα.
Η "Σπηλιά του Κόκκαλη" στο Βροντερό, λίγες εκατοντάδες μέτρα απ' την όχθη της Πρέσπας απ' όπου αποχώρησαν οι τελευταίοι μαχητές, εκεί που μιναδόροι απ' τα νταμάρια της περιοχής διαμόρφωσαν το τελευταίο νοσοκομείο μέσα σε μια σπηλιά όπου νοσηλεύτηκαν 250 περίπου μαχητές απ' τις τελευταίες μάχες.
Η Νοσοκομειούπολη κοντά στο Τσάρνο του Δυτικού Γράμμου, όπου με τιτάνια προσπάθεια αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα ευρήματα, οι πέτρινες βάσεις των θαλάμων, οι ξύλινοι κορμοί των τοίχων και των οροφών, η ηλεκτρογεννήτρια στο ποτάμι. Εκεί, που διαβάζεις μερικές από τις καθημερινές καταγραφές και κόβεται η ανάσα σου όταν βλέπεις τη διάγνωση για κάποιους νοσηλευόμενους μαχητές - ή και μαχήτριες - "ψυχική διαταραχή - πολεμική υστερία"...
Η χαράδρα του Χάρου, εκεί που η ράχη της "Σπανούρας", που ακόμη μόνο γαϊδουράγκαθα φυτρώνουν, σκάφτηκε από τις βόμβες των αεροπλάνων του αστικού στρατού, εκεί όπου οι τέσσερις τελευταίοι μαχητές έγραψαν με τη θυσία τους ένα νεώτερο Ζάλογγο, βουτώντας σαν "σταυραϊτοί" στον γκρεμό, όπως λιτά αναγράφει και το μνημείο που τους συντροφεύει.
Το σεμνό νεκροταφείο στου Κώττα, που έφτιαξε η Ε.Π. Δυτικής Μακεδονίας πριν λίγα χρόνια, για τους περίπου 250 μαχητές - μεταξύ των οποίων και αρκετές μαχήτριες - που έχασαν τη ζωή τους στις γύρω μάχες.
Το Μουσείο του Κόμματος δίπλα στον Λευκώνα των Πρεσπών με τις στήλες με τα ονόματα των νεκρών μαχητών του ΔΣΕ απ' όλα τα χωριά της περιοχής στον περίβολο του οικήματος καθώς και το μάρμαρο στην είσοδο που έχει λαξευτεί από τις ριπές..., έτσι δηλαδή όπως γράφεται η Ιστορία.
Όλα τούτα κι άλλα πολλά ακόμη είναι οι καταιγιστικές εικόνες, οι ίσκιοι των (ολοζώντανων) νεκρών συντρόφων μας, που κουβαλάω μέσα μου σαν ακριβό κόκκινο-κατακόκκινο φυλαχτό για να ξορκίσω το "μαύρο" που μας περιβάλλει - και δεν μιλάω για το μαύρισμα του μ@λάκα.
Και μια υπόσχεση. Θα ξανανηφορίσω πάλι για τ' άγια χώματα, και πολύ σύντομα μάλιστα.