Ένας πράκτωρ των IDF για τον «πολεμικό Χειμώνα που έρχεται» στην Ελλάδα

Η ελληνική αστική τάξη, ή έστω τα δυναμικά της τμήματα, είναι τόσο αποφασισμένα ότι τα «ζωτικά» τους συμφέροντα μπορούν να εκπληρωθούν από την στρατηγική συνεργασία με το κράτος - τρομοκράτη Ισραήλ που δίνουν βήμα για παρεμβάσεις και σε ...κανονικούς πράκτορες των IDF. Όλοι στην υπηρεσία του ψευδεπίγραφου «εθνικού συμφέροντος».

«Υπηρέτησε στη διαχείριση πρακτόρων, στο σχεδιασμό και την διεύθυνση ειδικών επιχειρήσεων, ενώ είχε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του προγράμματος "good neighbor" για την παροχή βοήθειας σε Σύριους αμάχους στην διάρκεια του εμφυλίου». 

Με τέτοια εμέσματα προλογίζεται - ώστε να εξωραϊστεί και να «μυθοποιηθεί» - από βασικό προπαγανδιστικό «κυβερνητικό» site ένα κορυφαίο στέλεχος ειδικής μονάδας στρατιωτικών πληροφοριών των IDF. Ένα κτήνος δηλαδή, που συνειδητά είναι ταγμένος να υπερασπιστεί με κάθε μέσο τα θανάσιμα συμφέροντα του κράτους - τρομοκράτη.

Με μουσικό χαλί τον ήχο μίας απόλυτης καταχνιάς, «πυρήνας» του μηνύματος που θέλουν να εμπεδώσουν στον λαό και μέσω αυτής της παρέμβασης είναι το εξής: 

Οι αστικές τάξεις Ισραήλ και Ελλάδας έχουν βασικό ανταγωνιστή στην περιοχή την αστική τάξη της Τουρκίας. Οπότε ο λαός της Ελλάδας πρέπει να προετοιμαστεί για τον «χειμώνα που έρχεται», όπως λέει και ο πράκτορας. 

Ο «πυρήνας» της αλήθειας που αφορά τα δικά μας ταξικά συμφέροντα είναι ότι η εργατική τάξη δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με τους εκμεταλλευτές της. 

Για να νικήσει η εργατική τάξη, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο σε μία σκληρή σύγκρουση. Είναι το απλό που είναι δύσκολο να γίνει... Αλλα είναι το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο ανατροπής.

Συνεχίζουμε. Η «ρουτίνα» της καθημερινότητας των ανθρώπων πρέπει να αντικατασταθεί από νοοτροπία που θα καθορίζεται από την αντίληψη πως ο πόλεμος είναι κάτι αναπόφευκτο. 

Έτσι λέει το κτήνος... Μάλιστα σε ένα σημείο της συνέντευξης σημειώνει χαρακτηριστικά πως «ο ισραηλινός στρατός πρέπει να προετοιμαστεί για μια σύγκρουση με τον τουρκικό (...) Αυτή είναι η πραγματικότητα του αύριο (...) Τι διαφορά έχει αν ισραηλινά και τουρκικά αεροσκάφη συντριβούν πάνω από την Συρία ή πάνω από την Μεσόγειο Θάλασσα ή πάνω από την Ελλάδα; Πρόκειται για μια σύγκρουση (...) Δεν νομίζω ότι θα περιοριστεί σε μία περιοχή».

Ο κυνισμός του πράκτορος αποτυπώνει και μία πραγματικότητα. 

Το κουβάρι των ανταγωνισμών, την σφοδρή μάχη των αστικών τάξεων για κυριαρχία στην περιοχή, ειδικά μετά τη δίνη που έχει δημιουργήσει το στραπάτσο των ΗΠΑ - Ισραήλ να επιβάλλουν τους στόχους στο πεδίο της μάχης στη Μέση Ανατολή. 

Οι ανταγωνισμοί για το ποια χώρα θα γίνει ενεργειακός κόμβος, από που θα περάσει ποιος αγωγός, ποια αστική τάξη θα έχει πόση επιρροή και που, δεν μένουν «άλυτοι». 

Λύνονται στο πεδίο της μάχης ακόμα και μεταξύ αυτών που μέχρι πριν 15 χρόνια ήταν στρατηγικοί σύμμαχοι, όπως η Τουρκία και το Ισραήλ. Έτσι λέει ο πράκτωρ.

 Σε αυτό το κουβάρι μας μπλέκει η κυβέρνηση και τα κόμματα της πολεμικής εμπλοκής.

Στη συνέχεια, στην εποχή που οι «βεβαιότητες παύουν να ισχύουν». 

Στην εποχή που βαθαίνουν τα ρήγματα μεταξύ των ευρωατλαντικών, όχι γιατί «παρεκκλίνουν» κάποιοι από τις σάπιες αξίες τους, αλλά γιατί η καπιταλιστική ανισομετρία, ο ανταγωνισμός και η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης είναι σιδερένιοι νόμοι του καπιταλισμού. 

Στην εποχή που όλο και περισσότερο αστικές «φωνές» ομολογούν ότι θα συγκρουστούν και «μόνο με τις δικές τους δυνάμεις» ώστε να υπερασπιστούν τα συμφέροντα τους. 

Σε αυτή την εποχή ο πράκτωρ των IDF ισχυρίζεται πως 

«δεν είμαι σίγουρος ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί μία τόσο ισχυρή συμμαχία (...) Προστατέψτε τον εαυτό σας».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον σχετικά με ότι ένα κράτος - τρομοκράτης βλέπει την Ελλάδα ως το στρατηγικό του «βάθος» έχει το σημείο που ο ...«βοηθός αμάχων» της Συρίας ανερυθρίαστα, απαντώντας σε ερώτηση για το γιατί η Ελλάδα είναι σημαντική για το Ισραήλ λέει πως «θα προσπαθήσω να μην δώσω μια καλή απάντηση, γιατί δεν θέλω να βάλω την Ελλάδα σε μπελάδες (...) Νομίζω ότι το Ισραήλ θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, σε περίπτωση σύγκρουσης με την Τουρκία, ώστε να μην εμπλακεί η Ελλάδα».

Η φαιδρή προσπάθεια εφησυχασμού. 

Οι διατυπώσεις που μπορεί να αντανακλούν στρατηγικές που ήδη εφαρμόζονται, για το που θα μετεγκατασταθεί τμήμα μηχανισμών του κράτους - κατακτητή σε περίπτωση κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης, δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα.

Οι αστικές τάξεις δεν μπαίνουν στον πόλεμο από «επιλογή». Μπαίνουν γιατί ξέρουν ότι μόνο έτσι μπορούν να υπάρξουν. 

Ξέρουν όμως επίσης ότι ...δεν ξέρουν πως θα βγουν από τον πόλεμο, για αυτό κλιμακώνουν τις προσπάθειες να στρατεύσουν τους λαούς σε ξένα από τα δικά τους συμφέροντα. 

«Τι πρέπει να κάνουμε για να είμαστε ασφαλείς» ρωτά ο «δημοσιογράφος» τον πράκτωρ. «Ο χειμώνας πλησιάζει» απαντά αυτός και λέει ότι πρέπει να αποκτηθεί «νοοτροπία πολέμου». 

Εν μέρει θα συμφωνήσουμε. Ο πόλεμος δεν είναι κάτι που μπορεί να εμποδίσει ο λαός. Είναι αυτό που φέρνει η «ειρήνη» του καπιταλισμού. 

Αυτό που μπορεί να κάνει είναι, προετοιμαζόμενος να υπερασπιστεί τη ζωή και την πατρίδα του, να μάθει να πολεμάει την αστική του τάξη και τις συμμαχίες της, τον βασικό του εχθρό.

Η ΕΕ προωθεί την καλλιέργεια «κουλτούρας ετοιμότητας» δίπλα σε αυτήν των «φερέτρων»



Τον όλεθρο στον οποίο σέρνονται οι λαοί σε περίοδο ανεπίστρεπτης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων για το ξαναμοίρασμα αγορών και τον έλεγχο εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων, έρχονται να επιβεβαιώσουν οι ανανεωμένες «οδηγίες προς ναυτιλομένους» για «ενίσχυση της ετοιμότητας» μπροστά στους «αυξανόμενους κινδύνους κρίσης» που εξέδωσε η πολεμοκάπηλη Ευρωπαϊκή Ένωση των μονοπωλίων, καθώς εντείνεται η πολεμική προετοιμασία και οι λαοί καλούνται να είναι «έτοιμοι» να συρθούν στα πολεμικά σφαγεία.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΕ, πρόκειται για «μη δεσμευτικές κατευθυντήριες γραμμές» που «καλύπτουν τέσσερις βασικούς τομείς» με στόχο να καλλιεργηθεί «κουλτούρα ετοιμότητας», προφανώς δίπλα σε αυτήν των «φερέτρων»! 

Οι οδηγίες αυτές παρουσιάστηκαν σήμερα στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Πολιτικής Προστασίας από τη Χ. Λάχμπιμπ, επίτροπο Ισότητας - Ετοιμότητας - Διαχείρισης Κρίσεων της ΕΕ.

Αυτές οι «κατευθυντήριες» κινούνται λίγο-πολύ στην περιβόητη λογική της 72ωρης αυτάρκειας με τα κιτ βασικών προμηθειών και τις συστάσεις, όπως «παραμείνετε ψύχραιμοι και να κουβαλάτε μετρητά», και της αποτελεσματικότερης επικοινωνίας με «έγκαιρες, προσβάσιμες, αξιόπιστες πληροφορίες πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης». Σύμφωνα με τις «συστάσεις» της Κομισιόν, οι λαοί πρέπει «να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες κατά τις πρώτες τρεις ημέρες μιας έκτακτης ανάγκης, ενώ παράλληλα κινητοποιείται η δημόσια βοήθεια, μεταξύ άλλων μέσω βασικών προμηθειών έκτακτης ανάγκης και τσαντών έκτακτης ανάγκης». 

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για τη γνωστή λογική της «αυτοπροστασίας», τόσο σε περίοδο πολέμου που σαφέστατα φωτογραφίζεται, όσο και μιας άλλης κρίσης όπως μια φυσική καταστροφή.

Η πρεμούρα της ΕΕ να στοιχίσει πίσω από τους πολεμοκάπηλους σκοπούς της τους λαούς είναι τέτοια που προβλέπει, επίσης, «πιο συμπεριληπτικά και προσβάσιμα» μέτρα για τα άτομα με αναπηρία, τα οποία, βέβαια, με τις ευλογίες και της ΕΕ ξεσπιτώνονται από τα κοράκια των τραπεζών και των funds, όπως έχει δείξει και η πείρα όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ισπανία.

Παράλληλα, η «ετοιμότητα» θα προωθείται και μέσα από την προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση, καταρτίζοντας ανάλογα εκπαιδευτικούς, ώστε «τα παιδιά να αναπτύξουν δεξιότητες ετοιμότητας από μικρή ηλικία μέσω προσβάσιμων, κατάλληλων για την ηλικία τους δραστηριοτήτων, χωρίς να δημιουργείται φόβος ή άγχος»... Η ΕΕ που τα προτείνει αυτά είναι η ίδια που βάζει «κόφτες» στις δαπάνες στην Παιδεία στο όνομα της πολεμικής προετοιμασίας και του μπουκώματος κονδυλίων από την πολεμική βιομηχανία, οδηγώντας μαθητές σε Ελλάδα και Γαλλία στους δρόμους, γιατί αναγκάζονται να φοράνε μπουφάν τον χειμώνα μέσα στην τάξη και «παίζουν» στην κυριολεξία το κεφάλι τους, όταν πέφτουν σοβάδες και ταβάνια.

Ο τέταρτος τομέας αυτών των μέτρων αφορά την «επικοινωνία κινδύνων και απειλών» όπως «η παροχή βοήθειας στις αρχές για την αποτελεσματικότερη επικοινωνία των κινδύνων και των απειλών, διασφαλίζοντας ότι οι πολίτες λαμβάνουν έγκαιρες, προσβάσιμες και αξιόπιστες πληροφορίες πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης», με στόχο την πλήρη υποταγή σε αυτές τις πολεμοκάπηλες επιδιώξεις.

Η συγκεκριμένη σύσταση συνδέεται επίσης στενά με την «επιχειρησιακή συνέχεια και τη διενέργεια τεστ αντοχής» (stress-testing) των εθνικών υποδομών πολιτικής προστασίας. 

Η Κομισιόν ζητά από τις αστικές κυβερνήσεις να αναπτύξουν αυστηρά σχέδια συνέχειας της λειτουργίας των ζωτικών υποδομών για τα σχέδια της σε καιρό πολέμου και να τα δοκιμάζουν αυτά τακτικά απέναντι σε «πιθανές διακοπές και απειλές», προσαρμόζοντας όλες τις υποδομές και τον τρόπο λειτουργίας του αστικού κράτους στην πολεμική οικονομία και την πολεμική προετοιμασία.

Η ευρωενωσιακή κυνικότητα απογειώνεται με την πρόταση της ΕΕ να καθιερωθεί «ετήσια Εβδομάδα Ετοιμότητας», αλλά και... «Ημέρα Ετοιμότητας» που «θα πραγματοποιείται κάθε 23 Οκτωβρίου, αρχής γενομένης από το 2027» στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης των λαών «στην προετοιμασία για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, ώστε να προστατεύσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους»

. Καλούνται, δηλαδή, οι λαοί πιο πρόθυμα να βγάζουν οι ίδιοι το φίδι από την τρύπα της πολεμικής ακρίβειας και της μετατροπής τους σε θύτες και θύματα που τους έχει ανοίξει η άμεση εμπλοκή σε ιμπεριαλιστικά σφαγεία όπου γης στο όνομα της αναβάθμισης της θέσης ευρωενωσιακών, αλλά και ελληνικών, μονοπωλίων στα ιμπεριαλιστικά παζάρια για τη μοιρασιά της λείας.

Μάλιστα, επιλέγεται η 23η Οκτώβρη, καθώς τότε ιδρύθηκε ο Μηχανισμός Πολιτικής Προστασίας το 2021, του οποίου ήδη έχει αρχίσει να αναπτύσσεται, σύμφωνα και με τις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις, η δυνατότητα «διττής χρήσης» τόσο σε περίοδο ιμπεριαλιστικής ειρήνης, όσο και πολέμου. 

Σε αυτό το φόντο, λοιπόν, η ΕΕ επιδιώκει, ακόμα, μέσα από «πρακτικές οδηγίες» να διασφαλίσει ότι «τα εθνικά σημεία επαφής Πολιτικής Προστασίας» θα «παραμένουν λειτουργικά ανά πάσα στιγμή, ακόμη και κατά τη διάρκεια ανατρεπτικών γεγονότων».

Αυτό το μέλλον προμηνύει για τους λαούς της ΕΕ και είναι στο χέρι τους αν θα το δεχθούν, αν θα βάλουν το χακί 

και αν θα κρύβουν κάτω από το κρεβάτι τους κιτ έκτακτης ανάγκης ή αν θα συγκρουστούν με αυτά τα σχέδια και με αυτές τις εξοργιστικές οδηγίες, εκφράζοντας την αντίθεσή τους να πολεμήσουν κάτω από ξένες σημαίες και βαδίζοντας στον δρόμο του συλλογικού και οργανωμένου αγώνα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων για τα κέρδη του κεφαλαίου, στον δρόμο, δηλαδή, που φωτίζει το ΚΚΕ.

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Ασφαλώς και ο ναζιστικός χαιρετισμός δεν προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα

 Ασφαλώς και ο ναζιστικός χαιρετισμός δεν προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα (pics)

Από Gazzetta team22 Αυγούστου 2017 - 12:06




Ο χαιρετισμός δια πρότασης ή ανατάσεως του χεριού, συνδέεται με τη ναζιστική Γερμανία. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν πως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα.

Μια έρευνα των ellinikahoaxes.gr που καταρίπτει έναν ακόμη μύθο των νεοναζί.

Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία αναφορά στη ιστορική βιβλιογραφία, πως ο ναζιστικός χαιρετισμός, έχει προέλευση την Αρχαία Ελλάδα.

Οι μόνες αναφορές που βρήκαμε, είναι σε μπλογκ και ιστοσελίδες με συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό, που με τη σειρά τους, δεν παρέχουν καμία πηγή για να στηρίξουν τον ισχυρισμό.

Διάφορες εικόνες που παρουσιάζονται κατά καιρούς, δείχνουν να μοιάζουν με αυτόν. αλλά έχουν σημαντικές διαφορές.

Για παράδειγμα, η εικόνα του αγαλματιδίου που «χαιρετά» ναζιστικά, διαφέρει από τον επίσημο χαιρετισμό των ναζί, που προέβλεπε έκταση του χεριού στο ύψος του ώμου, ή λίγο ψηλότερα και ενωμένα και τα 5 δάκτυλα.








Εξάλλου και οι ίδιοι οι Ναζί, ισχυρίζονταν πως ο χαιρετισμός ανάγεται στη μεσαιωνική Γερμανία (και όχι στην Αρχαία Ελλάδα), κάτι που επίσης δεν ισχύει, διότι δεν υπάρχουν αναπαραστάσεις ανθρώπων από εκείνη την εποχή να απευθύνουν τέτοιου είδους χαιρετισμούς.

Όσον αφορά τη λατινική προέλευση, δεν υπάρχουν σχετικές αναφορές σε Ρωμαίους ιστορικούς.

Η πρώτη αναπαράσταση σε έργο της σύγχρονης εποχής, είναι ένας πίνακας του 1784 με την ονομασία Oath of the Horatii. 

Ο χαιρετισμός υιοθετήθηκε από Ιταλούς φασίστες, και κατόπιν, υιοθετήθηκε από το ναζιστικό κόμμα το 1926 και από το 1933 που οι Ναζί ανήλθαν στην εξουσία, διαδόθηκε ακόμη περισσότερο και υιοθετήθηκε και από άλλες χώρες με παρόμοια καθεστώτα.



Πιο συγκεκριμένα, το ιταλικό φασιστικό κόμμα, υιοθέτησε το χαιρετισμό από τον Ιταλό εθνικιστή Gabriele d’Annunzio, ήρωα του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, ποιητή και συγγραφέα. Το 1919, επικεφαλής δύναμης 2.600 εθελοντών, βάδισε εναντίον της κροατικής πόλης Ριέκα για να τη διεκδικήσει για λογαριασμό της Ιταλίας. Σε αυτό το χρονικό σημείο, κάνει τη πρώτη χρήση όρων όπως «Ντούτσε», και του «ρωμαϊκού» χαιρετισμού που αργότερα θα υιοθετούσε και ο Μουσολίνι. Αν και αρχικά οι Ναζί επηρεάστηκαν από τον Μουσολίνι στο θέμα του χαιρετισμού, υιοθέτησαν και διέδωσαν αυθαίρετα την ψευδοϊστορική αντίληψη, πως προέρχεται από τη μεσαιωνική Γερμανία.

«Διάβασα την περιγραφή της συνεδρίασης της Worms, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Λούθηρος χαιρετίστηκε με το γερμανικό χαιρετισμό. Ήταν για να του δείξουν ότι δεν ήταν αντιμέτωπος με όπλα, αλλά με ειρηνικές προθέσεις. Στις μέρες του Φρειδερίκου του Μεγάλου, οι άνθρωποι εξακολουθούν να χαιρετούν με τα καπέλα τους, με πομπώδεις χειρονομίες. Τον Μεσαίωνα, οι δουλοπάροικοι με ταπεινότητα έβγαζαν τα καπέλα τους, ενώ οι ευγενείς παρουσίαζαν τον γερμανικό χαιρετισμό» Χίτλερ, 1942. (Πηγή: www.historyanswers.co.uk)

Όσον αφορά το άγαλμα του Πύρρου που χαιρετά ναζιστικά, η εικόνα είναι προϊόν επεξεργασίας:



Πάντως, εάν κάποιος θέλει να «δει» εικόνες με ναζιστικούς χαιρετισμούς, με λίγη φαντασία, μπορεί να τις βρει παντού, ακόμη και σε αρχαιοελληνικές αναπαραστάσεις:

Ο ναζιστικός χαιρετισμός δεν είναι ούτε δωρικός, ούτε σπαρτιατικός, ούτε ρωμαϊκός, ούτε καν μεσαιωνικός.

Οι πρώτες αναφορές εμφανίζονται κατά το 18ο αιώνα και μόλις πριν από περίπου 100 χρόνια, άρχισε να αποκτά τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Με βάση τα ανωτέρω, ο ισχυρισμός πως ο ναζιστικός χαιρετισμός προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα, διαψεύδεται.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΛΛΑΔΑ

Σπύρος Καλογερίας
1.11.26

Η δική μας Ελλάδα…

Marina Savva
28.10.26 

"Η δική μας Ελλάδα είναι αυτή που έφτυσε αίμα στον Άη Στράτη αλλά δεν πρόδωσε τα ιδανικά της, την ώρα που η δική τους Ελλάδα χαιρετούσε ναζιστικά τον Μεταξά.
Η δική μας Ελλάδα αντιστεκόταν μόνη της και καλούσε το λαό να μη λυγίσει από τη Γερμανική κατοχή, την ώρα που η δική τους Ελλάδα περίμενε τους Γερμανούς στην κερκόπορτα για να τους παραδώσει το κλειδί της Αθήνας.
Η δική μας Ελλάδα κέρδιζε με το αίμα της τις μάχες στο Φαρδύκαμπο, τουφεκιζόταν στην Καισαριανή και ανασταινόταν ξανά όταν κατέβαζε τη σβάστικα από την Ακρόπολη, την ώρα που η δική τους Ελλάδα φορούσε κουκούλα και κατέδιδε τους πατριώτες μαχητές.
Η δική μας Ελλάδα σήκωνε τα πανώ των συλλαλητηρίων για ελευθερία και ανεξαρτησία, την ώρα που η δική τους Ελλάδα έβγαζε πιστόλια για να σκοτώσει το λαό που ζητούσε τα αυτονόητα.
Η δική μας Ελλάδα είναι το χαμόγελο του Μπελογιάννη την ώρα της καταδίκης και η δική τους Ελλάδα είναι το παρακράτος και το δικαστήριο που τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Η δική μας Ελλάδα είναι η ελληνική σημαία ποτισμένη από το αίμα του Πολυτεχνείου που μέχρι σήμερα υψώνεται κάθε 17η Νοεμβρίου σα λάβαρο τιμής, την ώρα που η δική τους Ελλάδα τιμά τη μνήμη του Παπαδόπουλου ή του Ντερτιλή ή στην Κύπρο του Γρίβα"

Ο Ιδεογραφικός Ατομικιστικός και Αδιέξοδος Αυνανισμός 👉 το Οικόσημο της Εποχής των Τεράτων

Giannis Kotsonich Spandis
29.10.26

Με τον σπουδαίο καθηγητή κ. Δανέζη μας χωρίζει άβυσσος όσον αφορά το πεδίο του βιοκεντρισμού για το οποίο συχνά πυκνά αναφέρεται, τον όποιο πιθανόν και να μην τον αποδέχεται επ’ ακριβώς, από ότι έχουμε καταλάβει με το φτωχό μας “μυαλό”, ωστόσο τον μελετάει, τον αναλύει, αλλά αυτό όμως δε μας εμποδίζει να τον θαυμάζουμε, παρά τις υποτιθέμενες θεμελιώδεις διαφορές.
Παρά τις φαινομενικές – βασικές και υπάρχουσες διαφορές στο συγκεκριμένο πεδίο, σε όλα τα άλλα, τον μελετάμε και θεωρητικά είναι σε τρομακτικά υψηλό επίπεδο.

Ο θαυμασμός μας στο πρόσωπο του δεν είναι καθόλου στερεοτυπικός, μπορεί να μην είναι “δομικός”, ωστόσο είναι απολύτως αντικειμενικός. 

Εξάλλου το κύρος του στην ακαδημαϊκή κοινότητα, καθώς είσησης η επιστημονική του σαφήνεια δεν είναι μόνο ενδεικτική, αλλά αποδεδειγμένη στο χώρο και στο γήινο χρονικό κόσμο, τόσο στην ακαδημαϊκή κοινότητα, όσο και στο λαϊκό παράγοντα.

 Να τονίσουμε για μια ακόμη φορά, για την αποφυγή πάσας παρεξηγήσεως, ότι δεν είμαστε ούτε Φυσικοί, ούτε Μαθηματικοί, ανεξαρτήτως της λατρείας που μας διακατέχει όσον αφορά το αντικείμενο του, καθώς και το έργο του.

Εμείς κάποιοι ταπεινοί πληροφορικοί και δημοσιολόγοι είμαστε, εδώ και πολλές δεκαετίες παλεύοντας να αναπτύξουμε την αντανάκλαση της κοινωνικής συνείδησης, ως τέτοια και όχι ως σύγχυση. 

Ωστόσο για μας, μπορεί να έχουν βασικό κατευθυντήριο και καθοδηγητικό λόγο οι ειδικευμένοι της ιντελιγκέντσιας, αλλά λόγο και σκέψη τόσο σε γενικό, όσο και σε ειδικό πλαίσιο υποχρεούται να έχει και η κοινωνία, τουλάχιστον στα βασικά. Η τελευταία, δεν πρέπει να μελετάει, αλλά να το επιδιώκει και να έχει πάρει τα βασικά από την εννιάχρονη γενική - τονίζουμε το ΓΕΝΙΚΗ υποχρεωτική εκπαίδευση και την δωδεκάχρονη, η οποία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε προπαρασκευαστικό κέντρο για την τριτοβάθμια.

Με βάση αυτά τα φίλτρα, που αφορούν τη δομή της βασικής αρχιτεκτονικής της κοινωνικής συνείδησης, για την οποία έχουμε μιλήσει και αρθρογραφήσει επανειλημμένως, αν αυτός ο μηχανισμός της αντανάκλασης, τόσο της ύλης, όσο και της κοινωνίας, διδάσκονταν από τα παιδικά χρόνια, δεν θα παράγαμε χρήσιμους και χειριστικούς “ηλίθιους, που όμως γι αυτό δεν φέρουν καμία ευθύνη, ούτε αυτοί, ούτε οι δάσκαλοι τους, αλλά το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο είναι προσαρμοσμένο στην ανάπτυξη κάποιων δεξιοτήτων, οι οποίες είναι στείρα και αποκομμένη γνώση από την ίδια τη διαλεκτική της ζωής.

Αν δεν αναπτυχθούν τα φίλτρα την κάτσαμε τη βάρκα και μάλλον την βάρκα την έχουμε βυθίσει προ πολλού, μέσω από το εκπαιδευτικό πλαίσιο που μας θέλει ο Καπιταλισμός και η ΕΕ.
Αυτό το γελοίο εκπαιδευτικό σύστημα, για το οποίο δεν ευθύνονται οι καθηγητές, σχετίζεται με την αποθέωση του εγώ, την οποία πολεμούσε ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός και κάτι σαχλεπίσαχλοι οπαδοί κάποιων επιστημονικών, καλλιτεχνικών κύκλων, που δεν κατάλαβαν ουδέποτε την ταξική πάλη, μας τους παρουσίαζαν για μεγάλες φυσιογνωμίες, λόγω της αποψάρας τους.

Στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν έχουν, αλλά δεν μπορούν να έχουν άποψη, διότι η τελευταία, είναι ληφθείσα απόφαση, ενός συλλογικού οργανισμού.

Άλλο πράγμα η άποψη, άλλο η θέση (που θεωρητικά είναι στηριγμένη) κι άλλο η γνώμη που απλά και μόνο είναι μια εικόνα, μια ανισοσκελή οπτική γωνία, με όρους παροπιδισμού, η οποία στη δράση αποτυπώνεται γενικά, εδώ μιλάμε για έναν μετανεωτερισμό μεγατόνων, άχρηστο, επιδερμικό και άκρως επιφανειακό.
Οι ίδιοι δε γνωρίζουμε αν είχαν κατανοήσει τη θέση τους, μπορεί ναι, μπορεί και όχι, εξάλλου δεν είναι εκεί το θέμα και σε καμία περίπτωση, αυτό (ως κατάσταση), δε δικαιολογεί ούτε το διπολισμό τους, ούτε τη βούληση τους, που είναι αποτέλεσμα της πλέον ακραιφνούς ναρκισσιστικής του προσέγγισης.
Για παράδειγμα στις πρώην Σοσιαλιστικές χώρες (που δεν ήταν όλες Σοσιαλιστικές – κάποιες ήταν Λαϊκές Δημοκρατίες, και που αντικειμενικά είναι άλλο πράγμα, τα έχουμε ξαναπεί αυτά), υπήρχε ταξική πάλη και μάλιστα ήταν πολύ πιο έντονη σε πολλές περιπτώσεις και το αποτέλεσμα ήταν ότι από το 1956 και μετά, είχαμε τα Παλλαϊκά Κράτη, την διείσδυση του νόμου της αξίας - με όρους αγορών και όχι παραγωγής, και κανόνων της αγοράς, ωστόσο, πριν από αυτό είχαμε την συνολική αλλοτρίωση που αφετηρία είχε το γαμημένο το ΕΓΩ.

Αυτό το γαμημένο ΕΓΩ, ξεκινούσε από παράσιτα όπως ο Σολζενίτσιν και διάφοροι άλλοι ανόητοι, ισχυρής πεποίθησης, ότι η άγνοια τους, αντανακλούσε, είτε στα υποκατώτατα ένστικτα τους, είτε στον εξίσου ανόητο τεχνοκρατισμό, δλδ αντί για κοινωνική συνείδηση, είχαμε την ατομοκεντρική σύγχυση, με ιδεαλιστικές αφετηρίες, οι οποίες διαστρέβλωναν την πραγματικότητα - την μετέτρεπαν σε ατομική καθημερινότητα και το έργο τους σήμερα τα κοράκια του Ιμπεριαλισμού την αποθεώνουν, ως αντικομμουνιστικό εργαλείο.

Πάνω σε αυτή την αποθέωση της ατομικής βούλησης, χωρίς ίχνος τσίπας, αναθεωρούν την ιστορία, με όρους ιδεογραφίας περιπτέρου, η τεχνοκρατικών μοντέλων τύπου τεχνητής νοημοσύνης, όταν αυτή ήταν στα σπάργανα της, προσομοιάζοντας αυτή των πρώτων εκδόσεων του ChatGBT, που ήταν αλλού γι αλλού, επειδή οι προγραμματιστές της, τη δημιούργησαν ως ένα LLM μοντέλο, στηριγμένο πάνω στην καρτεσιανή ποσοτική απαρίθμηση και μοντελοποίηση, μόνο και μόνο για να χαΐδεύει αυτιά, ωστόσο από τότε έχουν περάσει “χιλιάδες χρόνια εξέλλιξης” του εν λόγω μοντέλου, αλλά η ζημιά σε μυαλά χιλιάδων ψυχών είχε πραγματοποιηθεί.
Στο δια ταύτα τώρα, ένα παιδί 15 ετών (έτσι τουλάχιστον φέρεται από τους δημοσιογράφους που τον καλούν στα κανάλια που εργάζονται), παρουσιάζεται, ως η νέα ιδιοφυΐα και ότι έχει απομείνει στο τριχωτό της κάρας μας, είναι για να το σέρνουμε μέχρι να μετατραπεί αυτή σε μια κάμπριο έκδοση και εκδοχή.
Τώρα τι φταίει το παλικάρι και που; Να πούμε ξεκινώντας από το τελευταίο, ότι πουθενά δε φέρει την παραμικρή ευθύνη και σε τίποτα, αλλά αν συνεχίσουν έτσι τα κοράκια και οι κουρούνες του ηλεκτρονικού δημόσιου λόγου, τότε ο σημερινός έφηβος, που παρουσιάζεται ως ιδιοφυΐα, θα είναι ένα «κενό γράμμα νόμου», το οποίο στην πράξη θα είναι αποστερούμενο περιεχομένου, ουσίας ή εφαρμογής, όσο κι αν η ΝΑΣΑ το έχει από κοντά, αν δεν το έχει κάψει κι όλας.
Παρατηρώντας το, δεν έχει καθόλου κοινωνική συνείδηση, παρουσιάζεται ως ο σωτήρας της ανθρωπότητας, με διαπιστώσεις “νηπιαγωγείου”, όπως επί παραδείγματι και σύμφωνα με τα λεχθέντα του, “με την εξέλιξη της ΑΙ, δεν είμαστε σίγουροι, αν θα υπάρχει ανθρωπότητα, αν δεν την ελέγξουμε”.

Πέραν της αγγλοσαξονικής αντιεπιστημονικής διασποράς τρομόλαγνείας, αυτό που ετεροκαθορίζει τελικά, την εκφραστική δίοδο τέτοιων εμετικών προδιαγραφών σκέψης, που διασπείρονται αφειδώς, για διαδώσουν να το Μουσολινικού τύπου φασίζων μήνυμα στα φτωχά λαϊκά στρώματα, “τραβάτε κουπί στις γαλέρες”, στα πρότυπα του "η εργασία απελευθερώνει", επιφέρουν τον εφιαλτικό κόσμο που οραματίζονται, κάτι όρθια κτήνη, όπως ο Έλον Μασκ, και που είναι μια επίκτητη σύγχυση που κατευθύνεται, από ομόκεντρους κύκλους, του τελευταίου και ιδιοκτήτη της space x, αλλά και προύχοντες της παγκόσμιας οικονομικής κοινότητας που θέλει να διατηρήσει πάση θυσία τα οφίτσια της, εις βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που θέλουν να τα οδηγήσουν στην ευθανασία ή τον υποβοηθούμενο θάνατο, διότι είναι βαρίδι στα ταμεία που αυτοί κατά τη διάρκεια της ζωής τους έχτισαν με αίμα, ωστόσο είναι αναγκαία για τα πάμπλουτα όρνια.

Τέτοια παιδιά θα δούμε πολλά στο μέλλον, αλλά δεν είναι, και δεν ορίζονται ιδιοφυΐες, αλλά προκατασκευασμένα υποκείμενα που φέρουν τον εφιαλτικό κόσμο των Βέμπλεν Θορνστάιν σε ένα ορισμένο φάσμα γνωστικού αντικειμένου, δίχως καμία συναισθηματική, καλλιτεχνική, ανθρωπιστική νοημοσύνη, επικαθήμενα σε όλες τις καλαμίες του κάμπου, με τετραγωνισμένη και τετραγωνική ημιμάθεια, η οποία στηρίζεται, χρηματοδοτείται, θα στηρίζεται και θα χρηματοδοτείται, από τα κέντρα εξουσίας, τα οποία θέλουν σιγή νεκροταφείου και σκυλιά όπως ο Μπαρντελά στη Γαλλία, οι οποίοι θα την διαυλάττουν ως κόρην οφθαλμού.
Θα αναπαράγουν αφηγήματα μετανεωτερισμού, με όρους ατομικισμού, μεταφυσικής και πραγματισμού τύπου Βλαδίμηρου Πού(σ)τιν, η ακόμα χειρότερα Μπάρακ ο Μπάμα & Δονάλδιου Τράμπιου του Βλαχομπαρόκ της αχανούς φάρμας πάνω σε άτια, τα οποία βρίσκονται σε ανορθωτική στάση και χιλιμιντρίζουν αγέρωχα και περήφανα, αναστοχάζοντας με στεντόρεια φωνή και γλαφυρά, την απέραντη βλακεία και εν τέλη τον εκφασισμό, τον κοινωνικό αυτοματισμό και την απανθρωπιά, αρκεί να αναπαράγεται το ικανό ποσοστό κερδοφορίας.

Ξαναγυρνώντας στον κ. Δανέζη, με βάση τα λεχθέντα στο παρακάτω βίντεο, θέλουμε να τονίσουμε το πόσο δίκιο έχει:

Αν η ανθρωπότητα συνεχίσει να παράγει άτομα – πειθήνια, χειραγωγήσιμα, άκρως λειτουργικά και προσαρμόσιμα στην υποτιθέμενη οργανική αυτοτέλεια τους και στην υπροχρεωτική προσαρμογή στους νόμους του νεκροταφείου, με την μικροαστική σιγή του να απλώνεται σαν χολέρα, με την ούγια της Αστικής Δημοκρατίας – Δημαγωγίας, που στην τελική, θα μετατραπεί σε Κ.Μ.Κ (κατά Λένιν), τότε τα χειρότερα είναι μπροστά μας και ο Β' ΠΠ, θα μοιάζει με παιδική χαρά.

 

Κατά τον τρόπο αυτό, θα καταλήξουμε σε έναν κόσμο αυτοτελών ηλιθίων που θα αποθεώνονται ως ιδιοφυΐες, οι οποίες θα πιστεύουν ότι προσφέρουν κιόλας και κάτι το σημαντικό, ενώ θα προσφέρουν τη δυστυχία απλόχερα.
Αυτός ο ιδεογραφικός ατομικιστικός και αδιέξοδος αυνανισμός, είναι το οικόσημο της εποχής των τεράτων, αν όχι του ανθρώπου των σπηλαίων, που αντί για το διαλεκτικό λόγο, θα μαϊμουδίζει με την καρτεσιανή λογική του "ορθού λόγου" (μηχανιστικά δλδ - δλδ ιδεαλιστικά - δλδ μεταφυσικά), καταλήγοντας, στο φασισμό της τεχνοκρατίας, της καλοπέρασης και του πέρα για πέρα πανηληθιότατου εγώ, κάνοντας το μεγάλο Σπινόζα να βάζει τα κλάματα εκεί που βρίσκεται τώρα, αυτά για την ώρα!!!
ΥΓ* Πέστα μεγάλε Δανέζη, "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΙΡΕΣΗ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ" , Καταρίπτωντας τον Αριστοτελικό Δυϊσμό της Ψυχής και του Σώματος, που πήραν μετά οι Θρησκείες και τρομοκρατούσαν αιώνες με τα συγχωροχάρτια τα ποίμνια!!!

ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ

Konstantinos Mpourxas
29.10.26

Φασιστόμουτρα ,που χθες σηκώσατε τα ξερά σας σε ναζιστικό χαιρετισμό μέσα στην καρδιά της Μακεδονίας τη Θεσσαλονίκη , το λιμάνι της πόλης λίγα μέτρα πιο πέρα, σκληρός καθρέφτης αποκαλύπτει και το παρελθόν σας και τα πιστεύω σας!

Στις δύο επόμενες φωτογραφίες, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, φασιστόμουτρα, βολτάρουν οι ομοϊδεάτες σας, Βούλγαροι φασίστες, στους οποίους οι ιδεολογικοί σας πρόγονοι, οι Γερμανοί ναζί, παρέδωσαν το 1941 ολόκληρη τη Μακεδονία !

Στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ποζάρουν οι Βούλγαροι φασίστες, με τους οποίους οι δικοί σας ήρωες, φασιστόμουτρα... οι Έλληνες ταγματασφαλίτες, συνεργάστηκαν άψογα καθ’ όλη τη διάρκεια της Κατοχής και πολέμησαν παρεΐτσα ενάντια στον απελευθερωτικό αγώνα του λαού μας, με ολοκαυτώματα, βασανιστήρια και εκτελέσεις!

Στην τέταρτη φωτογραφία είναι η αντίδραση του ελληνικού λαού μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ, με μεγαλειώδεις διαδηλώσεις ενάντια στην υποδούλωση της Μακεδονίας από το σινάφι σας, φασιστόμουτρα!
Κεντρικά συνθήματα; ''Έξω οι Βούλγαροι φασίστες από την Ελληνική Μακεδονία – Θράκη'', ''Κάτω οι προδότες''.

Στην εκτη φωτογραφία είναι οι νεκροί πατριώτες σ’ αυτή τη διαδήλωση, οι οποίοι έπεσαν από τα πυρά των δυνάμεων της Κατοχής και των δικών σας ηρώων, φασιστόμουτρα!
Τα πυρά των Ελλήνων ταγματασφαλιτών και συνεργατών των ναζί!

Σ’ αυτές τις συγκρούσεις του ΕΑΜ με τους ομοϊδεάτες σας, φασιστόμουτρα, ενάντια στη βουλγαρική κατοχή της Μακεδονίας , στις 22 Ιούλη 1943, σκοτώθηκαν 30 διαδηλωτές, ανάμεσά τους η Παναγιώτα Σταθοπούλου, η Κούλα Λίλη, ο Κ. Δουκάκης, η υφαντουργός Όλγα Μπακόλα, η φοιτήτρια Αντωνιάδη, ο Μ. Καλοζύμης, ο Θωμάς Χατζηθωμάς, ο Θ. Τεριακής, ο Β. Στεφανιώτης και ο ανάπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου Αντώνης Παπασταυράκης. Τραυματίστηκαν 200 διαδηλωτές και συνελήφθησαν 500. 

Πολλοί από αυτούς καταδικάστηκαν σε βαρύτατες ποινές.
Στην πέμπτη φωτογραφία, φασιστόμουτρα, βλέπουμε τα μαυροφορεμένα ορφανά του Χορτιάτη —λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη μαζωξή σας— να κάνουν... ''γυμναστική'' μπροστά στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού, που κάηκε από τους Γερμανούς ναζί και τους ντόπιους προγόνους σας, τους ταγματασφαλίτες!
149 οι νεκροί στο ολοκαύτωμα του Χορτιάτη , αναμεσά τους πολλές γυναίκες και ανήλικα παιδιά !
Για ποιον τα γράφουμε όλα αυτά;
Δεν τα γράφουμε για σάς, φασιστόμουτρα!
Τα γράφουμε για κάποιους που σας ακολουθούν, για να ξέρουν ποιους ακολουθούν!
Για να ξέρουν ποιοι κρύβονται υποχθόνια πίσω από τις απλωμένες ελληνικές σημαίες, ποιοι είναι οι μέντορές τους και ποια τα πιστεύω τους!
Και ένα να ξέρετε .. Την Ελλάδα δεν την βάλατε στο χέρι όταν είχατε εδώ τις σιδερόφρακτες ορδές του Χίτλερ να σας στηρίζουν Θα την βάλετε τώρα;
Κούνια που σας κούναγε!
Ο ελληνικός λαός σας τσάκισε και θα σας ξανατσακίσει !

Εδώ ο Παππού σας: 

 

Ριζος: «Γέννημα - θρέμμα» της συνδικαλιστικής και κρατικής σαπίλας

 

Βουτηγμένος

Από τα σαλόνια του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, βουτηγμένος στον βούρκο της σαπίλας του συστήματος, που με πάθος υπερασπίζεται εδώ και δεκαετίες.

Ο λόγος για τον Ρίζο Ρίζο, παλιό συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, που φέρεται να εμπλέκεται στην υπόθεση με το «Χωριάτικο», ως στενός συνεργάτης του ιδιοκτήτη και επικεφαλής του κυκλώματος με τα εκατομμύρια κλεμμένα ευρώ.

Βέβαια, το ότι ο συγκεκριμένος είναι παλιά «καραβάνα» με ανοιχτές μια σειρά «υποθέσεις» εδώ και χρόνια, δεν εμποδίζει κάτι κουτοπόνηρους του αστικού Τύπου να πετάνε βρωμιές, καταλογίζοντάς του «κομμουνιστική καταγωγή» για να προκαλέσουν συνειρμούς σε βάρος του Κόμματος.

Ποια είναι η αλήθεια; 

Οτι ο συγκεκριμένος, που έχει στηρίξει κάθε βήμα στην «απελευθέρωση» της Ενέργειας και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ μαζί με το τσάκισμα δικαιωμάτων των εργαζομένων στην Επιχείρηση, έχει αποχωρήσει από το ΚΚΕ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν απέτυχε μαζί και με άλλους της φάρας του να μετατρέψει το Κόμμα σε «συνιστώσα» του τότε ΣΥΝ.

Στη συνέχεια, για χρόνια ήταν επικεφαλής της παράταξης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΗ, μέχρι που βγήκαν στην επιφάνεια διάφορα «καμώματά» του πριν από 15 χρόνια.

«Γέννημα - θρέμμα» λοιπόν της συνδικαλιστικής και κρατικής σαπίλας, της εγκληματικής πολιτικής των κυβερνήσεων για την Ενέργεια, φτάνει σήμερα να εμπλέκεται και σε τέτοιες βρωμοδουλειές.

Δικά τους τα «παιδιά», δικά τους και τα «αποπαίδια» λοιπόν...

https://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/431635/voytigmenos

ΠΩΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΓΚΛΩΒΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΞΙΟ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ;?

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Γιατί η Φτωχοποίηση της Εργατικής Τάξης Τροφοδοτεί τον Δεξιό Συντηρητισμό και την Αστική Αριστερή Αυταπάτη;

 

1. Το Παράδοξο της Ταξικής Αποσύνθεσης

Στις συνθήκες της βαθιάς και δομικής κρίσης του καπιταλισμού, παρατηρείται ένα φαινόμενο που εκ πρώτης όψεως φαντάζει παράδοξο, αλλά που στην πραγματικότητα υπακούει σε αυστηρούς νόμους της πολιτικής οικονομίας και της κοινωνικής ψυχολογίας: το γεγονός ότι η περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση των εργαζομένων δεν οδηγεί αυτόματα στην επαναστατικοποίησή τους.

Αντιθέτως, η πλειονότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων διασπάται σε δύο κύριες ιδεολογικές παγίδες:

• Στον συντηρητισμό και την παραίτηση: Εργαζόμενοι που, απογοητευμένοι ή και προσβεβλημένοι από την αστική πολιτική, εμμένουν σε παραδοσιακά ιδεολογήματα, παραιτούνται από τη διεκδίκηση και αναζητούν καταφύγιο στον ατομισμό, τον θρησκευτικό μυστικισμό ή τον εθνικισμό.

• Στις αυταπάτες της συστημικής Αριστεράς: Εργαζόμενοι που αναζητούν τη «συσπείρωση» εντός των τειχών του συστήματος, αποδεχόμενοι τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, επιλέγοντας τη διαχείριση αντί για την ανατροπή, γεγονός που συχνά τους οδηγεί στον αντικομμουνισμό.

Και στις δύο περιπτώσεις, η απουσία ανεπτυγμένης μαρξιστικής-λενινιστικής ταξικής συνείδησης μετατρέπει τους εκμεταλλευόμενους σε αυτόχειρες των ίδιων τους των συμφερόντων.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Κ. Μαρξ - Φρ. Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.

• Για περαιτέρω μελέτη της ταξικής διάρθρωσης στην Ελλάδα: «Η μεταβολή της ταξικής διάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης», ΚΟΜΕΠ,

2. Η Υλική Βάση του Ιδεολογικού Εγκλωβισμού

Η Στρατηγική του Φόβου και ο Δεξιός Συντηρητισμός

Η βίαιη φτωχοποίηση δεν γεννά αυτόματα εξέγερση, αλλά βαθιά υπαρξιακή και οικονομική ανασφάλεια. Όταν απουσιάζει η ταξική οργάνωση, ο φόβος της περαιτέρω απώλειας στρέφει τον εργαζόμενο σε δοκιμασμένες, παραδοσιακές δομές (πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια) ως ιδεολογική σανίδα σωτηρίας.

Το σύστημα καλλιεργεί συστηματικά τον κοινωνικό αυτοματισμό και τον ανταγωνισμό μεταξύ των φτωχών (π.χ. ντόπιων και μεταναστών εργατών). Ο εθνικισμός και ο ατομισμός λειτουργούν ως ψευδαισθήσεις ανωτερότητας και προστασίας, διασπώντας την ταξική αλληλεγγύη και αποτρέποντας την κοινή δράση.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Φρ. Ένγκελς, Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, Εποχή (όπου αναλύεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργατών ως το ισχυρότερο όπλο της αστικής τάξης).

• Για τη σύνδεση φτώχειας και συντηρητικής στροφής: «Ιδεολογικές διεργασίες στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης», ΚΟΜΕΠ, τ. 3/2014.

Η Αυταπάτη της Αστικής Αριστεράς

Στον αντίποδα, η συστημική Αριστερά (ρεφορμισμός, σοσιαλδημοκρατία) προτείνει μια ηπιότερη διαχείριση του καπιταλισμού — ένα σύστημα με «ανθρώπινο πρόσωπο». Αυτό εγκλωβίζει τους εργαζόμενους στη λογική του «μικρότερου κακού» και της ταξικής συνεργασίας.

Αποδεχόμενη τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, η αστική Αριστερά καλλιεργεί την αυταπάτη ότι τα εργατικά συμφέροντα μπορούν να δικαιωθούν μέσω των θεσμών του ίδιου του κράτους που τα καταπιέζει. Αυτή η ενσωμάτωση αναπόφευκτα οδηγεί στη σύγκρουση με τη ριζοσπαστική προοπτική, διολισθαίνοντας συχνά στον απροκάλυπτο αντικομμουνισμό όταν το σύστημα απειλείται.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Β. Ι. Λένιν, Κράτος και Επανάσταση, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (κριτική στις αυταπάτες περί «ειρηνικού περάσματος» και του κράτους ως οργάνου ταξικής συμφιλίωσης).

• Για τον ρόλο του οπορτουνισμού: «Ο σοσιαλδημοκρατικός οπορτουνισμός: Ιδεολογικό-πολιτικό στήριγμα του κεφαλαίου», ΚΟΜΕΠ, τ. 3/2008.

3. Η Μαρξιστική Διάγνωση: Από το Αυθόρμητο στη Συνείδηση

Όπως ανέλυσε ο Β. Ι. Λένιν στο μνημειώδες έργο του «Τι να κάνουμε;» (1902), η εργατική τάξη δεν αποκτά αυθόρμητα επαναστατική συνείδηση μόνο και μόνο επειδή υποφέρει.

• Η Παγίδα του «Οικονομισμού»: Η αυθόρμητη αντίδραση των εργατών, βασισμένη αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις, μπορεί να αναπτύξει μόνο συνδικαλιστική (trade-unionist) συνείδηση. Η αποκλειστική επικέντρωση στην αμυντική διαχείριση της λιτότητας (συμβάσεις, οριακές αυξήσεις) αντιμετωπίζει τις συνέπειες και όχι την αιτία της εκμετάλλευσης.

• Η Αναγκαιότητα της Πρωτοπορίας: Η σοσιαλιστική, ταξική συνείδηση εισάγεται στο εργατικό κίνημα «από τα έξω» — από τη μαρξιστική θεωρία και την οργανωμένη επαναστατική πρωτοπορία (το Κόμμα). Χωρίς αυτή την παρέμβαση, η αυθόρμητη οργή εκτονώνεται ή υποτάσσεται στην κυρίαρχη αστική ιδεολογία, η οποία διαθέτει βαθύτερες ρίζες και ισχυρότερους μηχανισμούς επιβολής.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Β. Ι. Λένιν, Τι να κάνουμε;, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (Κεφάλαιο: «Το αυθόρμητο των μαζών και η συνειδητότητα της σοσιαλδημοκρατίας»).

• Για τη σχέση αυθόρμητου και συνειδητού: «Η μαρξιστική-λενινιστική αντίληψη για την ταξική συνείδηση και την οργάνωση της εργατικής τάξης», 

5/2019 ΚΟΜΕΠ 

13 Μάη 2001 ριζοσπάστης

4. Αντόνιο Γκράμσι: Η «Ηγεμονία» και ο Ιδεολογικός Έλεγχος

Συμπληρώνοντας τη λενινιστική διάγνωση, ο Αντόνιο Γκράμσι εξήγησε ότι η αστική τάξη δεν κυβερνά μόνο με την καταστολή, αλλά κυρίως μέσω της «πολιτισμικής ηγεμονίας» στην Κοινωνία των Πολιτών (μέσω του σχολείου, της εκκλησίας, των τεχνών και των ΜΜΕ).

• Η «Κοινή Λογική» (Common Sense): Η άρχουσα τάξη επιβάλλει μια κατακερματισμένη «κοινή λογική» που παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως φυσικό, αιώνιο και αμετάβλητο νόμο.

• Η Διασπασμένη Συνείδηση: Η συνείδηση του εργαζόμενου είναι διασπασμένη: από τη μία πλευρά υπάρχει η βιωματική, πρακτική συνείδηση που τον ωθεί στην αντίσταση στον χώρο εργασίας, και από την άλλη η επιβεβλημένη «κοινή λογική» της αστικής τάξης. Αν δεν υπάρξει συστηματικός «πόλεμος θέσεων» για την οικοδόμηση μιας αντι-ηγεμονίας, η αστική ιδεολογία θα εξουδετερώνει πάντα την εργατική αντίσταση.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Αντόνιο Γκράμσι, Κείμενα από τη φυλακή, 

• Κ. Μαρξ - Φρ. Ένγκελς, Η Γερμανική Ιδεολογία, («Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες»).

• Για τον ρόλο των αστικών θεσμών: «Η πολιτιστική ηγεμονία και η ιδεολογική χειραγώγηση της εργατικής τάξης στον σύγχρονο καπιταλισμό», ΚΟΜΕΠ, 

5. Ιστορικές Νομοτέλειες: Όταν η Φτώχεια Γεννά Φασισμό

Η ιστορία επιβεβαιώνει με τραγικό τρόπο ότι η οικονομική εξαθλίωση, όταν δεν συναντά μια ισχυρή, οργανωμένη και επαναστατική ταξική εναλλακτική, αποτελεί το ιδανικό θερμοκήπιο για τον δεξιό ριζοσπαστισμό και τον εκφασισμό:

• Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης (Γερμανία, 1929-1933): Η μεγάλη οικονομική κρίση εκμηδένισε το βιοτικό επίπεδο των μαζών. Η υποχώρηση της επαναστατικής στρατηγικής και η διάσπαση του κινήματος επέτρεψαν στους Ναζί να διοχετεύσουν την απόγνωση των εργαζομένων στον εθνικισμό.

• Η Άνοδος του Φασισμού στην Ιταλία (1920-1922): Μετά τις ηττημένες και ανοργάνωτες εργατικές εξεγέρσεις της «Κόκκινης Διετίας», η κόπωση και η φτωχοποίηση έστρεψαν τμήματα των λαϊκών στρωμάτων στον Μουσολίνι, ο οποίος εμφανίστηκε ως «αντισυστημικός» προστάτης της τάξης.

• Η Σύγχρονη Rust Belt των ΗΠΑ (2016-Σήμερα): Η αποβιομηχάνιση και η εγκατάλειψη της εργατικής τάξης από τη νεοφιλελεύθερη «αστική Αριστερά» (Δημοκρατικό Κόμμα) άνοιξε τον δρόμο για τον δεξιό λαϊκισμό του Τραμπισμού, ο οποίος εγκλωβίζει την εργατική οργή σε τεχνητούς πολιτισμικούς πολέμους (culture wars).

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Β. Ι. Λένιν, Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (ανάλυση της σήψης του καπιταλισμού και της αντιδραστικοποίησης του συστήματος).

• Για την ιστορική ανάλυση του φασισμού: «Ο χαρακτήρας του φασισμού και οι ρίζες του στην καπιταλιστική economy», ΚΟΜΕΠ, τ. 6/2009.

---

6. Οι Σύγχρονοι Μηχανισμοί Χειραγώγησης: 

Το Ψηφιακό Προλεταριάτο και η Ψηφιακή Αλλοτρίωση

Στον 21ο αιώνα, ο καπιταλισμός έχει αναπτύξει εξαιρετικά εξελιγμένα υλικά και τεχνολογικά εργαλεία για να κρατά τη συνείδηση της εργατικής τάξης εγκλωβισμένη:

Το Ψηφιακό Προλεταριάτο (Gig Economy)

Η ανάδυση των εργαζομένων σε πλατφόρμες (διανομείς, οδηγοί Uber, micro-workers) εισάγει την ψευδαίσθηση του «ανεξάρτητου συνεργάτη» ή του «μικροεπιχειρηματία». Η διοίκηση ασκείται από έναν απρόσωπο, τιμωρητικό αλγόριθμο, ενώ ο ακραίος φυσικός κατακερματισμός των εργαζομένων εμποδίζει τη γέννηση κοινών τόπων συνάντησης και παραδοσιακής συνδικαλιστικής οργάνωσης, εντείνοντας τον ατομισμό.

Η Ψηφιακή Πολιτιστική Βιομηχανία και τα Social Media

Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δημιουργούν «φούσκες φίλτρων» (filter bubbles) που αναπαράγουν την οργή και τη συνωμοσιολογία. Μετατοπίζουν τη συζήτηση από την οικονομική βάση (εκμετάλλευση, υπεραξία) στους τεχνητούς πολιτισμικούς πολέμους (woke vs anti-woke).

Παράλληλα, η Alt-Right εργαλειοποιεί την κουλτούρα των memes και τον ψηφιακό ψευδο-αντισυστημισμό, προσφέροντας στους απομονωμένους νέους εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους (μετανάστες, μειονότητες) αντί για τον πραγματικό ένοχο: τις σχέσεις παραγωγής του κεφαλαίου.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Τόμος 1, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (Κεφάλαιο περί «Φετιχισμού του Εμπορεύματος» — πώς οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων εμφανίζονται ως σχέσεις μεταξύ πραγμάτων/αλγορίθμων).

• Για τις νέες μορφές εκμετάλλευσης: «Οι εργασιακές σχέσεις στην ψηφιακή οικονομία και η στρατηγική του κεφαλαίου», ΚΟΜΕΠ, τ. 4/2023.

---

7. Η Μετατροπή της Τάξης «καθεαυτή» σε Τάξη «για τον εαυτό της» και το Πρόγραμμα του ΚΚΕ

Η κορυφαία στιγμή της ταξικής ωρίμανσης του προλεταριάτου είναι η μετάβασή του από την κατάσταση της «τάξης καθεαυτή» (Klasse an sich) στην κατάσταση της «τάξης για τον εαυτό της» (Klasse für sich). Η εργατική τάξη παύει να είναι μια απλή οικονομική κατηγορία ανθρώπων που πουλούν την εργατική τους δύναμη για να επιβιώσουν και μετατρέπεται σε συνειδητό υποκείμενο της ιστορικής της αποστολής. Αυτή η μετάβαση δεν είναι μια διαδικασία αυτόματης εξέλιξης, αλλά το αποτέλεσμα της συστηματικής παρέμβασης της επαναστατικής πρωτοπορίας.

Το σύγχρονο Πρόγραμμα του ΚΚΕ, όπως αναπτύχθηκε και εξειδικεύτηκε στα συνέδριά του, αποτελεί την ανώτερη πολιτική έκφραση αυτής της συνειδητοποίησης στον ελληνικό κοινωνικό-οικονομικό σχηματισμό. Το Πρόγραμμα δεν περιορίζεται σε μια λίστα άμεσων οικονομικών διεκδικήσεων, αλλά καθορίζει με επιστημονική ακρίβεια τον χαρακτήρα της εποχής μας και τον στρατηγικό στόχο του κινήματος:

• Ο Χαρακτήρας της Επανάστασης: Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ ξεκαθαρίζει ότι ο χαρακτήρας της επανάστασης στην Ελλάδα είναι σοσιαλιστικός. Στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού (ιμπεριαλισμός), δεν μεσολαβεί κανένα ενδιάμεσο «στάδιο» ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. Η εργατική τάξη, ως «τάξη για τον εαυτό της», απορρίπτει τις αυταπάτες της αστικής Αριστεράς για δήθεν «προοδευτικές» ή «αντινεοφιλελεύθερες» κυβερνήσεις διαχείρισης εντός του συστήματος και θέτει στο στόχαστρο την ίδια την καπιταλιστική ιδιοκτησία.

• Η Κοινωνική Συμμαχία: Η εργατική τάξη συγκροτεί τη δική της κοινωνική συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου (αυτοαπασχολούμενους, μικρούς αγρότες). Η συμμαχία αυτή, η οποία οικοδομείται στους καθημερινούς αγώνες, έχει σαφή αντιμονοπωλιακό και αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Στόχος της δεν είναι η βελτίωση του υπάρχοντος πλαισίου, αλλά η δημιουργία των προϋποθέσεων για την ανατροπή του.

• Η Σοσιαλιστική Οικοδόμηση και η Εργατική Εξουσία: Το Πρόγραμμα περιγράφει τις θεμελιώδεις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η εργατική τάξη παίρνει στα χέρια της την εξουσία (Δικτατορία του Προλεταριάτου), η οποία εκφράζεται μέσα από τις νέες μορφές εργατικής οργάνωσης (Εργατικά Συμβούλια) με αφετηρία τον χώρο δουλειάς. Οι βασικές παράμετροι αυτής της νέας κοινωνικής πραγματικότητας περιλαμβάνουν:

1. Την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής: Τα μονοπώλια, οι υποδομές, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες και η γη περνούν στην ιδιοκτησία όλης της κοινωνίας.

2. Τον Κεντρικό Επιστημονικό Σχεδιασμό της οικονομίας: Η παραγωγή δεν κινείται πλέον με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά με βάση τη διευρυνόμενη ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

3. Την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο: Η εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα.

• Η Στάση απέναντι στις Ιμπεριαλιστικές Ενώσεις: Η ταξική συνείδηση επιτάσσει την πλήρη αποδέσμευση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις (ΕΕ, ΝΑΤΟ). Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι η αποδέσμευση αυτή μπορεί να είναι πραγματική, προς όφελος του λαού, μόνο όταν συνδέεται οργανικά με την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και όχι υπό την ηγεσία μιας αστικής «πατριωτικής» κυβέρνησης που θα διατηρούσε τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ.

• Κ. Μαρξ, Η Αθλιότητα της Φιλοσοφίας, ριζοσπάστης 16 Μάρτη 2003  (για τη θεωρητική θεμελίωση της «τάξης για τον εαυτό της»).

• Για την ανάλυση της στρατηγικής του Κόμματος: «Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ: Η επιστημονική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα», ΚΟΜΕΠ, τ. 3-4/2013.

• Για τη σύγχρονη επεξεργασία της εργατικής εξουσίας: «Ο Κεντρικός Επιστημονικός Σχεδιασμός ως νομοτέλεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης», ΚΟΜΕΠ, τ. 6/2024.

---

Συμπέρασμα

Η ανατομία της εγκλωβισμένης συνείδησης αποδεικνύει ότι η φτωχοποίηση, από μόνη της, δεν αρκεί για την κοινωνική αλλαγή. Η αυθόρμητη αντίδραση είναι τυφλή και εύκολα χειραγωγήσιμη από την αστική τάξη (είτε μέσω του δεξιού συντηρητισμού είτε μέσω των σοσιαλδημοκρατικών αυταπατών).

Χωρίς τον «διαφωτισμό» της μάζας από την επαναστατική θεωρία, χωρίς τη μετατροπή της εργατικής τάξης από «τάξη καθεαυτή» (που ορίζεται απλά από τη θέση της στην παραγωγή) σε «τάξη για τον εαυτό της» (που έχει συνείδηση του ιστορικού της ρόλου), η οικονομική εξαθλίωση θα συνεχίσει να λειτουργεί ως κυματοθραύστης των εξεγέρσεων, μετατρέποντας τους εκμεταλλευόμενους σε οργανικά γρανάζια της ίδιας τους της καταπίεσης.

Τελική Βιβλιογραφική Σύνοψη:

• Κ. Μαρξ, Η Αθλιότητα της Φιλοσοφίας (η κλασική διάκριση μεταξύ «τάξης καθεαυτή» και «τάξης για τον εαυτό της»).

• «Το Κόμμα Νέου Τύπου ως καθοδηγητής της ταξικής πάλης: 120 χρόνια από το "Τι να κάνουμε;" του Λένιν», ΚΟΜΕΠ, τ. 2/2002.

Αρχική σύλληψη & κείμενο Σπύρος Παπαδόπουλος | Tragoudosavros 

Θεωρητική επιμέλεια & επεξεργασία Viva La Revolucion