Ανάμεσα στα Βλέμματα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, των 200 της Καισαριανής

Κυκλοθυμικός
28.9.26

Δεν είναι μόνο οι συναυλίες, τα δρώμενα, οι παραστάσεις. Άλλωστε, αν κάποιος θέλει να δει αυτούς τους καλλιτέχνες μπορεί οποιαδήποτε στιγμή, οι περισσότεροι όλο το καλοκαίρι περιόδευαν σε όλη την Ελλάδα κι αρχές του μήνα έκαναν και τις μεγάλες τους εκδηλώσεις στην Αθήνα.
Δεν είναι μόνο το σουβλάκι, οκ κι ας είναι το πιο νόστιμο που έχω φάει ποτέ, δεν είναι οι φτηνές μπύρες, το χατσαπούρι, οι λουκουμάδες. Καλό φαγητό έχει αυτή η χώρα.
Δεν είναι μόνο οι συζητήσεις, οι ομιλίες, τα συνθήματα. Υπάρχει ένα κίνημα που ζει κάθε μέρα, δε περιορίζεται σε επετείους και γιορτές.
Δεν είναι μόνο οι πάγκοι, τα βιβλία, τα μνημεία, τα αφιερώματα. Υπάρχουν μουσεία, εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπωλεία, που κάνουν μοναδική δουλειά όλον τον χρόνο.
Είναι πρώτα και κύρια αυτή η αίσθηση, σα να άνοιξες κρυφά το ψυγείο και να πήρες μια κουταλιά από το παγωτό, που ακόμα δεν έχει παγώσει καλά, είναι σα να κρυφοκοίταξες μέσα από τις ρωγμές τον κόσμο που ονειρεύεσαι, είναι σα να περπατάς στους δρόμους, σα να στέκεσαι στα μπαλκόνια, σα να βρίσκεσαι στο σκηνικό που έπλασε ο Γιάννης Ρίτσος στο «Σκέψου η ζωή». Λες δυνατά τη λέξη «σύντροφος» και δεν είσαι μόνος κι αγαλλιάζουν οι καρδιές που τόσο αγάπησαν και σαπίζουν οι σφαίρες που τις σκότωσαν.
Περπατάς ανάμεσα στα σημειώματα αυτών που σκοτώθηκαν με το κεφάλι περήφανο και την γροθιά υψωμένη, βαδίζεις ανάμεσα σε πεσμένα γαρύφαλλα, σε φωτογραφίες που σου μιλάνε, σε σημειώματα που ζητάνε εκδίκηση ονείρων, που πλημμυρίζουν με την ανώτερη εκδοχή αγάπης, την αγάπη που βαφτίζεται στη θυσία και κάνει τον θάνατο ζωή. Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο και τα κελιά μας σπάνε κι οι αλυσίδες κόβονται. Είναι ένα προσωπικό μνημόσυνο, κλαμένες ματιές που συναντιούνται κι ύστερα ασυνείδητα σχεδόν γίνεται συλλογικό, δεν ξεχωρίζει ο ζωντανός από τον νεκρό, ο ήρωας από τον θαυμαστή του, είμαστε όλοι μια τάξη, ένα ποτάμι φουσκωμένο, η οργή, μα και τα όνειρα, του λαού.
Βρίσκεσαι ανάμεσα σε φωτεινούς ανθρώπους, λαϊκούς, προλετάριους και διανοούμενους, μα όχι ελίτ, όχι σοφολογιότατους, όχι από αυτούς που τραγουδάνε για να ξεχωρίζουν, αδερφέ μου, απ’ τον κόσμο. Αλλάζει η νοοτροπία, τα νεύρα στους μποτιλιαρισμένους δρόμους γίνονται ευγενικά χαμόγελα, το άγχος γίνεται ενθουσιασμός, η πίεση γίνεται καλοσύνη. Αλλάζει εντός μου ο ρυθμός του κόσμου. Το έξω ορίζει το μέσα, όχι το ανάποδο. Στάζει ο ουρανός αλληλεγγύη κι ανθρωπιά.
Η τέχνη γίνεται βιωματική, ο πολιτισμός δικός μας, τα έργα του ανθρώπου, σε κάθε εκδοχή τους, σου δίνουν το χέρι και σε τραβάνε σε μια πορεία για τον ουρανό. Χωρίς μεταφυσική, χωρίς υπαρξιακό μπαρόκ, μια τέχνη που γεννήθηκε μέσα από τον άνθρωπο που τον μποδίζουν να βαδίζει και φτάνει εκεί που ο ψαράς γράφει τα ποιήματα. Γιατί πια η τέχνη ανήκει σε όλους. Κι όπως ο καθένας εδώ σφυρηλατείται για να γίνει ήρωας, πλάθεται και για να γίνει καλλιτέχνης. Γιατί όλα αυτά τα ωραία θα ‘ναι δικά μας.
Περπατάς ξανά και ξανά με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού, ανακαλύπτεις τον κόσμο ξανά, καθετί σου μοιάζει καινούργιο, χάνεσαι ανάμεσα στα βιβλία και στις αφίσες, μιλάς με υπέροχους ανθρώπους, στέκεσαι στον πάγκο του Παύλου, του νεομάρτυρά μας, μιλάς με τους ανθρώπους του κι ανανεώνεις την πίστη σου ότι ο φασισμός πάντα στο τέλος θα νικιέται.
Συνεχίζεις, περιπλανιέσαι ανάμεσα στα βλέμματα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, των 200, της Κανελλοπούλου, των ηρώων του ΔΣΕ, στις γυναίκες που πρωτοστάτησαν στη λαϊκή εξέγερση σε μια εποχή που δεν ήξερε κανείς τι θα πει φεμινισμός, ακούς τα τραγούδια τους, τις αρβύλες τους να πατάνε στις λάσπες, τα συνθήματα μέσα από τις φυλακές, τις κραυγές τους πόνους τους από τα αναρρωτήρια κι ύστερα πέφτεις πάνω σε ανθρώπους από όλον τον κόσμο, Φινλανδία, Κύπρο, Παλαιστίνη, Κούβα, Σουηδία, Παραγουάη, Αργεντινή, Βενεζουέλα, Ισραήλ. Τόσα διαφορετικοί και ταυτόχρονα αδέρφια σου. Δεν ξέρω αν ποτέ κατέστη τόσο εφικτό άνθρωποι διαφορετικοί και ξένοι, από άλλες κουλτούρες, από άλλες ζωές να βρήκαν τόσο εύκολο τι είναι αυτό που τους ενώνει. Την ανθρωπίλα που ξεπερνά κάθε εμπόδιο γλωσσικό, πολιτισμικό, κοινωνικό.
Κι ύστερα όλο αυτό να ενώνεται σε ένα μεγάλο λαϊκό γλέντι υπό το μακρινό βλέμμα της τεράστιας αφίσας του Λένιν. Του πιο σπουδαίου ανθρώπου που πάτησε το πόδι του σε αυτόν τον πλανήτη. Σαν τις γιορτές στα βουνά, σαν την υπόσχεση της νίκης, σαν ένα μυστήριο που ενώνει τους ανθρώπου όλων των εποχών. Αν κι είμαι ο χειρότερος χορευτής από καταβολής του κόσμου πάντα με εξιτάρει αυτό που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι πιάνονται και χύνουν την ατομικότητά τους στην αρμονία του συνόλου. Τι φωτιά ξεπετάγεται μέσα από τις πιασμένες χούφτες. Με τραγούδια, όπλα και σπαθιά. Ίσως γιατί πάνω από όλα, πάνω από όσες λέξεις πούμε, πάνω από όλες τις διαδηλώσεις, πάνω από όλα τα αιτήματα είναι ένα, να ξεκλειδώσουμε την πόρτα να βγει η ζωή θεριεμένη να κατασπαράξει το μέσα και το έξω μας σκοτάδι.
Βγαίνοντας κοίταξα, όπως κάνω κάθε χρόνο, τις αφίσες μέσα από τα κάγκελα, δίνοντας υπόσχεση ξανά για την επόμενη χρονιά σιγοτραγουδώντας αυτό που μου θύμισε ξανά αυτό το τετραήμερο του φεστιβάλ:
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Κι αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ’ όλα,
δε σ’ τό ‘χω πει ακόμα.»

Εμποτίζουν τα Παιδιά μας με τις Σάπιες ιδέες, Αξίες και τον Βάρβαρο Τρόπο Ζωής,,

Ορισμένες σκέψεις για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης στη σύγχρονη εποχή




Η σύγχρονη εργατική - λαϊκή οικογένεια του 21ου αιώνα στην ουσία της παραμένει εκείνη η ιστορικά διαμορφωμένη μορφή συμβίωσης που πρωταρχικά βιώνει το βρέφος και το νήπιο, και έχει στον πυρήνα της την αναπαραγωγή του είδους και την ανατροφή της επόμενης φουρνιάς εργατικού δυναμικού.

Το πέρασμα στη σύγχρονη «πυρηνική» οικογένεια δεν συντελέστηκε μονομιάς. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επιβίωναν παραλλαγές της διευρυμένης αγροτικής κυρίως οικογένειας, όπως είχε διαμορφωθεί στα προκαπιταλιστικά ταξικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, η διευρυμένη οικογένεια αναλάμβανε συλλογικά τη φροντίδα των παιδιών των εκμεταλλευόμενων τάξεων μέσα από τη συμμετοχή τους από πολύ μικρή ηλικία στις δραστηριότητες των ενηλίκων, τα έθιμα, τις θρησκευτικές πρακτικές κ.λπ.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση από το δεύτερο μισό του 20ού, έως σήμερα, το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση της βασικής αντίθεσης επέφεραν σταδιακά πρωτόγνωρες ιστορικά αλλαγές στην οικογένεια, στον γάμο και στις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, γονιών και παιδιών.

Βασικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σύγχρονης εργατικής - λαϊκής οικογένειας αποτέλεσε η μαζική ένταξη των γυναικών στην κοινωνική παραγωγή, κυρίως ως μισθωτές ή/και αυτοαπασχολούμενες, στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. 

Εν μέρει περιορίστηκε η οικονομική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου ή του ΣΣ, χωρίς να ανατρέπεται ο οικονομικός - κοινωνικός καταναγκασμός στο πλαίσιό του. 

Οι αλλαγές αυτές έως έναν βαθμό έχουν περιορίσει την επίδραση αναχρονιστικών, αντιδραστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα έχει ως πρωταρχικό ρόλο την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, της οικογένειας. 

Υπάρχει πρόοδος στη συμβολή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών και στη στήριξη της οικογένειας. 

Ανδρες νεότερης ηλικίας νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη διατροφή, στη μελέτη των παιδιών, στις αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Επέδρασαν, βέβαια, και οι αντικειμενικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και ζωής των νέων γονιών (ωράρια, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας). 

Οι γυναίκες σήμερα καλούνται να «συνδυάσουν» την εργασία σε συνθήκες πρωτοφανούς έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (χαμηλοί μισθοί, ωράρια - λάστιχο, συχνή εναλλαγή απασχόλησης - ημιαπασχόλησης - ανεργίας κ.λπ.) με τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, των ΑμεΑ. 

Καθώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες φροντίδας της οικογένειας, Προσχολικής Αγωγής, Ειδικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, είναι εμπορευματοποιημένες, λογαριάζονται ως «κόστος» για το αστικό κράτος. Ως δήθεν προοδευτική λύση το αστικό κράτος μεταθέτει την ευθύνη «ισόρροπα» και στον άντρα, στο ζευγάρι.

Παράλληλα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση του ανταγωνισμού οδηγεί σε νέες απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, ενώ η μηχανοποίηση, γενικότερα η τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη γνώση, μόρφωση, ειδίκευση.

 Γιγαντώνεται ο όγκος των νοητικών, γνωστικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων που πρέπει να αφομοιώσει το παιδί ως αυριανός εργαζόμενος. 

Κυρίως από τα μέσα του 20ού αιώνα, το αστικό κράτος αναλαμβάνει σε μεγάλη κλίμακα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών με την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία σταδιακά διευρύνεται. 

Το σύγχρονο αστικό σχολείο διδάσκει τις απαραίτητες δεξιότητες στο μελλοντικό εργατικό δυναμικό, ώστε κατ' απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας να είναι ικανό, φτηνό και «ευέλικτο».

Η αστική θέση ότι η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού είναι μύθος

Ολα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι είναι μύθος η αστική θέση πως η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού. 

Μέσα από όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους (π.χ. Εκπαίδευση) και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. ΜΜΕ, ΜΚΔ, πολιτιστική βιομηχανία) διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. 

Εμποτίζουν τα παιδιά από τη νηπιακή κιόλας ηλικία με τις σάπιες αστικές ιδέες, αξίες και τον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής: 

Τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, τον ναρκισσισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική εξουσία και ιδεολογία «επενδύουν» στη διαμόρφωση σκέψης και στάσης στις νεανικές συνειδήσεις με κριτήριο την υπεράσπιση του «αιώνιου καπιταλισμού», το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τη δαιμονοποίηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα, τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό.

Η γονεϊκότητα, ως συμβολή των γονέων στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, δεν είναι μια ουδέτερη έννοια, αποσπασμένη από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων (με πυρήνα τους τις σχέσεις ιδιοκτησίας) και η εξέλιξή τους επιδρούν και συνεπάγονται και διαφορετικές υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ τους.
Περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη φροντίδα του παιδιού

Και στο σύγχρονο περιεχόμενο της γονικής σχέσης, όπως διαμορφώνεται με βάση τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, επιδρά η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Αναπαράγεται ότι το παιδί αποτελεί «επένδυση για το μέλλον», με κριτήριο το καπιταλιστικό συμφέρον για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, όπου η φροντίδα του παιδιού τίθεται στο επίκεντρο της οικογενειακής ζωής (σε σχέση με τα προηγούμενα ταξικά εκμεταλλευτικά συστήματα, όπου το παιδί σηματοδοτούσε περισσότερα εργατικά χέρια στο πλαίσιο της διευρυμένης οικογένειας), ως αποκλειστική γονική ευθύνη. Εμφανίζεται η ιδέα του «πολύτιμου παιδιού».

Σε αυτό το έδαφος, η πλειοψηφία των γονιών και ιδίως των μητέρων - που μετά βασάνων και κόπων κατορθώνουν να τεκνοποιήσουν - εσωτερικεύουν την αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα του παιδιού. Ετσι, θυσιάζουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους σε ένα ατελείωτο πήγαινε - έλα στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο διάβασμα κ.λπ., που όχι μόνο εξαντλεί τους γονείς οικονομικά, σωματικά και ψυχικά. Σε τελική ανάλυση αφυδατώνει το δημιουργικό περιεχόμενο της σχέσης με το παιδί.

Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη νεανική ανεργία ή/και ημιαπασχόληση, η οικονομική - αλλά και συναισθηματική - εξάρτηση των παιδιών από την οικογένεια, η συγκατοίκηση, παρατείνονται πέραν της παιδικής - εφηβικής ηλικίας. Ετσι, μπαίνουν εμπόδια στην αυτοτελή ανάπτυξη του νέου / νέας σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής και δράσης (εργασία, διαπροσωπικές - ερωτικές σχέσεις), δηλαδή στη δυνατότητα να «στέκονται στα πόδια τους», να αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται στρεβλές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της γονικής σχέσης, υιοθετώντας απόψεις «εγώ μόνο ξέρω το καλύτερο για το παιδί μου» και έναν υπερπροστατευτικό τρόπο ανατροφής, που στην ουσία αποκόπτει τη γονική σχέση από τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις.
Συντροφικές σχέσεις και γονεϊκότητα στη σύγχρονη οικογένεια

Για να μπορεί η γονική σχέση, η ευθύνη του κάθε γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού να αναβαθμίζεται και να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο κρατικής προστασίας και στήριξης. Δηλαδή πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την ανάπτυξη καθολικά όλων των παιδιών.

Από αυτήν την άποψη, η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κατάργηση της εκμεταλλευτικής οικονομικής βάσης. Απαιτεί κράτος θεμελίωσης της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Απαιτεί την προετοιμασία των μελλοντικών γονιών με ευθύνη του κράτους, την πρόσβαση στη σύγχρονη επιστημονική γνώση για την τεκνοποίηση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, με την ανάλογη κρατική υποστήριξη (υποδομές, εκπαίδευση, μείωση του υποχρεωτικού εργάσιμου χρόνου κ.ά.).

Σε τελική ανάλυση, καθοριστικός παράγοντας είναι «σε τι κόσμο» μεγαλώνουν τα παιδιά και με τι όρους, πρώτα από όλα οικονομικούς - κοινωνικούς. Από αυτήν την άποψη, η ευθύνη των γονιών απέναντι στο παιδί σχετίζεται και με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης σε δοσμένες ιστορικά συνθήκες εξέλιξης της ταξικής πάλης, όπως αντανακλάται στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα με υποκειμενικό τρόπο.

Σημαντικός παράγοντας είναι η κοινή προσπάθεια και των δύο γονιών για την εξασφάλιση της γονικής σχέσης με το παιδί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες τους, που μπορεί να αφορούν και συνολικά την απόφασή τους να μην είναι πλέον ερωτικοί σύντροφοι, να μη συμβιώνουν.

Ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να απασχολήσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση η ουσιαστική αναβάθμιση της σχέσης γονιών - παιδιών, με κριτήριο την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού ως αυτοτελούς προσωπικότητας, και όχι σαν επένδυση, σαν μέσο συναισθηματικής στήριξης.

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θεωρητική - ιδεολογική - πολιτική στήριξη των κομμουνιστών γονιών, ώστε με συλλογικό, συντροφικό τρόπο να στηριχθεί η προσπάθεια προσέγγισης της γονικής σχέσης και ευθύνης με διαλεκτικό υλιστικό κριτήριο. Με αυτούς τους όρους μπορεί να ξεπεραστεί στη σκέψη που εντοπίζει ως το καθοριστικό στη γονική σχέση να αποτελεί ο γονιός απλά ένα «καλό πρότυπο» για το παιδί. Κυρίως είναι ανάγκη να διαπεράσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση πιο βαθιά πώς θα διαπερνούν κάθε πλευρά της προσωπικής ζωής, άρα και την οικογενειακή, η κομμουνιστική στάση στην εργασία, στο κίνημα, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα στην κομματική ζωή, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων όλου του λαού, η πάλη ενάντια στον ατομικισμό, κυρίως η ανάπτυξη διαλεκτικού υλιστικού τρόπου σκέψης. Τελικά αφορά στην προσπάθεια να γίνονται αναπόσπαστο στοιχείο των ερωτικών - συντροφικών σχέσεων, της ίδιας της σχέσης με το παιδί.

Η ευθύνη των γονέων απέναντι στα παιδιά αφορά κυρίως στην προετοιμασία τους για να γνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν την κοινωνική πραγματικότητα και να παλέψουν για να την αλλάξουν. Μέσα από την αλληλεπίδραση του παιδιού με το περιβάλλον του, μέσα από τη δραστηριότητά του, αντανακλάται στη συνείδησή του, στις ψυχικές του λειτουργίες, η αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή η προετοιμασία του παιδιού για τις «θύελλες» που είναι μπροστά μας, τους «σεισμούς που μέλλονται να έρθουν», μπορεί να στηριχθεί πιο ουσιαστικά στη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης των γονιών στην ανατροφή του παιδιού, με την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των οικονομικών - κοινωνικών - πολιτικών παραγόντων που επιδρούν στη διαπαιδαγώγηση και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Στο κείμενο των Θέσεων για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αναφέρεται ότι «την περίοδο που εξετάζουμε ήταν πιο έντονο το αποτύπωμα στη σκέψη και τη στάση γυναικών του κομματικού περίγυρου, ακόμα και κομματικών δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής αντίληψης περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών... Συνεπώς, καθοδηγητικά χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα για τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες νέους γονείς, με πολύπλευρα ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά μέτρα στήριξής τους. Κυρίως, αφορά στην προετοιμασία των νεότερων σε ηλικία κομματικών δυνάμεων, η οποία να στηρίζεται στην πιο βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, την εξέλιξή της και των καθηκόντων της στις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές συνθήκες, για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης» (σελίδα 57).

Ι. Γ.

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 - Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025

Το απόσπασμα που παραθέτετε από το επίσημο κείμενο των Θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο αναδεικνύει μια σημαντική εσωκομματική και ιδεολογική διαπίστωση: την επίδραση της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας ακόμα και στο εσωτερικό ή τον περίγυρο του κομματικού μηχανισμού. [1]
Συγκεκριμένα, το κείμενο εστιάζει στα εξής κρίσιμα σημεία:
Η κριτική στην «ατομική - οικογενειακή ευθύνη»: 

Το Κόμμα εντοπίζει ότι η κυρίαρχη αστική αντίληψη, η οποία μετακυλίει την ευθύνη της ανατροφής και της φροντίδας των παιδιών αποκλειστικά στην οικογένεια (και ιδιαίτερα στη γυναίκα), έχει επηρεάσει τη σκέψη μελών και φίλων του. Όπως συμπληρώνεται στο κείμενο, η τάση αυτή ενισχύθηκε σημαντικά κατά την περίοδο της πανδημίας, σε ένα περιβάλλον όπου οι κοινωνικές δομές φροντίδας συνεχώς εμπορευματοποιούνται. [1]
Η ανάγκη για καθοδηγητική στήριξη: Αναγνωρίζεται η ανάγκη λήψης «πολύπλευρων ιδεολογικών - πολιτικών - οργανωτικών μέτρων» για τη στήριξη των νέων γονιών που είναι ενταγμένοι στο κίνημα. [1]
Η ιδεολογική θωράκιση των νεότερων δυνάμεων: Προτάσσεται ως βασικό καθήκον η βαθύτερη αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής αντίληψης για τον θεσμό της οικογένειας, την ιστορική της εξέλιξη και τον κοινωνικό χαρακτήρα της γονικής ευθύνης, απέναντι στην αποσπασματική ή ιδιοτελή αστική ερμηνεία της. [1]

Η Πληροφορία είναι Υλικότατη By Manos Saridakis

 

Manos Saridakis
3.10.26 ·

Για αιώνες θεωρούσαμε ότι η ενέργεια είναι άυλη και ότι ύλη είναι μόνο η μάζα. 

Ακόμα και όταν αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε ραγδαία την ενέργεια και τους μετασχηματισμούς της στις μηχανές, που ακριβώς αυτό είναι η βιομηχανική επανάσταση, ακόμα δηλαδή και όταν η ενέργεια ήταν η βάση της οικονομικής παραγωγής, ακόμα και τότε φυσικοί και φιλόσοφοι τη θεωρούσαν άυλη. Μόνο μετά τα μισά του 19ου αιώνα κατανοήσαμε επιστημονικά την ενέργεια, (την ορίσαμε επακριβώς, την βάλαμε σε εξισώσεις κλπ) και βέβαια μόνο μετά τον Einstein στις αρχές του 20ου αιώνα πειστήκαμε ότι η ενέργεια είναι εντελώς υλική, και ότι μάζα και ενέργεια είναι ισοδύναμες μορφές ύπαρξης της ύλης και η μία μετασχηματίζεται στην άλλη. 

(Δυστυχώς τεράστια τμήματα του πληθυσμού εξακολουθούν να λένε ψεκασμένες “ενεργειακές” παλαβομάρες).
Είναι ενδιαφέρον ότι στον 21ο αιώνα ζούμε ακριβώς τα ίδια με την Πληροφορία. 

Ενώ χρησιμοποιούμε ραγδαία την Πληροφορία και τους μετασχηματισμούς της στους υπολογιστές, στο internet και στην Τεχνητή Νοημοσύνη, και ότι βρίσκεται στον πυρήνα της οικονομικής παραγωγής, δεν την έχουμε κατανοήσει ακόμα πλήρως επιστημονικά, και πάρα μα πάρα πολύς κόσμος εξακολουθεί να τη θεωρεί άυλη.
Η Πληροφορία φίλες μου είναι υλικότατη. 

Ξέρουμε ότι απαιτείται συγκεκριμένη ενέργεια για να διαγραφεί ένα bit Πληροφορίας, ξέρουμε ότι η πληροφορία είναι φυσική ιδιότητα των συστημάτων, δεν υπάρχει πληροφορία χωρίς υλικό φορέα, δεν υπάρχει αποθήκευση χωρίς θερμοδυναμική επίπτωση, κ.α.. 

Η πληροφορία δεν αναιρεί προφανώς την υλικότητα του κόσμου, αλλά αποκαλύπτει έναν ακόμη τρόπο με τον οποίο η υλική πραγματικότητα αυτο-οργανώνεται. 

Και όπως αρχίζουμε και μυριζόμαστε την τελευταία δεκαετία, ένδεχομένως η Πληροφορία αποτελεί θεμελιώδες υλικό μέγεθος, τόσο θεμελιώδες ώστε ο ίδιος ο χώρος και ο χρόνος να μην είναι θεμελιώδεις, αλλά να αναδύονται διαλεκτικά ως πληροφοριακές συσχετίσεις.
ΥΓ1: 2300 χρόνια έχουν περάσει και ακόμα πολλοί θεωρούν ύλη μόνο ότι μπορείς να πιάσεις με το χέρι σου.
ΥΓ2: Βέβαια το ότι ακόμα μετράμε την Πληροφορία σε MB και GB, είναι όπως όταν μετρούσαμε την ενέργεια με τσουβάλια κάρβουνο, θέλουμε μερικές δεκαετίες ακόμα να την κατανοήσουμε πλήρως.
ΥΓ3: Τρομάζω στη σκέψη ότι σε έναν αιώνα από τώρα, οι ψεκασμένοι και οι παλαβοί θα έχουν αντικαταστήσει τα “ενεργειακά” με τα “πληροφοριακά”, θα λένε ότι ο τάδε εκπέμπει “θετική πληροφορία”, θα έχουμε "πληροφοριακή διατροφή", “πληροφοριακούς γιατρούς”, κ.α..

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»

Γιαννης Κασαπιδης

2 ημέρες πριν29.9.26 ·Αυτό μας πείραξε πονηροι και όχι η Βίσση. 

4 μέρες, 15 εκδηλώσεις και συζητήσεις, πάνω από 400 καλλιτέχνες.

Δεκάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων, εργαζομένων, φοιτητών, μαθητών να δίνουν το «παρών». Αντιπροσωπείες Κομμουνιστικών Νεολαιών από περισσότερες από 30 χώρες, συνδικαλιστές από λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου, που συμμετείχαν σε συζητήσεις για την απεργία στις 30 Οκτώβρη.

Τρεις ιστορικές εκθέσεις που αποτυπώνουν τον γνήσιο λαϊκό ηρωισμό με συγκλονιστικά ντοκουμέντα, απ’ αυτά που συνήθως «συγκινούν» τους δημοσιολόγους όταν συκοφαντούν για δήθεν «επτασφράγιστα μυστικά».

Και, φυσικά, μια τεράστια συγκέντρωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ…

Αυτά είναι ένα δείγμα από όσα συνέβησαν στο Πάρκο Τρίτση, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, αποτελώντας και φέτος το κορυφαίο πολιτικό – πολιτιστικό γεγονός.

Κι όμως, για τα αστικά ΜΜΕ όλο αυτό δεν αποτέλεσε καν είδηση!

Δεν πέρασε έστω στα «ψιλά» ένα πλάνο που να αποτυπώνει το μέγεθος της διοργάνωσης, δεν βρέθηκε «χώρος» για ένα ρεπορτάζ, μια φωτογραφία.

Ούτε κατά …τύχη δεν υπήρξε μια αναφορά μέσα στον «ωκεανό» ειδήσεων και σχολιασμών που από την περασμένη Τετάρτη κατακλύζουν έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Δεν είναι απλά φίμωση.

Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση του συνθήματος του φετινού Φεστιβάλ: «Στρατηγέ ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα, ξέρει να σκέφτεται».

Και επειδή οι κάθε λογής «στρατηγοί» του κεφαλαίου το ξέρουν καλά αυτό το «ελάττωμα», παίρνουν τα μέτρα τους, όσο περνάει από το χέρι τους…

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»

Κοίτα πόσο μαλάκες πιάνονται κάποιοι...

 

Θέλετε να σας αποδείξω για πόσο μαλάκες μας θεωρούν; 

     Και πόσο μαλάκες πιάνονται κάποιοι;
Συχνά η κυβέρνηση και τα διάφορα παπαγαλάκια της αστικής τάξης μας λένε για τα πολύ καλά νούμερα της οικονομίας, για την ανάπτυξη, για την καλή έξωθεν εικόνα. Κάποιοι μάλιστα πιο τολμηροί – ή πιο θρασείς- μας λένε για το μεγάλο θαύμα της Ελληνικής οικονομίας που πρέπει όλοι να το προσκυνήσουμε για να μην είμαστε αχάριστοι. Υπάρχουν τα αδωνοειδή που ξελαρυγγιάζονται για να μας πείσουν ότι σε όποια χώρα κι αν πας θα σου πούνε πόσο τυχερός είσαι που ζεις στην Ελλάδα, υπάρχουν και τα χατζιδακικοειδη που -λιγότερο εριστικά- θα πουν πως βήμα βήμα κοστολογημένα κι εξορθολογισμένα αυτή η μεγάλη πρόοδος της οικονομίας θα περάσει στο απλό νοικοκυριό, στον απλό πολίτη, στον μισθωτό, στον συνταξιούχο, στον εργάτη. Ένα πέρασμα που όλο το ακούμε, μα ποτέ δεν έρχεται.
Πάμε τώρα να το δούμε σε αριθμούς τι σημαίνει αυτή η ανάπτυξη να μας γίνουν πενηνταράκια και να καταλάβει κι ο πιο κολλημένος πώς λειτουργεί η φάση. Πιστεύω πως μόνο όποιος δε θέλει να καταλάβει, δε θα καταλάβει μετά κι από αυτό.
Θα συγκρίνουμε το οικονομικό μέγεθος, τον πλούτο διάφορων ανθρώπων κι ομάδων στην έναρξη της κρίσης το 2010 με αυτόν σήμερα σύμφωνα με επίσημα στοιχεία κι επίσημους φορείς. Τώρα αν υπάρχουν και κρυφά ταμεία, ας κάνει ο καθένας τις δικές του σκέψεις.
Ο πιο φανατικός οπαδός των μνημονίων, του ΝΑΙ και της κυβέρνησης ο Γιάννης Αλαφούζος, το 2010 είχε περιουσία που ανερχόταν σε ένα μέγεθος κοντά στα 500 εκατομμύρια δολάρια. Σήμερα, η περιούσια του έχει υπερδιπλασιαστεί, έχει ξεπεράσει το 1,1 δισεκατομμύριο κι έχει μπει στην λίστα Forbes. Όλοι μαζί μπορούμε.
Ο πιο δεξιός από τον Κασιδιάρη, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, στην έναρξη των μνημονίων είχε περιουσία κοντά στα 350 εκατομμύρια δολάρια. Σήμερα ξεπερνάει το 1,2 δισεκατομμύρια.
Ο μεγάλος -πλέον- αντίπαλος της κυβέρνησης κι ένας από τους ηγέτες των αντιπολιτευόμενων media, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, είχε περιουσία κοντά στο 1 δισεκατομμύριο και πλέον ξεπερνάει τα 4 δισεκατομμύρια.
Αντίστοιχα, ο Δημήτρης Μελισσανίδης ξεκινούσε το 2010 με κάτι λιγότερο από 2 δισεκατομμύρια και πλέον αγγίζει τα 3,5 δισεκατομμύρια.
Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος της ενέργειας ξεκινούσε με 300 εκατομμύρια για να ξεπεράσει το 1,5 δισεκατομμύριο και να μπει στη λίστα Forbes με τους δισεκατομμυριούχους. Φτηνούς λογαριασμούς σας υποσχέθηκαν με τον ανταγωνισμό, νέους δισεκατομμυριούχους σας έφεραν. Νεοφιλελευθερισμός.
Ο Γιώργος Περιστέρης της ΤΕΡΝΑ ξεκινούσε με 200-250 εκατομμύρια προ κρίσης και πλέον ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο κι έχει μπει κι αυτός στη λίστα. Αν ξέρεις να βάζεις καλά διοικητικά στελέχη κι αν εμπιστεύεσαι την οικογένεια, προκόβεις. Υποκλίνομαι σαν τον Γεραπετρίτη εδώ.
Η οικογένεια Λάτση πριν την τραπεζική να υπενθυμίσουμε κρίση είχε μια καθαρή περιουσία κοντά στα 3 δισεκατομμύρια το 2010, σήμερα με τις τράπεζες σωσμένες από τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους πολίτες έχει περιουσία που αγγίζει τα 4 δισεκατομμύρια. Κι έχει κι ένα Ελληνικό να έχει να παίζει.
Η Μαρία Αγγελικούση του Angelicoussis Group ξεκινούσε κοντά στα 2 δισεκατομμύρια για να φτάσει σήμερα στα 7,5 και να είναι πρώτη ανάμεσα στους Έλληνες και κοντά στους 500 πιο πλούσιους του κόσμου στη λίστα Forbes με πάνω από 140 πλοία. Βοηθάνε οι πόλεμοι κι οι διεθνείς αναταραχές την ανάπτυξη μην ακούτε τι λένε τα τραγούδια και τα βιβλία.
Η οικογένεια Μαρτίνου από 3 δισεκατομμύρια το 2010, συνολικά τα τρία αδέρφια έφτασαν σε μια περιουσία πάνω από 8,5 δισεκατομμύρια και πάνω από 300 πλοία.
Οι Βαρδινογιάννηδες, τέλος, από 1,5 δισεκατομμύριο περιουσία έφτασαν περίπου τα 2,5 δισεκατομμύρια μέσα σε 15 χρόνια και ισχυροποιήθηκαν στις λίστες Forbes και Bloomberg
Μια χούφτα ανθρώπων, μια ενδεκάδα, σαν αυτή που βλέπουμε τις Κυριακές στο γήπεδο μέσα σε 15 χρόνια αύξησαν κατά 14 δισεκατομμύρια τον ήδη τρελό τους πλούτο κι έχουν επίσημη καθαρή περιουσία που ξεπερνά τα 35 δισεκατομμύρια. 11 άνθρωποι.
Την ίδια περίοδο, σχηματικά να δούμε, ένας γιατρός του ΕΣΥ έπαιρνε κατά μέσο όρο 2000 ευρώ και σήμερα με τον τρελό πληθωρισμό παίρνει κοντά στα 1700. Αντίστοιχα, ο δάσκαλος έπαιρνε 1400 και σήμερα να φτάσει τα 1000 κάτι. Ο μέσος δημόσιος υπάλληλος ξεπερνούσε τα 1300 ευρώ και σήμερα φτάνει μέσο όρο τα 1000. Ο οικοδόμος αν τεντωνόταν κι έβαζε τη ζωή του σε κίνδυνο μπορούσε να φτάσει τα 1400 και σήμερα να αγγίξει τα 1200. Ο μέσος ιδιωτικός υπάλληλος έφτανε μέχρι τα 1300 και σήμερα άντε να πιάσει στην καλύτερη τα 1100.
Με βάση τον μέσο μισθό, η περιουσία που έχουν 11 άνθρωποι ισοδυναμεί με το οικονομικό μέγεθος 1.700.000 ανθρώπων, σχεδόν το 40% των απασχολούμενων.
Και το κερασάκι στην τούρτα.

 Κι ενώ κανείς Έλληνας, εκτός μιας μερίδας που μας λένε γραφικούς, δεν ασχολείται με αυτούς τους 11 και κυρίως με το σύστημα που τους παράγει και τους διατηρεί, σε κάθε ποστ βλέπουμε τρομερό, ναζιστικό θανατηφόρο μίσος για πρόσφυγες, Ρομά, αυτιστικούς, άπορους κτλ. γιατί μας τρώνε, λέει, τα επιδόματα και δε μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς.
Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, στον μέσο φορολογούμενο τα λεφτά που αντιστοιχούν στα επιδόματα των απόρων, των Ρομά, κτλ. (ΟΠΕΚΑ) είναι το αστρονομικό 8 με 10 ευρώ…ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Στους πρόσφυγες στο 1,60 με 2,40 ευρώ…ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Λίγο παραπάνω από ένα εισιτήριο του μετρό.
Αλλά οι Έλληνες δεν είναι χαζοί, ούτε κι οι άλλοι στας Ευρώπας, που στηρίζουν ναζιστές, φασίστες, μαχαιροβγάλτες. 

Γιατί εντάξει αφού δε μπορείς να κάνεις κάτι με αυτούς που βγάζουν 14 δισεκατομμύρια κέρδη στην πλάτη σου τουλάχιστον να κερδίσεις από αυτούς που σου «τρώνε» ένα εισιτήριο μετρό τον χρόνο. 

Στο κάτω κάτω οι περισσότεροι από αυτούς τους 11 έχουν τις ομαδάρες μας και φέρνουν τους παιχταράδες μας και μας φτιάχνουν την πατημένη αυτοπεποίθηση κάθε φορά που σφυρίζει ο διαιτητής τη λήξη του αγώνα.
Τι άλλο να πούμε πέρα από το…
ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ!

Κυκλοθυμικός
21.9.26 ·

Ποιος μας έμαθε για Ποια πράγματα Αξίζει να τρέχουμε;

 

                       ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΟ
Ποιος μας έμαθε για ποια πράγματα αξίζει να τρέχουμε;
Η εικόνα είναι σχεδόν αλληγορική. Οι μπάρες ανοίγουν και εκατοντάδες άνθρωποι αρχίζουν να τρέχουν. Τρέχουν πραγματικά, με όση δύναμη έχουν, για να προλάβουν μια καλύτερη θέση στη συναυλία, να βρεθούν λίγο πιο κοντά στη σκηνή, εκεί όπου συμβαίνει το γεγονός.
Θα ήταν πολύ εύκολο να τους ειρωνευτούμε. Και θα ήταν λάθος.
Γιατί το ενδιαφέρον στην εικόνα δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι τρέχουν. Είναι ότι μπορούν ακόμη να τρέξουν. Μπορούν να επιθυμήσουν κάτι τόσο πολύ ώστε να περιμένουν ώρες, να στριμωχτούν, να κινητοποιηθούν, να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες στον ίδιο τόπο.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η κοινωνία μας έχασε την επιθυμία της. Το ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Γιατί καμία κοινωνία δεν γεννιέται γνωρίζοντας τι είναι σημαντικό. Μαθαίνει τι αξίζει να θαυμάζει, να επιθυμεί, να αγοράζει, να φοβάται, για ποιο πράγμα αξίζει να περιμένει, να ταξιδέψει, να συγκινηθεί ή να θυμώσει. Και αυτή η εκπαίδευση δεν γίνεται μόνο στο σχολείο. Γίνεται καθημερινά από τις οθόνες, τη διαφήμιση, την τηλεόραση, τις πλατφόρμες, από τα πρόσωπα που προβάλλονται αδιάκοπα και από εκείνα που δεν προβάλλονται ποτέ.
Μια κοινωνία εκπαιδεύεται κυρίως από αυτά στα οποία μαθαίνει να στρέφει την προσοχή της. Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο αθέατες λειτουργίες του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν χρειάζεται να σου απαγορεύσει να σκέφτεσαι. Δεν χρειάζεται καν να σου πει τι να σκέφτεσαι. Αρκεί να επηρεάζει αποφασιστικά για ποια πράγματα θα σκέφτεσαι. Η εξουσία πάνω στην προσοχή προηγείται συχνά της εξουσίας πάνω στη σκέψη.
Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσα σε έναν πρωτοφανή μηχανισμό παραγωγής προσοχής και επιθυμίας: κοίτα εδώ, θύμωσε γι' αυτό, συγκινήσου μ' εκείνο, αγόρασε αυτό, φοβήσου το άλλο, δες το επόμενο, συνέχισε να σκρολάρεις. Δεν χρειάζεται κάποιο σκοτεινό κέντρο που τα σχεδιάζει όλα. Αρκεί η σύγκλιση ενός οικονομικού και πολιτισμικού συστήματος που ευνοεί έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου: έναν άνθρωπο με αστείρευτη επιθυμία για κατανάλωση και εξασθενημένη επιθυμία για συμμετοχή και ευθύνη.
Κι εδώ εμφανίζεται ο Ρέμος. Όχι ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Ο κάθε Ρέμος. Ο Ρέμος ως πολιτισμικό σημείο, ως θέαμα, ως «εμπειρία», ως οργανωμένη συγκίνηση. Μόνο που αυτή η συγκίνηση έχει συχνά κάτι το πλαστικό. Όχι επειδή είναι ψεύτικη. Οι άνθρωποι μπορεί πράγματι να συγκινούνται, να κλαίνε, να θυμούνται έναν έρωτα, έναν άνθρωπο που έχασαν, μια εποχή της ζωής τους. Το πλαστικό δεν βρίσκεται στην αλήθεια του αισθήματος αλλά στη βιομηχανική του μορφή. Είναι μια συγκίνηση προκατασκευασμένη, σκηνοθετημένη, επαναλήψιμη και έτοιμη προς κατανάλωση.
Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε π λ α σ τ ι κ ό σ υ ν α ί σ θ η μ α: ένα συναίσθημα που μπορεί να είναι απολύτως αληθινό τη στιγμή που βιώνεται, αλλά έχει οργανωθεί έτσι ώστε να καταναλωθεί χωρίς να αφήσει πίσω του υποχρεώσεις. Γιατί το πραγματικό συναίσθημα έχει συνέπειες. Η αγάπη ζητά παρουσία. Η θλίψη ζητά μνήμη. Η οργή απέναντι στην αδικία ζητά θέση. Η συμπόνια ζητά να πλησιάσεις τον άλλον. Το πλαστικό συναίσθημα ζητά κυρίως… το επόμενο συναίσθημα. Όπως, άλλωστε, συμβαίνει συχνά και στις σύγχρονες "ερωτικές" μας σχέσεις.
Συγκινούμαι χωρίς να δεσμεύομαι. Θυμώνω χωρίς να πράττω. Πενθώ χωρίς να θυμάμαι. Συμμετέχω χωρίς να αναλαμβάνω ευθύνη. Ένταση χωρίς διάρκεια. Συγκίνηση χωρίς συνέπεια. Συμμετοχή χωρίς ευθύνη.
Και ίσως αυτή να είναι η ιδανική συναισθηματική κατάσταση του καταναλωτικού υποκειμένου: όχι ένας άνθρωπος που δεν αισθάνεται τίποτε, αλλά ένας άνθρωπος που αισθάνεται διαρκώς και δεν προλαβαίνει να μεταβολίσει τίποτε. Το ώριμο συναίσθημα χρειάζεται χρόνο και σιωπή. Χρειάζεται να αντέξεις αυτό που ένιωσες αρκετά ώστε να αναρωτηθείς τι σημαίνει για τη ζωή σου. Το πλαστικό συναίσθημα δεν σου δίνει αυτόν τον χρόνο. Σου δίνει το επόμενο συναίσθημα, όπως τα προϊόντα στο ράφι ενός σούπερ μαρκετ.
Η βιομηχανία του θεάματος έχει καταλάβει κάτι θεμελιώδες: ο άνθρωπος δεν καταναλώνει μόνο πράγματα. Καταναλώνει αισθήματα. Συγκίνηση, ταύτιση, νοσταλγία, ερωτισμό, ένταση, συλλογικότητα, ακόμη και την αίσθηση ότι ανήκει κάπου. Το γεγονός γίνεται εικόνα, η εικόνα περιεχόμενο και το περιεχόμενο επιστρέφει στις πλατφόρμες για να παραγάγει νέα προσοχή, νέα επιθυμία και νέα κατανάλωση.
Και κάπου εδώ αρχίζει η νηπιοποίηση του δυτικού υποκειμένου.
Όχι επειδή όποιος διασκεδάζει είναι νήπιο. Αυτό θα ήταν ανόητο και περιφρονητικό. Η νηπιοποίηση βρίσκεται αλλού. Το νήπιο κατοικεί σε έναν κόσμο που έχει κατασκευαστεί από άλλους. Δεν αποφασίζει τους κανόνες του, δεν οργανώνει τους θεσμούς του, δεν αναλαμβάνει ευθύνη για το μέλλον του. Κάποιος άλλος φροντίζει γι' αυτά. Εκείνο επιθυμεί, ζητά, καταναλώνει, δυσανασχετεί, χαίρεται, θυμώνει και περιμένει την επόμενη ικανοποίηση.
Κάπως έτσι εκπαιδεύεται και ο σύγχρονος πολίτης. Του ζητούν να είναι απολύτως ενήλικος όταν πρόκειται να εργαστεί, να πληρώσει φόρους και δάνεια, να ανταγωνιστεί, να αυτοβελτιωθεί, να αναλάβει την «ατομική του ευθύνη». Όταν όμως πρόκειται για τον κοινό κόσμο, του ζητείται να παραμένει παιδί. Κάποιος άλλος θα αποφασίσει για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, τον πόλεμο και την ειρήνη, την παιδεία, την εργασία, το μέλλον των παιδιών του. Κι εκείνος θα επιλέξει κυρίως ανάμεσα σε προϊόντα, πλατφόρμες, κόμματα, πρόσωπα και εμπειρίες που έχουν ήδη τοποθετηθεί μπροστά του.
Ενηλικιώνεται ως καταναλωτής και νηπιοποιείται ως πολίτης.
Εδώ ακριβώς η διασκέδαση αποκτά πολιτική σημασία. Όχι επειδή υπάρχει κάτι κακό στο τραγούδι, στον χορό ή στη χαρά. Ένας πολιτισμός χωρίς γιορτή θα ήταν νεκρός. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η γιορτή δεν είναι πια ανάπαυση από τη συμμετοχή στον κοινό κόσμο, αλλά υποκατάστατό της. Όταν εκπαιδευόμαστε να είμαστε θεατές παντού: στη συναυλία, στην τηλεόραση, στην πολιτική, στον πόλεμο, στην καταστροφή, ακόμη και στην ίδια μας τη ζωή. Και ο θεατής έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για κάθε σύστημα εξουσίας: μπορεί να είναι εξαιρετικά συγκινημένος χωρίς να είναι καθόλου επικίνδυνος. Μπορεί να φωνάζει, να κλαίει, να εξοργίζεται, να χειροκροτεί, να κάνει like και share. Μπορεί ακόμη και να πιστεύει ότι συμμετέχει. Αρκεί η συγκίνησή του να μην αποκτήσει διάρκεια. Να μη γίνει οργάνωση, κρίση, συλλογική βούληση, πράξη.
Η σύγχρονη εξουσία δεν χρειάζεται πάντοτε να σου πει «σώπα».
Μπορεί να σου πει: «Φώναξε όσο θέλεις. Αρκεί να παραμείνεις θεατής».
Δεν με ενοχλεί, λοιπόν, που τρέχουν για τον Ρέμο. Με ανησυχεί το ενδεχόμενο ότι μια κοινωνία φαίνεται να έχει ξεχάσει για τι άλλο αξίζει να τρέξει. Πότε τρέξαμε τελευταία φορά έτσι για ένα σχολείο; Για ένα νοσοκομείο; Για έναν δημόσιο χώρο; Για μια αδικία που δεν συνέβη προσωπικά σ' εμάς; Για έναν θεσμό που καταρρέει; Για το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας;
Γι' αυτό το ερώτημα δεν είναι γιατί έτρεξαν στον Ρέμο. Ούτε αν έπρεπε να πάνε στη συναυλία. Ούτε αν η διασκέδασή τους ήταν «ποιοτική» ή «ευτελής». Το δύσκολο ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Και το ακόμη δυσκολότερο: Ποιος ωφελείται όταν δεν τρέχει πια για τίποτε άλλο; Γιατί ίσως η πιο αποτελεσματική εξουσία δεν είναι εκείνη που ακινητοποιεί τους ανθρώπους. 

Είναι εκείνη που τους αφήνει να τρέχουν όσο θέλουν - αφού πρώτα τους έχει μάθει προς τα πού

Από Αντώνης Ανδρουλιδάκης

13 Σεπτεμβρίου στις 9:10 μ.μ. ·

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Takis Moschov
20.9.26 ·

«Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα.»
- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936

«Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.»
- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940

«Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών.»
- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940
.........................................................................................................................................
Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967.
Γεννήθηκε το 1901 στην Γερμανία. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο με ειδικότητα στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και αργότερα, ως ακαδημαϊκός, ασχολήθηκε με το εμπορικό και εταιρικό δίκαιο. Κατά τη ναζιστική περίοδο στη Γερμανία, διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στο πρόγραμμα Gleichschaltung, το οποίο προωθούσε το ναζιστικό καθεστώς, και είχε σαν στόχο τον ολοκληρωτικό έλεγχο και τον συντονισμό κάθε πτυχής της κοινωνίας.
Αρμοδιότητά του ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου νομικών πλαισίων, τα οποία θα εφαρμόζονταν σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, όταν το Τρίτο Ράιχ θα επικρατούσε στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι στους δημόσιους λόγους του, ο Hallstein μιλούσε για την «Μεγάλη Γερμανία».
Ακόμη, ο Hallstein διετέλεσε μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (Nationalsozialistische Lehrerbund, NSLB), που προσδοκούσε την πλήρη ναζιστικοποίηση της εκπαίδευσης. Για τον λόγο αυτό, στην Ένωση συμμετείχαν εκπαιδευτικοί που ήταν δοκιμασμένοι για τα πολιτικά τους φρονήματα. Συμμετείχε ακόμη στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Επαγγελματιών Νομικών (Nationalsozialistischer Rechtswahrerbund, NSRB), στον οργανισμό Εθνικοσοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt, NSV), αλλά και στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Λεκτόρων (Nationalsozialistischer Deutscher Dozentenbund, NSDDB), στόχος της οποίας ήταν η αύξηση της επιρροής στα πανεπιστήμια και ο πολιτικός έλεγχος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αυστηρώς ρατσιστικά κριτήρια.

«Να ξεριζώσουμε καθετί που δεν είναι γερμανικό από το χώρο των γραμμάτων», ήταν το σύνθημα του συνδέσμου. Επίσης, ο Hallstein ήταν μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης για την Προστασία από Αεροπορική Επιδρομή (Nationalsozialistischer Luftschutzbund, RLB). Παρόλα αυτά, δεν υπήρξε οργανωμένο μέλος του Ναζιστικού κόμματος Γερμανίας (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) … τουλάχιστον όχι επίσημα.
Δήλωνε μάλιστα ότι κρατούσε αποστάσεις από τους Ναζί… Παρόλα αυτά, αν εστιάσει κανείς στην ουσία, εύκολα καταλαβαίνει ότι ο Walter Hallstein αποτέλεσε βασικό θεμελιωτή του γερμανικού εκφασισμού.

ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

"Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το κοινό μας σπίτι, την ομπρέλα που σκεπάζει όλα τα κράτη - μέλη της", "το Ευρωπαϊκό όραμα αποτελεί κοινή κληρονομιά για όλους του λαούς της Ευρώπης". 

Αυτά και άλλα πομπώδη λόγια ακούμε συνεχώς από την πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος, εγχώριου και ξένου. 

Για να εξετάσουμε την αλήθεια πίσω από αυτές τις διακηρύξεις, καλό θα είναι να κάνουμε μια αναδρομή στις ρίζες της Ευρωπαϊκή Ένωσης, εμβαθύνοντας στους πραγματικούς σκοπούς της συγκρότησης της.
Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. 

Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967. 

Γεννήθηκε το 1901 στην Γερμανία. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο με ειδικότητα στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και αργότερα, ως ακαδημαϊκός, ασχολήθηκε με το εμπορικό και εταιρικό δίκαιο. Κατά τη ναζιστική περίοδο στη Γερμανία, διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στο πρόγραμμα Gleichschaltung, το οποίο προωθούσε το ναζιστικό καθεστώς, και είχε σαν στόχο τον ολοκληρωτικό έλεγχο και τον συντονισμό κάθε πτυχής της κοινωνίας. 

Αρμοδιότητά του ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου νομικών πλαισίων, τα οποία θα εφαρμόζονταν σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, όταν το Τρίτο Ράιχ θα επικρατούσε στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι στους δημόσιους λόγους του, ο Hallstein μιλούσε για την “Μεγάλη Γερμανία”. Ακόμη, ο Hallstein διετέλεσε μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (Nationalsozialistische Lehrerbund, NSLB), που προσδοκούσε την πλήρη ναζιστικοποίηση της εκπαίδευσης.

 Για τον λόγο αυτό, στην Ένωση συμμετείχαν εκπαιδευτικοί που ήταν δοκιμασμένοι για τα πολιτικά τους φρονήματα. Συμμετείχε ακόμη στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Επαγγελματιών Νομικών (Nationalsozialistischer Rechtswahrerbund, NSRB), στον οργανισμό Εθνικοσοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt, NSV), αλλά και στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Λεκτόρων (Nationalsozialistischer Deutscher Dozentenbund, NSDDB), στόχος της οποίας ήταν η αύξηση της επιρροής στα πανεπιστήμια και ο πολιτικός έλεγχος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αυστηρώς ρατσιστικά κριτήρια. “Να ξεριζώσουμε καθετί που δεν είναι γερμανικό από το χώρο των γραμμάτων”, ήταν το σύνθημα του συνδέσμου. 

Επίσης, ο Hallstein ήταν μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης για την Προστασία από Αεροπορική Επιδρομή (Nationalsozialistischer Luftschutzbund, RLB). Παρόλα αυτά, δεν υπήρξε οργανωμένο μέλος του Ναζιστικού κόμματος Γερμανίας (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) … τουλάχιστον όχι επίσημα. 

Δήλωνε μάλιστα ότι κρατούσε αποστάσεις από τους Ναζί… Παρόλα αυτά, αν εστιάσει κανείς στην ουσία, εύκολα καταλαβαίνει ότι ο Walter Hallstein αποτέλεσε βασικό θεμελιωτή του γερμανικού εκφασισμού.
Το 1942, κλήθηκε να υπηρετήσει στο πυροβολικό της Wehrmacht με τον βαθμό του υπολοχαγού. Ύστερα από δυο χρόνια, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Αμερικάνους και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στις Η.Π.Α. 

Εκεί, υπηρετώντας τα νέα του αφεντικά, άρχισε την εκπαίδευση των φυλακισμένων σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα των Η.Π.Α. 

Η σχέση του με τις υπηρεσίες των Η.Π.Α. από εκείνο το σημείο και μετά θα είναι μόνιμη. 

Μετά τον πόλεμο, ο Hallstein γυρίζει στην Γερμανία, όπου αναλαμβάνει πρύτανης του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης κι έπειτα πρόεδρος της Διάσκεψης των Πρυτάνεων της Δυτικής Γερμανίας, το προτεκτοράτο και προπύργιο των Η.Π.Α. 

Τον Ιούνιο του 1950, ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, Konrad Adenauer, κάλεσε τον Hallstein να ηγηθεί της γερμανικής αντιπροσωπείας στην συνδιάσκεψη που έγινε στο Παρίσι, σχετικά με την πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, Robert Schuman, για την δημιουργία μιας κοινότητα που θα ενοποιούσε τον έλεγχο της γερμανικής και της γαλλικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα. 

Ο Adenauer, μαζί με τα αφεντικά του από τις Η.Π.Α., είναι υπεύθυνος για την μεταπολεμική αποκατάσταση πολλών ναζί, σε κομβικά μάλιστα πόστα της διοίκησης. 

Στις 18 Απριλίου του 1951, υπογράφεται από έξι χώρες η Συνθήκη των Παρισίων. 

Την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (European Coal and Steel Community, ECSC) αποφάσισαν η Δυτική Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και η Ιταλία. Στόχος του σχήματος, η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και η συνένωση των χωρών της Ευρώπης σε ολοκληρωτικές δομές. 

Μέσα στο έτος, ο Hallstein διορίζεται ανώτατο στέλεχος του Γραφείου Εξωτερικών Υποθέσεων της Δυτικής Γερμανίας. Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε επί της ουσίας τη λήψη των αποφάσεων, παρόλο που δεν ανήκε σε κάποιο πολιτικό κόμμα…

Το 1950, πρέσβης της Γερμανίας αναλαμβάνει ο Carl Friedrich Ophuls, δεξί χέρι του Hallstein στις Βρυξέλλες, πρώην μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και “πολιτικά αξιόπιστος” Ναζί, σύμφωνα με επίσημη επιστολή του κόμματος προς το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, το 1941.

 Ο Ophuls ήταν ο κύριος εμπειρογνώμονας σε θέματα πατεντών στο επιτελείο της IG Farben στη Φρανκφούρτη. 

Το 1957 συνέταξε το καταστατικό για το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Στις 3 Ιουνίου του 1955 πραγματοποιείται διάσκεψη στην Σικελία της Ιταλίας μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών των έξι κρατών που αποτελούσαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα: 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Ιταλίας, Gaetano Martino, πρώην μέλος του Φασιστικού Κόμματος (Partito Nazionale Fascista, PNF) του δικτάτορα Benito Mussolini. 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Γαλλίας, Antoine Pinay, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του καθεστώτος Vichy, που υπήρξε η μαριονέτα της ναζιστικής Γερμανίας στην Νότια Γαλλία. 

Ο Υπ. Εξωτερικών του Βελγίου, Paul-Henri Spaak, μετέπειτα Γενικό Γραμματέας του ΝΑΤΟ. 

Ο Υπ. Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Joseph Bech, συντηρητικός πολιτικός. 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Ολλανδίας, Willem Beyen, ο οποίος διετέλεσε γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου της Philips, επικεφαλής θυγατρικής της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας Ανατολικών Ινδιών , αντιπρόεδρος, και από το 1937 πρόεδρος, της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία και διευθυντής της Unilever. 

Και φυσικά, ο Υπ. Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας, Walter Hallstein.



Walter Hallstein

Η συνθήκη αυτή οδήγησε στην τελική απόφαση για την δημιουργία της οικονομικής ένωσης. 

Δυο χρόνια αργότερα, στις 25 Μαρτίου του 1957, υπογράφεται η Συνθήκη της Ρώμης, στην οποία αποφασίζεται η δημιουργία της ΕΟΚ. 

Η ΕΟΚ συγκροτείται την πρώτη μέρα του Ιανουαρίου του επόμενου έτους, με τον Hallstein στην προεδρεία, να οραματίζεται μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη. 

Η συνθήκη αυτή, αλλά και οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ακολούθησαν, φέρουν την υπογραφή του εμπνευστή τους. 

Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Charles de Gaulle, θυμόταν στα απομνημονεύματα του, αναφερόμενος στον συγκεντρωτικό και απολυταρχικό χαρακτήρα του τεχνοκράτη Hallstein:
"Ήταν σθεναρά προσκολλημένος στην διατριβή του υπερ-κράτους, και οδηγούσε επιδέξια όλες τις προσπάθειές του προς την κατεύθυνση να δώσει στην Κοινότητα το χαρακτήρα και την εικόνα του ενός. Είχε κάνει τις Βρυξέλλες, όπου διέμενε, ένα είδος πρωτεύουσας. Εκεί καθόταν με όλες τις δικλείδες της κυριαρχίας, κατευθύνοντας τους συναδέλφους του, την κατανομή των θέσεων εργασίας μεταξύ τους, ελέγχοντας αρκετές χιλιάδες διορισμένους υπαλλήλους, τους οποίους προωθούσε και αντάμειβε κατά την κρίση του, να δέχεται τα διαπιστευτήρια των ξένων πρεσβευτών, επιμένοντας σε πλήρεις κρατικές τιμές κατά τη διάρκεια των επίσημων επισκέψεων του, πρόθυμος, πράγματι, να προωθήσει την συνένωση των Έξι, την οποία πιστεύει ως προορισμό για την ικανοποίηση των φιλοδοξιών του."
Ο πρώτος πρόεδρος και αρχιτέκτονας του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισήμαινε:
"Κατ ‘αρχήν, δεν έχουμε καμία πολιτική αρμοδιότητα… γιατί δεν το προβλέπει η Συνθήκη της Ρώμης. Αλλά έχουμε την πολιτική ευθύνη, επειδή είμαστε μια πολιτική - όχι μια οικονομική - επιχείρηση. Η Κοινή Αγορά έχει ως στόχο της πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης".

Η Ναζιστική Γερμανία προετοίμαζε το έδαφος, μερικά χρόνια πριν τον πόλεμο, για την επικράτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο του ολοκληρωτικού καθεστώτος που πρέσβευε, αλλά κυρίως των καρτέλ που το χρηματοδοτούσαν. 

Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καρτέλ που στήριζαν το κράτος των Ναζί, όπως η IG Farben, καρπώνονταν τον γεωφυσικό πλούτο και τις βιομηχανίες μετάλλου, χημικών, πετροχημικών και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών των κατακτημένων χωρών. 

Στην Δρέσδη λειτουργούσε το “Κεντρικό Ινστιτούτο Ερευνών για την Εθνική Οικονομική Τάξη και την Οικονομία της Ευρύτερης Σφαίρας”, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Arno Soelter. 

Ο Soelter, στο βιβλίο του “Το καρτέλ της Ευρύτερης Σφαίρας – Ένα εργαλείο για την τάξη στη βιομηχανική αγορά στη Νέα Ευρώπη”, οραματίζεται τη διαμόρφωση της Ευρώπης μετά την επικράτηση συγκεκριμένων καρτέλ. 

Με τη μελέτη αυτή, εξηγεί πώς οι βιομηχανίες, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και τα καρτέλ θα ελέγχονται από το Ράιχ κι έτσι θα λειτουργούν προς όφελός του: Ένα πανευρωπαϊκό τραστ.

Επίσης, διαβεβαίωνε πως, στο μέλλον, τα γερμανικά θα ήταν η διεθνής γλώσσα όλων των επίσημων ευρωπαϊκών συμφωνιών και το ράιχσμαρκ θα αποτελούσε την βάση όλων των διακανονιστικών τιμών της Ευρώπης. Κάτι τέτοιο θυμίζει έντονα αυτό που συμβαίνει σήμερα στην ζώνη του Ευρώ. 

Η διατριβή του θα λειτουργούσε αργότερα ως προσχέδιο για την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκή Ένωσης:
"Υπενθυμίζουμε την ιεραρχία οργάνωσης της αγοράς: Κράτος – Οικονομική Ομάδα – Καρτέλ, την οποία έχουμε καθιερώσει για την Ευρύτερη Σφαίρα. Σε αυτή την ιεραρχία παραβλέπουμε τις ευθύνες του κράτους στον τομέα της εμπορικής και οικονομικής πολιτικής, μέσα στην Ευρύτερη Σφαίρα.

 Αντ’ αυτού θέλουμε να εξετάσουμε λεπτομερώς το πρόβλημα της οργάνωσης της Ευρωπαϊκής αγοράς από τη σκοπιά του καρτέλ και, συνεπώς, να εξετάσουμε λεπτομερώς τα προβλήματα της οικονομικής πολιτικής του κράτους, τα οποία αναπόφευκτα προκύπτουν λόγω της ρυθμιστικής αρχής της αγοράς, ολόκληρης της περιοχής από το καρτέλ της Ευρύτερης Σφαίρας…
Ανώτερο του Γραφείου Καρτέλ θα είναι το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ, το οποίο σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που του έχουν ανατεθεί, αντιστοιχεί με το παρόν τμήμα εποπτείας του Καρτέλ του Γερμανικού Βιομηχανικού Ομίλου (Reichsgruppe Industrie), καθώς επίσης και στο τμήμα καρτέλ ή στα ειδικά τμήματα του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών Υποθέσεων.

 Το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ είναι η υψηλότερη ρυθμιστική αρχή. Επομένως είναι υπεύθυνο για τη λήψη των τελικών αποφάσεων για τα θέματα των περιοχών της ευθύνη εποπτείας του καρτέλ…
Από πρακτικής απόψεως, τα καθήκοντα θα πρέπει να κατανεμηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφευχθεί η επικάλυψη των εργασιών.

 Θα ήταν σκόπιμο να ανατεθεί η πραγματική εποπτεία των γραφείων του καρτέλ στο Υπουργείο Οικονομικών Υποθέσεων, ενώ τα καθήκοντα του Κεντρικού Γραφείου Καρτέλ για τη βιομηχανία, θα ασχολούνται περισσότερο με θέματα που αφορούν τη θεμελιώδη οργάνωση της αγοράς, καθώς και νομικά και διακρατικά θέματα που αφορούν το καρτέλ…
Φυσικό επακόλουθο είναι πως η Γερμανική μέθοδος εποπτείας του καρτέλ θα εισαχθεί και στα μη Γερμανικά τμήματα, που βρίσκονται στην επιρροή της Ευρωπαϊκής Σφαίρας. 

Η έκταση και η φύση της οργάνωσης σε άλλες χώρες φυσικά θα διαφέρει, ανάλογα με τον βαθμό της εκβιομηχανοποίησης.”

Ο Soelter ήταν επηρεασμένος από τον Werner Daitz, ο οποίος υπήρξε δεξί χέρι του Hitler, βουλευτής του Ναζιστικού Κόμματος, υπεύθυνος για το οικονομικό πλάνο του Ράιχ, και εκείνος που εισήγαγε τους όρους “Ευρύτερη Σφαίρα” και “Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα”. 

Το 1962, ο Arno Soelter ήταν επιτελικό, ανώτατο στέλεχος των καρτέλ μέσα στη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα - ΕΟΚ (Europäische Wirtschaftsgemeinschaft - EWG), συνεχίζοντας να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

Ένας ακόμη ηγετικός παράγοντας του οικονομικού πλάνου του Ράιχ υπήρξε ο Hermann Abs, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες τράπεζες, της Deutsche Bank, από το 1938 μέχρι το 1945. 

Από τα χέρια του πέρασαν πολλές οικονομικές συμβάσεις κατά την διάρκεια της ανοικοδόμησης και λειτουργίας του συγκροτήματος του Auswitch, καθώς και απαλλοτριώσεις περιουσιών στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες. 

Το 1953, κατά την διάρκεια της διάσκεψης που έγινε στο Λονδίνο για τα πολεμικά χρέη της Γερμανίας προς τις χώρες που υπέστησαν ισοπεδωτικές ζημιές, ο Abs ήταν επικεφαλής της γερμανικής αντιπροσωπείας. 

Στην διάσκεψη, αυτή κατάφερε να κλείσει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων στις πληγείσες χώρες, με ελάχιστα ποσά οικονομικών επανορθώσεων. Η Ελλάδα ήταν η πλέον αδικημένη στο θέμα αυτό. Ο Abs διετέλεσε πρόεδρος της Deutsche Bank από το 1957 μέχρι το 1967, και είκοσι μεγάλων εταιριών.

Τα συμφέροντα που εκφράζει η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση είναι, μεταξύ άλλων, εκείνα της Rockefeller Group, η οποία λειτουργεί ως ομπρέλα πολυεθνικών που ειδικεύονται στον χώρο των φαρμάκων, του πετρελαίου και του real estate. 

Ο ιδρυτής της, David Rockefeller, που αυτοχαρακτηρίζεται ως φιλάνθρωπος, είναι βασικό στέλεχος της λέσχης Bilderberg, μιας ομάδας επιχειρηματιών, τεχνοκρατών, πολιτικών και τραπεζιτών που συνεδριάζει κάθε χρόνο, μεριμνώντας για τα οφέλη των πολυεθνικών. 

Συνιδρυτής της λέσχης ήταν ο πρίγκιπας Bernhard της Ολλανδίας, ο οποίος υπήρξε μέλος του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας, αξιωματικός και επίτιμο μέλος της ιππικού σώματος των παραστρατιωτικών Ταγμάτων Εφόδου (Schutzstaffel, SS) κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Ένας από τους βασικούς εκπροσώπους των συμφερόντων του καρτέλ στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος για τα πραξικοπήματα και τις επεμβάσεις του στα εσωτερικά των χωρών (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας), Henry Kissinger.


Το κτίριο που στεγάζει το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ, τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, που απαρτίζονται από χιλιάδες μη εκλεγμένους τεχνοκράτες.

Φαρμακευτικές και χημικές βιομηχανίες, όπως η Bayer AG, η BASF SE και η φαρμακευτική σύμπραξη Sanofi S.A., συγχώνευση - μεταξύ άλλων - της Sanofi S.A. και της Hoechst AG. 

Η Hoechst, η Bayer και η BASF συναποτέλεσαν, μαζί με μερικές ακόμα εταιρείες, το φαρμακευτικό καρτέλ της IG Farben, το οποίο χρηματοδότησε τους Ναζί, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και όλα τα πειράματα σε ανθρώπους που διεξάγονταν εκεί. 

Το περίφημο χημικό Zyklon B, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για μαζική εξόντωση εκατομμυρίων κρατουμένων, ήταν πατέντα της κοινοπραξίας. 

Το 1941, η αμερικανική Standard Oil Co. του Rockefeller είχε υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με την IG Farben. 

Περισσότεροι από 25.000 κρατούμενοι του Auswitch που χρησιμοποιήθηκαν για την ανοικοδόμηση βιομηχανικού συγκροτήματος της εταιρίας, πέθαναν κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Στην δίκη της IG Farben το 1947 - 48 όλοι οι ένοχοι αφέθηκαν ελεύθεροι σε σύντομο χρονικό διάστημα, και πολλοί, όπως ο Carl Krauch και ο Otto Ambros, μετά την αποφυλάκισή τους ανέλαβαν διευθυντικές θέσεις στις εταιρείες που προέκυψαν από την διάλυση του καρτέλ, ενώ αρκετοί άλλοι παρασημοφορήθηκαν για την προσφορά τους. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο Carl Wurster, αλλά και ο Fritz ter Meer, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IG Farben και, μεταπολεμικά, πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της Bayer.

Στις δίκες της Νυρεμβέργης, ερωτώμενος αν θεωρούσε δικαιολογημένα τα πειράματα πάνω σε ανθρώπους, απάντησε:
"Ήταν φυλακισμένοι, κι έτσι καμία συγκεκριμένη βλάβη δεν επιβλήθηκε, καθώς θα είχαν σκοτωθεί ούτως ή άλλως."

Σήμερα, οι βιομηχανίες αυτές εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο γερμανικά και γαλλικά συμφέροντα, ενώ τα κέρδη που αποφέρουν υπολογίζονται σε εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τον χρόνο. 

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τα κέντρα στελέχωσης αυτών των πολυεθνικών είναι μονομερείς, τελεσίδικες και το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει καμία δικαιοδοσία ως προς την έγκρισή τους. 

Αυτά τα καρτέλ έχουν διεισδύσει και σε πολλούς άλλους ζωτικούς τομείς της οικονομίας, όπως στη βιομηχανία τροφίμων και ενέργειας, δημιουργώντας πατέντες και κατοχυρώνοντας εμπορικά δικαιώματα. 

Οι πατέντες αυτές αποτελούν ισχυρά οικονομικά όπλα για την καθυπόταξη λαών και χωρών εντός, αλλά και εκτός, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Ένας από τους βασικούς λόγους της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι και αυτός, με τις διακηρύξεις για αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών – μελών και προστασία της δημοκρατίας να αποτελούν απλώς το περίβλημα αυτών των πολιτικών. 

Περιττό να πούμε ότι, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα μέγιστα κέρδη, η ποιότητα των παρεχόμενων προϊόντων και υπηρεσιών θα είναι όλο και χαμηλότερη, ενώ το κοινωνικό κράτος δε θα σταματά να συρρικνώνεται…

Εν τέλει, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συγκροτήθηκε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των καρτέλ και όχι τους πολίτες των κρατών - μελών. 

Τα οικονομικά της κίνητρα θεσμοθετούνται και επικυρώνονται πλέον και σε πολιτικό επίπεδο. Τεχνοκράτες, “αριστερές” φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά και διάφορα νέα πρόσωπα συνθέτουν το προσωπικό που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας την ολοκλήρωση της Ένωσης, παραπλανώντας τους πολίτες προκειμένου να αποσπάσουν τη βουβή τους συγκατάθεση. 

Ο θεσμός του Ευρωκοινοβουλίου λειτουργεί ως βιτρίνα, δημιουργώντας την αίσθηση μιας δημοκρατικής πρωτοβουλίας. 

Από την άλλη, τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν είναι παρά πληρωμένοι γραφειοκράτες, που φτιάχνουν τους νόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθ’ υπόδειξη και προς το συμφέρον των μεγάλων πολυεθνικών. 

Οι Βρυξέλλες δεν είναι τίποτε άλλο από το επιτελικό γραφείο των καρτέλ. 

Τελικά, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό τον στόχο θα συνεχίσει να επιδιώκει, μέχρι την πλήρη ολοκλήρωση της σε ένα “Ράιχ” για το καλό των …πολυεθνικών και των τραπεζών.
Τον ρόλο και την αμφίδρομη σχέση του τραπεζικού συστήματος με τους πολυεθνικούς κολοσσούς εξηγεί αναλυτικά ο Νικολάι Μπουχάριν στο βιβλίο του “Ιμπεριαλισμός και παγκόσμια οικονομία”:
"Πίσω από όλα αυτά τα καρτέλ και τα τραστ, κατά κανόνα, βρίσκονται οι επιχειρήσεις που τα χρηματοδοτούν, δηλαδή πρωτίστως οι τράπεζες. Η διαδικασία της διεθνοποίησης της οποίας η πιο πρωτόγονη μορφή είναι η ανταλλαγή εμπορευμάτων και το ανώτατο στάδιο οργάνωσης είναι το διεθνές τραστ, έχει επίσης δημιουργήσει μια πολύ σημαντική διεθνοποίηση του τραπεζικού κεφαλαίου καθόσον το τελευταίο αυτό μετασχηματίζεται σε βιομηχανικό κεφάλαιο (με το να χρηματοδοτεί βιομηχανικές επιχειρήσεις), και στον βαθμό που σχηματίζει μια ειδική κατηγορία, το χρηματιστικό κεφάλαιο."

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει πλέον φτάσει σε σημείο τέτοιο, που το χρηματιστικό κεφάλαιο να καθορίζει το βιομηχανικό, οδηγώντας σε κατάσταση απόλυτης ολοκλήρωσης, μα συνάμα και απόλυτης υποταγής των χωρών σε αυτό. 

Το πανευρωπαϊκό τραστ δομείται από τα κουφάρια των εθνών και των κοινωνιών, εκπληρώνοντας το όραμα του Τρίτου Ράιχ για “Ένα έθνος, ένα Ράιχ και έναν Φύρερ”…

"Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα."
- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936
"Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα."
- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940
"Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών."
- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940