6.8.26
Ας μιλήσουμε για τη μετανάστευση. Όχι όμως έτσι όπως μιλάνε όλοι. Όχι για να σας διδάξω κάτι.
Ούτε για να σας νουθετήσω, να κοροϊδέψω τους φόβους σας ή να ζητιανέψω την αλληλεγγύη σας.
Θέλω απλώς να μοιραστώ όσα είδα και έμαθα εγώ.
Γιατί φεύγουν οι άνθρωποι;
Γιατί είναι έτοιμοι να διασχίσουν ερήμους, να πνιγούν στη θάλασσα, να σκαρφαλώσουν φράχτες και να ζήσουν στοιβαγμένοι σε γκρίζα κέντρα υποδοχής ή σε άθλια διαμερίσματα;
Είναι πάντα οι φτωχότεροι; Οι πεινασμένοι; Οι κατατρεγμένοι;
Κλείνω τα μάτια μου και μεταφέρομαι στη Ντζαμένα, στο Τσαντ.
Περπατάω στον δρόμο όταν ακούω ουρλιαχτά.
Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι σφάζουν κάποιο ζώο.
Τα ουρλιαχτά όμως έρχονταν από τα σωθικά ενός παιδιού που, κουλουριασμένο στο έδαφος, δεχόταν απανωτά χτυπήματα με μαστίγιο.
Δεν κατάλαβα τι είχε συμβεί.
Άνθρωποι γύρω μου φώναζαν, έσπρωχναν ο ένας τον άλλον.
Κάτι άκουσα πως ήταν ένα από τα παιδιά του δρόμου και πως είχε κλέψει κάτι.
Και ο φτωχός τιμωρούσε τον φτωχότερο.
Το παιδί, το μαστίγιο, η απέραντη στρατιά ανθρώπων που γεννήθηκαν με μαύρο αστέρι.
Αυτοί δεν φεύγουν. Αυτοί δεν πάνε πουθενά.
Μετά ήταν εκείνοι που γνώρισα στα σύνορα με το Σουδάν.
Εκείνοι που είχαν φύγει κυνηγημένοι, φορτωμένοι παιδιά και φόβο.
Κατέληγαν σε πρόχειρες σκηνές από κλαδιά, με σκισμένα κουρέλια να τους προστατεύουν από τον καυτό ήλιο των 45 βαθμών.
Ποιοι ήταν όλοι αυτοί; Ήταν τα πάντα. Γυναίκες με μωρά. Άντρες με ανοιχτές πληγές από σφαίρες. Παιδιά χαμένα.
Νέοι με σκοτεινό παρελθόν και άδειο βλέμμα.
Θύτες και θύματα ταυτόχρονα.
Τους κοιτούσα και μου θύμιζαν το βλέμμα των νέων που είχα γνωρίσει στους καταυλισμούς της βόρειας Νιγηρίας.
Νέοι που, είτε από απελπισία είτε από φόβο, είχαν στρατολογηθεί από τη Μπόκο Χαράμ και προσπαθούσαν τώρα να γλιτώσουν από το παρελθόν τους.
Πίστευαν ότι, αν έφευγαν κάπου μακριά, αν τους δινόταν μια ευκαιρία, θα μπορούσαν να σβήσουν το σκοτάδι που τους ακολουθούσε παντού.
Θυμάμαι τα κέντρα υποδοχής στον Νίγηρα.
Ανθρώπους που είχαν διασχίσει την έρημο για να φτάσουν στην Αλγερία, με την ελπίδα άλλοι να δουλέψουν στις οικοδομές και άλλοι να φτάσουν στην Ευρώπη.
Η αλγερινή αστυνομία έκανε εφόδους στις οικοδομές και στα αυτοσχέδια καταλύματα.
Τους στοίβαζαν σε φορτηγά —τι ειρωνεία, τα ίδια είχα δει να κάνει και το Καμερούν στους πρόσφυγες από τη Νιγηρία— και τους οδηγούσαν στη λωρίδα της Σαχάρας όπου αρχίζει ο Νίγηρας.
Τους έβγαζαν τα παπούτσια, έσπαγαν τα κινητά τους και τους άφηναν στην άλλη πλευρά της ερήμου.
Κάποιοι έζησαν για να μας διηγηθούν αργότερα, στον σταθμό του Ερυθρού Σταυρού, τις τελευταίες ώρες των υπολοίπων.
Τι είναι λοιπόν η μετανάστευση;
Είναι μια ατέλειωτη ιστορία πόνου και φρίκης;
Πώς μπορεί κανείς να συνδέσει το άμοιρο παιδί που δεν γνώρισε τίποτε άλλο από το μαστίγιο, τους πρόσφυγες των πολέμων και εκείνους που πουλάνε τα πάντα για να χωρέσουν σε ένα φορτηγό ή σε μια βάρκα και να φύγουν;
Άλλοι άνθρωποι. Άλλες ιστορίες. Κι όμως, όλους τους συνδέει κάτι κοινό.
Η ελπίδα.
Η ελπίδα ότι κάπου αλλού μπορεί να είναι καλύτερα. Η πίστη ότι «εγώ θα τα καταφέρω», ότι «εγώ θα είμαι ο τυχερός».
Γιατί πίσω από κάθε «τυχερό» κρύβεται ένα παιδί που θα πάει σχολείο.
Ένας πατέρας που θα μπορέσει να αγοράσει τα φάρμακά του.
Μια αδερφή που θα σπουδάσει αντί να παντρευτεί επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Είναι η πεποίθηση ότι η ζωή σου αξίζει κάτι. Ότι δεν ήρθες σε αυτόν τον κόσμο μόνο για να επιβιώνεις, αλλά για να ζήσεις.
Ότι κι εσύ έχεις δικαίωμα να ονειρεύεσαι μια καλύτερη ζωή.
Είναι, λοιπόν, η μετανάστευση επιλογή;
Ή καταλήγει να γίνει επιλογή όταν σου έχουν κλέψει όλες τις υπόλοιπες;
Και ποιος είναι τελικά ο ξένος; Ο «μετανάστης»;
Ένας άνθρωπος που ζητά την αλληλεγγύη μας; Που μας ξυπνά τον φόβο; Που ήρθε να πάρει ή να δώσει; Εχθρός ή φίλος;
Δεχόμαστε τον «μετανάστη» για να καθαρίσει τα σπίτια μας, να φροντίσει τους γονείς ή τα παιδιά μας, να χτίσει τις οικοδομές μας, να σερβίρει στα τραπέζια μας, να μαζέψει τα φρούτα και τα λαχανικά που τρώμε.
Και την ίδια στιγμή τον βλέπουμε σαν εισβολέα που μας απειλεί.
Έχουμε τόση ανάγκη, ως κοινωνία, να κατηγοριοποιούμε και να βρίσκουμε μια απάντηση για όλα.
Να χωράμε ζωές και ιστορίες ανθρώπων πίσω από μία λέξη.
Υπάρχουν εκείνοι που τα καταφέρνουν. Εκείνοι που χάνονται.
Εκείνοι που παλεύουν. Και εκείνοι που παραδίδονται στους δαίμονές τους.
Εκείνοι. Εμείς. Όλοι μας.
Άμοιρα πιόνια ενός συστήματος που τρέφεται από το αίμα μας, γελάει με τα όνειρά μας και θεριεύει από τους φόβους μας.
ΥΓ Περισσότερη συζήτηση και ανάλυση στα σχόλια…
*****************************
Alexander Ntoulas
Fragkiska Megaloudi , σέβομαι και καταλαβαίνω αυτά που γράφεις. Στα περισσότερα που γράφεις, συμφωνώ. Θα ήθελα όμως να διαβάσω την γνώμη σου για τα πραγματικά γεγονότα που αντιμετωπίζουμε και βλέπουμε ως μετανάστες στο Βερολίνο τα τελευταία 5 χρόνια.
Υπάρχουν ΚΑΙ μετανάστες, που βλέπουμε να είναι εδώ και να ζούνε μόνο από τα επιδόματα του γερμανικού κράτους. Πολλά παιδιά = πολλά χρήματα.
Υπάρχουν ΚΑΙ μετανάστες που ενώ είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς να αρνούνται να μπούνε στην γερμανική κοινωνία, δουλεύοντας και μένοντας έξω από τα γκέτο που έχουν δημιουργηθεί.
Υπάρχουν ΚΑΙ μετανάστες που ενώ τους δίνετε δωρεάν η ευκαιρία να τελειώσουν μια σχολή νοσηλευτικής ή οτιδήποτε άλλο, αυτοί το μόνο που κάνουν είναι να πηγαίνουν στην σχολή μόνο για να εξασφαλίσουν τα επιδόματα και να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους εδώ στο Βερολίνο.
Υπάρχουν κι άλλα πολλά που θα μπορούσα να γράψω.
Θα ήθελα, αν θα ήθελες κι εσύ, να γράψεις τις σκέψεις σου για αυτούς τους μετανάστες.
Σ' ευχαριστώ.
Fragkiska Megaloudi
Alexander Ntoulas Καταρχάς, επειδή το έφερε η τύχη (ή η ατυχία, για μένα, αφού δεν μου αρέσει καθόλου) ζω τα τελευταία δύο χρόνια στη Γερμανία, έχω αρκετά καλή εικόνα του τι συμβαίνει εδώ. Ο σύντροφός μου είναι από τη Σενεγάλη, παρακολουθεί δωρεάν μαθήματα γλώσσας, θα συνεχίσει επίσης δωρεάν τις σπουδές του και δεν έχει λάβει ποτέ κανένα επίδομα. Το αναφέρω μόνο για να πω ότι δεν αγνοώ την πραγματικότητα της χώρας.
Όμως αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση από εκείνη που προσπαθεί να ανοίξει το κείμενό μου. Δεν έγραψα ένα κείμενο για την ένταξη των μεταναστών στη Γερμανία ή για τις κοινωνικές πολιτικές των ευρωπαϊκών κρατών.
Αν προσέξετε, γράφω: «Άλλοι τα καταφέρνουν. Άλλοι χάνονται. Άλλοι παλεύουν. Και άλλοι παραδίδονται στους δαίμονές τους.»
Αυτή η φράση περιλαμβάνει όλες τις ανθρώπινες διαδρομές. Περιλαμβάνει και εκείνους που εγκληματούν, και εκείνους που δεν θέλουν να ενταχθούν, και εκείνους που ζουν από επιδόματα χωρίς διάθεση να αλλάξουν τη ζωή τους. Η ανθρώπινη φύση είχε και θα έχει πάντα τα πάντα.
Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, αρχίζει όταν παίρνουμε τις πράξεις μιας μερίδας ανθρώπων και τις χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε μια ολόκληρη ομάδα. Το ίδιο λάθος κάνουμε όταν αφήνουμε τις πολιτικές να αντικαθιστούν τους ανθρώπους.
Όπως έχουμε δει χώρες εκτός Ευρώπης να εργαλειοποιούν την απελπισία χιλιάδων ανθρώπων για να ασκήσουν πίεση ή να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, έτσι βλέπουμε πολλές φορές και στην Ευρώπη το μεταναστευτικό να μετατρέπεται σε πολιτικό εργαλείο. Άλλοτε για να καλλιεργηθεί ο φόβος, άλλοτε για να συσπειρωθούν ψηφοφόροι και άλλοτε για να παρουσιαστεί ένας κοινός εχθρός.
Και στις δύο περιπτώσεις, εκείνος που χάνει είναι ο άνθρωπος.
Edgar Conan
Alexander Ntoulas Δεν ξερω τι γινεται στη γερμανια ομως εδω στην ελλαδα παιζει πολυ το ερχονται και ζουν με τα επιδοματα και τα επιδοματα ειναι κανονικα ψιχουλα. Επισης δεν ξερω για τη γερμανια αλλα γενικοτερα οι μεταναστες φτιαζουν θυλακες, το ιδιο εκαναν και οι ελληνες και οι ιταλοι και ολοι. Συσπειρωνονται δηλαδη γυρω απο μια κοινοτητα που τους ειναι οικεια σε κρατη που μαλλον τους αντιμετωπιζουν ως πολιτες δευτερης κατηγοριας. Πολλες φορες και σε αυτες τις κοινοτητες υπαρχει και εκμεταλλευση και παρανομια και βια, αλλα περα και πανω απο ολα αυτα ειναι ενας τροπος ζωης σε μια ξενη χωρα που προσελκυει ανθρωπους που βρεθηκαν εκει και νιωθουν εντελως εξω απο τα νερα τους. Μεταναστευτικη πολιτικη που υπολογιζει τον ανθρωπο και τον αντιμετωπιζει ως τετοιο δε γινεται με επιδοματα της πλακας ουτε και με το να δεις που και υποποιους ορους θα τον βαλεις καπου για να βοηθησει τη δικη σου οικονομια εκει που πασχει. Η γερμανια το κανει αυτο, να "εισαγει" μεταναστες για να καλυψει τρυπες στην οικονομια της. Αντιμετωπιζει δλδ τους ανθρωπους ως μοναδες παραγωγης αλλα οι ανθρωποι δεν ειναι εργαλεια και δεν γινεται να τους εχεις σαν ρομποτακια και για αυτο πολλες φορες παρεκκλινουν του σχεδιασμου που εχει ετοιμαστει χωρις αυτους για αυτους
Alexander Ntoulas
Edgar Conan τα επιδόματα εδώ δεν είναι ψίχουλα. Όταν μιλάμε για γκέτο, δεν μιλάμε για την Αστόρια. Μιλάμε για πυρπολήσεις σταντ κρατικών οργανισμών που θέλουν να βοηθήσουν στην ένταξη. Μιλάμε για συγκρούσεις με την αστυνομία σε κάθε ευκαιρία κλπ. ΚΑΙ βέβαια θα πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις ώστε να εγκατασταθούν κάποιοι σε μια ξένη χώρα. ΚΑΙ βέβαια κάθε άνθρωπος που μπαίνει σε μια άλλη χώρα θα πρέπει να σέβεται τους νόμους που έχει αυτή η χώρα. Τώρα αν θέλεις το 2026 , να αναλύσουμε το μοντέλο του καπιταλισμού? που ζούμε, συγνώμη, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Edgar Conan
Alexander Ntoulas πόσο είναι δηλαδή ένα επίδομα στη Γερμανία και πόσο κάνει να νοικιάσεις ένα σπίτι ; Όσο για την Αστόρια που λέτε, μην κοιτάτε πως είναι σήμερα οι τρίτης γενιάς μετανάστες στις ΗΠΑ, να κοιτάτε πως ήταν τότε που πήγανε, και αυτοί, και οι Ιταλοί και τόσοι άλλοι... Δεν ήταν λοιπόν όπως τώρα και οι συνθήκες ήταν πολύ σκληρές, όπως σκληρές είναι και οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι τωρινοί μετανάστες από χώρες της Αφρικής κλπ... Αυτά που σας λέω περί θυλάκων είναι κοινωνικά φαινόμενα και όχι η άποψη μου.
Edgar Conan
Alexander Ntoulas Και ναι θα μιλησουμε για καπιταλισμο το 2026 γιατι αυτος ειναι η κυρια αιτια της μεταναστευσης, οι πολεμοι, η φτωχεια και τα πολιτικα αδιεξοδα που δημιουργει σε μια σειρα απο χωρες. Ειναι πολυ ομορφο το αφηγημα οτι εμεις τους τα δινουμε ολα αλλα αυτοι δεν τα θελουν, αλλα ειναι λιγο παραμυθακι. Ακομα και ελληνες που πανε μεταναστες σε χωρες της ευρωπης πολλες φορες δεν μπορουν να ενταχθουν και επιστρεφουν πισω, ποσο μαλλον οταν ερχεσαι απο χωρες της αφρικης που ο ρατσισμος και η περιθωριοποιηση που αντιμετωπιζεις ειναι η τριπλασια... η καταντια του φτωχου και του κατατρεγμενου εχει την αιτια της στην αρπαγη του πλουτου απο λιγους... ετσι ηταν και ετσι ειναι...
Alexander Ntoulas
Edgar Conan υπάρχει βοήθεια και στο ενοίκιο. Απ' ότι καταλαβαίνω δεν έχεις καμία ενημέρωση. Υπάρχουν όλα στο διαδίκτυο, φίλε. Είναι ωραία η θεωρία αλλά στην πράξη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όπως στα περισσότερα πράγματα.
Edgar Conan
Alexander Ntoulas Εσυ φερνεις στο τραπεζι τα επιδοματα, εσυ να μου πεις τι υψος εχουν και ποσο ειναι το ενοικιο στη γερμανια, εσυ οφειλεις να τεκμηριωσεις τα στοιχεια που βαζεις στο τραπεζι.
Edgar Conan
Alexander Ntoulas αυτο το αρθρο της dw για παραδειγμα γραφει οτι οι μαυροι μεταναστες στη γερμανια αντιμετωπιζουν τεραστιο ρατσισμο https://www.dw.com/en/african-migrants-in-germany-are-they-welcome/a-64024583
Fragkiska Megaloudi
Edgar Conan δεν χρειάζεται άρθρο μπορώ να στο επιβεβαιώσω εγώ - το ζούμε με τον συντρόφου μου κάθε μέρα εδώ στη Γερμανία - ο οποίος είναι από τη Σενεγαλη- είναι ένας ιδιόρρυθμος ρατσισμός. Εχω άπειρα περιστατικά
Edgar Conan
Fragkiska Megaloudi Ειμαι σιγουρος, ετσι και αλλιως το φαινομενο της μεταναστευσης και του ρατσισμου δεν ειναι κατι νεο, δεν χρειαζεται να εχεις ζησει σε μια χωρα για να ξερεις τι αντιμετωπιζουν οι μεταναστες, υπαρχει εμπειρια και βιβλιογραφια, ποσο μαλλον για τη γερμανια. Απλα το δημοσιευσα για τον κυριο αλεξαντρο ντουλα ως τεκμηριο.
Fragkiska Megaloudi
Edgar Conan πάντως θα αναφέρω εδώ ένα παράδειγμα - όταν γίνεσαι δεκτός στα integration course που το κράτος σου πληρώνει μαθήματα γερμανικών τα οποία κοστίζουν περίπου 3 με 4 χιλιάρικα κάνεις υποχρεωτικά μαθήματα κάθε μέρα από τις 8 μέχρι τις 3 το μεσημέρι - εάν τα κάνεις εντατικά (3 μήνες) ή 8-13:00 εάν τα κάνεις έξι μήνες. Όσο τα παρακολουθείς δεν έχεις δικαίωμα να εργαστείς παρά μόνο μέχρι 14 ώρες την εβδομάδα αν και κάποιες φορές ούτε αυτό δεν δέχονται . 14 ώρες τη εβδομάδα είναι να πάρεις 750 ευρώ το μήνα άντε 850 που στη Γερμανία δνε φτάνουν με τίποτα. Τότε έχεις δύο επιλογές η κάνεις τα μαθήματα κ ζεις με επιδόματα - με κίνδυνο όμως να μην περάσεις στις εξετάσεις οπότε μετά καταλήγεις να κάνεις μαθήματα για χρόνια η να μην κάνεις τα μαθήματα σκ να δουλέψεις αλλά χωρίς integration course δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Τώρα έχουν σταματήσει τα integrations για κάποιες κατηγορίες προσφύγων κ έμειναν έξω 55 000 δικαιούχοι. Ομως θέλοντας να κόψουν χρήματα από αυτά κόβοντας τον αριθμό προσφύγων που δικαιούνται τα μαθήματα θα πρέπει να απολυθούν κ 20000 καθηγητές γερμανικής γλώσσας που μένουν χωρίς δουλειά. Ε και αυτοί στα επιδόματα ανεργίας θα πάνε μέρα… είναι μεγάλη συζήτηση αυτή η ιστορία. Και επίσης το σύστημα αυτό υποδοχής κατέρρευσε και άλλο όταν πήραν 1 εκατομμύριο Ουκρανούς στους οποίους απευθείας έδωσαν και χαρτιά κ επίδομα κ σπίτια χωρίς καμία μα καμία υποχρέωση. Ανακάλυψαν τώρα ότι το 80% των Ουκρανών δεν εργάζεται ακόμα κ όταν τους προσφέρεται εργασία και αποφάσισαν ότι από εδώ κ πέρα οι Ουκρανοί δνε θα έχουν ιδιαίτερη μεταχείριση - αλλά αυτό θα ισχύει γαι όσους έρθουν από εδώ κ πέρα όχι για αυτούς που είναι ήδη εδώ
Edgar Conan
Fragkiska Megaloudi Ναι οι ουκρανοι ηταν τυχεροι για πολιτκους λογους φυσικα οχι απο ανθρωπισμο. Γενικα ολα αυτα τα προγραμματα δεν υπαρχουν για να βοηθησουν τους μεταναστες αλλα για να τους κανουν καταλληλους για την ενταξη τους στην οικονομια που αν δεν μιλουν τη γλωσσα ειναι δυσκολο να εργαστουν. Το κρατος κανει μια "επενδυση" αυτα τα 3.000 ευρω που λες προκειμενου να ενταξει στη βιομηχανια ή οπου αλλου χρειαζεται τους ανθρωπους αυτους. Το εγραψα και παραπανω, αλλα το ξαναγραφω και εδω, οτι εχω πολλους γνωστους που δεν αντεξαν αυτα τα προγραμματα αλλων ευρωπαικων χωρων και επεστρεψαν ελλαδα. Δεν ξερω για τη γερμανια, αλλα στις χωρες εκεινες που πηγαν ειχαν και τεραστια δυσκολια να βρουν αξιοπρεπη κατοικια. Μιλαμε τωρα απο χωρα της Ε.Ε σε χωρα της Ε.Ε που θεωρητικα ειναι οτι καλυτερο.
Θλίβεσαι περισσότερο κι από τον ίδιο τον όλεθρο των πυρκαγιών όταν διαπιστώνεις πως, για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, αυτές έχουν πλέον μετατραπεί σε... κανονικότητα.
«Κάποια μέρα θα καεί...», λέει θρασύτατα ο ίδιος ο Μητσοτάκης για το δάσος του Ερημίτη στην Κέρκυρα. 
Όχι, αγαπητοί μου.
Δεν είναι κανονικότητα οι τεράστιες πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι.
