Αναδρομή στα Εγκλήματα - Σφαγές του Σιωνισμού

 

Δημοσιεύσεις του χρήστη 
Takis Moschov
15 Μαΐου 2024 ·

Για την 76η Επέτειο Μνήμης της Nakba ~ Μια ιστορική αναδρομή στα Εγκλήματα του Σιωνισμού - Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού.

Η Σφαγή του Deir Yassin (Ντέιρ Γιασίν):
Το 1948 οι σιωνιστές μπήκαν σε ένα παλαιστινιακό χωριό, κατέστρεψαν κάθε σπίτι με εκρηκτικά και σκότωσαν κάθε ζωντανή ψυχή (πάνω από 100 άτομα) με πολυβόλα είτε ήταν ηλικιωμένοι, γυναίκες ή παιδιά.
Τα πτώματα των σκοτωμένων παιδιών σε αυτό το χωριό ρίχνονταν στα πηγάδια του χωριού και οι υπόλοιποι άνδρες που ήταν ζωντανοί παρατάσσονταν σε έναν τοίχο και πυροβολούνταν στα κεφάλια τους, οι γυναίκες του χωριού δέχονταν επιθέσεις και όσες γυναίκες ήταν έγκυες, οι στρατιώτες έβαζαν στοιχήματα για το αν το μωρό είναι κορίτσι ή αγόρι πριν σφάξουν τη μητέρα, παίρνοντας τα έμβρυα και ρίχνοντάς τα σε καμίνια.
Και μάντεψε τι: Η Χαμάς δεν υπήρχε σε αυτό το χωριό γιατί η Χαμάς δεν υπήρχε μέχρι το 1987.
Η γενοκτονία, οι σφαγές και η εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού δεν έγινε ποτέ εξαιτίας μιας μαχητικής ομάδας στη Λωρίδα της Γάζας ή επειδή οι κάτοικοι της Παλαιστίνης αντιστέκονταν για να πάρουν τα δικαιώματά τους, αλλά έγινε εξαιτίας ενός αδηφάγου καθεστώτος που προσπαθεί να μας ξεγελάσει και να μας κάνει να πιστέψουμε την προπαγάνδα του, ισχυριζόμενο ότι προστατεύεται από τους τρομοκράτες.
Εκπαιδευτείτε, μάθετε για την ιστορία της Παλαιστίνης.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02uwoHPYpgAwTEmJHxU3FUVEdhEpWBR8kVCfZYnGatFjmAYXjWinfDzHhMdGP5A17ml

Η σφαγή της Ταντούρα:
Αυτό συνέβη στα πλαίσια του σιωνιστικού στόχου για τη βίαιη απομάκρυνση των Παλαιστινίων και τον εκφοβισμό τους.
Ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από τον ισραηλινό στρατό, μόλις μια εβδομάδα μετά την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ. Ο στρατός κατέλαβε αυτό το χωριό επειδή βρισκόταν στην ακτή και ήταν εύκολο να του επιτεθούν.
Τη νύχτα της 22ας Μαΐου 1948, ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε στο χωριό. Αρχικά το βομβάρδισαν από τη θάλασσα. Αργότερα την ίδια νύχτα, το 33ο Τάγμα της Ταξιαρχίας Αλεξανδρώνη εισέβαλε σε αυτό από τα ανατολικά. Η επίθεση συνεχίστηκε μέχρι την επόμενη μέρα. Τελικά το κατέλαβαν και η σφαγή άρχισε αμέσως.
Εκείνη την ημέρα, οι κάτοικοι του χωριού, ιδιαίτερα οι άνδρες, υπέστησαν μια φρικτή σφαγή. Οι άνθρωποι πυροβολήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους. Στο νεκροταφείο του χωριού, θάφτηκαν όλοι μαζί σε ομαδικούς τάφους. Σε κάθε τάφο υπήρχαν έξι έως δέκα άνθρωποι. Κάποιος πυροβόλησε και έθαψε τους άνδρες μαζί. Στη συνέχεια, ανάγκασαν άλλους άνδρες να σκάψουν τάφρους για τους τάφους. Οι Σιωνιστές στρατιώτες σταμάτησαν να σκοτώνουν μόνο όταν έφτασαν κάποιοι χωρικοί του Ζιχρόν Γιαάκωφ. Οι ομαδικοί τάφοι έχουν γίνει πλέον χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων στην παραλία του Moshav Dor.
Πάνω από 250 πτώματα καταμετρήθηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής και τις επόμενες ημέρες. Αφού έψαξαν και αφαίρεσαν τα υπάρχοντά τους από τις γυναίκες και τα παιδιά, τις έδιωξαν. Οι σιωνιστικές δυνάμεις έλεγχαν στρατόπεδα όπου φυλακίστηκαν άνδρες και αγόρια ηλικίας 17 έως 60 ετών. Πολλοί εκτελέστηκαν πριν καταγραφούν από τον Ερυθρό Σταυρό.
Ο ισραηλινός βομβαρδισμός του νοσοκομείου στη Γάζα, ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες ταυτόχρονα, μπορεί να προστεθεί στον ίδιο κατάλογο με τις σφαγές της Ταντούρα, του Ντέιρ Γιασίν, της Σάμπρα και της Σατίλα.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02TjvPTnY6DHuGTFn4GoXUeqkSXnsUTwvq7LaRPqAw2CRmvhf65XiEMyizZCDrD3vFl

Η Σφαγή του Λοντ:
Οι Σιωνιστές κατακτητές ξεκίνησαν την επίθεσή τους στις παλαιστινιακές πόλεις Λοντ και Ράμλα στις 9 Ιουλίου 1948. Στόχευαν να απομονώσουν αυτές τις πόλεις από κάθε βοήθεια που ερχόταν από τα ανατολικά.
Δύο ταξιαρχίες προχώρησαν προς τα ανατολικά του Λοντ και της Ράμλα: η μία από τα νότια, μπαίνοντας στο χωριό "Ainabah" στη 1 π.μ. της 10ης Ιουλίου, και η άλλη από τα βορειοδυτικά, κινούμενη από την κατεύθυνση του Τελ Αβίβ.
Η ταξιαρχία, γνωστή ως «Ταξιαρχία Χάρελ», συνέχισε και κατέλαβε το αεροδρόμιο του Λοντ και με την κατάληψη του, απομόνωσε το απόσπασμα του ιορδανικού στρατού στη Ράμλα, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Al-Ramla, Al-Abbasiya και Al-Yahudiya.
Έτσι ολοκληρώθηκε η περικύκλωση και η απομόνωση των δύο αυτών πόλεων και η αντίσταση στα αναφερόμενα χωριά και στο αεροδρόμιο του Λοντ δεν άντεξε τις επιθέσεις από άρματα μάχης και πυροβολικό.
Η σιωνιστική κατοχή του Λοντ ξεκίνησε με επίθεση στα περίχωρα της πόλης. Εισέβαλαν στην πόλη το απόγευμα και πήραν τον έλεγχο του κέντρου της πόλης μέχρι το βράδυ. Οι κάτοικοι αναζήτησαν καταφύγιο στο Μεγάλο Τζαμί «Dahmash Mosque» και στην παρακείμενη εκκλησία.
Κήρυξαν απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα και απαίτησαν από τους Παλαιστίνιους να παραδώσουν τα όπλα τους, αλλά οι κάτοικοι αρνήθηκαν να παραδοθούν και επέμειναν στην αντίσταση. Ως εκ τούτου, η σιωνιστική κατοχή στόχευσε οποιονδήποτε Παλαιστίνιο κινείται με αδιάκριτα πυρά και οποιονδήποτε ήταν παρόν στο Τζαμί.
Πάνω από 426 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν στη σφαγή.
The Thirst March: Πρόκειται για έναν πίνακα του καλλιτέχνη Isma'il Shammout, ο οποίος ήταν από το Lod και ήταν μάρτυρας αυτής της σφαγής. Ανάγκασαν τους κατοίκους του Λοντ, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων που είχαν έρθει στην πόλη, να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις κάτω από πυροβολισμούς τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου.
Κάποιοι πέθαναν ενώ έσκυβαν στη δίψα τους. Όταν ο Shammout εξιστόρησε τη Nakba, είπε την ιστορία της κανάτας που ο Ισραηλινός στρατιώτης διέταξε να πεταχτεί στο έδαφος. Όταν απεικόνιζε την Πορεία του Θανάτου, απεικόνιζε τη δίψα με διάφορες μορφές.
Ίσως το πιο εκφραστικό ήταν η σκηνή ενός βρεγμένου πουκάμισου, γύρω από το οποίο μαζεύονταν άνθρωποι για να πιουν λίγες σταγόνες νερού που ήταν πάνω του.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid0rYTShKGzCUoCAhqMx3aCi4crE2r4ubSqgjadSs7DspL47FMRNDYz8suvbpujqSDWl

Η Σφαγή στη Qibya:
Η σφαγή της Παλαιστινιακής Qibya στις 14 & 15 Οκτωβρίου 1953, οι δυνάμεις κατοχής του Ισραήλ επιτέθηκαν στην Qibya, την απομόνωσαν και ανάγκασαν τους κατοίκους να παραμείνουν μέσα στα σπίτια τους. Στη συνέχεια τα ανατίναξαν. Ο αριθμός των σπιτιών που ανατινάχθηκαν υπολογίζεται σε 56.
Οι ισραηλινές δυνάμεις έσφαξαν περισσότερους από εξήντα εννέα Παλαιστίνιους χωρικούς, εκ των οποίων τα δύο τρίτα ήταν γυναίκες και παιδιά. Εκτός απο τα σπίτια, δύο σχολεία, ένα τζαμί και μια δεξαμενή νερού καταστράφηκαν.
250-300 Ισραηλινοί στρατιώτες συμμετείχαν στην επίθεση.
Η επιδρομή ηγήθηκε προσωπικά από τον μελλοντικό Ισραηλινό πρωθυπουργό Ariel Sharon , ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν Ταγματάρχης στο IDF και διοικητής της Μονάδας 101.
Ο Ariel Sharon έγραψε αργότερα στο ημερολόγιό του ότι είχε λάβει εντολές να προκαλέσει βαριές ζημιές στην Qibya: «Οι εντολές ήταν απολύτως σαφείς: η Qibya θα ήταν παράδειγμα για όλους». Τα πρωτότυπα έγγραφα της εποχής έδειχναν ότι ο Σαρόν διέταξε προσωπικά τα στρατεύματά του να επιτύχουν "μέγιστο φόνο και ζημιά σε περιουσίες".
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02apDvfD5N6bstBttdp3xx1RMvCtn1zKtpA7KqAcXmaB22ZMquQQBntHZe1qZJXEfcl

Η σφαγή στο Khan Yunis:
Πραγματοποιήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1956 από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας στην παλαιστινιακή πόλη Χαν Γιουνίς και στον κοντινό ομώνυμο προσφυγικό καταυλισμό στη Λωρίδα της Γάζας κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ.
Σύμφωνα με τον Benny Morris, κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης των IDF για το άνοιγμα των στενών του Τιράν που έχουν αποκλειστεί από την Αίγυπτο, Ισραηλινοί στρατιώτες πυροβόλησαν διακόσιους Παλαιστίνιους στο Khan Yunis και στη Rafah.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι “The Fateful Triangle”, που επικαλείται τον Ντόναλντ Νεφ, 275 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν σε μια βίαιη έρευνα από σπίτι σε σπίτι για τους φενταγίν (ενώ άλλοι 111 φέρεται να σκοτώθηκαν στη Ράφα).
Μάρτυρας της δολοφονίας του θείου του κατά τη διάρκεια του αιματοκυλίσματος στο Χαν Γιουνίς, ο ανώτερος αξιωματούχος της Χαμάς, Αμπέντ Ελ-Αζίζ Ελ-Ραντίσι, ο οποίος δολοφονήθηκε από το Ισραήλ το 2004, ήταν εννέα ετών.
"Ακόμα θυμάμαι τον θρήνο και τα δάκρυα του πατέρα μου για τον αδελφό του", αφηγήθηκε ο Ραντίσι, προσθέτοντας ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί για πολλούς μήνες μετά από αυτό. "Φύτεψαν το μίσος στις καρδιές μας", κατέληξε. Παρά τη δολοφονία εκατό νέων και ανδρών, ο ισραηλινός στρατός δεν γνώριζε τη δύναμη της ζωντανής μνήμης του 9χρονου παιδιού που αφιέρωσε τη ζωή του στο να μετατρέψει τις άγρυπνες νύχτες γεμάτες οδύνη και οργή για την απώλεια του θείου του, σε δεκαετίες αντίστασης.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02XskG6qwAuknnyqsN6j7ShGNgc4gxzE8vqoCTZF5KZXnBFSCC87MSeJto5mbfaYujl

Η σφαγή του Kofr Qassem:
Στις 29 Οκτωβρίου 1956 το Ισραήλ ήταν στρατιωτικό καθεστώς. Έβαλε απαγόρευση κυκλοφορίας στα παλαιστινιακά χωριά (που έχουν υπηκοότητα) στις 21:00, συμπεριλαμβανομένου του Kafr Qassem. Αλλά αυτήν την ημέρα, η απαγόρευση κυκλοφορίας μεταφέρθηκε στις 5 το απόγευμα. Αυτή η απόφαση ελήφθη στη 13:00, είπε ο δήμαρχος του Καφρ Κασέμ στις 4.30 μ.μ.
Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι εργάτες βγήκαν στα χωράφια, αγνοώντας την απαγόρευση κυκλοφορίας. Ο Ισραηλινός συνοριοφύλακας δεν έκανε καμία προσπάθεια να πει στους εργάτες, τι είπε ο διοικητής του Ισραηλινού Στρατού Isaachar Shadmi για τους Παλαιστίνιους εκτός απαγόρευσης κυκλοφορίας: «Δεν θέλω συναισθηματισμό. Δεν θέλω κρατούμενους».
Όταν του ζητήθηκε να διευκρινίσει τα λόγια του, είπε: «ο Θεός να τους ελεήσει» και διέταξε να σκοτώσουν αδιακρίτως κάθε Παλαιστίνιο που βρισκόταν έξω μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας.
Σε ένα φορτηγό... που επέστρεφαν στο σπίτι τους από τα χωράφια... 47 Παλαιστίνιοι πολίτες σταμάτησαν από την ισραηλινή συνοριοφυλακή, τους παρέταξαν και τους πυροβόλησαν.
Το Ισραήλ επέβαλε δίμηνη απαγόρευση στα μέσα ενημέρωσης που ανέφεραν το έγκλημα,. Μετά από οργή, διαμαρτυρίες και παγκόσμια πίεση, 11 στρατιώτες οδηγήθηκαν σε δίκη και 8 καταδικάστηκαν, ενώ το Ισραήλ προσπάθησε να αποφύγει το έγκλημα οργανώνοντας ψευδείς δίκες για τους στρατιώτες. Καταδικάστηκαν σε 15-17 χρόνια φυλάκιση, αλλά στη συνέχεια μειώθηκαν οι ποινές τους, με αποτέλεσμα να αποφυλακιστούν όλοι οι στρατιώτες.
Αλλά το χειρότερο μέρος είναι η δίκη του Isaachar Shadmi.
Ο Shadami αθωώθηκε, κρίθηκε ένοχος μόνο για υπέρβαση των εξουσιών του για την παράταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας, έφυγε ελεύθερος, χρειάστηκε να πληρώσει μόνο συμβολικά 0,01 $
Πότε θα αποδοθεί δικαιοσύνη;
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid0oW5jU1Nxt8gVRmTCcdzFbUzGe8yeDkTtB3b5p1WppQMVkULoXe7bNdurChhyABDxl

Η Σφαγή Sabra και Shatila:
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1982, στα στρατόπεδα Sabra και Shatila στον Λίβανο έγινε μια από τις πιο φρικτές σφαγές που διέπραξαν οι ισραηλινές δυνάμεις εναντίον Παλαιστινίων και διήρκεσε τρεις ημέρες.
Ο ισραηλινός στρατός και οι συνεργάτες του στο πλαίσιο ενός σχεδίου με τον ισραηλινό υπουργό Πολέμου Αριέλ Σαρόν, απέκλεισαν τα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, εξοντώνοντας εκατοντάδες ένοπλους με το πρόσχημα της αναζήτησης Παλαιστινίων μαχητών.
Τα δύο στρατόπεδα έγιναν μάρτυρες βάναυσων θηριωδιών, κατά τις οποίες άνδρες, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν άγρια.
Μετά από τρεις ημέρες συνεχιζόμενων δολοφονιών μακριά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς εμποδίστηκαν, ο εκτιμώμενος αριθμός των δολοφονιών ήταν μεταξύ 3.500 και 5.000 από τους 20.000 ανθρώπους που ζούσαν εκεί.
Για τους Παλαιστίνιους, η τραγωδία της Sabra και της Shatila παραμένει ως ισχυρή υπενθύμιση του φαινομενικά ατελείωτου κύκλου εκτοπισμού.
Αν και οι ισραηλινές σφαγές έχουν σκοπό να θέσουν ένα τέλος στην παλαιστινιακή αντίσταση, άθελά τους, την τροφοδοτούν.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid027r1NkQ1P4TY6kmnNJb9m5UZfmTki2WxBHatHz7xD96DTrDz4v8zWYGtNuKnR4Zwzl

Η Σφαγή της Τζενίν:
Ελαβε χώρα στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης μεταξύ 1ης και 12ης Απριλίου 2002, είκοσι χρόνια μετά τη σφαγή της Σάμπρα και της Σατίλα και πενήντα χρόνια μετά τη σφαγή της Κίμπια.
Πάνω από 500 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, κυρίως παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι, από την αιματηρή σιωνιστική μανία, 5.000 στρατιώτες, 400 άρματα μάχης, 125 μπουλντόζες D9 και 50 μαχητικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, όπου ζούσαν 15.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Στις 3 Απριλίου η σιωνιστική οντότητα υπό την ηγεσία του Αριέλ Σαρόν, εξαπέλυσε ολομέτωπη επίθεση, βομβαρδίζοντας τον προσφυγικό καταυλισμό, με διάφορα βαρέα όπλα, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων, πυροβολικού και άλλων βαρέων πυρομαχικών. Τα δίκτυα ύδρευσης και ηλεκτρισμού έχουν καταστραφεί. Οι προμήθειες τροφίμων και φαρμάκων εμποδίστηκαν να φτάσουν στον προσφυγικό καταυλισμό. Δεκάδες κάτοικοι έχουν σκοτωθεί και τραυματιστεί.
Πολλά πτώματα έμειναν κάτω από τα ερείπια κατεδαφισμένων καταφυγίων και στους δρόμους και τα σοκάκια του καταυλισμού, ασθενοφόρα και ιατρικό προσωπικό δεν είχαν πρόσβαση στον προσφυγικό καταυλισμό και εμποδίστηκαν να απομακρύνουν τους νεκρούς και τους τραυματίες.

Ολόκληρες γειτονιές ισοπεδώθηκαν πλήρως από μπουλντόζες - σαφώς όχι από στρατιωτική ανάγκη, αλλά από επίδειξη άγριας διάθεσης. Τα παιδιά έβλεπαν τους πατεράδες τους να εκτελούνται μπροστά στα μάτια τους. Στις οικογένειες δεν επιτρεπόταν να θάψουν τους νεκρούς τους και έτσι κρύβονταν για μέρες με τα πτώματα των αγαπημένων τους προσώπων. Οι άμαχοι αναγκάζονταν να γδύνονται και έτσι γυμνοί στη συνέχεια περιφέρονταν στην άκρη της πόλης σε αυτή την ταπεινωμένη κατάσταση. Οι άντρες μαζεύονταν σαν ζώα και μεταφέρονταν με φορτηγά, επιδεινώνοντας τον τρόμο όσων έμειναν πίσω. Κάποια παιδιά αναγκάστηκαν να γδυθούν και να ξαπλώσουν σε σωρούς από σπασμένα γυαλιά, ενώ οι στρατιώτες κάθονταν πάνω τους, χλευάζοντας και τρομοκρατώντας τα.
Άμαχοι δέχθηκαν αδιακρίτως πυρά και απήχθησαν για να χρησιμοποιηθούν ως ανθρώπινες ασπίδες. Οι κρατούμενοι ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου. Αρκετά άτομα ισοπεδώθηκαν μαζί με τα σπίτια τους- και σχεδόν κανένα σπίτι στο στρατόπεδο δεν έμεινε άθικτο.

 Μια μητέρα φώναζε ξανά και ξανά στους στρατιώτες να μην ισοπεδώσουν το σπίτι της επειδή ο ανάπηρος γιος της βρισκόταν μέσα. Αυτοί προχώρησαν στο αδιανόητο - γκρέμισαν το σπίτι πάνω του, ενώ εκείνη παρακολουθούσε, ανήμπορη να επέμβει. Ήταν ζωντανός για τρεις ημέρες, αλλά δεν της επέτρεψαν να τον ξεθάψει. Πέθανε μέσα στα ερείπια.

Σε μια ακόμη ένδειξη της απόλυτης υποβάθμισης, το τζαμί και ο παιδικός σταθμός της Τζενίν καταστράφηκαν και παραμορφώθηκαν με περιττώματα και ρατσιστικά γκράφιτι- όπως και τα σπίτια εκατοντάδων ανθρώπων, ούτε ένα έπιπλο, ούτε ένα παιχνίδι δεν έμεινε άθικτο. Η σιωνιστική κατοχή εμπόδισε την επίσκεψη της ομάδας του ΟΗΕ που επρόκειτο να ερευνήσει αυτά τα γεγονότα. Αν και οι διεθνείς παρατηρητές δήλωσαν - καθώς η δυσωδία των σάπιων πτωμάτων ανέβαινε από τις κατεστραμμένες γειτονιές - ότι είχαν σαφώς διαπραχθεί κατάφωρα εγκλήματα πολέμου, καμία αξιόπιστη έρευνα δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κανείς δεν έχει λογοδοτήσει. Η σιωνιστική οντότητα ισχυρίζεται τώρα ότι εφόσον τα 500 πτώματα δεν έχουν ποτέ ανασκαφεί, οι ενέργειές τους δεν συνιστούν "σφαγή".
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02oA6YNw19PypzRgeYgTEWtKjm2RRmM4s5N55v5SE8YcBqjryXbqXWY1zzk3GBLSKBl

Σφαγή του Balad al-Sheikh το 1947 μ.Χ: 60 μάρτυρες

Σφαγή του Ντέιρ Γιασίν το 1948 μ.Χ.: περισσότεροι από 300 μάρτυρες

Σφαγή Majza, χωριό Abu Shosha, 1948 μ.Χ., περισσότεροι από 60 μάρτυρες

Σφαγή της Ταντούρα το 1948 μ.Χ.: Περισσότεροι από 200 μάρτυρες θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο.

Σφαγή Λοντ 1948 μ.Χ

Σφαγή του Khan Yunis το 1956 μ.Χ: περισσότεροι από 275 μάρτυρες

Σφαγή Μπαχρ αλ-Μπακάρ, 1970 μ.Χ, σε σχολείο, περισσότερα από 30 παιδιά μαρτύρησαν και 50 τραυματίστηκαν

Σφαγή Sabra και Shatila 1982 μ.Χ. 1500 μάρτυρες

Σφαγή (1η)στο Τζαμί Αλ Άκσα, 1990 μ.Χ

Σφαγή του τζαμιού Ibrahimi, 1994 μ.Χ

Σφαγή (2η)στο Αλ Άκσα, 1996 μ.Χ

Σφαγή (3η)στο Αλ Άκσα το 2000 μ.Χ

Σφαγή, σφαγή, σφαγή ...

2023 ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
Οι Παλαιστίνιοι σε όλο τον κόσμο σηματοδοτούν την Ημέρα της Νάκμπα ή την «καταστροφή» κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου, όταν πριν από 76 χρόνια 15.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 531 χωριά και κωμοπόλεις από τα 1300 ισοπεδώθηκαν εντελώς και όταν 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας από τις πατρογονικές τους εστίες στην Παλαιστίνη. Κατά την περίοδο εκείνη, Σιωνιστικές συμμορίες λεηλάτησαν τα υπάρχοντα των Παλαιστινίων ενώ τους ανάγκασαν επίσης να αναζητήσουν καταφύγιο έξω από την Παλαιστίνη.
Οι σιωνιστικές συμμορίες/πολιτοφυλακές διέπραξαν τουλάχιστον 28 σφαγές εναντίον του Παλαιστινιακού λαού κατά τη διάρκεια των εγκλημάτων της Al-Nakba του 1948, η πιο σημαντική από τις οποίες ήταν η σφαγή στο χωριό Deir Yassin όπου τουλάχιστον 107 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν καθώς επίσης διαπράχθηκαν βίαια και αδιακρίτως βιασμοί και μαζικές δολοφονίες.
Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της Al-Nakba του 1948 εξυπηρέτησαν τον στόχο της εκδίωξης του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού Παλαιστινίων και την απόκτηση διά της βίας όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της Ιστορικής Παλαιστίνης, είτε με δολοφονίες και πρόκληση σωματικής βλάβης στον κυρίαρχο και ανεξάρτητο Παλαιστινιακό πληθυσμό, είτε με τον εκφοβισμό του και τη διάδοση του τρόμου ανάμεσά του.
Σήμερα, (2024) · και από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ, η κατοχική δύναμη, έχει εντείνει τα εγκλήματά του σε μια προσπάθεια να επαναλάβει τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη Νάκμπα του 1948 μέσω της γενοκτονίας και ενός πολέμου εκδίκησης εναντίον του Παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας, για να ολοκληρώσει το αποικιακό σχέδιο της εξόντωσης και του αναγκαστικού εκτοπισμού, όπου περισσότεροι από 35.000 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν, το 70% από αυτούς, γυναίκες και παιδιά, και περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας, καθώς επίσης το 70% των σπιτιών, των επιχειρήσεων, των σχολείων, των πανεπιστημίων, των θρησκευτικών ιερών χώρων, και των υποδομών κατεδαφίστηκε. Όλες εκτός από 3 ιατρικές εγκαταστάσεις λειτουργούν μερικώς, ενώ η πρόσβαση σε νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, φάρμακα, στέγη είναι ανύπαρκτη. Όπως και στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής και οι ισραηλινοί έποικοι έχουν εντείνει την επιθετικότητά τους στον αυτόχθονα Παλαιστίνιο άμαχο πληθυσμό και τις περιουσίες τους, σκοτώνοντας περισσότερους από 450 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων παιδιών από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Σήμερα, ( 2024 )·υπάρχουν 5,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες εγγεγραμμένοι στα αρχεία της UNRWA(ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΡΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ) που ζουν κυρίως σε προσφυγικούς καταυλισμούς στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη και στη διασπορά και στερούνται του δικαιώματος επιστροφής τους από το 1948 κατά παράβαση του ψηφίσματος 194 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Η παράνομα αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, η οποία δεν ξεπερνά την έκταση των 360km2, είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, λόγω του γεγονότος ότι πάνω από το 70% του πληθυσμού της είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στους οποίους το Ισραήλ, η κατοχική δύναμη, συνεχίζει να αρνείται συστηματικά το δικαίωμά τους να επιστρέψουν.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 10.000 Παλαιστίνιοι που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές υπό απάνθρωπες συνθήκες και άρνηση των οικογενειακών επισκέψεων.

Πληθαίνουν οι Αντιπολεμικές Φωνές των Φαντάρων μας

 

Ανέστης Τσουκαράκης
7.10.26
Πληθαίνουν οι αντιπολεμικές φωνές

Ανεπιθύμητα τα γεράκια του πολέμου και τα σχέδιά τους στην Ελλάδα

Την αντίθεσή τους στην επίσκεψη του Μ. Ρούμπιο και την περαιτέρω εμπλοκή της χώρας στα ματωμένα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ εκφράζουν νέοι στρατευμένοι, ενώ παράλληλα καλούν στις κινητοποιήσεις των εργατικών σωματείων, των Επιτροπών Ειρήνης και άλλων μαζικών φορέων που ξεδιπλώνονται τις μέρες αυτές σε όλη τη χώρα. Ο «Ριζοσπάστης» συνεχίζει σήμερα με τη δημοσίευση ορισμένων εξ αυτών.
***
Η κυβέρνηση τιμωρεί φαντάρους οι οποίοι δηλώνουν την αντίθεσή τους με την ολοένα και εντονότερη εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς, ενώ την ίδια ώρα υποδέχεται εγκάρδια τον Αμερικανό μακελάρη Ρούμπιο. Η επίσκεψή του σηματοδοτεί μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Είναι ανεπιθύμητος!
Ως φαντάρος στέκομαι στο πλευρό αυτών που παλεύουν για να πάρουν πόδι από τη χώρα μας οι βάσεις του θανάτου, τα ορμητήρια που έχουν, ώστε να μακελεύουν και να αιματοκυλούν τους λαούς! Να επιστρέψουν πίσω οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις που βρίσκονται σε αποστολές εκτός συνόρων!
Στρ. (ΠΖ) Μπέσιος Νέστορας, 2026 Β' ΕΣΣΟ, 2ο Μ/Κ Τ.Π. ΕΛΔΥΚ
***
Η κυβέρνηση της ΝΔ με τη στήριξη και των κομμάτων της βολικής αντιπολίτευσης επιδιώκει τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας και του λαού μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Για αυτό θα υποδεχθεί τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ στη χώρα μας.
Ο Μάρκο Ρούμπιο, εκπρόσωπος της κυβέρνησης των ΗΠΑ και της πολιτικής των πολέμων και των επεμβάσεων, είναι ανεπιθύμητος!
Να δυναμώσει η πάλη για την απεμπλοκή της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, να επιστρέψουν οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις από αποστολές εκτός συνόρων, να μη χρησιμοποιούνται οι υποδομές της χώρας ως ορμητήρια πολέμου.
Αγγελος Γαλάρης, Στρατιώτης ΠΖ 516 Μ/Κ ΤΠ, Λαγός Εβρου
***
Δεν θα θυσιάσουμε τις ανάγκες μας για τον πόλεμο και τα κέρδη.
Καταδικάζω την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, που θα σημάνει τη μεγαλύτερη εμπλοκή της Ελλάδας σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, μετατρέποντάς την σε ένα απέραντο ΝΑΤΟικό ορμητήριο αλλά και στόχο αντιποίνων με θύματα τους άλλους αλλά και τον ελληνικό λαό.
Εξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου από την Ελλάδα!
Καμία εμπλοκή της χώρας στο πολεμικό μακελειό!
Να γυρίσουν πίσω όλες οι ελληνικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων!
Στρ Θεοφύλακτος Σταυρίδης, 2026 Α ΕΣΣΟ, Α ΕΑΝ Κομοτηνή
***
Καταδικάζω την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, στα πλαίσια του «Στρατηγικού Διαλόγου». Την ίδια ώρα που ο λαός ματώνει από τις συνέπειες της πολεμικής οικονομίας, την εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς και ενεργειακούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, η κυβέρνηση διεκδικεί μεγαλύτερη λεία για χάρη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Είναι ανεπιθύμητος! Συμφέρον του λαού είναι να δυναμώσει ο αγώνας ενάντια στην πολεμική εμπλοκή, να μην γίνει συνένοχος στη σφαγή άλλων λαών, να μη δεχθεί καμία θυσία στον βωμό του κέρδους.
Στρ. (ΥΠ) Μπελόβα Κλοντιάν, 389 ΠΑΠ, Ξυλαγανή
***
Στέκομαι στο πλευρό των ταξικών συνδικάτων και των μαζικών φορέων που αγωνίζονται κατά της εμπλοκής της χώρας μας στους πολέμους. Ο Μ. Ρουμπιο είναι ανεπιθύμητος!
Παίρνω θέση απέναντι στην «κουλτούρα φέρετρων» που θέλουν να μας επιβάλλουν.
- Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου, καμία εμπλοκή στους πολέμους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.
- Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών!
- Λεφτά για μισθούς, Υγεία, Παιδεία, όχι στους πολέμους για τα κέρδη των λίγων.
- Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αλλά και κάθε λιμάνι, να είναι λιμάνια των λαών και όχι πολεμικά ορμητήρια!
Ανεπιθύμητος ο σφαγέας Ρουμπιο!
Γιώργος Θεοδωρίδης, Στρ(ΤΘ) 24 ΕΜΑ, Αλεξανδρούπολη
***
Ως νέος φαντάρος, καταδικάζω και θεωρώ απαράδεκτη την επίσκεψη του μακελάρη υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο. Η επίσκεψη αυτή έρχεται για να βαθύνει η εμπλοκή της χώρας μας στο αιματοκύλισμα άλλων λαών, με την επέκταση των ΝΑΤΟικών βάσεων στην Ελλάδα, που μας μετατρέπει σε πιθανό στόχο αντιποίνων. Καμία σχέση με τα συμφέροντα του λαού μας δεν έχουν τα σχέδια της ελληνικής αστικής τάξης που ευθυγραμμίζονται με τα σχέδια των ΗΠΑ.
Να κλείσουν όλες οι ΝΑΤΟικές βάσεις. Καμία συμμετοχή στους πολέμους ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ.
Ανεπιθύμητος ο Ρούμπιο στη χώρα μας!
Στρ (ΠΖ) Κοντακτσής Ιωάννης 2026 Β ΕΣΣΟ, ΝΑ.Σ.ΣΘ
***
Ο Μάρκο Ρούμπιο, «το γεράκι του πολέμου», είναι ανεπιθύμητος στη χώρα μας! Κανένα όφελος δεν πρέπει να προσμένει ο λαός από την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Αθήνα. Τώρα είναι η ώρα να δυναμώσει η διεκδίκηση για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Να φύγουν οι στρατιωτικές βάσεις των φονιάδων από τη γη μας!
Στρ Εφοδιασμού Μεταφορών Κουβαράς Κωνσταντίνος, 3ηΜ\Κ ΤΑΞ, Καβύλη Εβρου
***
Καταδικάζω την επίσκεψη Ρούμπιο στην Ελλάδα. Είναι ανεπιθύμητος! Την ώρα που οι λαοί πληρώνουν με το αίμα τους τους πολέμους, η κυβέρνηση επιλέγει να δυναμώνει τους δεσμούς της χώρας με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και να προσφέρει υποδομές και βάσεις για τα πολεμικά τους σχέδια. Να σταματήσει κάθε εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους και να κλείσουν οι βάσεις που χρησιμοποιούνται ως ορμητήρια για νέες επεμβάσεις. Γιατί απέναντι στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ισχυρών, αυτό που πρέπει να μπει μπροστά είναι το δικαίωμα των λαών να ζουν ειρηνικά, χωρίς να γίνονται κρέας για τα κανόνια κανενός.
Στρ (ΠΒ) Κουμπατής Νίκος, Ρίζια Εβρου
***
Δηλώνω την αντίθεσή μου με την επίσκεψη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μ. Ρούμπιο, στην Ελλάδα. Δεν τον θέλουμε στη χώρα μας. Η επίσκεψη αυτή όχι μόνο δεν μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς, αντίθετα προμηνύει πως η χώρα μας θα συνεχίσει να είναι μια απέραντη αμερικανική βάση (και ταυτόχρονα δηλωμένη στόχος αντιποίνων), όπως έχουν μετατρέψει την περιοχή του Εβρου, παράλληλα θύτης άλλων λαών. Να κλείσουν όλες οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις. Να επιστρέψουν πίσω όλοι οι στρατιωτικοί που βρίσκονται εκτός συνόρων. Εξω τώρα από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ.
Ηλίας Ευθυμίου, Στρατιώτης στα Ρίζια Εβρου
***
Βλέπουμε για ακόμη μια φορά την προκλητική συνεργασία της τωρινής κυβέρνησης όπως και των προηγούμενων, με ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Τη στιγμή που οι πόλεμοι κλιμακώνονται, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ έρχεται στη χώρα να διασφαλίσει τη συμμαχία και τη συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.
Ο λαός απαντάει ότι είναι ανεπιθύμητος.
Να σταματήσει το αιματοκύλισμα των λαών.
Να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου.
Να γυρίσουν όλες οι ελληνικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός συνόρων.
Οι φαντάροι είναι του λαού παιδιά, έξω από τα σύνορα δεν έχουμε δουλειά!
Στρατιώτης (ΜΧ) Μαλούχος Αναστάσιος, 21 ΛΜΧ Κομοτηνή
***
Ανεπιθύμητα τα γεράκια του πολέμου στην Ελλάδα!
Ο σφαγέας Ρούμπιο έρχεται στη χώρα μας για να μοιράσει «επιχειρηματικές ευκαιρίες» στους ομίλους και «κουλτούρα πολέμου» σε εμάς.
Είναι ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ!
Ολοι όσοι βιώναμε την πολιτική της μιζέριας πριν στρατευθούμε, και τώρα βλέπουμε να συγκεντρώνονται τα σύννεφα του πολέμου, ξέρουμε ήδη τι κουβαλάει στις βαλίτσες του ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ. Η εργατική τάξη έχει δείξει ότι μπορεί να σταθεί εμπόδιο και να ανατρέψει τα σχέδιά τους. Η μεγάλη διεθνής απεργία των λιμενεργατών, η οποία προετοιμάζεται με πάνω από 45 λιμάνια ήδη να έχουν δηλώσει συμμετοχή, δείχνει τον δρόμο.
Στρατιώτης Μηχανικού, Συριόπουλος Γεώργιος, 2026 Γ' ΕΣΣΟ

Καρβέλας-Βίσση, Ρούμπιο, Καμπούρης & η «Ένταση στο κέντρο της Αθήνας».

Semina Digeni
Αγαπημένα ·
7.10.26

Η παλιά λογοκρισία έκοβε, η καινούργια θάβει.
Το άρθρο μου απόψε στον 902.gr
***
Της Σεμίνας Διγενή
● Ευτυχώς, τσακώθηκαν η Βίσση με τον Καρβέλα. Γιατί διαφορετικά θα έπρεπε τα δελτία ειδήσεων να ασχοληθούν με κάτι πολύ πιο δυσάρεστο, με την πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα έχει τελευταία ένα κακό συνήθειο. Δεν είναι καθόλου τηλεοπτική. Έχει πολέμους, ανταγωνισμούς, ΝΑΤΟ, αμερικανική εξωτερική πολιτική, κυβερνητικές δεσμεύσεις, λαούς που πληρώνουν τον λογαριασμό και ανθρώπους που επιμένουν να κατεβαίνουν στους δρόμους, αντί να κάθονται ήσυχοι μπροστά στις οθόνες τους.
Ενώ ένας καβγάς Βίσση-Καρβέλα είναι άλλο πράγμα. Έχει δράμα. Έχει ανατροπές. Έχει δηλώσεις. Έχει παρελθόν. Έχει μέλλον. Κυρίως, έχει πάνελ. Μπορείς να τον αναλύσεις επί ώρες, χωρίς να κινδυνεύσεις να συζητήσεις τίποτε απολύτως για τη ζωή του τηλεθεατή.
●Και σαν να μην έφτανε αυτό το δώρο της επικαιρότητας, ήρθε και η σύλληψη του Καμπούρη για την υπόθεση του ΕΦΚΑ. Νέα εθνική αποστολή. 

Ποιος, πού, πότε, γιατί, τι είπε, τι απάντησε, ποιος γνώριζε, ποιος δεν γνώριζε. Έκτακτα, ζωντανές συνδέσεις, τίτλοι, υπότιτλοι και η γνωστή βιομηχανία της τηλεοπτικής αγωνίας. Προφανώς και αποτελεί είδηση. Και προφανώς πρέπει να καλυφθεί. Έλα όμως, που κάπου εδώ συμβαίνει το λάθος θέμα.

 Έρχεται στην Ελλάδα ο Μάρκο Ρούμπιο. Υπάρχουν κινητοποιήσεις και αντιδράσεις. Άνθρωποι βγαίνουν στον δρόμο για να διαμαρτυρηθούν για τους πολέμους, για την εμπλοκή της χώρας, για μια πολιτική που δεν είναι ούτε lifestyle, ούτε αστυνομικό ρεπορτάζ. Και ξαφνικά ο τηλεοπτικός χρόνος αποκτά τεράστια οικονομία. "Δεν χωράνε όλα, παιδιά. Έχουμε πρόγραμμα."

●Κάπως έτσι λειτουργεί σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ενημέρωσης. Δεν χρειάζεται να απαγορεύσεις μια διαδήλωση στην τηλεόραση. Μπορείς απλώς να την κάνεις μικρή. Τόσο μικρή, ώστε να υπάρχει τυπικά και να μην υπάρχει ουσιαστικά. Να δείξεις μερικά πλάνα, να πεις δυο κουβέντες, να ξεμπερδέψεις. Και μετά επιστροφή στα σοβαρά:
«Τι απάντησε η Άννα Βίσση;» Αυτό είναι το μεγαλείο της σύγχρονης ενημέρωσης. Δεν σου κρύβει απαραιτήτως την πραγματικότητα. Σου την τοποθετεί ανάμεσα σε δύο πολύ μεγαλύτερες δόσεις θεάματος μέχρι να πάψεις να την προσέχεις.
Η παλιά λογοκρισία έκοβε. Η καινούργια θάβει. Και το χώμα είναι άφθονο: lifestyle, αστυνομικό θέαμα, ίντριγκα, καβγάδες, «αποκλειστικές πληροφορίες», τηλεφωνήματα, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί και φυσικά ο άνθρωπος που «ήταν εκεί και τα είδε όλα».

●Για μια κινητοποίηση όμως δεν χρειάζονται όλα αυτά. Εκεί αρκεί συνήθως η φράση: «Ένταση προκλήθηκε στο κέντρο της Αθήνας». Προσέξτε τη μαγεία. Δεν υπάρχουν πια αιτήματα. Δεν υπάρχει πολιτικό περιεχόμενο. Δεν υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο. Υπάρχει «ένταση». Οι διαδηλωτές μετατρέπονται σε κυκλοφοριακό φαινόμενο. Και ο πολίτης ενημερώνεται κυρίως για το ποιοι δρόμοι έκλεισαν.
Ίσως μάλιστα αυτό να είναι το κορυφαίο στάδιο της ενημέρωσης, η πολιτική διαμαρτυρία να αντιμετωπίζεται περίπου όπως μια βλάβη σε αγωγό της ΕΥΔΑΠ. «Αποφύγετε το κέντρο». Και συνεχίζουμε.
Βέβαια υπάρχει πάντοτε η περίφημη δικαιολογία: «Αυτά θέλει ο κόσμος». Ποιος κόσμος; Αυτός στον οποίο επί έξι ώρες δείχνεις Βίσση-Καρβέλα και την έβδομη ώρα ανακαλύπτεις- μέσω των μετρήσεων- ότι ενδιαφέρεται γι αυτό;
●Είναι ένα εντυπωσιακό επιστημονικό πείραμα. Πρώτα κατασκευάζεις την τηλεοπτική προτεραιότητα και μετά χρησιμοποιείς την προτεραιότητα που κατασκεύασες , ως απόδειξη ότι αυτή ήταν η επιθυμία του κοινού. Και ο κύκλος κλείνει. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να μάθουμε τι συνέβη με τον Καμπούρη. Βεβαίως. Ούτε αν δικαιούται η Βίσση να απαντήσει στον Καρβέλα και ο Καρβέλας στη Βίσση. Ας συνεχίσουν ν απαντούν μέχρι το 2046. Το ζήτημα είναι γιατί ο καβγάς δύο διάσημων ανθρώπων, μπορεί να αποκτά μεγαλύτερη δημόσια ορατότητα, από ανθρώπους που βγαίνουν στον δρόμο για ζητήματα πολέμου, ειρήνης και διεθνών σχέσεων. Που κινητοποιούνται, διαδηλώνουν και εκφράζουν πολιτική αντίθεση με αφορμή την έλευση του Μάρκο Ρούμπιο.
●Στο αλλόκοτο σύμπαν της ελληνικής τηλεόρασης, δεν λένε «αυτό δεν συνέβη». 

Λένε: «Συνέβη, αλλά πρώτα να δούμε τι είπε ο Καρβέλας». Και όταν τελειώσει ο Καρβέλας, έχουμε Καμπούρη. Και μετά διαφημίσεις. Και μετά καιρό. Και κάπου εκεί, αν περισσέψουν μερικά δευτερόλεπτα πριν από το δελτίο καιρού, μπορεί να εμφανιστούν και οι διαδηλωτές. Όχι πολύ όμως. Μην κουραστεί και ο τηλεθεατής. Γιατί ο τηλεθεατής, σύμφωνα με αυτή την αντίληψη της ενημέρωσης, φαίνεται πως αντέχει απεριόριστες ώρες κουτσομπολιού, παραφιλογίας της εγκληματολογίας, lifestyle και τηλεοπτικού καβγά, αλλά κινδυνεύει να καταρρεύσει από υπερκόπωση, αν ακούσει για περισσότερο από δύο λεπτά, μια πολιτική διαμαρτυρία. Το θέμα επομένως, είναι η ιεράρχηση.
●Η ενημέρωση δεν χειραγωγείται μόνο με ψέματα. Χειραγωγείται και με αναλογίες. Σαράντα λεπτά για το ασήμαντο. Σαράντα δευτερόλεπτα για το σημαντικό. Και στο τέλος όλα έχουν μεταδοθεί, άρα κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν, ότι τα έκρυψε.
Τέλειο; Σχεδόν δημοκρατικό. Γι’ αυτό, όταν κλείνει το δελτίο και ξέρουμε με κάθε λεπτομέρεια ποιος είπε τι στη Βίσση, ποιος απάντησε στον Καρβέλα και ποιος οδηγήθηκε πού για την υπόθεση του ΕΦΚΑ, αξίζει να κάνουμε μια τελευταία ερώτηση:
Τι άλλο συνέβη σήμερα; Όχι τι δεν συνέβη. Τι συνέβη μπροστά σε χιλιάδες μάτια, αλλά δεν κρίθηκε αρκετά ενδιαφέρον για τα μάτια του τηλεθεατή. Γιατί η πιο αποτελεσματική εξαφάνιση μιας είδησης, δεν είναι να την απαγορεύσεις. Είναι να την μεταδώσεις για λίγα δευτερόλεπτα.
Και αμέσως μετά να ρωτήσεις: «Και τώρα, πάμε πάλι στη Βίσσοκαρβελιάδα. Έχουμε νεότερα;»
.https://m.902.gr/.../i-palia-logokrisia-ekove-i...

Για Ρούμπιο και την Ελλάδα (της "υποτέλειας"...της αστικής τάξης) από Βαγγέλη Αντωνίου

 

Βαγγέλης Αντωνίου
8.10.26

Με αφορμή την επίσκεψη Ρούμπιο και όσα σχόλια κυκλοφορούν στο δημόσιο διάλογο, ειδικά μάλιστα από "αντιπολιτευτικούς" ου μην και "εξωκοινοβουλευτικούς" κύκλους, αλλά ακόμη και από αρκετούς ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:
Δεν ισχύει ότι ο Ρούμπιο "έχει στο τσεπάκι" του τους πολιτικούς ταγούς της χώρας, όσο κι αν ορισμένοι, αρκετοί μάλιστα εξ αυτών, δεν μπορούν να συγκρατήσουν την ορμέμφυτη τάση τους για κολακεία και δουλοπρέπεια. Δεν ισχύει ότι η "ελίτ", η αστική τάξη αυτής της χώρας, και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, είναι "υποτελείς", "δουλικά", "υπάκουοι", ότι "ξεπουλάνε τα εθνικά συμφέροντα" και πάει λέγοντας. 

Όπως δεν ισχύει ότι η Ελλάδα είναι "ψωροκώσταινα", ότι το ελληνικό κεφάλαιο είναι (συλλήβδην) "παρασιτικό" και "μεταπρατικό".

Ε λοιπόν, σας έχω νέα: η ελληνική αστική τάξη, με εμπροσθοφυλακή ορισμένα πανίσχυρα τμήματά της, όπως οι εφοπλιστές, οι ενεργειακοί και κατασκευαστικοί όμιλοι, οι τράπεζες, ειδικά μετά την εγκαθίδρυση, μέσω των μνημονίων, ενός πολύ αρνητικού για τον κόσμο της δουλειάς ταξικού συσχετισμού, έχει δική της "αυτοτελή" ατζέντα, η οποία μάλιστα, όχι μόνο "μέσα" αλλά και "έξω", είναι εξαιρετικά ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ.

Η ελληνική αστική τάξη δεν "παίζει μόνο άμυνα", αλλά κομπάζει, με περισσό θράσος μάλιστα, πως "αποτελεί πάροχο, εξάγει υπηρεσίες ασφαλείας", κάνει "προβολή ισχύος" και επιδιώκει, με κάθε τρόπο, τη γεωστρατηγική της αναβάθμιση στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και στα Βαλκάνια. 

Κι όλα αυτά συνδέονται, μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία, με δικά της "αυτοτελή" συμφέροντα, με φράγκα δηλαδή, πολλά πολλά φράγκα. Εδώ η Κίμπερλι έκανε λόμπινγκ για ελληνικούς ομίλους σε βαλκανικές χώρες, αλλά τα κανάλια το ψιλοέθαψαν - αφού άλλωστε ακόμη παίζουν Μαζωνάκη, Καρβέλα και Βίση. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν, μέχρι ν' αρχίσουν να σφυρίζουν από πάνω μας τίποτα πύραυλοι και ψάχνουμε καταφύγια.

Εδώ χρειάζεται μια απαραίτητη επισήμανση. 

Το να έχει η αστική τάξη δικά της "αυτοτελή" συμφέροντα και επιδιώξεις, δεν σημαίνει ότι δεν αξιοποιεί τις διεθνείς της "συμμαχίες" ή δεν παζαρεύει ή δεν ελίσσεται ή δεν "ζορίζεται" ενίοτε για να "ισορροπήσει" στο πλαίσιο αυτών των συμμαχιών της. 

Εδώ η αστική τάξη των ΗΠΑ παζαρεύει και ενίοτε "ζορίζεται" με τους συμμάχους της. 

Η Ελλάδα (της αστικής τάξης) είναι όχι απλώς μέλος, αλλά στον πυρήνα σκληρών ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων, όπως το ΝΑΤΟ. Μέσα στο οποίο και για λογαριασμό του οποίου διαθέτει και υπολογίσιμες ένοπλες δυνάμεις αλλά κυρίως τον πιο σημαντικό στόλο. Όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κι αυτή η συμμαχία, το "ανήκομεν εις την Δύσιν", αποτελεί στρατηγική, αδιαπραγμάτευτη επιλογή, "δόγμα" της ελληνικής αστικής τάξης, όχι από "υποτέλεια" ή από "ιδεολογική εμμονή", αλλά από σκληρό υπολογισμό, από τη βαθύτατη (εσωτερική και εξωτερική) αλληλοδιαπλοκή του ελληνικού κεφαλαίου, των κυρίαρχων και πιο επιθετικών του τμημάτων, με τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των ίδιων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών. 

Όπως κι η πρόσφατη "στρατηγική σχέση" με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, δεν της "επιβλήθηκε" της "δικής μας" αστικής τάξης από καμιά διεθνή συνωμοσία, αλλά από ισχυρά, ισχυρότατα συμφέροντα του ελληνικού και ισραηλινού κεφαλαίου, που αλληλοδιαπλέκονται σε μια σειρά τομείς της οικονομίας, από τον τουρισμό μέχρι την πολεμική βιομηχανία, από το Real Estate μέχρι την ενέργεια, κι απ' τις "ευκαιρίες" για τους εργολάβους για την "ανοικοδόμηση" της μαρτυρικής Γάζας, μέχρι την "κατασκοπεία" και τις παρακολουθήσεις. 

Όσο για τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση που διαπράττει το κράτος δολοφόνος, και πόσο αυτή αφήνει ασυγκίνητη τη "δική μας" αστική τάξη και τους πολιτικούς της, ισχύει εδώ η ρήση του Μαρξ "το κεφάλαιο όταν οσμίζεται 300% κέρδος, δεν υπάρχει έγκλημα που δεν είναι έτοιμο να διαπράξει".

Έχει ολόκληρη η αστική τάξη τα ίδια κι απαράλλαχτα "αυτοτελή" συμφέροντα; 

Όχι βεβαίως, όπως ποτέ και πουθενά δεν έχει συμβεί αυτό ιστορικά. 

Υπάρχουν σήμερα π.χ. τμήματα της βιομηχανίας ή του πρωτογενούς τομέα, που πλήττονται από το "ενεργειακό κόστος". Ωστόσο, πέραν ορισμένων αποσπασματικών διαφοροποιήσεων, που εκφράζονται μάλιστα και μέσω κάποιων αστικών μορφωμάτων ή ορισμένων αστών πολιτικών, το ελληνικό κεφάλαιο συναποτελεί ένα συμπαγέστατο μπλοκ εξουσίας, που καθοδηγείται από τα ισχυρότερα τμήματά του, τα οποία φροντίζουν να εξασφαλίζουν και στους υπόλοιπους που ακολουθούν, ακόμη και "ασθμαίνοντας", την πιο "ενοποιητική" βάση γι' αυτή τη συμμαχία: την καθήλωση του κόστους εργασίας, τη διατήρηση του αρνητικού ταξικού συσχετισμού που έχουν φροντίσει οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου να εμπεδωθεί. 

Και μάλιστα, εδώ στην Ελλάδα, αυτή η "συμμαχία", το μπλοκ του κεφαλαίου, θα λέγαμε πως παρουσιάζει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και σταθερότητα σε σχέση με άλλες χώρες της Ε.Ε.

 Πράγμα που δίνει ακόμη μεγαλύτερη "αυτοπεποίθηση" στη "δική μας" αστική τάξη και την κάνει ακόμη πιο επιθετική, μέχρι του σημείου να γίνεται συνεργός στη σφαγή άλλων λαών.

Ναι, αλλά τί γίνεται με την Τουρκία;

Μα και η αστική τάξη της Τουρκίας είναι - το ίδιο ή και περισσότερο - επιθετική, ορμώμενη κι αυτή από τη δική της "αυτοπεποίθηση", που πηγάζει τόσο από την ενίσχυση της γεωστρατηγικής της θέσης όσο και από τα δικά της "κατορθώματα" να συντρίψει τη δική της εργατική τάξη, πετυχαίνοντας άνοδο της "ανταγωνιστικότητας" της οικονομίας της και της θέσης του τουρκικού καπιταλιστικού σχηματισμού στον περιφερειακό και διεθνή καταμερισμό.
Ας εγκαταλειφθούν, λοιπόν, επιτέλους τα πεπαλαιωμένα ιδεολογήματα περί "υποτέλειας", 

γιατί, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι κάποτε ίσχυαν, που κι αυτό συζητήσιμο είναι, δεν ισχύουν σήμερα, στην εποχή του πιο "διεθνοποιημένου" ever μονοπωλιακού καπιταλισμού, του Ιμπεριαλισμού, που είναι και "πολυπολικός" παρεμπιπτόντως. 

Γιατί, αν μη τι άλλο "αθωώνουν" και δίνουν ελαφρυντικά στους "δικούς μας" καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό. Και, επειδή τα πράγματα σκουραίνουν επικίνδυνα, αυτά τα ιδεολογήματα θα τα βρούμε μπροστά μας, όταν η αστική τάξη, η κυβέρνηση και τα κόμματά της, που θα μας έχει εμπλέξει στο μακελειό, μην έχει κανείς καμία αμφιβολία ότι θα σηκώσει την παντιέρα της "εθνικής ανεξαρτησίας" και του κάλπικου "πατριωτισμού"...

Το θέμα είναι πώς, η εργατική τάξη, ο λαός, εδώ και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, θα βάλουν μπροστά τα δικά τους "αυτοτελή" συμφέροντα, συνειδητοποιώντας ότι κι εδώ και απέναντι, εχθρός τους είναι οι καταπιεστές τους, οι ληστές του μόχθου τους, που "πατρίδα" τους έχουν μόνο τα αιματοβαμμένα κέρδη τους. Και πώς θα τους στείλουμε μια και καλή στον αγύριστο.

Οι "αριστεροί" της Σάρα Βάγκενκνεχτς με τους Φασίστες του AfD της Γερμανίας

 

Από:
Konstantinos Mpourxas
7.10.26·

Μαντέψτε ποιο άλλο κόμμα στήριξε με την ψήφο του το ακροδεξιό AfD της Γερμανίας για να εκλέξει Πρόεδρο του Κοινοβουλίου στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ.
Μα ποιο άλλο, από το κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτς!
Της ''αριστερής'' ντε ,Σάρα Βάγκενκνεχτς, που για κάποιους ''αριστερούς'' από τα Lidl και στη χώρα μας, είναι πρότυπο προς αντιγραφή ! Να τη χαίρονται!
Εδώ, αναλυτικά, η είδηση από τον 902.
Με τις ψήφους της διάσπασης της «Linke» και άλλων αστών πολιτικών εξελέγη η AfD στη προεδρία του κρατιδίου της Σαξονίας - Ανχαλτ
Ο βουλευτής της «Εναλλακτικής» για το κεφάλαιο στη Γερμανία (AfD) Τομπίας Ράους εξελέγη τελικά πρόεδρος του κρατιδιακού κοινοβουλίου στη Σαξονία - Ανχαλτ με τις ψήφους 49 βουλευτών. Για την απόλυτη πλειοψηφία χρειάζονταν τις ψήφους 44 βουλευτών, ενώ με το AfD είχαν εκλεγεί 39.
Τελικά τον ψήφισαν οι βουλευτές που είχαν εκλεγεί με την Σάρα Βάγκενκνεχτ και την ομώνυμη «Συμμαχία» καθώς και άλλοι 5 αστοί πολιτικοί που δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα από που προέρχονται.
Οι «Πράσινοι» που διαχρονικά έχουν πρωτοστατήσει στα πολεμικά «θέλω» του κεφαλαίου (από τον Γιόσκα Φίσερ και τα ευρωατλαντικά αίσχη στην Γιουγκοσλαβία μέχρι την πρώην υπουργό Άμυνας της Γερμανίας Μπέρμπογκ κατά την συγκυβέρνηση SPD - Πρασίνων, βασική υπέρμαχο του αχυρανθρώπου Ζελένσκι στη σφαγή της Ουκρανίας), «αναβαπτισμένοι» στις διεργασίες που καθορίζονται από τη σφοδρή ενδοαστική αντιπαράθεση μπροστά σε αυτή την εξέλιξη έκαναν επίκληση στο... Σύνταγμα, ανώτατο κείμενο της εξουσίας των εκμεταλλευτών. Όπως είπαν εκεί, περιγράφεται ότι «είναι καθήκον κάθε κρατικής εξουσίας και ευθύνη κάθε ατόμου να αποτρέπει την αναβίωση ή τη διάδοση της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, την εξύμνηση του εθνικοσοσιαλιστικού συστήματος διακυβέρνησης και τις ρατσιστικές και αντισημιτικές δράσεις».
Τώρα για την Σάρα και την «Συμμαχία» αξίζει και πάλι να επισημανθεί ότι η Βάγκενκνεχτ υπήρξε βουλευτής του Die Linke από το 2004. Σύζυγός της είναι ο Οσκαρ Λαφοντέν, υπουργός της κυβέρνησης Σρέντερ και μετέπειτα συνιδρυτής του Die Linke, που αποθέωνε ο «όλος ΣΥΡΙΖΑ».
Το 2018 η Βάγκενκνεχτ ίδρυσε μια «κεντροαριστερή» πλατφόρμα μέσα στο Die Linke, με την επωνυμία «Σήκω».
Οπως μας ενημέρωνε τότε η «Εφημερίδα των Συντακτών», απέναντι στη δημοσκοπική άνοδο της AfD «στόχος της είναι να επανασυσπειρώσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της πολυδιασπασμένης γερμανικής Αριστεράς, αλλά και της Σοσιαλδημοκρατίας - όσους "είναι δυσαρεστημένοι από την τρέχουσα πολιτική, επιθυμούν την ανανέωση του κοινωνικού κράτους και μια ειρηνική εξωτερική πολιτική" όπως λέει η ίδια».
Το ξέπλυμα της Βάγκενκνεχτ συνέχιζε: «Τα παραπάνω φυσικά δεν σημαίνουν πως η δημοφιλής Σάρα έγινε ξαφνικά ...δεξιά ή ισλαμοφοβική - κάθε άλλο (...) Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι η "στροφή" της είναι πραγματιστική, καθώς είναι φανερό πλέον πως η παραδοσιακή φιλομεταναστευτική ρητορική του SPD και της Αριστεράς δεν εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι των πρώην ψηφοφόρων τους, που νιώθουν να απειλούνται από το μεταναστευτικό κύμα - και ιδίως των ψηφοφόρων από την Ανατολική Γερμανία».
Το εν λόγω εγχείρημά παρουσιάστηκε ως ο «πυρήνας» ενός σοσιαλδημοκρατικού μετώπου απέναντι στην ακροδεξιά.
Λίγα χρόνια μετά, το 2024, η Βάγκενκνεχτ ίδρυσε τη «Συμμαχία» και τώρα ψήφισε για να κυβερνήσει με την ακροδεξιά της AfD στη Σαξονία - Ανχαλτ!
Αυτά είναι χρήσιμο να λέγονται τώρα που φουντώνει ο κάλπικος «αντιφασισμός» ευρωατλαντικής κοπής.

Η «Κληρονομιά» του ΤΣΙΠΡΑ από το 2019 - 2023

 

«Κληρονομιά» του ΣΥΡΙΖΑ οι αντιλαϊκές του επιδόσεις το 2019 - 2023

Τα όσα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα την περίοδο της διακυβέρνησης της ΝΔ από το 2019 έως το 2023 αποτελούν μία πλούσια αντιλαϊκή «κληρονομιά» για όσα περιλαμβάνει το πρόγραμμα της δήθεν «προοδευτικής διακυβέρνησης».
Πρόκειται για «εχέγγυο» που ακουμπάει στα τραπέζια των επιχειρηματιών, των αστικών επιτελείων και των ιμπεριαλιστικών «σαλονιών», όπως πρόσφατα του Σολτς, όπου πηγαίνει διεκδικώντας το χρίσμα της αντιλαϊκής διακυβέρνησης, που επιβεβαιώνει «πανηγυρικά» τη σύμπλευσή του με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα, και αποτελεί και τη βάση για τις όποιες μετεκλογικές συγκολλήσεις τους για τον σχηματισμό «σταθερών» αντιλαϊκών κυβερνήσεων.

Θα αναφέρουμε χαρακτηριστικά τα πιο κομβικά από εκείνα που ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε και έκανε μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ την τετραετία που πέρασε.

- Ψήφισε το 50% των νομοσχεδίων της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

- Ψήφισε τον μισό νόμο Χατζηδάκη.

- Ψήφισε μαζί με ΠΑΣΟΚ, ΜέΡΑ25 και Ελληνική Λύση ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που έφερε η κυβέρνηση της ΝΔ, δηλαδή την Οδηγία της ΕΕ που αφορούσε το γενικευμένο φακέλωμα των πάντων, στο όνομα μάλιστα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τη μονιμοποίηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στην Ενέργεια, που εκτινάσσουν τους λογαριασμούς των λαϊκών νοικοκυριών όπως υπαγορεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση.

- Ψήφισε την ιδιωτικοποίηση και ΝΑΤΟποίηση των Ναυπηγείων Ελευσίνας μαζί με τη ΝΔ.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, την Ελληνική Λύση τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, με κριτήριο τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και όχι την άμυνα της χώρας.

- Ψήφισε στο Ευρωκοινοβούλιο μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τη μαζική αύξηση αποστολής όπλων από τις χώρες της ΕΕ προς το καθεστώς Ζελένσκι.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, δίνοντας πράσινο φως στην παραπάνω επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, ρίχνοντας κι άλλο λάδι στη φωτιά του πολέμου.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και την Ελληνική Λύση στο Ευρωκοινοβούλιο το πόρισμα που λέει ότι η λειτουργία των λόμπι και η ικανότητά τους να διαμορφώνουν αποφάσεις της ΕΕ αποτελούν «στοιχείο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας».

- Ψήφισε με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ διακρατική συμφωνία με το Μπανγκλαντές για να έρχονται οι μετανάστες και να τους εκμεταλλεύονται οι σύγχρονοι τσιφλικάδες τύπου Μανωλάδας.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ την ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού.

- Ψήφισε μαζί με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ το κατασταλτικό σώμα της δικαστικής αστυνομίας.

- Δεν καταψήφισε το νομοσχέδιο της ΝΔ για το περιβάλλον, κάνοντάς την με ελαφρά πηδηματάκια από τη Βουλή, προφανώς για να μην το υπερψηφίσει και αυτό.

- Δεν καταψήφισε τον νόμο - πλαίσιο της Κεραμέως για τα πανεπιστήμια και την ξαναέκανε από τη Βουλή επειδή μάλλον πάλι θα ψήφιζε τα 9 από τα 10 άρθρα του.

- Δεν καταψήφισε καν τον μουσικό «τρομονόμο», την Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ενωσης για λογοκρισία σε καλλιτεχνικές παραγωγές που προάγουν την εναντίωση στο σύστημα.

- Απείχε από την ψηφοφορία στο νομοσχέδιο της ΝΔ για την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του νερού. Στο μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ, που απείχε το 2023, ήδη από το 2016 είχε βάλει τις επιχειρήσεις ύδρευσης στο Υπερταμείο με τις ψήφους τότε και της ΝΔ.

- Απέρριψε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τις τροπολογίες του ΚΚΕ για την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, την κατάργηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στην Ενέργεια, την απαγόρευση των πλειστηριασμών πρώτης λαϊκής κατοικίας, την επαναλειτουργία της ΛΑΡΚΟ.

- Απέρριψε ελέω Λάτση την πρόταση του ΚΚΕ για την προστασία και τη συνέχεια της λειτουργίας του μοναδικού Αθλητικού Κέντρου στην Αττική στον Αγιο Κοσμά.

- Εχει εντάξει στο κόμμα του υπουργούς της κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΛΑ.Ο.Σ. με πρωθυπουργό τότε τον τραπεζίτη Παπαδήμο.

- Συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτιά του πρώην υπουργούς, όπως ο Συμεών Κεδίκογλου που έχει θητεύσει στη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου με υπουργούς Μητσοτάκη, Αδωνι και Βορίδη.

- Εκανε ντιλ on camera στην Πάτρα με τους κομματάρχες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ για να μην εκλεγεί ξανά ο αγωνιστής δήμαρχος Κώστας Πελετίδης.

- Ανακοίνωσε πως στον μεγαλύτερο δήμο της Δυτικής Αθήνας, στο Περιστέρι, θα στηρίξει τον εκλεκτό της Νέας Δημοκρατίας και τμήματος του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παχατουρίδη.

- Συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτιά του τον εκπρόσωπο Τύπου της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, Ευάγγελο Αντώναρο.

- Χειροκροτούσε μέσα στη Βουλή, με τα χέρια ανάμεσα στα πόδια, τους ναζί του Τάγματος Αζόφ και τον Ζελένσκι μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Το ρεσιτάλ συναίνεσης του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ που καταγράψαμε παραπάνω, αφορά μόνο τα χρόνια μετά το 2019, δηλαδή την περίοδο της διακυβέρνησης της ΝΔ. Ολα όσα αναφέραμε δηλαδή είναι σε «αυτά τα τέσσερα χρόνια». Και δεν είπαμε καν για τις βάσεις του ΝΑΤΟ που άνοιξε ο Τσίπρας και τις παρέλαβε ο Μητσοτάκης ούτε για τους εκατοντάδες αντιλαϊκούς νόμους του, από τους οποίους «δεν πείραξε τρίχα» η ΝΔ...

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=12095247

Ανάμεσα στα Βλέμματα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, των 200 της Καισαριανής

Κυκλοθυμικός
28.9.26

Δεν είναι μόνο οι συναυλίες, τα δρώμενα, οι παραστάσεις. Άλλωστε, αν κάποιος θέλει να δει αυτούς τους καλλιτέχνες μπορεί οποιαδήποτε στιγμή, οι περισσότεροι όλο το καλοκαίρι περιόδευαν σε όλη την Ελλάδα κι αρχές του μήνα έκαναν και τις μεγάλες τους εκδηλώσεις στην Αθήνα.
Δεν είναι μόνο το σουβλάκι, οκ κι ας είναι το πιο νόστιμο που έχω φάει ποτέ, δεν είναι οι φτηνές μπύρες, το χατσαπούρι, οι λουκουμάδες. Καλό φαγητό έχει αυτή η χώρα.
Δεν είναι μόνο οι συζητήσεις, οι ομιλίες, τα συνθήματα. Υπάρχει ένα κίνημα που ζει κάθε μέρα, δε περιορίζεται σε επετείους και γιορτές.
Δεν είναι μόνο οι πάγκοι, τα βιβλία, τα μνημεία, τα αφιερώματα. Υπάρχουν μουσεία, εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπωλεία, που κάνουν μοναδική δουλειά όλον τον χρόνο.
Είναι πρώτα και κύρια αυτή η αίσθηση, σα να άνοιξες κρυφά το ψυγείο και να πήρες μια κουταλιά από το παγωτό, που ακόμα δεν έχει παγώσει καλά, είναι σα να κρυφοκοίταξες μέσα από τις ρωγμές τον κόσμο που ονειρεύεσαι, είναι σα να περπατάς στους δρόμους, σα να στέκεσαι στα μπαλκόνια, σα να βρίσκεσαι στο σκηνικό που έπλασε ο Γιάννης Ρίτσος στο «Σκέψου η ζωή». Λες δυνατά τη λέξη «σύντροφος» και δεν είσαι μόνος κι αγαλλιάζουν οι καρδιές που τόσο αγάπησαν και σαπίζουν οι σφαίρες που τις σκότωσαν.
Περπατάς ανάμεσα στα σημειώματα αυτών που σκοτώθηκαν με το κεφάλι περήφανο και την γροθιά υψωμένη, βαδίζεις ανάμεσα σε πεσμένα γαρύφαλλα, σε φωτογραφίες που σου μιλάνε, σε σημειώματα που ζητάνε εκδίκηση ονείρων, που πλημμυρίζουν με την ανώτερη εκδοχή αγάπης, την αγάπη που βαφτίζεται στη θυσία και κάνει τον θάνατο ζωή. Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο και τα κελιά μας σπάνε κι οι αλυσίδες κόβονται. Είναι ένα προσωπικό μνημόσυνο, κλαμένες ματιές που συναντιούνται κι ύστερα ασυνείδητα σχεδόν γίνεται συλλογικό, δεν ξεχωρίζει ο ζωντανός από τον νεκρό, ο ήρωας από τον θαυμαστή του, είμαστε όλοι μια τάξη, ένα ποτάμι φουσκωμένο, η οργή, μα και τα όνειρα, του λαού.
Βρίσκεσαι ανάμεσα σε φωτεινούς ανθρώπους, λαϊκούς, προλετάριους και διανοούμενους, μα όχι ελίτ, όχι σοφολογιότατους, όχι από αυτούς που τραγουδάνε για να ξεχωρίζουν, αδερφέ μου, απ’ τον κόσμο. Αλλάζει η νοοτροπία, τα νεύρα στους μποτιλιαρισμένους δρόμους γίνονται ευγενικά χαμόγελα, το άγχος γίνεται ενθουσιασμός, η πίεση γίνεται καλοσύνη. Αλλάζει εντός μου ο ρυθμός του κόσμου. Το έξω ορίζει το μέσα, όχι το ανάποδο. Στάζει ο ουρανός αλληλεγγύη κι ανθρωπιά.
Η τέχνη γίνεται βιωματική, ο πολιτισμός δικός μας, τα έργα του ανθρώπου, σε κάθε εκδοχή τους, σου δίνουν το χέρι και σε τραβάνε σε μια πορεία για τον ουρανό. Χωρίς μεταφυσική, χωρίς υπαρξιακό μπαρόκ, μια τέχνη που γεννήθηκε μέσα από τον άνθρωπο που τον μποδίζουν να βαδίζει και φτάνει εκεί που ο ψαράς γράφει τα ποιήματα. Γιατί πια η τέχνη ανήκει σε όλους. Κι όπως ο καθένας εδώ σφυρηλατείται για να γίνει ήρωας, πλάθεται και για να γίνει καλλιτέχνης. Γιατί όλα αυτά τα ωραία θα ‘ναι δικά μας.
Περπατάς ξανά και ξανά με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού, ανακαλύπτεις τον κόσμο ξανά, καθετί σου μοιάζει καινούργιο, χάνεσαι ανάμεσα στα βιβλία και στις αφίσες, μιλάς με υπέροχους ανθρώπους, στέκεσαι στον πάγκο του Παύλου, του νεομάρτυρά μας, μιλάς με τους ανθρώπους του κι ανανεώνεις την πίστη σου ότι ο φασισμός πάντα στο τέλος θα νικιέται.
Συνεχίζεις, περιπλανιέσαι ανάμεσα στα βλέμματα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, των 200, της Κανελλοπούλου, των ηρώων του ΔΣΕ, στις γυναίκες που πρωτοστάτησαν στη λαϊκή εξέγερση σε μια εποχή που δεν ήξερε κανείς τι θα πει φεμινισμός, ακούς τα τραγούδια τους, τις αρβύλες τους να πατάνε στις λάσπες, τα συνθήματα μέσα από τις φυλακές, τις κραυγές τους πόνους τους από τα αναρρωτήρια κι ύστερα πέφτεις πάνω σε ανθρώπους από όλον τον κόσμο, Φινλανδία, Κύπρο, Παλαιστίνη, Κούβα, Σουηδία, Παραγουάη, Αργεντινή, Βενεζουέλα, Ισραήλ. Τόσα διαφορετικοί και ταυτόχρονα αδέρφια σου. Δεν ξέρω αν ποτέ κατέστη τόσο εφικτό άνθρωποι διαφορετικοί και ξένοι, από άλλες κουλτούρες, από άλλες ζωές να βρήκαν τόσο εύκολο τι είναι αυτό που τους ενώνει. Την ανθρωπίλα που ξεπερνά κάθε εμπόδιο γλωσσικό, πολιτισμικό, κοινωνικό.
Κι ύστερα όλο αυτό να ενώνεται σε ένα μεγάλο λαϊκό γλέντι υπό το μακρινό βλέμμα της τεράστιας αφίσας του Λένιν. Του πιο σπουδαίου ανθρώπου που πάτησε το πόδι του σε αυτόν τον πλανήτη. Σαν τις γιορτές στα βουνά, σαν την υπόσχεση της νίκης, σαν ένα μυστήριο που ενώνει τους ανθρώπου όλων των εποχών. Αν κι είμαι ο χειρότερος χορευτής από καταβολής του κόσμου πάντα με εξιτάρει αυτό που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι πιάνονται και χύνουν την ατομικότητά τους στην αρμονία του συνόλου. Τι φωτιά ξεπετάγεται μέσα από τις πιασμένες χούφτες. Με τραγούδια, όπλα και σπαθιά. Ίσως γιατί πάνω από όλα, πάνω από όσες λέξεις πούμε, πάνω από όλες τις διαδηλώσεις, πάνω από όλα τα αιτήματα είναι ένα, να ξεκλειδώσουμε την πόρτα να βγει η ζωή θεριεμένη να κατασπαράξει το μέσα και το έξω μας σκοτάδι.
Βγαίνοντας κοίταξα, όπως κάνω κάθε χρόνο, τις αφίσες μέσα από τα κάγκελα, δίνοντας υπόσχεση ξανά για την επόμενη χρονιά σιγοτραγουδώντας αυτό που μου θύμισε ξανά αυτό το τετραήμερο του φεστιβάλ:
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Κι αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ’ όλα,
δε σ’ τό ‘χω πει ακόμα.»

Εμποτίζουν τα Παιδιά μας με τις Σάπιες ιδέες, Αξίες και τον Βάρβαρο Τρόπο Ζωής,,

Ορισμένες σκέψεις για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης στη σύγχρονη εποχή




Η σύγχρονη εργατική - λαϊκή οικογένεια του 21ου αιώνα στην ουσία της παραμένει εκείνη η ιστορικά διαμορφωμένη μορφή συμβίωσης που πρωταρχικά βιώνει το βρέφος και το νήπιο, και έχει στον πυρήνα της την αναπαραγωγή του είδους και την ανατροφή της επόμενης φουρνιάς εργατικού δυναμικού.

Το πέρασμα στη σύγχρονη «πυρηνική» οικογένεια δεν συντελέστηκε μονομιάς. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επιβίωναν παραλλαγές της διευρυμένης αγροτικής κυρίως οικογένειας, όπως είχε διαμορφωθεί στα προκαπιταλιστικά ταξικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, η διευρυμένη οικογένεια αναλάμβανε συλλογικά τη φροντίδα των παιδιών των εκμεταλλευόμενων τάξεων μέσα από τη συμμετοχή τους από πολύ μικρή ηλικία στις δραστηριότητες των ενηλίκων, τα έθιμα, τις θρησκευτικές πρακτικές κ.λπ.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση από το δεύτερο μισό του 20ού, έως σήμερα, το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση της βασικής αντίθεσης επέφεραν σταδιακά πρωτόγνωρες ιστορικά αλλαγές στην οικογένεια, στον γάμο και στις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, γονιών και παιδιών.

Βασικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σύγχρονης εργατικής - λαϊκής οικογένειας αποτέλεσε η μαζική ένταξη των γυναικών στην κοινωνική παραγωγή, κυρίως ως μισθωτές ή/και αυτοαπασχολούμενες, στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. 

Εν μέρει περιορίστηκε η οικονομική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου ή του ΣΣ, χωρίς να ανατρέπεται ο οικονομικός - κοινωνικός καταναγκασμός στο πλαίσιό του. 

Οι αλλαγές αυτές έως έναν βαθμό έχουν περιορίσει την επίδραση αναχρονιστικών, αντιδραστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα έχει ως πρωταρχικό ρόλο την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, της οικογένειας. 

Υπάρχει πρόοδος στη συμβολή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών και στη στήριξη της οικογένειας. 

Ανδρες νεότερης ηλικίας νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη διατροφή, στη μελέτη των παιδιών, στις αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Επέδρασαν, βέβαια, και οι αντικειμενικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και ζωής των νέων γονιών (ωράρια, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας). 

Οι γυναίκες σήμερα καλούνται να «συνδυάσουν» την εργασία σε συνθήκες πρωτοφανούς έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (χαμηλοί μισθοί, ωράρια - λάστιχο, συχνή εναλλαγή απασχόλησης - ημιαπασχόλησης - ανεργίας κ.λπ.) με τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, των ΑμεΑ. 

Καθώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες φροντίδας της οικογένειας, Προσχολικής Αγωγής, Ειδικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, είναι εμπορευματοποιημένες, λογαριάζονται ως «κόστος» για το αστικό κράτος. Ως δήθεν προοδευτική λύση το αστικό κράτος μεταθέτει την ευθύνη «ισόρροπα» και στον άντρα, στο ζευγάρι.

Παράλληλα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση του ανταγωνισμού οδηγεί σε νέες απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, ενώ η μηχανοποίηση, γενικότερα η τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη γνώση, μόρφωση, ειδίκευση.

 Γιγαντώνεται ο όγκος των νοητικών, γνωστικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων που πρέπει να αφομοιώσει το παιδί ως αυριανός εργαζόμενος. 

Κυρίως από τα μέσα του 20ού αιώνα, το αστικό κράτος αναλαμβάνει σε μεγάλη κλίμακα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών με την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία σταδιακά διευρύνεται. 

Το σύγχρονο αστικό σχολείο διδάσκει τις απαραίτητες δεξιότητες στο μελλοντικό εργατικό δυναμικό, ώστε κατ' απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας να είναι ικανό, φτηνό και «ευέλικτο».

Η αστική θέση ότι η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού είναι μύθος

Ολα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι είναι μύθος η αστική θέση πως η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού. 

Μέσα από όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους (π.χ. Εκπαίδευση) και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. ΜΜΕ, ΜΚΔ, πολιτιστική βιομηχανία) διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. 

Εμποτίζουν τα παιδιά από τη νηπιακή κιόλας ηλικία με τις σάπιες αστικές ιδέες, αξίες και τον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής: 

Τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, τον ναρκισσισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική εξουσία και ιδεολογία «επενδύουν» στη διαμόρφωση σκέψης και στάσης στις νεανικές συνειδήσεις με κριτήριο την υπεράσπιση του «αιώνιου καπιταλισμού», το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τη δαιμονοποίηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα, τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό.

Η γονεϊκότητα, ως συμβολή των γονέων στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, δεν είναι μια ουδέτερη έννοια, αποσπασμένη από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων (με πυρήνα τους τις σχέσεις ιδιοκτησίας) και η εξέλιξή τους επιδρούν και συνεπάγονται και διαφορετικές υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ τους.
Περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη φροντίδα του παιδιού

Και στο σύγχρονο περιεχόμενο της γονικής σχέσης, όπως διαμορφώνεται με βάση τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, επιδρά η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Αναπαράγεται ότι το παιδί αποτελεί «επένδυση για το μέλλον», με κριτήριο το καπιταλιστικό συμφέρον για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, όπου η φροντίδα του παιδιού τίθεται στο επίκεντρο της οικογενειακής ζωής (σε σχέση με τα προηγούμενα ταξικά εκμεταλλευτικά συστήματα, όπου το παιδί σηματοδοτούσε περισσότερα εργατικά χέρια στο πλαίσιο της διευρυμένης οικογένειας), ως αποκλειστική γονική ευθύνη. Εμφανίζεται η ιδέα του «πολύτιμου παιδιού».

Σε αυτό το έδαφος, η πλειοψηφία των γονιών και ιδίως των μητέρων - που μετά βασάνων και κόπων κατορθώνουν να τεκνοποιήσουν - εσωτερικεύουν την αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα του παιδιού. Ετσι, θυσιάζουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους σε ένα ατελείωτο πήγαινε - έλα στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο διάβασμα κ.λπ., που όχι μόνο εξαντλεί τους γονείς οικονομικά, σωματικά και ψυχικά. Σε τελική ανάλυση αφυδατώνει το δημιουργικό περιεχόμενο της σχέσης με το παιδί.

Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη νεανική ανεργία ή/και ημιαπασχόληση, η οικονομική - αλλά και συναισθηματική - εξάρτηση των παιδιών από την οικογένεια, η συγκατοίκηση, παρατείνονται πέραν της παιδικής - εφηβικής ηλικίας. Ετσι, μπαίνουν εμπόδια στην αυτοτελή ανάπτυξη του νέου / νέας σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής και δράσης (εργασία, διαπροσωπικές - ερωτικές σχέσεις), δηλαδή στη δυνατότητα να «στέκονται στα πόδια τους», να αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται στρεβλές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της γονικής σχέσης, υιοθετώντας απόψεις «εγώ μόνο ξέρω το καλύτερο για το παιδί μου» και έναν υπερπροστατευτικό τρόπο ανατροφής, που στην ουσία αποκόπτει τη γονική σχέση από τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις.
Συντροφικές σχέσεις και γονεϊκότητα στη σύγχρονη οικογένεια

Για να μπορεί η γονική σχέση, η ευθύνη του κάθε γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού να αναβαθμίζεται και να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο κρατικής προστασίας και στήριξης. Δηλαδή πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την ανάπτυξη καθολικά όλων των παιδιών.

Από αυτήν την άποψη, η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κατάργηση της εκμεταλλευτικής οικονομικής βάσης. Απαιτεί κράτος θεμελίωσης της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Απαιτεί την προετοιμασία των μελλοντικών γονιών με ευθύνη του κράτους, την πρόσβαση στη σύγχρονη επιστημονική γνώση για την τεκνοποίηση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, με την ανάλογη κρατική υποστήριξη (υποδομές, εκπαίδευση, μείωση του υποχρεωτικού εργάσιμου χρόνου κ.ά.).

Σε τελική ανάλυση, καθοριστικός παράγοντας είναι «σε τι κόσμο» μεγαλώνουν τα παιδιά και με τι όρους, πρώτα από όλα οικονομικούς - κοινωνικούς. Από αυτήν την άποψη, η ευθύνη των γονιών απέναντι στο παιδί σχετίζεται και με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης σε δοσμένες ιστορικά συνθήκες εξέλιξης της ταξικής πάλης, όπως αντανακλάται στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα με υποκειμενικό τρόπο.

Σημαντικός παράγοντας είναι η κοινή προσπάθεια και των δύο γονιών για την εξασφάλιση της γονικής σχέσης με το παιδί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες τους, που μπορεί να αφορούν και συνολικά την απόφασή τους να μην είναι πλέον ερωτικοί σύντροφοι, να μη συμβιώνουν.

Ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να απασχολήσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση η ουσιαστική αναβάθμιση της σχέσης γονιών - παιδιών, με κριτήριο την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού ως αυτοτελούς προσωπικότητας, και όχι σαν επένδυση, σαν μέσο συναισθηματικής στήριξης.

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θεωρητική - ιδεολογική - πολιτική στήριξη των κομμουνιστών γονιών, ώστε με συλλογικό, συντροφικό τρόπο να στηριχθεί η προσπάθεια προσέγγισης της γονικής σχέσης και ευθύνης με διαλεκτικό υλιστικό κριτήριο. Με αυτούς τους όρους μπορεί να ξεπεραστεί στη σκέψη που εντοπίζει ως το καθοριστικό στη γονική σχέση να αποτελεί ο γονιός απλά ένα «καλό πρότυπο» για το παιδί. Κυρίως είναι ανάγκη να διαπεράσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση πιο βαθιά πώς θα διαπερνούν κάθε πλευρά της προσωπικής ζωής, άρα και την οικογενειακή, η κομμουνιστική στάση στην εργασία, στο κίνημα, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα στην κομματική ζωή, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων όλου του λαού, η πάλη ενάντια στον ατομικισμό, κυρίως η ανάπτυξη διαλεκτικού υλιστικού τρόπου σκέψης. Τελικά αφορά στην προσπάθεια να γίνονται αναπόσπαστο στοιχείο των ερωτικών - συντροφικών σχέσεων, της ίδιας της σχέσης με το παιδί.

Η ευθύνη των γονέων απέναντι στα παιδιά αφορά κυρίως στην προετοιμασία τους για να γνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν την κοινωνική πραγματικότητα και να παλέψουν για να την αλλάξουν. Μέσα από την αλληλεπίδραση του παιδιού με το περιβάλλον του, μέσα από τη δραστηριότητά του, αντανακλάται στη συνείδησή του, στις ψυχικές του λειτουργίες, η αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή η προετοιμασία του παιδιού για τις «θύελλες» που είναι μπροστά μας, τους «σεισμούς που μέλλονται να έρθουν», μπορεί να στηριχθεί πιο ουσιαστικά στη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης των γονιών στην ανατροφή του παιδιού, με την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των οικονομικών - κοινωνικών - πολιτικών παραγόντων που επιδρούν στη διαπαιδαγώγηση και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Στο κείμενο των Θέσεων για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αναφέρεται ότι «την περίοδο που εξετάζουμε ήταν πιο έντονο το αποτύπωμα στη σκέψη και τη στάση γυναικών του κομματικού περίγυρου, ακόμα και κομματικών δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής αντίληψης περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών... Συνεπώς, καθοδηγητικά χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα για τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες νέους γονείς, με πολύπλευρα ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά μέτρα στήριξής τους. Κυρίως, αφορά στην προετοιμασία των νεότερων σε ηλικία κομματικών δυνάμεων, η οποία να στηρίζεται στην πιο βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, την εξέλιξή της και των καθηκόντων της στις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές συνθήκες, για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης» (σελίδα 57).

Ι. Γ.

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 - Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025

Το απόσπασμα που παραθέτετε από το επίσημο κείμενο των Θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο αναδεικνύει μια σημαντική εσωκομματική και ιδεολογική διαπίστωση: την επίδραση της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας ακόμα και στο εσωτερικό ή τον περίγυρο του κομματικού μηχανισμού. [1]
Συγκεκριμένα, το κείμενο εστιάζει στα εξής κρίσιμα σημεία:
Η κριτική στην «ατομική - οικογενειακή ευθύνη»: 

Το Κόμμα εντοπίζει ότι η κυρίαρχη αστική αντίληψη, η οποία μετακυλίει την ευθύνη της ανατροφής και της φροντίδας των παιδιών αποκλειστικά στην οικογένεια (και ιδιαίτερα στη γυναίκα), έχει επηρεάσει τη σκέψη μελών και φίλων του. Όπως συμπληρώνεται στο κείμενο, η τάση αυτή ενισχύθηκε σημαντικά κατά την περίοδο της πανδημίας, σε ένα περιβάλλον όπου οι κοινωνικές δομές φροντίδας συνεχώς εμπορευματοποιούνται. [1]
Η ανάγκη για καθοδηγητική στήριξη: Αναγνωρίζεται η ανάγκη λήψης «πολύπλευρων ιδεολογικών - πολιτικών - οργανωτικών μέτρων» για τη στήριξη των νέων γονιών που είναι ενταγμένοι στο κίνημα. [1]
Η ιδεολογική θωράκιση των νεότερων δυνάμεων: Προτάσσεται ως βασικό καθήκον η βαθύτερη αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής αντίληψης για τον θεσμό της οικογένειας, την ιστορική της εξέλιξη και τον κοινωνικό χαρακτήρα της γονικής ευθύνης, απέναντι στην αποσπασματική ή ιδιοτελή αστική ερμηνεία της. [1]

Η Πληροφορία είναι Υλικότατη By Manos Saridakis

 

Manos Saridakis
3.10.26 ·

Για αιώνες θεωρούσαμε ότι η ενέργεια είναι άυλη και ότι ύλη είναι μόνο η μάζα. 

Ακόμα και όταν αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε ραγδαία την ενέργεια και τους μετασχηματισμούς της στις μηχανές, που ακριβώς αυτό είναι η βιομηχανική επανάσταση, ακόμα δηλαδή και όταν η ενέργεια ήταν η βάση της οικονομικής παραγωγής, ακόμα και τότε φυσικοί και φιλόσοφοι τη θεωρούσαν άυλη. Μόνο μετά τα μισά του 19ου αιώνα κατανοήσαμε επιστημονικά την ενέργεια, (την ορίσαμε επακριβώς, την βάλαμε σε εξισώσεις κλπ) και βέβαια μόνο μετά τον Einstein στις αρχές του 20ου αιώνα πειστήκαμε ότι η ενέργεια είναι εντελώς υλική, και ότι μάζα και ενέργεια είναι ισοδύναμες μορφές ύπαρξης της ύλης και η μία μετασχηματίζεται στην άλλη. 

(Δυστυχώς τεράστια τμήματα του πληθυσμού εξακολουθούν να λένε ψεκασμένες “ενεργειακές” παλαβομάρες).
Είναι ενδιαφέρον ότι στον 21ο αιώνα ζούμε ακριβώς τα ίδια με την Πληροφορία. 

Ενώ χρησιμοποιούμε ραγδαία την Πληροφορία και τους μετασχηματισμούς της στους υπολογιστές, στο internet και στην Τεχνητή Νοημοσύνη, και ότι βρίσκεται στον πυρήνα της οικονομικής παραγωγής, δεν την έχουμε κατανοήσει ακόμα πλήρως επιστημονικά, και πάρα μα πάρα πολύς κόσμος εξακολουθεί να τη θεωρεί άυλη.
Η Πληροφορία φίλες μου είναι υλικότατη. 

Ξέρουμε ότι απαιτείται συγκεκριμένη ενέργεια για να διαγραφεί ένα bit Πληροφορίας, ξέρουμε ότι η πληροφορία είναι φυσική ιδιότητα των συστημάτων, δεν υπάρχει πληροφορία χωρίς υλικό φορέα, δεν υπάρχει αποθήκευση χωρίς θερμοδυναμική επίπτωση, κ.α.. 

Η πληροφορία δεν αναιρεί προφανώς την υλικότητα του κόσμου, αλλά αποκαλύπτει έναν ακόμη τρόπο με τον οποίο η υλική πραγματικότητα αυτο-οργανώνεται. 

Και όπως αρχίζουμε και μυριζόμαστε την τελευταία δεκαετία, ένδεχομένως η Πληροφορία αποτελεί θεμελιώδες υλικό μέγεθος, τόσο θεμελιώδες ώστε ο ίδιος ο χώρος και ο χρόνος να μην είναι θεμελιώδεις, αλλά να αναδύονται διαλεκτικά ως πληροφοριακές συσχετίσεις.
ΥΓ1: 2300 χρόνια έχουν περάσει και ακόμα πολλοί θεωρούν ύλη μόνο ότι μπορείς να πιάσεις με το χέρι σου.
ΥΓ2: Βέβαια το ότι ακόμα μετράμε την Πληροφορία σε MB και GB, είναι όπως όταν μετρούσαμε την ενέργεια με τσουβάλια κάρβουνο, θέλουμε μερικές δεκαετίες ακόμα να την κατανοήσουμε πλήρως.
ΥΓ3: Τρομάζω στη σκέψη ότι σε έναν αιώνα από τώρα, οι ψεκασμένοι και οι παλαβοί θα έχουν αντικαταστήσει τα “ενεργειακά” με τα “πληροφοριακά”, θα λένε ότι ο τάδε εκπέμπει “θετική πληροφορία”, θα έχουμε "πληροφοριακή διατροφή", “πληροφοριακούς γιατρούς”, κ.α..

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»

Γιαννης Κασαπιδης

2 ημέρες πριν29.9.26 ·Αυτό μας πείραξε πονηροι και όχι η Βίσση. 

4 μέρες, 15 εκδηλώσεις και συζητήσεις, πάνω από 400 καλλιτέχνες.

Δεκάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων, εργαζομένων, φοιτητών, μαθητών να δίνουν το «παρών». Αντιπροσωπείες Κομμουνιστικών Νεολαιών από περισσότερες από 30 χώρες, συνδικαλιστές από λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου, που συμμετείχαν σε συζητήσεις για την απεργία στις 30 Οκτώβρη.

Τρεις ιστορικές εκθέσεις που αποτυπώνουν τον γνήσιο λαϊκό ηρωισμό με συγκλονιστικά ντοκουμέντα, απ’ αυτά που συνήθως «συγκινούν» τους δημοσιολόγους όταν συκοφαντούν για δήθεν «επτασφράγιστα μυστικά».

Και, φυσικά, μια τεράστια συγκέντρωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ…

Αυτά είναι ένα δείγμα από όσα συνέβησαν στο Πάρκο Τρίτση, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, αποτελώντας και φέτος το κορυφαίο πολιτικό – πολιτιστικό γεγονός.

Κι όμως, για τα αστικά ΜΜΕ όλο αυτό δεν αποτέλεσε καν είδηση!

Δεν πέρασε έστω στα «ψιλά» ένα πλάνο που να αποτυπώνει το μέγεθος της διοργάνωσης, δεν βρέθηκε «χώρος» για ένα ρεπορτάζ, μια φωτογραφία.

Ούτε κατά …τύχη δεν υπήρξε μια αναφορά μέσα στον «ωκεανό» ειδήσεων και σχολιασμών που από την περασμένη Τετάρτη κατακλύζουν έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Δεν είναι απλά φίμωση.

Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση του συνθήματος του φετινού Φεστιβάλ: «Στρατηγέ ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα, ξέρει να σκέφτεται».

Και επειδή οι κάθε λογής «στρατηγοί» του κεφαλαίου το ξέρουν καλά αυτό το «ελάττωμα», παίρνουν τα μέτρα τους, όσο περνάει από το χέρι τους…

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»