Τα Χρήματα Δεν Αρκούν για να Κερδίσεις έναν Πόλεμο #Μαργαρίτης

Γιώργος Μαργαρίτης
1 ημ. ·
Η χρηματοδότηση του πολέμου

Το κεντρικό ζήτημα στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ ήταν η χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών - η χρηματοδότηση του επερχόμενου πολέμου κατά την κυρίαρχη αντίληψη. 

Τα δισεκατομμύρια είχαν την τιμητική τους στην Άγκυρα και το μόνο πρόβλημα ήταν η κατανομή των υποχρεώσεων ώστε να καλυφθεί το αναγκαίο ποσό.
Στις σχετικές αποφάσεις και προγραμματισμούς περίσσευαν οι «ευημερούντες αριθμοί». Μέσα σε ένα χρόνο οι στρατιωτικές δαπάνες του ΝΑΤΟ και των πέριξ αυτού χωρών αυξήθηκαν κατά 11%. 

Το σύνολο αγγίζει πλέον το ιλιγγιώδες -συγκριτικά με τα ως τώρα δεδομένα- ποσό των 1,8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με τις ΗΠΑ να καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του ποσού: 1 τρισεκατομμύριο και τριάντα τρία δισεκατομμύρια δολάρια. Σε απόσταση ακολουθούν η Γερμανία (147 δισεκατομμύρια), η Βρετανία (110), η Γαλλία (80), η Ιταλία (57), η Πολωνία (53), ο Καναδάς (52) και η Τουρκία (48). Αναλογικά η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στους πλέον ευσυνείδητους χρηματοδότες της πολεμικής προσπάθειας με 8,7 δισεκατομμύρια δολάρια – ποσό μικρό που όμως αντιπροσωπεύει το 3,5% του ΑΕΠ της ρημαγμένης χώρας. Σε μέσους όρους οι δαπάνες αυτές αντιπροσωπεύουν το 2,53% του ΑΕΠ των χωρών αυτών.
Να θυμίσουμε ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ βρίσκεται – σε πραγματικές τιμές- γύρω στα εκατό (100) τρισεκατομμύρια δολάρια, γεγονός που ανεβάζει τις παραπάνω δαπάνες στο 1,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ!!! Δεν είναι άσχημα για μια «ειρηνική», σε γενικές γραμμές, περίοδο.

 Πλην όμως τα ποσά αυτά, αποφασίστηκε στην Άγκυρα ότι δεν είναι αρκετά, δεν φτάνουν. 

Για το λόγο αυτό τέθηκε ως στόχος η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κάθε χώρας του ΝΑΤΟ στο 5% του εθνικού της ΑΕΠ: το 3,5% σε άμεσες στρατιωτικές δαπάνες και το 1,5% σε υποδομές που σχετίζονται με την πολεμική προετοιμασία. Ο χρονικός ορίζοντας που τέθηκε για την επίτευξη του στόχου αυτού ήταν το 2035.
Συγκριτικά με άλλες ανάλογες ιστορικές περιόδους, στις οποίες ο πόλεμος ήταν μια ορατή προοπτική, η εποχή μας έχει τόσα κοινά, όσο και διαφορές. 

Δεν μοιάζει, για παράδειγμα με τις παραμονές του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Στην δεκαετία 1930-1939 η άνοδος των στρατιωτικών δαπανών ξεκίνησε διστακτικά, μέχρι τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας στα 1934-1936, για τα πάρει κατακλυσμιαίες διαστάσεις στα 1938-1939. 

Στα 1934-1935 οι στρατιωτικές δαπάνες της Βρετανίας -αποικιακής αυτοκρατορίας με οικουμενικές στρατιωτικές υποχρεώσεις, μην το παραβλέπουμε- αντιπροσώπευαν το 2,8% του ΑΕΠ της Αυτοκρατορίας, ποσοστού συγκρίσιμου ή και κατώτερου με τα σημερινά επίπεδα. 

Στα 1938-1939, το τελευταίο έτος πριν τον πόλεμο, αντιπροσώπευαν το 7,7% του ΑΕΠ. 

Τον ίδιο χρόνο οι ΗΠΑ ξόδευαν μόλις το 1,2% του ΑΕΠ τους σε στρατιωτικές δαπάνες! Μόνο μετά την έναρξη του πολέμου οι πολεμικές πλέον δαπάνες αυξήθηκαν κατακόρυφα (Το 1939-1940, η Βρετανία στο 15% του ΑΕΠ, η Γερμανία στο 23% και οι ακόμα ουδέτερες Ιαπωνία στο 22%, Ιταλία στο 8% και ΗΠΑ στο 1,5-2,0%).
Μια άλλη διαφορά εντυπωσιάζει. Ενώ στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων το σύνολο σχεδόν της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών αφορούσε εξοπλισμούς με θεαματικά αποτελέσματα (από το 1935 ως το 1940, λόγου χάρη, αντικαταστάθηκε το σύνολο των πολεμικών αεροπλάνων των μετέπειτα εμπολέμων), σήμερα, τα ποσά που ξοδεύονται δεν έχουν ακόμα οδηγήσει σε θεαματική αύξηση των διαθέσιμων οπλοστασίων. 

Παρατηρούνται μάλιστα και τάσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση: ο πακτωλός χρημάτων που η Γερμανία εκταμίευσε για την πολεμική προετοιμασία συνοδεύτηκε από την ακύρωση της παραγγελίας μεγάλων φρεγατών, ακύρωση ή αναβολή προγραμμάτων για νέα άρματα μάχης και μαχητικά αεροπλάνα. 

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται στην Γαλλία αλλά και στις ίδιες τις ΗΠΑ (εγκατάλειψη σχεδίων για νέες φρεγάτες, διαφαινόμενη μείωση του αεροπορικού τους στόλου κλπ.).
Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις για το αντιφατικό αυτό φαινόμενο. Η πρώτη είναι οι ενεργές εστίες πολέμου, είτε στην Ουκρανία, είτε στην δυτική Ασία. 

Οι εστίες αυτές χρηματοδοτούνται -σε ρευστό και σε όπλα- από το δυτικό λεγόμενο στρατόπεδο και μετατρέπουν τις στρατιωτικές δαπάνες σε πολεμικές. 

Είναι δυσδιάκριτο το ποσοστό των γενικών στρατιωτικών δαπανών που «επενδύεται» στις δύο ενεργές εστίες πολέμου, τα δισεκατομμύρια όμως που ακούγονται μας αφήνουν να φανταστούμε το μέγεθος του προβλήματος. Αυτό συμβαίνει μάλιστα την ώρα που ο πιθανολογούμενος τελικός αντίπαλος ενάντια στον οποίο στρέφεται ο επανεξοπλισμός, την Κίνα εννοώ, δεν αντιμετωπίζει παρόμοια αιμορραγία πόρων και υλικών.
Το δεύτερο πιθανό στοιχείο είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στα ποσά που διατίθενται από τους ενδιαφερόμενους και στις παραγωγικές τους δυνατότητες. 

Για να το εξηγήσω καλύτερα: όσα χρήματα και αν διαθέσουν οι ΗΠΑ για την ναυπήγηση μεγάλων αεροπλανοφόρων, η τελευταία είναι απλώς αδύνατη με τις υποδομές και τις δυνατότητες της σημερινής ναυπηγικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. 

Το ίδιο ισχύει και για τα ευρωπαϊκά κράτη, για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό τους αλλά και για τις περιφερειακές εκείνες δυνάμεις που συμπορεύονται μαζί τους: η Αυστραλία πριν λίγα χρόνια προγραμμάτισε φιλόδοξα εξοπλιστικά σχέδια για το ναυτικό της τα όποια όμως στην πράξη ακυρώθηκαν εξαιτίας της αδυναμίας των εγχώριων ναυπηγείων.

Η θεαματική βελτίωση των παραγωγικών δυνατοτήτων του λεγόμενου δυτικού κόσμου, σε βαθμό ώστε να ανταποκριθεί στα διαθέσιμα για εξοπλισμούς κονδύλια, δεν είναι απλά θέμα αύξησης προϋπολογισμού. Δεν είναι μόνο υπόθεση κεφαλαίων και χρημάτων δηλαδή. 

Πιο ουσιαστικά ζητήματα αποτελούν τροχοπέδη στην προοπτική αυτή. 

Η πολεμική βιομηχανία, όπως κάθε άλλη βιομηχανία, απαιτεί μερικά προαπαιτούμενα για να υπάρξει και να λειτουργήσει: τα βασικά από αυτά είναι η ευχέρεια στην πρόσβαση πρώτων υλών, η φτηνή ενέργεια και κυρίως το άφθονο και φθηνό εργατικό δυναμικό. Πρόκειται για τα τρία στοιχεία που ο λεγόμενος δυτικός κόσμος δεν διαθέτει.
Ακόμα και εάν οι επιθετικές πολιτικές που εκφράζονται τόσο από τον πρόεδρο Τραμπ όσο και από τους πολεμοχαρείς ευρωπαίους ηγέτες, οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα – σε αποφασιστικές νίκες δηλαδή, τόσο σε βάρος της Ρωσίας, όσο και στην πετρελαιοφόρο δυτική Ασία – τότε θα επιλυθεί μέρος των αναφερθέντων προβλημάτων. 

Το ζήτημα της φθηνής ενέργειας και, εν μέρει, το ζήτημα των πρώτων υλών.

Εκείνο όμως που ούτε οι -αμφίβολες- στρατιωτικές επιτυχίες δεν μπορούν να επιλύσουν είναι το πρόβλημα του εργατικού δυναμικού. Έχουμε συχνά αναφερθεί σε αυτό. 

Οι γερασμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν μπορούν να το διαθέσουν ενώ η μαζική εισαγωγή εργατών από τις γύρω ζώνες, την Αφρική ιδιαίτερα, δημιουργεί άλλα προβλήματα και απειλεί ευθέως την συνοχή των ίδιων των κοινωνιών. 

Για αντικατάσταση πληθυσμών θα πρόκειται, ένα φαινόμενο που τόσα προβλήματα δημιούργησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Συνοψίζοντας, η πολεμική διάθεση, σε βαθμό υστερίας ενίοτε, δεν απουσιάζει από τις ηγεσίες του λεγόμενου δυτικού κόσμου, με πρόεδρο Τραμπ επικεφαλής. 

Δεν λείπουν ούτε τα χρήματα σε έναν κόσμο που κατέχει τα κλειδιά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού ζητήματος. Σε τελευταία ανάλυση οι πόλεμοι γίνονται ακόμα και όταν το χρήμα απουσιάζει και πολλές φορές κερδίζονται από τον πιο φτωχό. 

Αυτό που λείπει είναι τα βασικά: σίδερο και ατσάλι για να φτιαχτούν όπλα και άνθρωποι, εργάτες, που θα μετατρέψουν το ατσάλι σε στρατιωτικό υλικό – σε όπλα.

Κάτι τελευταίο περί Τουρκίας. Την τελευταία την αγαπούν πολύ και θα την αγαπήσουν περισσότερο, όλοι οι πολεμοχαρείς ηγέτες του κόσμου. Το γιατί είναι προφανές. Δεν είναι μόνο ότι διαθέτει βιομηχανικές υποδομές και πολεμική βιομηχανία – είναι ότι μπορεί να τις αναπτύξει ακόμα περισσότερο, να τις φέρει στο ύψος των αναγκών μιας ευρύτερης οικονομίας πολέμου. Το ανθρώπινο δυναμικό της και νεανικό είναι και διαθέσιμο. 

Απέδειξε δε ότι μπορεί εύκολα να ενσωματώσει εργατικό δυναμικό προερχόμενο από τις γύρω περιοχές (Συρία κλπ.). 

Της λείπει η φθηνή ενέργεια, η οποία όμως περισσεύει στις γειτονικές της περιοχές.

Μην πέσει κανείς από τα σύννεφα όταν (κοινοί) σύμμαχοι, φίλοι και εταίροι, σπεύσουν να συνδράμουν την Τουρκία στις φιλοδοξίες της για φθηνές πηγές ενέργειας και για τον έλεγχο των διαδρομών της – τον έλεγχο των γύρω θαλασσών δηλαδή. 

Ξεχάστηκα όμως- στην Αθήνα ετούτα τα σημαντικά τα έχουν αναθέσει στον κο Νετανιάχου. Οπότε κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει.

Σημείωμα στο σημερινό SLpress

(Δημοσιεύθηκε στο SLpress, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026, με τον τίτλο, «Τα χρήματα είναι αναγκαία αλλά όχι ικανά για να κερδίσεις ένα πόλεμο», σύνδεσμος στο πρώτο σχόλιο)

Η Φωτο από το gpt

Οι εμφάσεις στο κείμενο του Viva La Revolucion

Και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο

 

Takis Moschov:
«Chat Control: Και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο από ΕΕ - κυβερνήσεις - ομίλους»
Με τις ψήφους των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Λατινοπούλου στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου επιβλήθηκε τελικά η μεθόδευση να περάσει από το «παράθυρο» ο κανονισμός για την γενικευμένη παρακολούθηση των διαδικτυακών επικοινωνιών των πάντων, με το ψεύτικο πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση.
Έτσι, επισημαίνει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, «το "δόγμα" ΕΕ και κυβερνήσεων και των ομίλων "ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων" αποκτά τώρα τη νομική κατοχύρωσή του και για τις διαδικτυακές επικοινωνίες.
Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική πρόταση κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο για αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών αλλά τα κέρδη τους.

Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγούμενα, η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Ρ. Μέτσολα, κάλεσε τα κράτη-μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση κανονισμού (με απαράλλαχτη την αντιδραστική ουσία του), ώστε να την θέσει σε νέα ψηφοφορία στην ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κανονισμός θα αποτελέσει νόμο της ΕΕ παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο Ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, που εφαρμόζει επανειλημμένα: "θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε". Τέτοια είναι η "δημοκρατία" τους που με θράσος την πλασάρουν και σαν "πρότυπο".
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε και καταγγέλλει τόσο το εκτρωματικό περιεχόμενο του κανονισμού γενικευμένου φακελώματος, όσο και την απαράδεκτη μεθόδευση να επιβληθεί με το "έτσι θέλω".
Μονοπώλια, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις καταργούν το απόρρητο των επικοινωνιών και κάθε προστασία δεδομένων κίνησης στο διαδίκτυο, παραδίδοντάς τις στα χέρια των ομίλων. Επιτρέπει την "προληπτική" παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα "σάρωσης" εικόνων και βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές "εξαιρέσεις" που πέρασαν με τροπολογία στο νόμο για εφαρμογές τύπου Viber,WhatsApp , Signal κ.α .
Στην πραγματικότητα ο κανονισμός δεν αφορά την προστασία των παιδιών, απλά την εκμεταλλεύεται χυδαία, ώστε, στο όνομά της, να επιτρέψει την εφ’ όλης της ύλης γενικευμένη παρακολούθηση, χωρίς καμία πραγματική συμβολή στην προστασία των παιδιών.
Ο κανονισμός ξεσκεπάζει την κοροϊδία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που κατοχυρώνει δήθεν η ευρωενωσιακή νομοθεσία και ο "Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων" (GDPR) της ΕΕ.
Στο πλαίσιo του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε σύμπραξη με τα αστικά κράτη, οι λαοί και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται πολλαπλά εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στα φαινόμενα σήψης που γεννάει, όπως η εκμετάλλευση των παιδιών, η πολύμορφη κακοποίησή τους. Γι’ αυτό κι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί την προστασία των παιδιών, αλλά και των λαϊκών ελευθεριών είναι αυτός της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, με την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που την υπηρετούν».

902 -

Drones: Μύθος και Πραγματικότητα στο Σύγχρονο Πόλεμο

Γιώργος Μαργαρίτης
6,7,26 ημ. ·
Ο φετιχισμός των νέων όπλων
(δημοσιεύθηκε στο SLpress στις 5 Ιουλίου 2026, σύνδεσμος παρακάτω)

Στη δεκαετία του 1880 ο πόλεμος στην θάλασσα άλλαζε καταιγιστικά μορφή. Ο ατμός είχε πλέον επικρατήσει πλέον απόλυτα σε βάρος των ιστίων ως κινητήρια δύναμη των πλοίων με μόνο μειονέκτημα τον δραματικό περιορισμό της αυτονομίας των πολεμικών πλοίων. 

Το ξύλο, ως υλικό κατασκευής, είχε αντικατασταθεί από τον χάλυβα -με μία μικρή παρεκβολή του σιδήρου. 

Τα πλοία έγιναν πιο σταθερά με το νέο υλικό και προπαντός πιο ελαφριά, γεγονός που επέτρεπε την αύξηση του μεγέθους, των υλικών και των όπλων που μπορούσαν να μεταφέρουν. 

Οι ταχύτητες των στόλων πέρασαν γρήγορα από τους 6-7 κόμβους των παλιών ιστιοφόρων στους 8-10 κόμβους των πρώτων ατμοπλοίων (του αμερικανικού εμφυλίου) και, αμέσως μετά, στους 16-18 κόμβους, ταχύτητα ικανοποιητική ως τις παραμονές του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. 

Τα πυροβόλα ακολούθησαν την εξέλιξη. Το μέγεθος και το βάρος τους περιόρισε τους αριθμούς τους, η ισχύς όμως του ατμού επέτρεψε την εγκατάστασή τους σε περιστρεφόμενους πύργους, επιτρέποντας βολές προς κάθε κατεύθυνση. 

Το εκτόπισμα από τους 2-3.000 τόνους των ιστιοφόρων πλοίων γραμμής πέρασε στις 4-5.000 τον καιρό του Αμερικανικού Εμφυλίου και του Σουέζ και αμέσως μετά πέρασε το όριο των 10.000 τόνων.

 Στα 1900 τα βασικά πλοία των μεγάλων στόλων είχαν ήδη εκτόπισμα 16-18.000 τόνων.

Έπειτα εμφανίστηκε η τορπίλη. Πειραματική στον Αμερικανικό Εμφύλιο, γνώρισε δόξες στις δύο επόμενες δεκαετίες αν και καμία σύγκρουση ανάμεσα στους ισχυρούς στόλους της εποχής δεν επισημοποίησε την πραγματική της ισχύ. 

Ο φόβος όμως που προκάλεσε ήρθε για να μείνει. 

Ξαφνικά η αύξηση του μεγέθους και της διαμέτρου των πυροβόλων δεν ήταν ασφαλές κριτήριο για την ισχύ των μεγάλων στόλων. Ένα ασήμαντο, διακριτικά μικρό σκάφος, μια ατμάκατος ικανή να μεταφέρει τορπίλες έθετε σε αμφισβήτηση όλη την αρχιτεκτονική των στόλων μάχης. Ούτε το μέγεθος, ούτε η ισχύς των πυροβόλων, ούτε οι θώρακες γύρω από την ίσαλο γραμμή αποτελούσαν πλέον επαρκείς εγγυήσεις για τις μάχιμες δυνατότητες των πλοίων μάχης.

Οι νέες απειλές προκάλεσαν ατελείωτες συζητήσεις τις οποίες τροφοδοτούσαν συνεχών οι πρόοδοι της τεχνολογίας: οι εφαρμογές του ηλεκτρισμού ήταν το τότε πεδίο εντυπωσιακών εξελίξεων. 

Τα αντίμετρα απέναντι στον «ύπουλο» νέο εχθρό εμφανίστηκαν και εξαπλώθηκαν σχεδόν αμέσως. 

Τα ισχυρά πλοία πριν ακόμα παγιώσουν την νέα διάταξη του οπλισμού τους – ένας πύργος με ένα ή δύο βαριά πυροβόλα στην πλώρη και ένας αντίστοιχος στην πρύμνη – βρέθηκαν στην ανάγκη να επιστρέψουν σε προγενέστερες μορφές. 

Ο πλευρικός οπλισμός επανεμφανίστηκε θριαμβευτικά. 

Όσο οι φόβοι μεγεθύνονταν τόσο ο «δευτερεύων» οπλισμός πολλαπλασιαζόταν. Σε πύργους ή σε θυρίδες εμφανίστηκαν πλήθος πλευρικά πυροβόλα κάθε είδους, διαμετρήματος και ταχυβολίας. 

Εκεί γύρω στα 1880 τα μεγάλα πλοία μάχης άρχισαν να θυμίζουν βαριά «δίκροτα» ή «τρίκροτα» ιστιοφόρα της ναπολεόντειας εποχής. Οι θυρίδες στα πλευρά τους πολλαπλασιάστηκαν, τα «ταχυβόλα» πλημμύρισαν τα καταστρώματά τους και οι θώρακες κατέβηκαν κάτω από την ίσαλο γραμμή. Τα πλοία της γενιάς αυτής θύμιζαν πλωτά φρούρια ή μάλλον «πλωτά ξενοδοχεία» (hotels flottants) όπως τα ονόμασαν οι ευφυείς Γάλλοι. 

Οι μικροί αναθάρρησαν. Κάθε δευτερεύον ή τριτεύον ναυτικό στον κόσμο (δεν υπήρχαν και πολλά σε καιρούς οικουμενικής αποικιοκρατίας) έσπευσε να αποκτήσει μερικούς στολίσκους τορπιλοβόλων. Θα έπρεπε να περιμένουμε του Βαλκανικούς πολέμους για να δούμε πραγματικό πλήγμα από τορπιλοβόλο σε κύριο πλοίο μάχης (τα βουλγαρικά τορπιλοβόλα έπληξαν τα τουρκικά «θωρηκτά» στην Μαύρη θάλασσα και ένα ελληνικό αντίστοιχο έπληξε το παροπλισμένο/πλωτή αποθήκη «Φετίχ Μπουλέντ» στη Θεσσαλονίκη).
Όλη η περίπλοκη όσο και θεαματική νέα αρχιτεκτονική των πλοίων ως αντίμετρα κατά των νέων όπλων αποδείχθηκε άνευ αντικειμένου. 

Η τορπίλη θα αποδείκνυε την αξία της πολύ αργότερα διαμέσου των υποβρυχίων και των αεροπλάνων. Τα τορπιλοβόλα έμειναν ως μικρής αξίας βοηθητικά πλοία στους στόλους των φτωχών ειδικά. 

Το παράξενο είναι ότι ο τύπος των πλοίων που γεννήθηκε από την ανάγκη αντιμετώπισής τους παρέμεινε και παραμένει ως βασικό στοιχείο σε κάθε πολεμικό ναυτικό: τα αντιτορπιλικά συνέχισαν να υπάρχουν μετά των τέλος των τορπιλοβόλων τα οποία επρόκειτο να καταδιώξουν.

 
Και ξαφνικά επήλθε η τομή. Γύρω στα 1906 όλες οι φοβίες που είχε γεννήσει η τορπίλη αιφνίδια ξεχάστηκαν. Το νέο είδος πολεμικού πλοίου ήταν το «Δρεδνώτ», του οποίου κύριο χαρακτηριστικό ήταν ο εξοπλισμός του με ένα και μοναδικό τύπο βαρέως πυροβόλου σε πολλαπλούς μάλιστα πύργους που μπορούσαν να στρέψουν τις κάννες σε οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσαν. Ήταν φτιαγμένο για μονομαχίες πυροβολικού, θωρηκτό εναντίον θωρηκτού, πλοίο «μάχης» ενάντια σε ισότιμο πλοίο «μάχης». 

Τα πλευρικά πυροβόλα που στόχευαν με αλλεπάλληλους φραγμούς στην απόκρουση τορπιλικών επιθέσεων εξαφανίστηκαν για λίγο καιρό. Επανήλθαν με άλλη μορφή αργότερα. Το δευτερεύον πυροβολικό γνώρισε στη συνέχεια μεγάλες δόξες – ο εχθρός του όμως πλέον ήταν τα αεροπλάνα, όχι τα τορπιλοβόλα. Στην Γιουτλάνδη οι τορπίλες χρησιμοποιήθηκαν μόνο για να υποχρεώσουν την αντίπαλη γραμμή παραγωγής (μάχης) να ελιχθεί, να σπάσει τη συνοχή της και να ξοδέψει χρόνο για να ανασυνταχθεί. Οι τορπίλες δεν εξαφανίστηκαν από το οπλοστάσιο των ναυτικών όπλων. Έπαψαν όμως να είναι κάτι το ξεχωριστό, ικανό να εκβιάσει το αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Η μακρά ετούτη ιστορική εισαγωγή ήρθε να υπενθυμίσει μια από τις πολλές συζητήσεις που έχουν ως τώρα γίνει, πάνω στα νέα όπλα, στα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα και στην εκπορευόμενη από τις απειλές που αντιπροσωπεύουν αλλαγή της μορφής του πολέμου. 

Η σημερινή συζήτηση για τα «μη επανδρωμένα» οχήματα, εναέρια, θαλάσσια ή υποβρύχια, «αυτοκτονίας» ή μη και όλη την εκπορευόμενη «ρομποτική» μορφή και διάσταση του πολέμου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την παθιασμένη συζήτηση του προ-περασμένου αιώνα πάνω στις τορπίλες και την επίδραση τους στο ναυτικό πόλεμο. 

Οι «ειδικοί» του πολέμου θαμπωμένοι από την υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα και την προσιτή τιμή -σε σχέση με τις χαλύβδινες πλωτές πυροβολαρχίες των πλοίων μάχης- υπέθεσαν ότι ο πόλεμος θα άλλαζε μορφή: θα προσαρμοζόταν στις δυνατότητες του νέου όπλου. 

Έγινε το αντίθετο: η τορπίλη προσαρμόστηκε στα δεδομένα του πολέμου και έγινε μία ακόμα παράμετρος σε ένα οπλοστάσιο που συνεχώς εξελισσόταν.

 
Τα «μη επανδρωμένα» γέννησαν πλήθος προσδοκίες με την εμφάνισή τους. Πάνω σε αυτά οικοδομήθηκε η εικόνα του μελλοντικού πολέμου όπου μηχανή θα πολεμά τη μηχανή και όπου οι πολεμιστές θα χειρίζονται κονσόλες όπως τα παιδιά στα video-game. 

Ετούτη η πεποίθηση απλώθηκε ακαταμάχητη ενισχυμένη από το γεγονός ότι τα «μη επανδρωμένα» μεταδίδουν εύκολα «εικόνα» - εικόνα από τα έργα και τη δράση τους. Καμία οβίδα πυροβολικού δεν μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο. 

Οι εικόνες πιστοποίησαν ότι οι «δρόνοι» σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά! Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάσει. Στον πόλεμο όλα τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικό με την «φονικότητά» τους. 

Αν δηλαδή σκοτώνουν και καταστρέφουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις «χαζές» οβίδες ή από όποιο άλλο οπλικό σύστημα. Οι σχετικές στατιστικές απουσιάζουν εκκωφαντικά από το πλούσιο σε άλλες πληροφορίες διαδίκτυο.
Οι ισοπεδωμένες πόλεις, οι σωροί των ερειπίων, τα χιλιοτρυπημένα από βλήματα πεδία των μαχών δεν οφείλουν την εικόνα τους σε δρόνους και «μη επανδρωμένα». 

Οι οβίδες του πυροβολικού, οι ρουκέτες, οι βόμβες των αεροπλάνων, οι πύραυλοι, είναι προφανώς τα εργαλεία του ολέθρου στην περίπτωση αυτή. 

Σε τελευταία δε ανάλυση οι πόλεμοι εξακολουθούν να μετριόνται με «σημαίες στο έδαφος», με παρουσία στρατιωτών δηλαδή. 

Την επιτυχία, τη νίκη την ορίζει η παρουσία ανθρώπων, όχι μηχανών.
Ο ενθουσιασμός της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ημέτερου υπουργείου Άμυνας ως προς τη «νέα μορφή του πολέμου» βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των καιρών. 

Σε γερασμένες κοινωνίες είναι οπωσδήποτε γοητευτική η ιδέα να πολεμούν μηχανές στη θέση των ανθρώπων. Από αυτό το σημείο όμως ως την επαγγελλόμενη «αλλαγή της μορφής του πολέμου» η απόσταση είναι τεράστια. 

Τα «μη επανδρωμένα» κάθε είδους και μορφής έκαναν με την εμφάνισή τους περισσότερο περίπλοκο το πεδίο της μάχης δεν έδειξαν όμως ικανά να κερδίσουν έναν πόλεμο. 

Είναι αμφίβολο εάν η υπερκατανάλωση «δρόνων» έχει επηρεάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία περισσότερο από ότι η καταχρηστική προσφυγή στο κλασσικό πυροβολικό στις πρώτες φάσεις του πολέμου.

 Η στασιμότητα στα μέτωπα του πολέμου αυτού δεν οφείλεται σε όποιες καινοτομίες αλλά σε κάτι που από καιρό γνωρίζει η στρατιωτική ιστορία: οι αντίπαλοι δεν επιθυμούν να «καταναλώσουν» -υπέρμετρα και πολιτικά επώδυνα- το μόνο «υλικό» που κερδίζει πολέμους: ανθρώπινες ζωές δηλαδή.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Δυτική Ασία. 

Το Ισραήλ έχει προσφύγει σε γενοκτονία, έχει καταστρέψει και ισοπεδώσει το γύρω του σύμπαν. Δεν μπορεί όμως να πετύχει αποφασιστική νίκη καθώς δεν είναι πρόθυμο να «καταναλώσει» «δικό του» ανθρώπινο δυναμικό. Σε αυτό δε το αδιέξοδο ουδείς «δρόνος» μπορεί να πάρει την θέση των αναλώσιμων πολεμιστών.

Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΕΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ

Κυκλοθυμικός
24 λ. ·

Μπορεί να πέρασαν περίπου 20 χρόνια απ’ όταν σπούδαζα στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ακόμα θυμάμαι μια από τις βασικές αρχές που είχα μάθει στο μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου…

Με βάση το ελληνικό σύνταγμα, η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης αξίας θεωρείται θεμελιώδης αρχή που υπερέχει έναντι του στόχου της σύλληψης ενός δραπέτη ή ενός υπόπτου. Αυτό το σκεπτικό προκύπτει από διάφορες διατάξεις:

- Το Άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος ορίζει ότι η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
- Το Άρθρο 5 παρ. 2 προστατεύει τη ζωή, την τιμή και την ελευθερία όλων όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια.
- Επιπλέον, η Ελλάδα δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της οποίας το δικαίωμα στη ζωή (άρθρο 2) έχει ιδιαίτερα αυστηρή προστασία.
- Τέλος, η χρήση βίας πρέπει να διέπεται από την αρχή της αναλογικότητας (με απλά λόγια δεν πυροβολώ σπουργίτια με κανόνι)

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η αστυνομία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει θανατηφόρα ή δυσανάλογη βία απλώς και μόνο για να αποτρέψει τη διαφυγή κάποιου ύποπτου ή ακόμα και κρατούμενου. Για παράδειγμα, αν ένας ύποπτος τρέχει για να ξεφύγει άοπλος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ζωή των αστυνομικών ή των πολιτών, η αστυνομία δεν μπορεί να τον πυροβολήσει για να τον συλλάβει. Γιατί πολύ απλά με βάση τους νόμους του αστικού κράτους, που η αστυνομία εφαρμόζει (ή πρέπει να εφαρμόζει) η σύλληψη ενός δραπέτη δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Αυτά για να τελειώσει μια και καλή η κουβέντα διαφόρων που σήμερα υποστηρίζουν ότι καλά έκαναν οι τύποι με την στολή και πυροβόλησαν πισώπλατα, στο κεφάλι, έναν ύποπτο που έτρεχε να τους ξεφύγει άοπλος, χωρίς εκείνη την στιγμή να υπάρχει κίνδυνος από τον ύποπτο για την ζωή την δική τους ή των πολιτών. Το ξέρω, θα σοκάρω ορισμένους που δεν τους χαλάει να έχουμε νεκρούς φτωχοδιαβόλους, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έτσι λειτουργεί και ορθώς λειτουργεί το αστικό κράτος που τόσο αγαπάνε.

Αφού λοιπόν κλείσαμε την νομική κουβέντα, πάμε τώρα στην κοινωνιολογική… 

Πριν κάτι μήνες ένας γνωστός επιχειρηματίας, την ώρα που τα όργανα της τάξης πήγαν να τον συλλάβουν μέσα στο ΣΕΦ, την κοπάνησε παρέα με τους μπράβους του, μπήκε στο αμάξι του και την στιγμή που ένας αξιωματικός προσπάθησε να μπει μπροστά από το SUV του για να τον σταματήσει, ο οδηγός έβαλε μπροστά, πήγε να τον πατήσει και έφυγε.

 Σας θυμίζει κάτι άραγε με την σημερινή περίπτωση και την ανακοίνωση που έβγαλε πριν λίγες ώρες η αστυνομία; Εκεί όμως οι αστυνομικοί που ήταν μπροστά δεν έβγαλαν όπλο, δεν πυροβόλησαν (και πολύ καλά έκαναν), δεν καταδίωξαν… 

Για την συγκεκριμένη περίπτωση κανένας από εκείνους που σήμερα ζητούσαν αίμα και δικαιολογούσαν αυτούς που πυροβόλησαν, δεν βγήκε να πει ότι έπρεπε να του ρίξουν στο ψαχνό, ότι στις ΗΠΑ έτσι γίνεται (από πού και ως πού οι ΗΠΑ είναι παράδειγμα προς μίμηση ειδικά στην οπλοχρησία) και ότι οι αστυνομικοί δεν γίνεται να μας χαϊδεύουν το κεφάλι κλπ κλπ. Γιατί;

 Επειδή πολύ απλά ο συγκεκριμένος ήταν πλούσιος.

 Επειδή οι αρρωστημένες ιδέες τους θέλουν να εφαρμόζονται αλα καρτ. Στους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους γκέι, τους τοξικοεξαρτημένους, τους αναρχικούς, τους φτωχοδιαβόλους. Επειδή αυτούς μισούν. Μισούν όποιον είναι διαφορετικός από αυτούς, όποιος είναι πιο φτωχός από αυτούς. Μισούν τον ευάλωτο. Επειδή έτσι έμαθαν. Να θεωρούν ότι για την κατάντια τους φταίει ο φτωχοδιάβολος και όχι το σύστημα που τους καταπιέζει, τους εκμεταλλεύεται και παράγει Κορκονείς για να τους “φυλάνε”.

Θέλετε να το πάω και ένα βήμα ακόμα πιο πέρα; Και ωφελιμιστικά να το δoυν, εντελώς με βάση την δική τους πάρτη, τον εαυτούλη τους βρε αδερφέ (μιας και ο εαυτός τους είναι το μόνο που αγαπάνε οι συγκεκριμένοι), αν είναι οκ με το να συμπεριφέρονται οι αστυνομικοί λες και είναι σερίφηδες σε γουέστερν και να κουβαλάει όπλο και εξουσία κόσμος που είτε είναι ακραία ρατσιστής, είτε έχει περάσει κάτι αστεία ψυχομετρικά, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει ούτε νεροπίστολο, ποιος τους εγγυάται ότι αυτός ο τύπος δεν θα το χρησιμοποιήσει και πάνω τους. Επειδή τον κοίταξαν κάπως, επειδή έκαναν μια περίεργη κίνηση ενώ πήγαιναν να βγάλουν την ταυτότητά τους, επειδή του φάνηκαν ύποπτοι, επειδή απλά δεν του άρεσε η φάτσα τους.

Και για να κλείσουμε την κοινωνιολογική κουβέντα και να την συνδυάσουμε λίγο και με πολιτική ανάλυση μιας και είμαστε κολλημένοι αριστεροί, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά, η δημόσια συζήτηση ξεκινά από το ίδιο σημείο…

  “Ήταν ένας κακός αστυνομικός; Ήταν μήπως μια άτυχη στιγμή;”. 

Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό. Πως γίνεται τέτοια περιστατικά επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, σε διαφορετικές χώρες. 

Πρόσφατα στις ΗΠΑ ήταν οι 2 νεκροί από πράκτορες της ICE ή λίγα χρόνια πιο πριν οι Φλόιντ. 

Σε εμάς ο Γρηγορόπουλος, οι Ρομά στο Πέραμα και την Θεσσαλονίκη, ο Καλτεζάς παλαιότερα. 

Στην Τουρκία ο Μπερκίν Ελβάν.

 Στο Λονδίνο πριν από 20 χρόνια περίπου ένας Βραζιλιάνος που δεν σταμάτησε στο μετρό σε αστυνομικό έλεγχο. Οι κοινωνίες διαφέρουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι στολές έχουν διαφορετικά χρώματα, όμως το μοτίβο επανεμφανίζεται. Μαύροι, ρομά, μετανάστες, φτωχοί, πολιτικοί διαδηλωτές, αναρχικοί ή άνθρωποι που βρίσκονται ήδη στο περιθώριο.

Μήπως τελικά αυτά τα περιστατικά δεν είναι μια απλή σύμπτωση; Μήπως η αστυνομική βία δεν προϊόν μερικών κακών αστυνομικών, αλλά συνέπεια του ίδιου του ρόλου της αστυνομίας; Αυτό γιατί η αποστολή της δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση του εγκλήματος. Είναι, πάνω απ' όλα, η προστασία της κρατικής τάξης και των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας. Και όταν μια κοινωνική ομάδα ή ένα πολιτικό κίνημα θεωρείται απειλή για αυτή την τάξη, η καταστολή γίνεται ευκολότερα αποδεκτή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός είναι δολοφόνος. Σημαίνει όμως ότι οι θεσμοί διαμορφώνουν συμπεριφορές. Όταν η εκπαίδευση, η επιχειρησιακή κουλτούρα και ο δημόσιος λόγος παρουσιάζουν ορισμένες ομάδες ως επικίνδυνες, ο αστυνομικός μαθαίνει να τις αντιμετωπίζει πρώτα ως ύποπτες και μετά ως ανθρώπους. Οι ρομά δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ένας βιομήχανος. Οι μαύροι σε πολλές δυτικές κοινωνίες δεν αντιμετωπίζονται όπως οι λευκοί. Ένας αναρχικός διαδηλωτής δεν αντιμετωπίζεται όπως ένας νεοναζί που ζητάει κεφάλια κομμουνιστών. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις δεν μένουν έξω από τα αστυνομικά τμήματα, αλλά εισέρχονται μαζί με τους ανθρώπους που υπηρετούν σε αυτά.

Παράλληλα, η ατιμωρησία λειτουργεί ως μηχανισμός αναπαραγωγής της βίας. Όταν οι έρευνες καθυστερούν, όταν οι ευθύνες σπάνια αποδίδονται ή όταν η υπέρμετρη χρήση βίας παρουσιάζεται εξαρχής ως νόμιμη αντίδραση, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ορισμένες ζωές αξίζουν λιγότερο από άλλες. Έτσι, η εξαίρεση κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα.

Και τέλος, η εξουσία δεν χρειάζεται να ασκεί συνεχώς βία. Αρκεί να γνωρίζουν όλοι ότι μπορεί να την ασκήσει. Αυτή είναι η βαθύτερη λειτουργία της καταστολής, μιας και δεν αφορά μόνο όσους χτυπιούνται ή σκοτώνονται, αλλά και όσους παρακολουθούν. Είναι ένα μήνυμα προς ολόκληρη την κοινωνία για τα όρια της αμφισβήτησης.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται μόνο με καλύτερη εκπαίδευση ή με αυστηρότερες πειθαρχικές ποινές. Αυτά μπορεί να περιορίσουν ορισμένες καταχρήσεις, αλλά δεν αλλάζουν τον βασικό προσανατολισμό ενός θεσμού που έχει σχεδιαστεί για να επιβάλλει την κρατική εξουσία. 

Όσο η κοινωνική ανισότητα, ο αποκλεισμός και η συγκέντρωση εξουσίας παραμένουν, η καταστολή θα αναζητά πάντοτε τους ίδιους ανθρώπους. Τις ίδιες κοινωνικές ομάδες. Όσους περισσεύουν, όσους αντιστέκονται και όσους αμφισβητούν.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος τράβηξε τη σκανδάλη. Είναι ποιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα παράγει ξανά και ξανά τις συνθήκες ώστε κάποιοι άνθρωποι να θεωρούνται περισσότερο αναλώσιμοι από άλλους. 

Όσο αυτή η ερώτηση μένει αναπάντητη, οι νεκροί θα αλλάζουν ονόματα, χώρες, χρώμα, αλλά όχι πρόσωπo.

Και για να κλείσω με έναν στίχο από τους Social Waste (Official) :

Σου γράφω απόψε που στα μάτια κοιταζόμαστε
Μήπωσ κι ενώσουμε επιτέλουσ τισ φωνέσ
Μήπωσ και αρχίσουμε και να συνενογιόμαστε
Μεσ στο ποτήρι μου ρακί και serefe
Βαρύ τσιγάρο και οι στάχτεσ στο τασάκι
Βαριά μασ λάβωσαν απόψε αδερφέ
Απόψε σκότωσαν ένα μου καρντασάκι

Θα τανε δε θα 'ταν 15
Λέει τον φωνάζανε berkin
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Κι ήταν καρντάσι από τα μέρη του nazim
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Τον δολοφόνησε η εκεί αστυνομία
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Η αδερφή του κράτουσ ήταν πάντα η βία

 

O Πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ για τη Λήξη των Επιδοτούμενων Χειρουργείων

Δήλωση του προέδρου της ΟΕΝΓΕ Γιάννη Γαλανόπουλου με αφορμή τη λήξη του προγράμματος επιδοτούμενων χειρουργείων από το ταμείο ανάκαμψης.
«Η λήξη του προγράμματος των επιδοτούμενων απογευματινών και ιδιωτικών χειρουργείων από το Ταμείο Ανάκαμψης αναδεικνύει αυτά που από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει:
Οι μεγάλες αναμονές στα τακτικά χειρουργεία δημιουργήθηκαν από την έλλειψη διαθέσιμων χειρουργικών αιθουσών. Για την ακρίβεια από τη μεγάλη έλλειψη προσωπικού που δεν επιτρέπει να λειτουργήσουν οι χειρουργικές αίθουσες που υπάρχουν υλικοτεχνικά. Συγκεκριμένα, μόνο στην Αττική παραμένουν κλειστές 100 από τις 210 χειρουργικές αίθουσες. Η πανδημία, και η μετατροπή των νοσοκομείων σε νοσοκομεία μιας νόσου, συνέβαλε σε έναν βαθμό, αλλά δεν ήταν η μόνη, ούτε η βασική αιτία στις πολυετείς αναμονές για τακτικά χειρουργεία.
Η "αξιοποίηση" κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης για επιχορήγηση απογευματινών χειρουργείων και για τη διενέργεια επεμβάσεων στα ιδιωτικά νοσοκομεία συνέβαλε:
Πρώτον, στην προσπάθεια της κυβέρνησης να νομιμοποιηθεί ηθικά σε υγειονομικούς και ασθενείς η ιδιωτικοοικονομική λειτουργία των νοσοκομείων, το απαράδεκτο και αισχρό μετρό του τιμοκατάλογου στα χειρουργεία, το νόμιμο φακελάκι.
Δεύτερον, στην προκλητική επιδότηση του ιδιωτικού τομέα με διπλάσιες αποζημιώσεις για τις επεμβάσεις σε σχέση με το Κλειστό Ενοποιημένο Νοσήλιο που αποζημιώνει ο ΕΟΠΥΥ στα δημόσια νοσοκομεία.
Δεν αρνείται κανείς ότι ορισμένοι ασθενείς κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο να κάνουν το πολυπόθητο χειρουργείο τους, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος να χειρουργηθούν χωρίς να πληρώσουν άμεσα.
Τι δεν λέει όμως το υπουργείο Υγείας και η κυβέρνηση; Οτι αυτά τα χειρουργεία κάθε άλλο παρά δωρεάν ήταν, μιας και τα ευρωπαϊκά κονδύλια είναι και δικά μας λεφτά, από την τσέπη και των Ελλήνων φορολογουμένων δηλαδή. Οτι εκατοντάδες ασθενείς που δεν επέλεξαν να χειρουργηθούν στον ιδιωτικό τομέα, διαγράφηκαν από τις λίστες, γεγονός που οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη καθυστέρηση στη θεραπεία τους. Και βέβαια το κυριότερο που κρύβουν είναι ότι τώρα που τελείωσε το Ταμείο Ανάκαμψης, καμία μόνιμη παρακαταθήκη δεν έμεινε στο σύστημα Υγείας. Καμία παραπάνω αίθουσα χειρουργείου δεν άνοιξε και άρα σε λίγο καιρό οι λίστες θα είναι πάλι στα προηγούμενα και σε χειρότερα επίπεδα.
Μόνη λύση είναι η ικανοποίηση των διεκδικήσεων της ΟΕΝΓΕ για μαζικές προσλήψεις μόνιμων γιατρών, νοσηλευτών, τραυματιοφορέων και συνολικά όλου του απαραίτητου υγειονομικού προσωπικού με μια ενιαία προκήρυξη όλων των κενών θέσεων και διπλασιασμό των καθαρών αποδοχών των νοσοκομειακών γιατρών. Αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, καμία πληρωμή από τους ασθενείς, είτε άμεση είτε έμμεση. Καμία εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα Υγείας».

Το αίμα έβαψε το λιμάνι της Σερίφου.

Semina Digeni

Παρακολουθώντας κι απόψε στην ΕΡΤ, τη σειρά "Από ήλιο σε ήλιο", σκεφτόμουν πως υπάρχουν τηλεοπτικές σειρές που καταφέρνουν ν ανασύρουν από τη λήθη, κομμάτια της συλλογικής μνήμης ενός λαού, μετατρέποντας την ιστορία σε ζωντανή εμπειρία.
Η σειρά αυτή, (που στηρίζεται στην ομώνυμη διλογία της Μαίρη Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη των εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ), με φόντο τη Σέριφο των αρχών του 20ού αιώνα και επίκεντρο την αιματηρή απεργία των μεταλλωρύχων του 1916, δεν αφηγείται απλώς ένα ιστορικό γεγονός. ΄

Αναδεικνύει μια ολόκληρη εποχή κοινωνικής αδικίας, ταξικής εκμετάλλευσης και ανθρώπινης αντοχής. Φέρνει στο προσκήνιο τους ανθρώπους που δούλευαν κυριολεκτικά «από ήλιο σε ήλιο», από την ανατολή έως τη δύση, σε συνθήκες αδιανόητες.
Η Σέριφος εκείνων των χρόνων δεν ήταν το κυκλαδίτικο νησί των διακοπών και της ανεμελιάς. Ήταν ένας τόπος σκληρής εργασίας, πόνου, ιδρώτα, τραυματισμών και θανάτου. Στα έγκατα της γης, οι μεταλλωρύχοι κατέβαιναν καθημερινά για να εξορύξουν σιδηρομετάλλευμα, που απέφερε τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες των μεταλλείων.
Άνδρες και πολλές φορές παιδιά ακόμη, εργάζονταν και δεκαπέντε ώρες την ημέρα χωρίς ουσιαστικά μέτρα ασφαλείας, χωρίς ασφάλιση, χωρίς δικαιώματα.
Η σειρά αποτυπώνει με δύναμη αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Οι εργάτες παρουσιάζονται όχι ως αφηρημένοι ήρωες μιας ιστορίας, αλλά ως άνθρωποι με πρόσωπο, οικογένεια, όνειρα και φόβους.
Η κάμερα καταγράφει την εξάντληση στα πρόσωπά τους, τη μαύρη σκόνη στο δέρμα τους, την αγωνία των γυναικών που περιμένουν κάθε βράδυ να επιστρέψουν οι δικοί της ζωντανοί.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανάδειξη του συστήματος εκμετάλλευσης, που είχε εγκαθιδρυθεί στα μεταλλεία. Η εταιρεία, που βρισκόταν υπό τον έλεγχο ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων και διοικούνταν από Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους παράγοντες της εποχής, αντιμετώπιζε τους εργάτες ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό. Εκείνο που είχε σημασία ήταν η παραγωγή και το κέρδος. Ο άνθρωπος ερχόταν δεύτερος.
Οι μεταλλωρύχοι της Σερίφου δεν ζητούσαν πλούτη. 

Ζητούσαν το αυτονόητο. Οκτάωρη εργασία. Καλύτερες συνθήκες ασφάλειας. Ανθρώπινη μεταχείριση. Το αίτημά τους ήταν μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι σε ένα καθεστώς που θεωρούσε φυσικό να εξαντλεί τους ανθρώπους, μέχρι τα όρια της αντοχής τους.
Η κορύφωση ήρθε τον Αύγουστο του 1916. Η απεργία που οργάνωσαν οι μεταλλωρύχοι, αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες στιγμές του ελληνικού εργατικού κινήματος. Οι εργάτες αρνήθηκαν να φορτώσουν το μετάλλευμα στα πλοία. Η απάντηση της εξουσίας ήταν βίαιη. Η χωροφυλακή άνοιξε πυρ εναντίον των απεργών.
Το αίμα έβαψε το λιμάνι της Σερίφου.
Νεκροί εργάτες έπεσαν στο χώμα διεκδικώντας δικαιώματα αυτονόητα.
Η θυσία τους δεν ήταν μάταιη.

 Η απεργία της Σερίφου έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πρώτους μεγάλους εργατικούς αγώνες της χώρας και συνέβαλε στην καθιέρωση εργασιακών δικαιωμάτων που αργότερα επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Ελλάδα. (άλλο αν σήμερα σταδιακά καταργούνται...)
Η μεγάλη επιτυχία της σειράς είναι ότι αποφεύγει τον διδακτισμό. Δεν μετατρέπει την ιστορία σε σχολικό μάθημα. 

Αντίθετα, επιτρέπει στον θεατή να βιώσει τα γεγονότα μέσα από τις ζωές των ανθρώπων. Μέσα από τις μικρές καθημερινές στιγμές, τις οικογενειακές σχέσεις, τους έρωτες, τις φιλίες και τις συγκρούσεις, έτσι ώστε η μεγάλη ιστορία ν' αποκτά ανθρώπινη διάσταση.
Παράλληλα, η σειρά θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε, τα κοινωνικά δικαιώματα δεν χαρίστηκαν ποτέ. Κερδήθηκαν με αγώνες. 

Πίσω από κάθε οκτάωρο, κάθε άδεια, κάθε μέτρο ασφάλειας, υπάρχουν άνθρωποι που πάλεψαν, διώχθηκαν, φυλακίστηκαν ή έχασαν τη ζωή τους.
Η Σέριφος αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αλήθειας. Οι μεταλλωρύχοι δεν διεκδίκησαν μόνο καλύτερους μισθούς. Διεκδίκησαν το δικαίωμα να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι. Η φωνή τους ακούγεται δυνατά, ακόμη μέσα από τα πλάνα της σειράς, έναν αιώνα μετά.
Συγχαρητήρια στους δημιουργούς της σειράς για την ατμόσφαιρα της εποχής και το πειστικό ιστορικό περιβάλλον. 

Ο θεατής αισθάνεται ότι μεταφέρεται πραγματικά στη Σέριφο του 1916. Δεν παρακολουθεί απλώς ένα δράμα εποχής· γίνεται μάρτυρας μιας κρίσιμης στιγμής της ελληνικής κοινωνικής ιστορίας.

Σε μια εποχή όπου η τηλεόραση συχνά κατακλύζεται από εύκολα θεάματα και εφήμερες συγκινήσεις, το «Από ήλιο σε ήλιο» υπενθυμίζει τον δημόσιο και μορφωτικό ρόλο που οφείλει να έχει η τηλεόραση, τιμώντας όπου πρέπει κι εκείνους που η επίσημη ιστορία πολλές φορές αφήνει στο περιθώριο.
Οι μεταλλωρύχοι της Σερίφου δεν ήταν διάσημοι πολιτικοί, στρατηγοί, σταρ ή βασιλιάδες. 

Ήταν απλοί εργάτες. Κι όμως, η δική τους ιστορία άλλαξε την ιστορία της εργασίας στην Ελλάδα. Η σειρά τους αποδίδει την τιμή που τους αξίζει.
Και καθώς πέφτουν οι τίτλοι τέλους κάθε επεισοδίου, μένει η αίσθηση ότι δεν παρακολουθήσαμε απλώς μια δραματική αφήγηση, αλλά έναν ύμνο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στην αλληλεγγύη και στην ακατάβλητη δύναμη εκείνων που, ακόμη και όταν δούλευαν από ήλιο σε ήλιο, δεν έπαψαν ποτέ να ονειρεύονται έναν δικαιότερο και καλύτερο κόσμο. #Αργοναύτες

το tzoglani & η παρέα του *

Ερη Ριτσου
2 ώρ. ·

Μια και αναρωτήθηκε ο Κωνσταντίνος αν απέχω λόγω προβλημάτων, είπα να κάνω μια εμφάνιση μαζί με την πολυεμφανιζόμενη τις τελευταίες μέρες φωτογραφία του ex tzoglan boy και νυν Ινστιτουτάρχη. Τα σχόλια για τη συνάντηση με την μπουζουκτζού τα διαβάσατε, μην επαναλαμβανόμαστε.
Δυο σχολιάκια μόνο για το νέο "αριστερό" εγχείρημα της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία έχει συλλάβει ουκ ολίγους.
Κατ' αρχάς η ΕΛΑΣ συνέλαβε και εγκατέστησε εις τους κόλπους της όλους τους νέους και άφθαρτους, όπως πρώην υπουργοί και υφυπουργοί, π.χ. οι κύριοι Κ. Γαβρόγλου, Μ. Καλογήρου και Γ. Βασιλειάδης καθώς και γνωστές προσωπικότητες όπως ο κ. Φρ. Κουτεντάκης, Γ.Γ. Δημοσιονομικής Πολιτικής την περίοδο 2015 - 2018, γνωστός από το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής τα μετέπειτα χρόνια, με ιδιαίτερες «ευαισθησίες» να μην παρεκτραπεί ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός από τυχόν δικαίωση των εργαζομένων που διεκδικούσαν τα αναδρομικά τους.
Σε ό,τι αφορά τον άλλο αριστερό κ. Γ. Μπαλατσούκα, αναπληρωτή εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος, έχουν γραφεί πολλά και για το παρελθόν του και τα εξ αμάξης που έσερνε στον κ. Τσίπρα. Αφού όμως προσφάτως είδε το φως του, υπερασπίστηκε την εμβάθυνση της συνεργασίας με το ισραηλινό κράτος - δολοφόνο επί των ημερών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, και αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να απαντήσει αν το νέο κόμμα αναγνωρίζει τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου. Επειδή όμως είναι πολύ αριστερός, στις παρεμβάσεις του δεν χάνει ευκαιρία να διαβεβαιώνει το εφοπλιστικό κεφάλαιο ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται από την περιβόητη «φορολόγηση των υπερπλουσίων», αφού προστατεύεται από το Σύνταγμα κ.ο.κ.
Φυσικά σε ένα αριστερό κόμμα δεν μπορεί παρά να δρουν άψογοι αριστεροί με τα ανάλογα βιογραφικά. Έτσι στο βιογραφικό του τομεάρχη «Τουρισμού» κ. Γιώργου Κωνσταντινίδη αναφέρεται πως έχει συμβάλει στην «προσέλκυση επενδύσεων, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού τουρισμού».
Ε, να, αυτά θέλουμε. Τώρα αν η «ανταγωνιστικότητα» του ελληνικού τουρισμού έχει χτιστεί στις σακατεμένες σπονδυλικές στήλες των καμαριέρων και στους εργαζόμενους που τους "αρπάζουν" τα πλυντήρια και τους πέφτουν σιδερένια κρεβάτια στο κεφάλι, ε, τί να γίνει; Υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες. Πώς θα γίνει το θαύμα της ανάπτυξης του τουρισμού για το οποίο εργάστηκε ο κ. Κωνσταντινίδης, αν δεν καταργηθεί η οποιασδήποτε ειδικότητα κι αν ένας εργαζόμενος δεν κάνει δουλειά για τρεις; Σεζόν είναι θα περάσει και λογικό οι εργασιακές σχέσεις να είναι ατελείωτης «ευελιξίας», και η δουλειά χωρίς ρεπό.
Μαθαίνουμε επίσης πως η αναπληρώτρια τομεάρχη «Κλιματικής Κρίσης & Πολιτικής Προστασίας», κα Βανέσσα Κατσαρδή «Εχει συνεργαστεί με μεγάλες εταιρείες της βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου και έχει συμμετάσχει ή ηγηθεί σε περισσότερα από 15 ερευνητικά έργα που σχετίζονται με ΑΠΕ (υπεράκτια αιολικά και ηλιακά πάρκα, κυματομηχανική κ.λπ.)». Ο πλέον κατάλληλος αριστερός άνθρωπος δηλαδή για τις προσπάθειες της μετατροπής της χώρας σε κόμβο διαμετακόμισης και ενέργειας για τις οποίες ξερογλείφεται η αστική μας τάξη. Εννοείται ότι αυτό το "όνειρο" καθορίζει το ποιες υποδομές θα αναπτυχθούν, πού και πώς, σε συνθήκες μάλιστα σφοδρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας, ΗΠΑ με χώρες της ΕΕ κ.λπ.
Ο τομεάρχης «Βιομηχανικής Πολιτικής» κ. Βασίλης Μαγκλάρας αναφέρει (γεμάτος υπερηφάνεια υποθέτω) ότι είναι διευθύνων σύμβουλος της ΘΕΚ ΑΕ, που διαχειρίζεται την κατασκευή του «Θριάσιου Εμπορευματικού Κέντρου» και έχει διατελέσει και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και βιομηχανικών Πόρων του ΝΑΤΟ...
Γνωστό ότι "στρατηγικοί στόχοι" και πολεμική εμπλοκή πάνε χεράκι χεράκι, έτσι ποιος περισσότερο κατάλληλος για Τομεάρχης "Άμυνας" από τον αριστερότατο πτέραρχο ε.α. κ. Χρήστο Χριστοδούλου. Ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ, που αναλαμβάνει τομεάρχης «Αμυνας», έχει συμβάλει -όπως γράφεται- στην «προώθηση της στρατιωτικής συνεργασίας με Ισραήλ και Αίγυπτο, καθώς και με όλες τις Βαλκανικές χώρες, αλλά και άλλων χωρών εντός και εκτός ΝΑΤΟ». Προφανώς η συμβολή έλαβε χώρα τότε που το κράτος - τρομοκράτης δεν ήταν «πολεμοχαρές», όπως λένε οι φίλοι του σφαγέα Μπίμπι..
Μέσα σ' αυτή την ωραία αριστερή ατμόσφαιρα ξεχωρίζουν επίσης πρόσωπα που πολυδιαφημίζονται για την καριέρα τους ως επιχειρηματίες ή στελέχη στο «real estate», στα προγράμματα «golden visa» κ.λπ, αλλά αν αναφέρουμε ολόκληρο τον κατάλογο θα νυχτωθούμε και ήδη θεωρώ πως σας ήταν δύσκολο να διαβάσετε όλα αυτά που έγραψα παραπάνω, οπότε τα περί των κυρίων Σκανδάμη, Ιωακειμίδη κλπ μπορούν να λείψουν.
Θα έλεγα παραφράζοντας το γνωστό: "τί τους θέλεις τους εχθρούς όταν έχεις τέτοιους φίλους;"
"Τί τους θέλεις τους δεξιούς όταν έχει τέτοιους αριστερούς.".

Reel

το tzoglani & η παρέα του * ο τίτλος απ' τον διαχειριστή του blog 

& τα άλλα 

Το ΚΚΕ ενοχλεί τους "Ανδρονόπουλους" & Χαιρόμαστε Γι Αυτό 😄

Από
Γιώργος Μαργαρίτης
15 ώρ. ·

Γιατί το ΚΚΕ;.....
Ο κος Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος με πλούσιο βιογραφικό: διευθυντής Σύνταξης στη “Ναυτεμπορική”, στον “Κόσμο του Επενδυτή”, στην “Απογευματινή της Κυριακής” και αρχισυντάκτης στο “Κέρδος”. Εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην “Καθημερινή”, το “Έθνος”, το “Ποντίκι” και παρουσίασε οικονομικές εκπομπές στα κανάλια Μega, Tempo, SevenX. Εργάστηκε, επίσης, στο χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.
Ο κος Ανδρονόπουλος σε ένα άρθρο του στο SLpress γεμάτο ανακρίβειες και πραγματολογικά κενά ψέγει το ΚΚΕ γιατί μένει (δημοσκοπικά) καθηλωμένο σε ποσοστά 5-7% ενώ κρίνει (δημοσκοπικά) ότι το ΚΚΕ συρρικνώνεται εκλογικά κάτω από την πίεση των "νέων κομμάτων".
Η ανάλυσή (τρόπος του λέγειν) του καταλήγει στα ίδια και τα γνωστά: ότι, στον καιρό της κρίσης "προτίμησε να σώσει το σύστημα στα σκαλάκια του Άγνωστου Στρατιώτη από Αγανακτισμένους", ότι "η δομική του λειτουργία μέσα στο σύστημα είναι ύποπτη", ότι, "παραμένει ο αφανής πυλώνας του συστήματος, ασκώντας πάντα μια πολιτική μεταφυσική ρητορική".
Τίποτε το νέο και σημαντικό ως εδώ. "Επιχειρήματα" βγαλμένα από το διαχρονικό ρεπερτόριο του αντι-κομμουνισμού με δεξιό, κεντρώο, "αριστερό" και αριστερίστικο πρόσημο.
Ο κος Ανδρονόπουλος δεν αναρρωτιέται για την ουσία του προβλήματος - μάλλον δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί στις εκλογές το 90% + του εκλογικού σώματος επιλέγει κόμματα και αποκόμματα που με λόγια και με πράξεις στρέφονται ενάντια στις επιθυμίες και στα συμφέροντα του ίδιου αυτού εκλογικού σώματος;
Εκ του αποτελέσματος - την γενική εικόνα και κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων - αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα, όχι τα ποσοστά του ΚΚΕ - ή μήπως όχι;
Το ΚΚΕ δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι το σύστημα είναι καπιταλιστικό και ότι το διαμορφωμένο πολιτικό καθεστώς υπηρετεί πιστά το σύστημα. Πριν κάμποσα χρόνια έγινε φοβερός εμφύλιος - ταξικός πόλεμος για το ζήτημα αυτό και, ως γωστό, κέρδισαν οι ...άλλοι. Οι πολιτικοί πρόγονοι εκείνων που σήμερα κυβερνούν.
Δεν ευθύνεται γιατί τα αστικά κόμματα εξαρτώνται από το σύστημα και προωθούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται για αλλαγή κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, παλεύει για να ανατραπεί το σύστημα στην ολότητά του.
Πώς;
Με την οργάνωση του λαού -με την διαμόρφωση εργαλείων πολιτικής παρέμβασης- μαζικών δημοκρατικών συλλογικών χώρων.
Τα ποσοστά του σε συλλόγους, σωματεία, οργανώσεις, μαζικούς χώρους είναι ο δείκτης της επιτυχίας του όχι το εκλογικό αποτέλεσμα σε εκλογές -σκηνοθεσία εκλογών- όπου μοιράζονται άχυρα ξένων γαϊδάρων.....
Ο κος Ανδρονόπουλος θυμώνει. Είναι βέβαιο ότι δεν τον ενοχλεί ούτε το ότι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ είναι καθηλωμένο, ούτε επειδή το ΚΚΕ δεν "πιάνει" το 20% που θα έπρεπε -κατ' εκτίμησή του- να "πιάνει".
Τον ενοχλεί, πολύ μάλιστα, το ότι το ΚΚΕ δεν "συνεργάζεται". Δεν υποτάσσεται. Δεν μπαίνει στο αστικό παιχνίδι της "εναλλαγής εξουσίας" - με μόνο στόχο την μακροημέρευση των κυρίαρχων πολιτικών. Γι αυτό και θυμίζει παλιές δόξες - όταν το ΚΚΕ συνεργαζόμενο περνούσε το 10%.
Είμαι ενθουσιασμένος από την οργή και το μίσος που εκπέμπει ο κος Ανδρονόπουλος. Το ΚΚΕ μάλλον ενοχλεί το αστικό σύστημα. Μα αυτή είναι η αποστολή του: να ενοχλεί - μέχρι που το άδικο και απάνθρωπο αυτό σύστημα να ανατραπεί και ο λαός μας να αποκτήσει την πολιτική, τους πολιτικούς (και τους δημοσιογράφους) που του αξίζουν...

Διαβάζοντας την επόμενη λέξη στο autocue #Η_Μαρία

 

Από Takis Moschov

Οταν έχεις κάνει μόνο ένα μάθημα NLP, σου έχουν βάλει το autocue στο ταβάνι, αλλά βιάζεσαι να φτιάξεις κόμμα… 🤡

Το πραγματικά εκνευριστικό εδώ δεν είναι το πολιτικό μάρκετινγκ. Αυτό, όταν γίνεται με σεβασμό στον πολίτη, αποτελεί απλώς το όχημα για να αναδειχθούν δομημένα επιχειρήματα, είτε συμφωνεί κανείς μαζί τους είτε διαφωνεί. Το εξοργιστικό είναι ότι θεωρούν τον πολίτη ηλίθιο. Αντιμετωπίζουν τον λαό με έναν αισχρά ερασιτεχνικό τρόπο, νομίζοντας oτι με μερικά φτηνά κόλπα και κακοστημένες τεχνικές μπορούν να τον χειραγωγήσουν, υποτιμώντας κατάμουτρα τη νοημοσύνη του.

Στέκομαι αρκετή ώρα πάνω σε αυτό το βίντεο, θυμάμαι την στήριξη στη Μάνα και σκέφτομαι αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Ωστόσο κυριαρχεί ένα συναίσθημα μέσα μου-χρέος προς τον λαό μου, να απογυμνώσω το πλαστό του πράγματος. Γιατί εδώ φίλες και φίλοι, δεν έχουμε κατάθεση ψυχής. Εχουμε μια υπερπαραγωγή των επικοινωνιολόγων που πήγε κουβά.

Πίσω από την κάμερα, ένα ολόκληρο επιτελείο από συμβούλους επικοινωνίας και image makers προσπαθεί να μοντάρει το συναίσθημα ως προϊόν. Ναι ε; «Προϊόν» κι ο πόνος τόσων οικογενειών; Για να δούμε:

Αν προσέξετε τα μάτια, κάνουν μια υπέροχη, ρυθμική κίνηση δεξιά/αριστερά, σαν να παρακολουθούν τον τελικό του Roland Garros σε fast forward. Αυτό το υπερθέαμα ονομάζεται Incongruence (απώλεια συγχρονισμού). Είναι η μαγική στιγμή που το στόμα λέει «πονάω», αλλά η κόρη του ματιού κυνηγάει την επόμενη λέξη στο teleprompter για να μη χάσει το μέτρημα.

Αυτό το σφιχτό πλέξιμο των δαχτύλων, στο NLP (Νευρογλωσσικός προγραμματισμός - ή αλλιώς «αμερικανιές» που διδάσκονται όλοι οι ανερχόμενοι πολιτικοί, αλλά σε λαούς με μηδαμινή ιστορία όπως οι ΗΠΑ. Εκεί ακριβώς είναι που την πατάνε όταν επιχειρούν να το κάνουν σε λαούς με χιλιάδες χρόνια ιστορίας, οι οποίοι, ακόμα κι αν δεν έχουν τεχνικές γνώσεις, διαθέτουν ισχυρό υποσυνείδητο - τέτοιο που κάθε παγαπόντη τον «μυρίζονται» από μακριά)) το λένε self blocking. 

Στη γλώσσα της πιάτσας λέγεται: «Παναγία μου, τι μου είπε ο image maker να κάνω μετά; Να κλάψω ή να δείξω αποφασιστική;». Είναι το απόλυτο κλείδωμα του ερασιτέχνη ηθοποιού που φοβάται μήπως ξεχάσει τα λόγια του και τον διώξει ο σκηνοθέτης από το πλατό.

Φυσικά το highlight της παράστασης είναι η εκβιαστική επίκληση στο συναίσθημα. Πετάμε ένα «ιερή μέρα», κολλάμε κι ένα «κακόβουλες ψυχές» για να συγκινηθεί και το πλακάκι στο πάτωμα, αλλά έλα που όταν το λέμε με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη σαν να διαβάζουμε τα ψιλά γράμματα σε ασφαλιστήριο συμβόλαιο, απλώς ...ξεβρακωνόμαστε.

Απέναντι στην ωμή αλήθεια μιας τραγωδίας, αυτού του είδους ερασιτεχνική σκηνοθεσία, καταντάει κωμωδία. Ο πόνος δεν θέλει ούτε πρόβες, ούτε οθόνες. Θέλει ψυχή. Αλλά μάλλον αυτή δεν συμπεριλαμβανόταν στο πακέτο των συμβούλων επικοινωνίας.

Ολα αυτά τα φτηνά projects είναι καταδικασμένα να καταρρέουν. Γιατί οι image makers υπολογίζουν τα πάντα στα χαρτιά τους, εκτός από ένα πράγμα: τη δύναμη της ίδιας της αλήθειας! Αυτής που έχει πάντα την τάση να αποκαλύπτεται, ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα χρειαστεί για αυτό..

Υ.Γ. Με τα αληθινά συναισθήματα τόσων οικογενειών, με τις τόσες χαμένες ζωές, με τον αφτιασίδωτο πόνο, δεν θα παίζετε, γιάπηδες! 🤫

#Ελπίδα_για_το_autocue #Δημοκρατία_tου_teleprompter #Marketing_πάνω_στον_πόνο #Εμπορευματοποίηση_της_Τραγωδίας